Gebroken met ouders

Het verdriet slijt maar helemaal goed komt het niet. Misschien heeft het te maken met het verlangen naar liefde en respect van je ouders. Dat je er mag zijn en dat je goed bent als kind. Helaas is dit niet altijd het geval, maar de kerst, de verjaardagen en het leven gaat gewoon door.



Waarom zou jij alles opgeven en je familie feest vrolijk door? Het zou eerder andersom moeten zijn: jij leeft door, maakt van je leven een feestje en laat je familie gewoon doorgaan met hun patronen die niet werken.

Ik, maar ook met heel mijn familie. 5 jaar geleden. AUB niet quoten, misschien dat ik het later weer (gedeeltelijk) weg haal.



Inmiddels woon ik samen en hebben we een zoon, daar weten ze niks van. Ik gebruik geen Facebook oid omdat ze die van mij en van mijn vriend controleren.



Heb ik er moeite mee, ja. Heb ik er spijt van, nee. De grootste moeite had ik toen familie overleed ik ik niet naar de begrafenis en crematie kon. Ook dit jaar kerst en nieuwjaar moeilijk, de eerste keer met mijn zoon. Ik heb het jaren lang niet echt gevierd en juist veel gewerkt in die periode (horeca), maar nu wilden we het juist wel vieren. Alleen er om huilen doe ik al lang niet meer, in het begin soms. Ik had ook gehoopt dat er wat zou veranderen als ik zou zeggen dat het voor mij tot hier was en niet verder. Dat ze op zouden houden met doen alsof hun neus bloed, niks was minder waar. Mijn moeder zei 'als we ooit iets hebben gezegd wat bij jou verkeerd gevallen is dan spijt het me'.... Ik was boos en verdrietig, maar voor het grootste gedeelte is dat nu weg. Helemaal weg gaan zal het nooit. Ik zal altijd 'beschadigd' zijn door mijn jeugd, maar het verdriet, de emotie. Die zakt.



En het kan dat je ooit toch weer contact met ze wil, hoeft niet en zeker niet nu. Ik zal het nooit willen, maar ik ken mensen die dat na jaren wel hebben gedaan.





Hoe naar het nu ook is, als ik je op lees heb je een goede beslissing genomen. Je hebt voor jezelf gekozen. Je zal er altijd emoties bij hebben maar wat je nu voelt slijt met de tijd.

Hier ook iemand, nu iets meer dan een jaar (ook graag niet quoten). Ik vind het nog steeds moeilijk om er mee om te gaan en het een plaatsje te geven. Het verdriet is al afgenomen maar de kwaadheid zit er nog voor mij (ook omdat er dingen zijn gezegd). Vind het moeilijk om met het idee ouders en hoe ze zouden moeten zijn om te gaan. Er is ook een bepaald verlangen naar liefde en acceptatie wat er dus niet is.

Natuurlijk doet het pijn, iedereen wil liefdevolle ouders. Als je vader er al niet voor je is toch die moeder die je steunt, tenminste een iemand die aan je kant staat.



Ik heb me ook afgevraagd of ik iets moet doen nu mijn zoon er is, maar ik zou hun nooit met hem vertrouwen. Ik zou nog niet naar de wc durven als ze in de zelfde ruimte zijn. Als hij oud genoeg is en voor zichzelf kan opkomen mag hij zelf kiezen, maar heel eerlijk denk ik liever geen opa en oma dan die opa en oma. Heeft je dochter nog een opa en oma van haar vaders kant? Het helpt mij dat ik een hele lieve schoonfamilie heb die het goed maken dat mijn zoon geen familie van mijn kant heeft.

Ik heb al heel lang gebroken met vrijwel mijn hele familie, en het bevalt me prima. Familie of geen familie, ik breek met mensen die me vooral energie kosten, en dat betekent dat het altijd een vooruitgang is

Snap ik wel, je mist iets dat er niet is. Ik benader het leven zoveel mogelijk vanuit het hier en nu. Wat er niet is mis ik niet, wat er wel is maar me niet bevalt sluit ik zoveel mogelijk buiten.

5 jaar geleden heb ik gebroken met mijn vader en zijn familie en bijna 3 jaar terug met mijn moeder en stiefvader.



Soms is het pijnlijk. Met de feestdagen en verjaardagen bijvoorbeeld. Maar ik heb een verschrikkelijke jeugd gehad. Er had veel voorkomen kunnen worden. Maar ik ben vooral heel erg vaak teleur gesteld. En die teleurstelling ervaar ik niet meer sinds ik gebroken heb. En dat is me ook heel wat waard. Ik heb niet het idee dat ik iets mis.



Soms heb ik nog wel eens van die momenten dat ik tegen 'een moeder' aan wil kruipen. Maar ik mis mijn moeder niet als persoon, ik mis soms wel eens een moederfiguur.

Mijn schoonfamilie heeft mij heel goed opgevangen. Eigenlijk heb ik nu meer dan wat ik eerst had. Ik voel me gerespecteerd en geliefd. En ik mag en kan nu eindelijk een mening hebben.



Ik ben beter af zonder mijn familie, sinds het breken ben ik heel erg gaan groeien als persoon. Daarvoor heb ik nooit die ruimte kunnen krijgen. En ik ervaar nu heel erg veel rust, ik ben niet meer zo angstig gelukkig. Al met al is het een van de beste keuzes geweest die ik heb gemaakt.



Rustig aan, het is niet niks.

Hier niet gebroken met ouders. Echter wel stap voor stap, heel langzaam en haast onmerkbaar (in eerste instantie) afstand genomen en de contactfrequentie op een zeer laag pitje gezet.



Ik voelde me al zo lang als ik kan denken, ook als klein kind, verantwoordelijk voor veel zaken die thuis gebeurd zijn. Ik werd daar dan ook in betrokken, vooral door moeder. Ze besprak zaken met me die mis zijn in naar huwelijk die ik als klein kind (6-jarige) niet hoorde te weten. Ook heb ik dingen gezien en moeten doen die niet geschikt zijn voor een kleintje.



Ik plaatste moeder altijd op een voetstuk. En vader werd door mij steevast in de slechte hoek geplaatst.

Toen ik zelf volwassen werd en mijn eigen leven ging leiden is dat met vallen en opstaan gegaan. Nog steeds. Ik merkte dat ik op vele fronten onzekerheden ervoer.



Sinds ik zelf moeder ben ben ik veranderd. Veranderd in visie, beleving en gedachtegang. Sindsdien is bij mij een knop omgegaan en besloot ik dat ik op dezelfde voet als tot dusverre met mijn ouders niet verder wilde.

Ze zijn een goede oma en opa voor mijn kind. Ze willen het beste voor mij, hun kleinkind en mijn gezin. Ze voelen dat ze hun grip op mij zijn verloren. Eigenlijk vind ik het soms best rot voor ze. Ik blijf er van overtuigd dat iedere ouder uiteindelijk het beste wil voor zijn/haar kind. Echter soms zijn ouders niet capabel om bepaalde zaken op andere wijze op te pakken dan op de voor hun bekende wijze ookal is dat niet de beste wijze.



Je leest, ik kan enerzijds heel resoluut schrijven dat ik een ander pad insla. Anderzijds schrijf ik ook dingen die hun gedrag vergoelijken. Dat is ook het dubio van dergelijke situatie.

Ik heb me afgesloten lijkt het. Alsof ik een knop om heb gezet, omdat ik niet meer wilde voelen. Uit zelfbescherming. Na iedere keer weer, tegen beter weten in, teleurstelling en frustratie en onmacht bevalt mij die knop die om is prima. Ik voel minder, ik ervaar meer rust, ik leef mijn leven en plaats de (vroegere) thuissituatie zo ver mogelijk weg.

Het is een overlevingsstrategie.

Ik heb in 2009 met mijn vader gebroken. 3 jaar lang geen contact. Heel af en toe een sms naar mijn moeder, meer niet. 2012 kwam hij te overlijden... ik ben getrouwd zonder dat mijn ouders dit wisten, verhuisd, van baan veranderd na ja... heel wat eigenlijk.

Ik heb er veel moeite mee gehad toen mijn vader overleed. Uitpraten kan immers niet meer. Het is voorbij.

Contact met moeder is schaars. Veel van de boosheid naar mn vader bleek ook voor moeder te zijn. Maar zij is de onschuld zelve. Alles is en blijft mijn vaders schuld.



Als ik het over had kunnen doen, had ik het hopelijk anders gedaan. Had ik eerder hulp voor mezelf gezocht zodat ik steviger in mijn schoenen kwam te staan en toch de antwoorden op vragen willen krijgen van mijn vader. En niet alleen gedacht: daar is nog tijd voor, nu ff niet.



Het verdriet en veel boosheid heeft plaats gemaakt voor begrip en berusting.

Het contact met moeder blijft op een laag pitje. Ik ban haar niet uit mn leven en als ze ergens echt hulp bij nodig heeft, geef ik die. Maar meer niet. (Voor nu)