Psyche
alle pijlers
Opgesloten
dinsdag 26 januari 2016 om 23:10
Ik moet gewoon even van me afschrijven...
Ik heb het gevoel dat ik opgesloten zit. Voornamelijk opgesloten in mezelf: ik weet niet wat ik wil, ik weet niet waar ik naar toe ga, ik weet niet wat ik moet doen. Ik heb het gevoel dat de hele wereld in een sneltreinvaart door draait en ik enorm stil sta. Dat het leven aan mij voorbij vliegt en ik er als een tekenfilm-figuur erachteraan zwier.
Ik ben 26 jaar, afgestudeerd, woon alweer 2 jaar samen, moeder is vorig jaar juni overleden, heb sinds november eindelijk een baan die te weinig uitdaging biedt, vrienden zijn de afgelopen jaren gekomen en gegaan. Elke dag neem ik me weer voor om te 'veranderen'. Om het leven te gaan leven dat ik wil. Ik zie oud studiegenootjes reisverhalen schrijven, liefdes vinden in de verste uithoeken van de wereld, kinderen krijgen, trouwen, en uitdagende carrières tegemoet gaan met eigen bedrijfjes. Maar ik eindig elke keer weer op het punt dat ik mezelf voorneem het vanaf morgen 'helemaal anders te gaan doen'.
Begrijp me niet verkeerd, ik ben gezond, ik heb een leuk flatje en een hele hele lieve vriend. Ik heb tegenwoordig werk, het betaald niet geweldig maar het betaald rekeningen. Maar als ik me nu bedenk dat de komende 4 jaar net zo hard gaan als de afgelopen 4 en ik dan 30 word, dan vind ik dat oprecht angstaanjagend en vraag ik me af wat er de komende vier jaar gaat gebeuren waar ik echt met trots en gelukzaligheid op terug kan kijken.
En zo kom ik terug bij het gevoel dat ik stil sta. Vastgeroest op de plek waar ik ben blijven hangen.
Dankje voor het luisteren. Einde klaagzang.
Ik heb het gevoel dat ik opgesloten zit. Voornamelijk opgesloten in mezelf: ik weet niet wat ik wil, ik weet niet waar ik naar toe ga, ik weet niet wat ik moet doen. Ik heb het gevoel dat de hele wereld in een sneltreinvaart door draait en ik enorm stil sta. Dat het leven aan mij voorbij vliegt en ik er als een tekenfilm-figuur erachteraan zwier.
Ik ben 26 jaar, afgestudeerd, woon alweer 2 jaar samen, moeder is vorig jaar juni overleden, heb sinds november eindelijk een baan die te weinig uitdaging biedt, vrienden zijn de afgelopen jaren gekomen en gegaan. Elke dag neem ik me weer voor om te 'veranderen'. Om het leven te gaan leven dat ik wil. Ik zie oud studiegenootjes reisverhalen schrijven, liefdes vinden in de verste uithoeken van de wereld, kinderen krijgen, trouwen, en uitdagende carrières tegemoet gaan met eigen bedrijfjes. Maar ik eindig elke keer weer op het punt dat ik mezelf voorneem het vanaf morgen 'helemaal anders te gaan doen'.
Begrijp me niet verkeerd, ik ben gezond, ik heb een leuk flatje en een hele hele lieve vriend. Ik heb tegenwoordig werk, het betaald niet geweldig maar het betaald rekeningen. Maar als ik me nu bedenk dat de komende 4 jaar net zo hard gaan als de afgelopen 4 en ik dan 30 word, dan vind ik dat oprecht angstaanjagend en vraag ik me af wat er de komende vier jaar gaat gebeuren waar ik echt met trots en gelukzaligheid op terug kan kijken.
En zo kom ik terug bij het gevoel dat ik stil sta. Vastgeroest op de plek waar ik ben blijven hangen.
Dankje voor het luisteren. Einde klaagzang.
dinsdag 26 januari 2016 om 23:27
dinsdag 26 januari 2016 om 23:37
Op de één of andere manier herken ik mezelf wel een beetje. Ik ben iets jonger dat jij, 20, maar ik probeer mezelf al vanaf mijn 17de te veranderen. Ik ben wel een beetje raar hierin, want "mezelf veranderen" zie ik ook als rechter lopen, gezonder eten, etc.
Hoe dan ook, bedenk dat je je leven in je eigen handen ligt. Je kunt doen wat je wilt met je leven (tot op zekere hoogte).
Wees echter niet te negatief over jezelf, hoe jij bent is ook goed, geloof me. Het idee dat je van alles moet doen in je leven, is natuurlijk ook een beetje onzin, je hoeft niet per se ver te reizen om gelukkig te zijn. Als ik het zo lees kom je als een leuke meid over die ook gewoon een erg leuk leven heeft. Zoals ik al zei: een eigen bedrijf beginnen en ver reizen hoeft per definitie niet leuker te zijn als gewoon fijn een baan hebben en samen wonen met je vriend.
Is het misschien ook de angst dat je niet genoeg uit je leven haalt?
Hoe dan ook, bedenk dat je je leven in je eigen handen ligt. Je kunt doen wat je wilt met je leven (tot op zekere hoogte).
Wees echter niet te negatief over jezelf, hoe jij bent is ook goed, geloof me. Het idee dat je van alles moet doen in je leven, is natuurlijk ook een beetje onzin, je hoeft niet per se ver te reizen om gelukkig te zijn. Als ik het zo lees kom je als een leuke meid over die ook gewoon een erg leuk leven heeft. Zoals ik al zei: een eigen bedrijf beginnen en ver reizen hoeft per definitie niet leuker te zijn als gewoon fijn een baan hebben en samen wonen met je vriend.
Is het misschien ook de angst dat je niet genoeg uit je leven haalt?
dinsdag 26 januari 2016 om 23:59
Nee, eigenlijk weet ik niet wat je bedoelt omdat mensen om heel verschillende redenen niet doen wat ze graag zouden willen. De reden waarom het niet doorgaat is voor iedereen verschillend.
Vraag je af waarom het niet gebeurt, is dat omdat het niet uitvoerbaar is (voor jou)? En waarom dan niet en als het wel uitvoerbaar is wat is dan de reden waarom je niet doet wat je wil?
Misschien heb je hier een deskundige bij nodig.
Vraag je af waarom het niet gebeurt, is dat omdat het niet uitvoerbaar is (voor jou)? En waarom dan niet en als het wel uitvoerbaar is wat is dan de reden waarom je niet doet wat je wil?
Misschien heb je hier een deskundige bij nodig.
En als het vuur gedoofd is komen er wolven
woensdag 27 januari 2016 om 00:22
Wat zou je dan precies anders willen? Wat neem je je voor als je zegt: morgen ga ik het helemaal anders doen.
Heb je duidelijk voor ogen wat je echt zou willen? Of blijf je hangen in wat je niet meer wilt?
Men is heel goed in aangeven wat ze anders willen. Maar hoe dat nieuwe er dan uit moet zien is lastig.
Probeer dat helder te krijgen, schrijf desnoods alles op. Van elk levensgebied (wonen, werken, vrije tijd, sociale contacten etc)
En kijk dan wat je stapje voor stapje kunt aanpassen. Niet alles in 1x.
En probeer ook echt bij jezelf te blijven. Niet teveel kijken naar wat de rest allemaal doet. Het gaat erom wat JIJ wilt!
Heb je duidelijk voor ogen wat je echt zou willen? Of blijf je hangen in wat je niet meer wilt?
Men is heel goed in aangeven wat ze anders willen. Maar hoe dat nieuwe er dan uit moet zien is lastig.
Probeer dat helder te krijgen, schrijf desnoods alles op. Van elk levensgebied (wonen, werken, vrije tijd, sociale contacten etc)
En kijk dan wat je stapje voor stapje kunt aanpassen. Niet alles in 1x.
En probeer ook echt bij jezelf te blijven. Niet teveel kijken naar wat de rest allemaal doet. Het gaat erom wat JIJ wilt!
Choose love in everything you do! ♥
woensdag 27 januari 2016 om 00:35
quote:Sapsorrow schreef op 27 januari 2016 @ 00:28:
Maar wat als je niet weet wat je wil? Ik vind dat zelf lastig te bepalen.
Dat is het ook, kost ook tijd om het uit te zoeken. Maar is wel nodig om dingen daadwerkelijk te veranderen. Anders blijf je hangen in dit en dit niet meer willen, maar heb je geen alternatief en kun je dus niet verder.
Wat ik al zei ga er voor zitten en schrijf alles uit. Je weet vaak wel wat je niet leuk vind, wat is dat precies en waar ligt dat aan en op welke manier zou het wel leuk zijn. Soms is het nodig om in alle vrijheid te brainstormen, doen alsof er geen beperkingen zijn en alles kan. Als je dat weet kun je uitzoeken hoe je daar kunt komen. Dus vanuit het doel de weg er naar toe vinden.
Maar wat als je niet weet wat je wil? Ik vind dat zelf lastig te bepalen.
Dat is het ook, kost ook tijd om het uit te zoeken. Maar is wel nodig om dingen daadwerkelijk te veranderen. Anders blijf je hangen in dit en dit niet meer willen, maar heb je geen alternatief en kun je dus niet verder.
Wat ik al zei ga er voor zitten en schrijf alles uit. Je weet vaak wel wat je niet leuk vind, wat is dat precies en waar ligt dat aan en op welke manier zou het wel leuk zijn. Soms is het nodig om in alle vrijheid te brainstormen, doen alsof er geen beperkingen zijn en alles kan. Als je dat weet kun je uitzoeken hoe je daar kunt komen. Dus vanuit het doel de weg er naar toe vinden.
Choose love in everything you do! ♥
woensdag 27 januari 2016 om 00:44
Dankjewel morfientje. Ik denk idd in mogelijkheden en onmogelijkheden. Lastig om daar niet aan te denken terwijl je brainstormt, vind ik. Ik kan best veel en heb veel gedaan in mijn leven maar waar ik nou echt gelukkig van word, tja, lastig. Ik ben afgekeurd bv, dat zet al een streep door heel wat mogelijkheden, vind ik zelf. Maar aan de andere kant, ik heb wel genoeg tijd om na te denken. Dus zou je zeggen dat ik het nu toch wel moet weten. Not. Suf he. De hele wereld gaat zijn/haar dromen achterna en ik heb eigenlijk geen echte droom.
Maar misschien moet ik het geluk in kleinere dingen vinden, dat doe ik nu al. Alleen ik heb weinig plannen voor de toekomst.
Waar blijft To trouwens? Tis wel laat natuurlijk.
Maar misschien moet ik het geluk in kleinere dingen vinden, dat doe ik nu al. Alleen ik heb weinig plannen voor de toekomst.
Waar blijft To trouwens? Tis wel laat natuurlijk.
When the power of love is greater than the love of power, the world will know peace. -Bob Marley-
woensdag 27 januari 2016 om 01:05
Wat is heel concreet het probleem?
Reizen kan je maken. Dat is niet moeilijk, gewoon een kwestie van een reis of ticket boeken. Voorwaarde is wel dat je het kan betalen, maar ik hoor je niet over geldzorgen. Trouwen, kinderen krijgen is het volgende punt. Je hebt een vriend schrijf je. Wil hij niet, wil jij niet, moet dat nu?
Je baan is niet helemaal naar je zin. Dat is wel vervelend, maar daar kan je iets aan doen. Veel mensen, zeker starters, zitten daarmee. Maakt het niet minder vervelend trouwens, maar even ter relativering.
Ik snap het gevoel van stilstaan wel, alleen in jouw geval niet zo. Je bent bang dat het over vier jaar nog zo is, maar waarom precies? Bij iemand die al 20 in dezelfde sleur zit, snap ik het wel, maar waarom denk jij zo?
Reizen kan je maken. Dat is niet moeilijk, gewoon een kwestie van een reis of ticket boeken. Voorwaarde is wel dat je het kan betalen, maar ik hoor je niet over geldzorgen. Trouwen, kinderen krijgen is het volgende punt. Je hebt een vriend schrijf je. Wil hij niet, wil jij niet, moet dat nu?
Je baan is niet helemaal naar je zin. Dat is wel vervelend, maar daar kan je iets aan doen. Veel mensen, zeker starters, zitten daarmee. Maakt het niet minder vervelend trouwens, maar even ter relativering.
Ik snap het gevoel van stilstaan wel, alleen in jouw geval niet zo. Je bent bang dat het over vier jaar nog zo is, maar waarom precies? Bij iemand die al 20 in dezelfde sleur zit, snap ik het wel, maar waarom denk jij zo?
woensdag 27 januari 2016 om 07:16
Toen ik 17 was overleed een leeftijdsgenoot. Op zijn begrafenis zei de kerkmeneer: hij is alleen nog maar naar school geweest.. Dit raakte me enorm. Op dat moment besloot ik dat nooit iemand die woorden zou uitspreken bij mijn begrafenis. Ik ben nu 33 en dus al 15 precies aan het doen wat ik wil. Baan niet leuk? Gesolliciteerd naar iets compleet anders. Ik maak van elke droom een doel. Nee bestaat niet in mijn leven. Ik woon alweer heel lang in Australia maar heb de hele wereld overgereisd, 2 bachelors en ga straks trouwen. Dat heb ik overigens allemaal zelf waargemaakt en daar ook dingen voor moeten opgeven.
Ik zou jou dat ook gunnen en aanraden. Geen 'ja maar ik heb een koophuis' of andere dingen, maar doe dingen die jou gelukkig maken. Wil je op reis? Dat schemert beetje door.. Het is JOUW leven en hoe cliche ook, je hebt er maar 1. Maak er wat van, je bent nu nog jong.
Ik zou jou dat ook gunnen en aanraden. Geen 'ja maar ik heb een koophuis' of andere dingen, maar doe dingen die jou gelukkig maken. Wil je op reis? Dat schemert beetje door.. Het is JOUW leven en hoe cliche ook, je hebt er maar 1. Maak er wat van, je bent nu nog jong.
woensdag 27 januari 2016 om 07:24
Je wil " het leven leven dat je wil."
Besef dat je in grote mate hier zelf verantwoordelijk voor bent. Dus jij moet daar de initiator van zijn
En dat leven komt er niet door slap uitstelgedrag of je gevoelens projecteren op anderen die het volgens jou allemaal veel leuker hebben. Zij hebben daar zelf ook stappen voor ondernomen. Stel jezelf een reëel doel en ga daar eens 100% voor. En als dat gelukt is, en je voelt het succes en je gunt jezelf het plezier daarvan dan stel je een volgend doel.
Besef dat je in grote mate hier zelf verantwoordelijk voor bent. Dus jij moet daar de initiator van zijn
En dat leven komt er niet door slap uitstelgedrag of je gevoelens projecteren op anderen die het volgens jou allemaal veel leuker hebben. Zij hebben daar zelf ook stappen voor ondernomen. Stel jezelf een reëel doel en ga daar eens 100% voor. En als dat gelukt is, en je voelt het succes en je gunt jezelf het plezier daarvan dan stel je een volgend doel.
Met deze temperaturen en harde ondergrond is het moeilijk voedsel vinden voor vogels en egels en eekhoorns. Voer ze bij met het juiste voer. Dank je wel.
woensdag 27 januari 2016 om 07:58
Ik zou om te beginnen die berustende, passieve tekst van je weghalen.
'Life is what happens to you while you're busy making plans'
Ik vind het een trieste tekst. Probeer in te zien dat je niet het lijdend voorwerp in je eigen leven bent, maar het onderwerp! Als wandteksten je ding zijn, kan een grote motiverende tekst je daarbij misschien helpen:
'Every accomplishment starts with the decision to try'
'Rise up, start fresh, see the bright opportunity in each new day'
'When writing the story of your life, don't let anyone else hold the pen'
'Life is what happens to you while you're busy making plans'
Ik vind het een trieste tekst. Probeer in te zien dat je niet het lijdend voorwerp in je eigen leven bent, maar het onderwerp! Als wandteksten je ding zijn, kan een grote motiverende tekst je daarbij misschien helpen:
'Every accomplishment starts with the decision to try'
'Rise up, start fresh, see the bright opportunity in each new day'
'When writing the story of your life, don't let anyone else hold the pen'
woensdag 27 januari 2016 om 08:13
Niet iedereen is gelukkig geschikt voor een groots en meeslepend leven, dat leggen we onszelf maar op. Lees hier een ontnuchterend interview met Jeffrey Wijnberg: https://app.papermagazine ... 3d-43b8-b4f2-16bd6a80280e
“Tegenwoordig hoor je mensen voortdurend zeggen: ‘Ik zou zo graag authentieker, assertiever en creatiever worden.’ Meer dan ooit tevoren dromen mensen ervan om ondernemer te worden; ze willen allemaal ‘voor zichzelf beginnen’. Maar dat gaat niet vanzelf. Als een van mijn cliënten die wens uitspreekt, vraag ik hem om eerst iets heel banaals te proberen. ‘Sluit in de supermarkt aan de kassa aan de langste rij aan en knoop met de persoon voor je een gesprek aan. Hou dat vol tot hij of zij afgerekend heeft.’ Zo goed als niemand ziet dat zitten. ‘Ik wou even testen tot wat je bereid bent, maar als dit al een brug te ver is, zit zelfstandig ondernemen er niet meteen in.’”
“Tegenwoordig hoor je mensen voortdurend zeggen: ‘Ik zou zo graag authentieker, assertiever en creatiever worden.’ Meer dan ooit tevoren dromen mensen ervan om ondernemer te worden; ze willen allemaal ‘voor zichzelf beginnen’. Maar dat gaat niet vanzelf. Als een van mijn cliënten die wens uitspreekt, vraag ik hem om eerst iets heel banaals te proberen. ‘Sluit in de supermarkt aan de kassa aan de langste rij aan en knoop met de persoon voor je een gesprek aan. Hou dat vol tot hij of zij afgerekend heeft.’ Zo goed als niemand ziet dat zitten. ‘Ik wou even testen tot wat je bereid bent, maar als dit al een brug te ver is, zit zelfstandig ondernemen er niet meteen in.’”
woensdag 27 januari 2016 om 08:35
Maar hoort dit gevoel niet gewoon bij rouw? Het is nog niet lang geleden dat je moeder is overleden. Lijkt me niet de tijd om van jezelf te eisen dat je alles ineens anders gaat doen. Meer de tijd om rustig te reflecteren op wat je wil. En die baan heb je ook nog niet zo lang, dat kost ook energie, zeker als het niet de ideale baan is. Ik zou af en toe een wandeling maken tegen het opgesloten gevoel en verder niet te veel van jezelf vragen. De veranderingen komen vanzelf wel.
woensdag 27 januari 2016 om 08:54
Ik herken dit soort gedachten ook wel, en ik had ze ook een poos na een enorm verlies. Je wordt dan zo met je neus op de waarde van het leven gedrukt en op de korte tijd die we hebben om er wat van te maken, en dan kom je denk ik al snel tot de conclusie komt dat je er niet uithaalt wat er in zit. We hebben allemaal grote wensen.
Wat mij enorm helpt is een langer termijn plan maken en vervolgens vormt dat plan de leidraad voor mijn beslissingen. Zo wilde ik graag reizen, maar ik wilde ook een veilige thuisbasis. Dat betende voor mij: huis kopen voor de thuisbasis, maar niet te duur zodat er nog gereisd kon worden, keuzes maken voor banen waarbij vakanties geen issue waren. Als ik dan weer een baaldag op mijn werk had, dacht ik "maar het betaalt de hypotheek en ik kan op vakantie". Opeens krijgen de "moeten-dingen" dan meer zin, want je doet het ergens voor. Misschien dat je hier iets aan hebt?
Wat mij enorm helpt is een langer termijn plan maken en vervolgens vormt dat plan de leidraad voor mijn beslissingen. Zo wilde ik graag reizen, maar ik wilde ook een veilige thuisbasis. Dat betende voor mij: huis kopen voor de thuisbasis, maar niet te duur zodat er nog gereisd kon worden, keuzes maken voor banen waarbij vakanties geen issue waren. Als ik dan weer een baaldag op mijn werk had, dacht ik "maar het betaalt de hypotheek en ik kan op vakantie". Opeens krijgen de "moeten-dingen" dan meer zin, want je doet het ergens voor. Misschien dat je hier iets aan hebt?
woensdag 27 januari 2016 om 09:15
Hier To, het was inderdaad laat dus geen reactie gister meer..
Korte reactie (onder werktijd;)) over alle lieve reacties:
Ik geloof inderdaad wel dat het een onderdeel is van rouwen, want eigenlijk na het overlijden van mijn moeder ben ik gaan nadenken. Al vind ik rouwen erg moeilijk: iedereen zegt constant maar dat ik er zo makkelijk mee om ga, maar er is geen dag dat ik er niet aan denk.
Ook het niet weten wat te willen klopt wel een beetje... Tenminste, eigenlijk wil ik heel veel: ik wil 5 verschillende levens leiden in 1, en het besef dat dat niet gaat, is blijkbaar best heftig.
Ik zag voornamelijk de tip: schrijven voorbij komen. Wel eens een poging gedaan, maar misschien gewoon weer eens oppakken en voor mezelf plannen maken wat ik nou precies wil. In mijn hoofd botsen inderdaad: reizen, vriend (die daar geen interesse in heeft), en een koopwoning... Maar als ik mezelf dan dwing om realistisch na te denken, snap ik dat je niet persee 3 jaar in australie hoeft te zitten om "gereisd" te hebben. Eigenlijk wil ik dat niet eens, ik wil de wereld zien en niet teveel wijn drinken in australie (dat kan over de hele wereld;))
Nu ik hier alleen al schrijf, besef ik me dat ook de angst van de vergankelijkheid meespeelt. En dat is me het afgelopen jaar gewoon keihard voorgehouden.
Dank iedereen. Ik was een beetje angstig om te plaatsen, maar ik vind dat iedereen lief en ook constructief reageert. En ook fijn om te zien dat ik niet alleen ben, dat gevoel heb je al snel he?
Korte reactie (onder werktijd;)) over alle lieve reacties:
Ik geloof inderdaad wel dat het een onderdeel is van rouwen, want eigenlijk na het overlijden van mijn moeder ben ik gaan nadenken. Al vind ik rouwen erg moeilijk: iedereen zegt constant maar dat ik er zo makkelijk mee om ga, maar er is geen dag dat ik er niet aan denk.
Ook het niet weten wat te willen klopt wel een beetje... Tenminste, eigenlijk wil ik heel veel: ik wil 5 verschillende levens leiden in 1, en het besef dat dat niet gaat, is blijkbaar best heftig.
Ik zag voornamelijk de tip: schrijven voorbij komen. Wel eens een poging gedaan, maar misschien gewoon weer eens oppakken en voor mezelf plannen maken wat ik nou precies wil. In mijn hoofd botsen inderdaad: reizen, vriend (die daar geen interesse in heeft), en een koopwoning... Maar als ik mezelf dan dwing om realistisch na te denken, snap ik dat je niet persee 3 jaar in australie hoeft te zitten om "gereisd" te hebben. Eigenlijk wil ik dat niet eens, ik wil de wereld zien en niet teveel wijn drinken in australie (dat kan over de hele wereld;))
Nu ik hier alleen al schrijf, besef ik me dat ook de angst van de vergankelijkheid meespeelt. En dat is me het afgelopen jaar gewoon keihard voorgehouden.
Dank iedereen. Ik was een beetje angstig om te plaatsen, maar ik vind dat iedereen lief en ook constructief reageert. En ook fijn om te zien dat ik niet alleen ben, dat gevoel heb je al snel he?
woensdag 27 januari 2016 om 10:57
TO ik heb misschien een beetje rare tip maar ik merk dat het bij mij helpt om als ik me vervelend voel dat gewoon even te accepteren ipv nare gevoelens weg proberen te krijgen door veel te piekeren.
Gewoon het gevoel we laten zijn zonder dat te veroordelen of jezelf 'fout' te vinden dat je bepaalde gevoelens hebt.
Zeker wat betreft het verdriet om het verlies van je moeder. Als dat er nog niet helemaal 'uit' is dan blijft dat een belemmering.
(Gevoelens betekenen namelijk niet zoveel, ze zijn er gewoon. Je word er geen beter of slechter mens van)
Ik word daar uiteindelijk rustiger van, zeker als ik dat combineer met meditatie.
Klinkt zweverig maar het werkt wel, je word er rustiger van dan wanneer je veel piekert.
Antwoorden op wat je precies wil met je leven komen dan meestal vanzelf.
Verder is het wel herkenbaar, ik heb ook wel eens een twijfelperiode gehad.
Sterker nog, mijn situatie is heel anders, er zijn wat onzekerheden momenteel. Daar word ik soms echt wel onrustig van, dat accepteer ik zoveel mogelijk.
Gewoon het gevoel we laten zijn zonder dat te veroordelen of jezelf 'fout' te vinden dat je bepaalde gevoelens hebt.
Zeker wat betreft het verdriet om het verlies van je moeder. Als dat er nog niet helemaal 'uit' is dan blijft dat een belemmering.
(Gevoelens betekenen namelijk niet zoveel, ze zijn er gewoon. Je word er geen beter of slechter mens van)
Ik word daar uiteindelijk rustiger van, zeker als ik dat combineer met meditatie.
Klinkt zweverig maar het werkt wel, je word er rustiger van dan wanneer je veel piekert.
Antwoorden op wat je precies wil met je leven komen dan meestal vanzelf.
Verder is het wel herkenbaar, ik heb ook wel eens een twijfelperiode gehad.
Sterker nog, mijn situatie is heel anders, er zijn wat onzekerheden momenteel. Daar word ik soms echt wel onrustig van, dat accepteer ik zoveel mogelijk.
woensdag 27 januari 2016 om 11:01
En heel misschien ben je ontevreden omdat je denkt dat je dat moet zijn omdat iedereen om je heen zo druk is. Iedereen trekt zijn eigen les uit het leven, sommige kiezen voor groots en meeslepend en misschien ben jij die gene die het meest gelukkig is op je eigen vierkante meter. Mensen kunnen elkaar onderling enorm opjutten, je eigen plan trekken door huismus te zijn is saai en ongeïnspireerd volgens sommigen.
Je hebt geen grootse plannen en geen visie voor je toekomst maar je hebt gelukkig wel vandaag. Hijs je billen van de bank en bak een cake, pak die naaimachine en naai heel eenvoudig vierkante lapjes aan elkaar voor een plaid, koop een volwassen kleurboek en ga kleuren, pak een kwast een geef een lelijk kastje een kleurtje wat uitbundig is. Het enige wat jij hoeft te doen is je zelf leren amuseren en niet wachten tot morgen want dan wordt het veel te groot in je hoofd. Nu doen en je krijgt een tevreden gevoel. Denk niet dat de cake moet lukken, je de mooiste plaid gaat maken, je wil gewoon bezig zijn in jouw leven.
Dus hop, van die bank af nu en doe iets kleins voor je zelf.
Je hebt geen grootse plannen en geen visie voor je toekomst maar je hebt gelukkig wel vandaag. Hijs je billen van de bank en bak een cake, pak die naaimachine en naai heel eenvoudig vierkante lapjes aan elkaar voor een plaid, koop een volwassen kleurboek en ga kleuren, pak een kwast een geef een lelijk kastje een kleurtje wat uitbundig is. Het enige wat jij hoeft te doen is je zelf leren amuseren en niet wachten tot morgen want dan wordt het veel te groot in je hoofd. Nu doen en je krijgt een tevreden gevoel. Denk niet dat de cake moet lukken, je de mooiste plaid gaat maken, je wil gewoon bezig zijn in jouw leven.
Dus hop, van die bank af nu en doe iets kleins voor je zelf.
.
woensdag 27 januari 2016 om 16:51
Ik herken je verhaal. Heb ik ook gehad.
Vooral nadat ik een kind gekregen had dacht ik "is dit het nou?". Ik vond mijn werk niet zo leuk meer en vond dat ik niks voor mezelf deed. Ergens las ik een verhaal waarin mensen die zoiets ook hadden werd gevraagd naar wat ze als kind zo fijn vonden om te doen, en dat dan weer te gaan doen. (eventueel in iets andere vorm) Bij mij was dat naaien/knutselen en dat heb ik weer opgepakt. Heerlijk vond ik het! Na een tijdje kocht ik een naaimachine en steeds meer leerde ik mijzelf allerlei technieken. Om een lang verhaal kort te maken: inmiddels heb ik die baan opgezegd, volg ik een opleiding en ben ik professioneel (in loondienst en soms free lance) met de naaimachine in de weer. Heeft mij wel veel moeite gekost om die stap te durven nemen maar ben dolblij dat ik het gedaan heb! Het is er thuis ook gezelliger op geworden en ik ben trots op mezelf!
Mijn advies is dus: gewoon doen! Het is eng soms, maar als je eenmaal een paar kleine stapjes neemt voel je je zoveel beter! Beetje bij beetje ga je je draai weer vinden, echt. Wat mij ook hielp was het lezen van boeken over persoonlijke ontwikkeling. Of gewoon eens weer het lezen van een leuk boek. Even jezelf verliezen in een onderwerp dat je boeit. Haal je ook weer inspiratie uit.
Succes!!
Vooral nadat ik een kind gekregen had dacht ik "is dit het nou?". Ik vond mijn werk niet zo leuk meer en vond dat ik niks voor mezelf deed. Ergens las ik een verhaal waarin mensen die zoiets ook hadden werd gevraagd naar wat ze als kind zo fijn vonden om te doen, en dat dan weer te gaan doen. (eventueel in iets andere vorm) Bij mij was dat naaien/knutselen en dat heb ik weer opgepakt. Heerlijk vond ik het! Na een tijdje kocht ik een naaimachine en steeds meer leerde ik mijzelf allerlei technieken. Om een lang verhaal kort te maken: inmiddels heb ik die baan opgezegd, volg ik een opleiding en ben ik professioneel (in loondienst en soms free lance) met de naaimachine in de weer. Heeft mij wel veel moeite gekost om die stap te durven nemen maar ben dolblij dat ik het gedaan heb! Het is er thuis ook gezelliger op geworden en ik ben trots op mezelf!
Mijn advies is dus: gewoon doen! Het is eng soms, maar als je eenmaal een paar kleine stapjes neemt voel je je zoveel beter! Beetje bij beetje ga je je draai weer vinden, echt. Wat mij ook hielp was het lezen van boeken over persoonlijke ontwikkeling. Of gewoon eens weer het lezen van een leuk boek. Even jezelf verliezen in een onderwerp dat je boeit. Haal je ook weer inspiratie uit.
Succes!!
