Psyche
alle pijlers
Angst voor operatie
vrijdag 12 februari 2016 om 15:23
Volgende week heb ik een operatie en ik ben supernerveus. Elke keer als ik eraan denk word ik best wel emotioneel en gaat de gedachte door mijn hoofd dat ik dood kan gaan en dan ons kindje niet zie opgroeien en dat hij zonder moeder door moet. Terwijl ik natuurlijk ook gewoon kan worden aangereden of... of... daar sta ik dan weer stukken minder bij stil.
Maargoed, ik ben dus enorm zenuwachtig en ik vroeg me af of iemand tips heeft om van die zenuwen af te komen? Of gewoon wat goede ervaringen zodat ik positief de operatie in kan gaan.
Maargoed, ik ben dus enorm zenuwachtig en ik vroeg me af of iemand tips heeft om van die zenuwen af te komen? Of gewoon wat goede ervaringen zodat ik positief de operatie in kan gaan.
vrijdag 12 februari 2016 om 18:19
Bumba, ik snap het wel, hoor. Je weet niet zo goed wat je te wachten staat. Mijn ervaring is dat als je eenmaal in het ziekenhuis bent, de zenuwen wat minder worden. Hou vooral het doel voor ogen!
Ik werd destijds de dag ervoor opgenomen, nachtje geslapen en de volgende ochtend was ik gelijk aan de beurt. Een kalmerend pilletje gehad (werkte bij mij goed, ik vond iedereen ineens heel lief enzo hahaha). En toen de arts zei: 'ga maar lekker slapen' was ik weg.
Voor mijn gevoel deed ik mijn ogen een minuut later weer open, maar dat bleek drie uur te zijn.
Echt, het komt goed. En wat zul je uiteindelijk blij zijn met het resultaat!
Ik werd destijds de dag ervoor opgenomen, nachtje geslapen en de volgende ochtend was ik gelijk aan de beurt. Een kalmerend pilletje gehad (werkte bij mij goed, ik vond iedereen ineens heel lief enzo hahaha). En toen de arts zei: 'ga maar lekker slapen' was ik weg.
Voor mijn gevoel deed ik mijn ogen een minuut later weer open, maar dat bleek drie uur te zijn.
Echt, het komt goed. En wat zul je uiteindelijk blij zijn met het resultaat!
vrijdag 12 februari 2016 om 18:20
vrijdag 12 februari 2016 om 18:25
quote:Bumba1985 schreef op 12 februari 2016 @ 18:19:
Goed idee, daar zal ik maandag nog even over bellen.... Ik moet wel erheen op de fiets (terug word ik opgehaald hoor )
Really? Is er niemand die je kan brengen? Taxi?
Dat pilletje werkt snel genoeg. Maar probeer, nogmaals, daar aan iets fijns te denken en ga dat nu al bedenken. Praat erover de komende dagen, maak die gedachte je eigen zodat je op het moment supreme het makkelijk kunt oproepen
Goed idee, daar zal ik maandag nog even over bellen.... Ik moet wel erheen op de fiets (terug word ik opgehaald hoor )
Really? Is er niemand die je kan brengen? Taxi?
Dat pilletje werkt snel genoeg. Maar probeer, nogmaals, daar aan iets fijns te denken en ga dat nu al bedenken. Praat erover de komende dagen, maak die gedachte je eigen zodat je op het moment supreme het makkelijk kunt oproepen
Je bent zelf een theepot
vrijdag 12 februari 2016 om 18:28
Ik zag een paar jaar geleden ook tegen mijn operatie op (wel kleinere ingreep dan bij jou) en dan met name de narcose en dat is me 1000% meegevallen.
Ik lag erg lang te wachten in de holding (de ruimte vóór de deuren van de OK) voor ik de OK op mocht, ik denk wel een uur, en dat was niet goed voor de zenuwen, dus fijn dat jij als eerste aan de beurt bent. In mijn geval was de operatie vrij onverwacht, de dag van tevoren ingepland (ik lag toen al in het ziekenhuis) en omdat het maar een korte operatie was wachtten ze op een 'gaatje' in de agenda. Als je als eerste aan de beurt bent met een geplande operatie, hoef je waarschijnlijk vooraf maar kort te wachten, je kunt meteen 'doorrijden'. Op de OK was iedereen heel vriendelijk en vrolijk, de radio stond aan op een vrolijke zender, na een tijdje zei de anesthesist dat ze de verdoving had ingespoten. Ik wilde zeggen "ik voel het, het prikt" maar ik kwam maar tot "ik voel het". En toen werd ik weer wakker op de verkoever Voor mijn gevoel was ik er maar een seconde tussenuit geweest.
Ik word snel misselijk, had dat ook aangegeven bij de anesthesist, daar zou ze rekening mee houden. Ik heb werkelijk niks gemerkt van klachten daarna, hooguit dat ik die avond heel slaperig was en de week daarna ook nog. Maar dat zal ook te maken hebben gehad met de tramadol die ik kreeg en de reden waarom ik in het ziekenhuis lag/geopereerd werd.
Ik lag erg lang te wachten in de holding (de ruimte vóór de deuren van de OK) voor ik de OK op mocht, ik denk wel een uur, en dat was niet goed voor de zenuwen, dus fijn dat jij als eerste aan de beurt bent. In mijn geval was de operatie vrij onverwacht, de dag van tevoren ingepland (ik lag toen al in het ziekenhuis) en omdat het maar een korte operatie was wachtten ze op een 'gaatje' in de agenda. Als je als eerste aan de beurt bent met een geplande operatie, hoef je waarschijnlijk vooraf maar kort te wachten, je kunt meteen 'doorrijden'. Op de OK was iedereen heel vriendelijk en vrolijk, de radio stond aan op een vrolijke zender, na een tijdje zei de anesthesist dat ze de verdoving had ingespoten. Ik wilde zeggen "ik voel het, het prikt" maar ik kwam maar tot "ik voel het". En toen werd ik weer wakker op de verkoever Voor mijn gevoel was ik er maar een seconde tussenuit geweest.
Ik word snel misselijk, had dat ook aangegeven bij de anesthesist, daar zou ze rekening mee houden. Ik heb werkelijk niks gemerkt van klachten daarna, hooguit dat ik die avond heel slaperig was en de week daarna ook nog. Maar dat zal ook te maken hebben gehad met de tramadol die ik kreeg en de reden waarom ik in het ziekenhuis lag/geopereerd werd.
vrijdag 12 februari 2016 om 19:11
Ik was ook bang voor de narcose, kon zelfs lachen en huilen tegelijkertijd als ik het er over had. Ik was als eerste aan de beurt en kreeg een half uur vantevoren een pilletje, aangekomen bij de ok was ik al aan het dommelen. Vervolgens overgestapt op het ok bed, hierna kreeg ik een mutsje over mijn haren. Vervolgens sokken aan mijn voeten, de tweede heb ik niet meer meegekregen. Het eerstvolgende wat ik meekreeg was al op de vercoever na de ok.
vrijdag 12 februari 2016 om 19:12
quote:SuzanneSuus schreef op 12 februari 2016 @ 18:25:
[...]
Really? Is er niemand die je kan brengen? Taxi?
Dat pilletje werkt snel genoeg. Maar probeer, nogmaals, daar aan iets fijns te denken en ga dat nu al bedenken. Praat erover de komende dagen, maak die gedachte je eigen zodat je op het moment supreme het makkelijk kunt oproepenVast wel, maar met de fiets ben ik er in 5 minuten en met een taxi doe ik er ongeveer een kwartier over.... (met de fiets kan ik tussendoor, terwijl de weg daar voor auto´s is afgesloten en je dus moet omrijden) Plus dat je dan ook weer afhankelijk bent of de taxi wel op tijd is, terwijl ik met de fiets gewoon 10 minuutjes voor de gewenste tijd de deur uitstap en er dan op tijd ben.
[...]
Really? Is er niemand die je kan brengen? Taxi?
Dat pilletje werkt snel genoeg. Maar probeer, nogmaals, daar aan iets fijns te denken en ga dat nu al bedenken. Praat erover de komende dagen, maak die gedachte je eigen zodat je op het moment supreme het makkelijk kunt oproepenVast wel, maar met de fiets ben ik er in 5 minuten en met een taxi doe ik er ongeveer een kwartier over.... (met de fiets kan ik tussendoor, terwijl de weg daar voor auto´s is afgesloten en je dus moet omrijden) Plus dat je dan ook weer afhankelijk bent of de taxi wel op tijd is, terwijl ik met de fiets gewoon 10 minuutjes voor de gewenste tijd de deur uitstap en er dan op tijd ben.
vrijdag 12 februari 2016 om 19:25
Het komt goed hoor! Ik ben nu twee keer onder narcose geweest. De eerste keer voelde ik me net als jou. Maar toen ik het onderging heb ik het echt als 'grappig', wat ik hier al las, ervaren. Het is zo apart, ik mocht terug tellen en werd ineens weer wakker, klaar. Ik zou willen dat ik thuis elke avond zo in slaap kon vallen.
De tweede keer was een paar maanden terug en toen voelde ik warmte via het infuus binnenkomen, wat ik me van de eerste keer weer niet herinner. Ik vroeg aan de verpleger of hij wilde zeggen als ik weg zou vallen en dat zou hij doen, maar nee dus. Ik werd zomaar weer wakker, het leek twee tellen later.
Ik kan je nou wel zeggen dat je je niet druk moet maken, maar dat zul je toch wel doen. Maar je zult zien dat het je 100% meevalt, laat het maar over je heen komen.
De tweede keer was een paar maanden terug en toen voelde ik warmte via het infuus binnenkomen, wat ik me van de eerste keer weer niet herinner. Ik vroeg aan de verpleger of hij wilde zeggen als ik weg zou vallen en dat zou hij doen, maar nee dus. Ik werd zomaar weer wakker, het leek twee tellen later.
Ik kan je nou wel zeggen dat je je niet druk moet maken, maar dat zul je toch wel doen. Maar je zult zien dat het je 100% meevalt, laat het maar over je heen komen.
vrijdag 12 februari 2016 om 19:49
Ik was ook panisch de eerste keer dat ik onder narcose ging. Ervaringsverhalen op internet gezocht, iedereen die ik kende die geopereerd is heb ik ondervraagd, ik was zo bang.
Dat zomaar wegvallen leek me heel eng. Ik lag met tranen in de holding (tussenkamertje voor de OK). Maar het voelde allemaal heel rustig, aan de ene kant alsof je langzaam wegglijdt, aan de andere kant duurt het maar een paar seconden voor je weg bent.
Heel diep inademen in het zuurstofmasker helpt ook wel vind ik. En benoemen dat je beetje angstig bent tegen het personeel en de artsen.
Narcose is niet hetzelfde als slapen. Je lijf staat helemaal uit, je kan zelfs niet ademen daarom lig je aan de beademing. Volgens mij kan je dus ook niet denken en lijkt het daarom alsof je een seconde later weer wakker wordt.
Na die eerste keer volgden nog meerdere narcoses. Ben nooit meer bang geweest, had er op een gekke manier juist zin in. Vond het wel interessant en keek uit naar lekker uitrusten (druk gezinsleven). Succes!
Dat zomaar wegvallen leek me heel eng. Ik lag met tranen in de holding (tussenkamertje voor de OK). Maar het voelde allemaal heel rustig, aan de ene kant alsof je langzaam wegglijdt, aan de andere kant duurt het maar een paar seconden voor je weg bent.
Heel diep inademen in het zuurstofmasker helpt ook wel vind ik. En benoemen dat je beetje angstig bent tegen het personeel en de artsen.
Narcose is niet hetzelfde als slapen. Je lijf staat helemaal uit, je kan zelfs niet ademen daarom lig je aan de beademing. Volgens mij kan je dus ook niet denken en lijkt het daarom alsof je een seconde later weer wakker wordt.
Na die eerste keer volgden nog meerdere narcoses. Ben nooit meer bang geweest, had er op een gekke manier juist zin in. Vond het wel interessant en keek uit naar lekker uitrusten (druk gezinsleven). Succes!
woensdag 17 februari 2016 om 16:34
Een aparte ervaring is het wel, je wordt toch anders wakker dan van de wekker die 's ochtends om 07.00 begint te gillen. Vóór je naar de ok gaat kijk je nog even op de klok, 08.00 uur. Voor je gevoel kijk je vijf minuten later weer op de klok en dan is het plotseling 18.00.
verba volant, scripta manent.
