Psyche
alle pijlers
Eindigheid
vrijdag 19 februari 2016 om 13:44
Goeiemiddag,
ik zit een beetje in de knoop met het volgende.
De eindigheid van ons leven.
Hoe gaan jullie hier mee om?
Door (dankzij) mijn job word ik dagelijks geconfronteerd met het feit dat het allemaal wel heel snel afgelopen kan zijn.
Nu typ ik deze post. Om misschien niet meer te antwoorden. Simpelweg omdat ik er niet meer ben.
Mijn dochter is kerngezond. Nu. Straks ook nog? Mijn vriend stuurt me net een smsje. Het zou zomaar het laatste kunnen zijn....
En ga zo maar door.
Nu ben ik me altijd wel bewust geweest van het feit dat ons leven eindig is.
Genieten van elke dag, niet uitstellen tot morgen, ....
Maar ergens had ik wel altijd zoiets: 'mensen gaan niet zomaar dood'. Maar oh, wat is dit een leugen.
Mensen gaan wel zomaar dood, van het ene moment op het andere.
En phhh, wat heb ik het er moeilijk mee op dit moment.
Te meer omdat het een andere, misschien nog belangrijkere vraag in me los maakt.
Wat is de zin van dit alles?
Ik weet ook wel dat er niets aan te veranderen is. Zelf al zou er een duidelijk antwoord zijn op deze vragen.
Het is nu eenmaal zo. Iedereen gaat dood.
Maar aangezien ik ontzettend hou van wat ik doe, is het wel belangrijk dat ik mezelf hier niet gek mee maak. ( beetje overdreven, maar ik weet niet hoe ik het beter kan uitleggen)
Gr.
ik zit een beetje in de knoop met het volgende.
De eindigheid van ons leven.
Hoe gaan jullie hier mee om?
Door (dankzij) mijn job word ik dagelijks geconfronteerd met het feit dat het allemaal wel heel snel afgelopen kan zijn.
Nu typ ik deze post. Om misschien niet meer te antwoorden. Simpelweg omdat ik er niet meer ben.
Mijn dochter is kerngezond. Nu. Straks ook nog? Mijn vriend stuurt me net een smsje. Het zou zomaar het laatste kunnen zijn....
En ga zo maar door.
Nu ben ik me altijd wel bewust geweest van het feit dat ons leven eindig is.
Genieten van elke dag, niet uitstellen tot morgen, ....
Maar ergens had ik wel altijd zoiets: 'mensen gaan niet zomaar dood'. Maar oh, wat is dit een leugen.
Mensen gaan wel zomaar dood, van het ene moment op het andere.
En phhh, wat heb ik het er moeilijk mee op dit moment.
Te meer omdat het een andere, misschien nog belangrijkere vraag in me los maakt.
Wat is de zin van dit alles?
Ik weet ook wel dat er niets aan te veranderen is. Zelf al zou er een duidelijk antwoord zijn op deze vragen.
Het is nu eenmaal zo. Iedereen gaat dood.
Maar aangezien ik ontzettend hou van wat ik doe, is het wel belangrijk dat ik mezelf hier niet gek mee maak. ( beetje overdreven, maar ik weet niet hoe ik het beter kan uitleggen)
Gr.
vrijdag 19 februari 2016 om 13:49
vrijdag 19 februari 2016 om 13:54
vrijdag 19 februari 2016 om 13:54
Gisteren heb ik gehoord dat mn vader nog uiterlijk een jaar te leven heeft. Dan komt de eindigheid van het leven weer eens akelig dichtbij.
Aan de andere kant zorgt het voor een enorme bewustwording dat je moet genieten nu het nog kan. Eindigheid is nou eenmaal een feit; het gaat erom wat je doet in de tijd die je hier hebt.
Aan de andere kant zorgt het voor een enorme bewustwording dat je moet genieten nu het nog kan. Eindigheid is nou eenmaal een feit; het gaat erom wat je doet in de tijd die je hier hebt.
vrijdag 19 februari 2016 om 14:41
vrijdag 19 februari 2016 om 14:46
ik denk er ook soms aan, maakt me soms ook wat neerslachtig en angstig... maar dit zijn nu eenmaal zaken die je niet in de hand hebt...
De dag komt eraan dat ik mijn ouders zal verliezen... mijn man... Of ik maak het zelf niet meer mee... Maar nogmaals, je hebt dit niet in de hand. Als je hier altijd over piekert dan ben je opeens 80 jaar en heb je een leven vol zorgen en piekeren gehad.
Wat is de kans dat ik straks sterf in het verkeer? Wat is de kans dat de volgende hartslag er niet meer komt? Een aanslag in een winkel waar ik net ben... Er kan vanalles gebeuren, maar de kans is nog altijd vele malen groter dat je gewoon oud wordt.
Het is normaal om hier af en toe eens aan te denken. Maar overdrijf niet.
De dag komt eraan dat ik mijn ouders zal verliezen... mijn man... Of ik maak het zelf niet meer mee... Maar nogmaals, je hebt dit niet in de hand. Als je hier altijd over piekert dan ben je opeens 80 jaar en heb je een leven vol zorgen en piekeren gehad.
Wat is de kans dat ik straks sterf in het verkeer? Wat is de kans dat de volgende hartslag er niet meer komt? Een aanslag in een winkel waar ik net ben... Er kan vanalles gebeuren, maar de kans is nog altijd vele malen groter dat je gewoon oud wordt.
Het is normaal om hier af en toe eens aan te denken. Maar overdrijf niet.
vrijdag 19 februari 2016 om 15:11
quote:mick87 schreef op 19 februari 2016 @ 13:49:
Ik heb ook een tijdje met die gedachten gelopen. Maar bedacht me toen: hoe zou het zijn als alles oneindig was? Hoe zou je je dan voelen? Dat vind ik beangstigender dan het idee ooit dood te gaan. Leven zou saaier zijn als t oneindig was. Minder uitdagend.
Dat vind ik een mooie.
Ik ben gelovig en dat geeft ook een stukje steun en rust, als je niet in een hiernamaals gelooft kan ik me voorstellen dat het allemaal een stuk enger is.
Ik heb ook een tijdje met die gedachten gelopen. Maar bedacht me toen: hoe zou het zijn als alles oneindig was? Hoe zou je je dan voelen? Dat vind ik beangstigender dan het idee ooit dood te gaan. Leven zou saaier zijn als t oneindig was. Minder uitdagend.
Dat vind ik een mooie.
Ik ben gelovig en dat geeft ook een stukje steun en rust, als je niet in een hiernamaals gelooft kan ik me voorstellen dat het allemaal een stuk enger is.
vrijdag 19 februari 2016 om 15:25
quote:Vivaneesje schreef op 19 februari 2016 @ 15:11:
[...]
Dat vind ik een mooie.
Ik ben gelovig en dat geeft ook een stukje steun en rust, als je niet in een hiernamaals gelooft kan ik me voorstellen dat het allemaal een stuk enger is.
Atheïst hier.
Juist behoorlijk rustgevend hoor. Mijn grote voordeel itt gelovigen is dat ik me zelfs daar niet druk om hoef te maken. Dood is gewoon dood.
[...]
Dat vind ik een mooie.
Ik ben gelovig en dat geeft ook een stukje steun en rust, als je niet in een hiernamaals gelooft kan ik me voorstellen dat het allemaal een stuk enger is.
Atheïst hier.
Juist behoorlijk rustgevend hoor. Mijn grote voordeel itt gelovigen is dat ik me zelfs daar niet druk om hoef te maken. Dood is gewoon dood.
"Laat varen alle hoop, gij die hier binnentreedt"
vrijdag 19 februari 2016 om 15:33
Ja, brr. De gruwelijke gedachte dat je nooit meer van die draaimolen af zou mogen.
En een groot voordeel van de dood: Het is het één van de meest eerlijk verdeelde aspecten van het leven. Dood gaan we allemaal, hoe rijk, of arm, of mooi, of wat dan ook, we waren.
Eenmaal dood zijn we allemaal weer gelijk.
En een groot voordeel van de dood: Het is het één van de meest eerlijk verdeelde aspecten van het leven. Dood gaan we allemaal, hoe rijk, of arm, of mooi, of wat dan ook, we waren.
Eenmaal dood zijn we allemaal weer gelijk.
If none of us is prepared to die for freedom, then all of us will die under tyranny.
vrijdag 19 februari 2016 om 15:46
Ik vind het altijd een vrij geruststellende gedachte dat "de zin van dit alles" gewoon niet bestaat. Mensen doen aan zingeving, maar dat is niets anders dan een gefantaseerde "zin" als de zin van het leven benoemen en jezelf voor de gek houden. Het leven heeft geen zin, het dient nergens toe, het heeft geen nut.
Voor wie gelovig is, geldt vaak nog zoiets als dat de zin van het leven een soort beloning of straf is na dit leven, of dat de zin zoiets is als "god wilde het nu eenmaal zo", maar daar heb je feitelijk ook niets aan. Nog los van de vraag of het waar is, het is niet relevant. Een hamster in een kooi met tredmolen heeft zin voor de eigenaar, maar daarmee nog geen zin voor zichzelf.
En voor wie ongelovig is, is "de zin van het leven" natuurlijk helemaal, of net zozeer, slechts persoonlijke fantasie. Zonder iets of iemand die baat heeft bij je bestaan, heeft je bestaan geen nut, geen zin.
Als je al "zin" in het leven ziet, is dat het nut dat je voor anderen hebt. Niets meer, niets minder.
Dus het feit dat je dood gaat maakt het leven niet zinloos, het beëindigt hooguit de zin die je voor anderen had.
Voor wie gelovig is, geldt vaak nog zoiets als dat de zin van het leven een soort beloning of straf is na dit leven, of dat de zin zoiets is als "god wilde het nu eenmaal zo", maar daar heb je feitelijk ook niets aan. Nog los van de vraag of het waar is, het is niet relevant. Een hamster in een kooi met tredmolen heeft zin voor de eigenaar, maar daarmee nog geen zin voor zichzelf.
En voor wie ongelovig is, is "de zin van het leven" natuurlijk helemaal, of net zozeer, slechts persoonlijke fantasie. Zonder iets of iemand die baat heeft bij je bestaan, heeft je bestaan geen nut, geen zin.
Als je al "zin" in het leven ziet, is dat het nut dat je voor anderen hebt. Niets meer, niets minder.
Dus het feit dat je dood gaat maakt het leven niet zinloos, het beëindigt hooguit de zin die je voor anderen had.
vrijdag 19 februari 2016 om 20:03
Dank jullie wel voor de reacties. Lees hier veel 'wijsheden'.
Met andere ondernemers heb ik het er soms wel eens over. Maar de meesten zijn mannen en die staan er vaak toch iets anders in. Of het gaat er dan al gauw wat lacherig aan toe. Niets mis mee, natuurlijk.
Daarnaast ben ik een nieuwkomer (ondertussen wel al even) in een gesloten wereld (meestal familiebedrijven, dus van vader op zoon) en ja... wil ook niet dat ze denken dat ik het niet aan zou kunnen of zo. Heel stom....
Met andere ondernemers heb ik het er soms wel eens over. Maar de meesten zijn mannen en die staan er vaak toch iets anders in. Of het gaat er dan al gauw wat lacherig aan toe. Niets mis mee, natuurlijk.
Daarnaast ben ik een nieuwkomer (ondertussen wel al even) in een gesloten wereld (meestal familiebedrijven, dus van vader op zoon) en ja... wil ook niet dat ze denken dat ik het niet aan zou kunnen of zo. Heel stom....
vrijdag 19 februari 2016 om 20:19
Ik denk dat het vrij normaal is om hier - tijdelijk - wat meer bij stil te staan. Bijna iedereen wordt op gegeven moment geconfronteerd met eindigheid en als je er diep over nadenkt is het ook een bizar gegeven, dat je ophoudt te bestaan.
Na een tijdje komt als het goed is je beschermingsmechanisme in actie en denk je er minder over na. Je kunt nu eenmaal niet goed functioneren als je eigen dood of die van geliefden je de hele tijd aanvliegt.
En zin? Tja, dat is er denk ik niet buiten wat je er zelf aan geeft. En dat vind ik eigenlijk een heel geruststellende gedachte.
Je kunt keihard falen, maar uiteindelijk doet het er niet toe. Best fijn.
Besef van eindigheid geeft juist ook betekenis aan het hier en nu, de mensen om je heen, de mooie dingen. Als alles tijdelijk is, kun je maar het best zo veel mogelijk genieten, en zo goed mogelijk voor anderen zijn. Niet omdat je daar na dit leven op wordt afgerekend (geloof ik), maar omdat het het leven van NU de moeite waard maakt.
Na een tijdje komt als het goed is je beschermingsmechanisme in actie en denk je er minder over na. Je kunt nu eenmaal niet goed functioneren als je eigen dood of die van geliefden je de hele tijd aanvliegt.
En zin? Tja, dat is er denk ik niet buiten wat je er zelf aan geeft. En dat vind ik eigenlijk een heel geruststellende gedachte.
Je kunt keihard falen, maar uiteindelijk doet het er niet toe. Best fijn.
Besef van eindigheid geeft juist ook betekenis aan het hier en nu, de mensen om je heen, de mooie dingen. Als alles tijdelijk is, kun je maar het best zo veel mogelijk genieten, en zo goed mogelijk voor anderen zijn. Niet omdat je daar na dit leven op wordt afgerekend (geloof ik), maar omdat het het leven van NU de moeite waard maakt.
Weet je wat pas conflictvermijdend is? Wereldvrede.
vrijdag 19 februari 2016 om 20:34
vrijdag 19 februari 2016 om 20:42
Nouja, dat is natuurlijk waar. De dood komt onverwacht en dat is beangstigend, als je er te veel bij stilstaat.
Daarom geloof ik in dit geval heel erg in struisvogelpolitiek: er niet te veel bij stil staan. De stress die dat oplevert doet namelijk helemaal niets om ongeluk te voorkomen, dus hoe realistisch het ook is, je hebt er niets aan.
Kun je je gedachten relativeren? Je hoeft ze niet weg te duwen, want ze zijn er nou eenmaal en dat lijkt me ook normaal als je ineens veel met sterfelijkheid geconfronteerd wordt. Maar die gedachten herkennen voor wat ze zijn (angstige gedachten, niet de realiteit, ze gaan vanzelf weer weg) kun je ze misschien beter relativeren.
Daarom geloof ik in dit geval heel erg in struisvogelpolitiek: er niet te veel bij stil staan. De stress die dat oplevert doet namelijk helemaal niets om ongeluk te voorkomen, dus hoe realistisch het ook is, je hebt er niets aan.
Kun je je gedachten relativeren? Je hoeft ze niet weg te duwen, want ze zijn er nou eenmaal en dat lijkt me ook normaal als je ineens veel met sterfelijkheid geconfronteerd wordt. Maar die gedachten herkennen voor wat ze zijn (angstige gedachten, niet de realiteit, ze gaan vanzelf weer weg) kun je ze misschien beter relativeren.
Weet je wat pas conflictvermijdend is? Wereldvrede.
vrijdag 19 februari 2016 om 20:47
Dat lukt me meestal wel.
Ik volg graag je struisvogelpolitiek.
Maar wanneer er dan een week is waarbij er een zesjarig jongetje, een twintiger, 3 dertigers en iemand van 50 de revue passeren, lukt me dat moeilijk. Meestal gaat dat ook wel snel weer over maar deze keer blijft het echt wel in mijn hoofd zitten.
En misschien ook een beetje de schrik omdat er zoveel 'miserie' is, maar mijn gezin/familie gespaard blijft. Iedereen is gezond en wordt oud. Kan niet blijven duren toch?
Ik volg graag je struisvogelpolitiek.
Maar wanneer er dan een week is waarbij er een zesjarig jongetje, een twintiger, 3 dertigers en iemand van 50 de revue passeren, lukt me dat moeilijk. Meestal gaat dat ook wel snel weer over maar deze keer blijft het echt wel in mijn hoofd zitten.
En misschien ook een beetje de schrik omdat er zoveel 'miserie' is, maar mijn gezin/familie gespaard blijft. Iedereen is gezond en wordt oud. Kan niet blijven duren toch?
vrijdag 19 februari 2016 om 20:54
vrijdag 19 februari 2016 om 21:32
Ik zag vanmiddag dit plaatje voorbij komen, moest er aan denken bij het lezen van jouw topic. (Ik weet niet of het werkt, nog nooit een link geplaatst).
afbeelding
Volgens mij is het een onderwerp waar we allemaal wel eens "last" van hebben. Sommige mensen meer dan anderen, en vooral op momenten dat we geconfronteed worden met de dood of andere narigheid. Ergens zorgt het ook voor een bepaalde bewustwording over zaken.
Wanneer je, in jouw geval, zo vaak in aanraking komt met de dood / eindigheid dan wordt het wel zwaar. Ik vind het logisch (zeker na een week zoals je omschrijft) dat jij er veel mee bezig bent. Ik hoop ook voor je dat je het los kan laten. Ik heb soms ook last van bepaalde angsten of gedachen die ik heb. Hoe harder ik ze probeer weg te sturen (ze mogen er niet zijn, ze zijn niet goed voor me), hoe groter ze worden. En als het me lukt ze te accepteren (ik ben hier bang voor, dat hebben heel veel mensen, het is oké) dan kan ik het loslaten. Jouw angst mag er zijn. Iedereen is bang om plotseling een dierbare te verliezen of om zelf plotseling te overlijden.
Geen idee of een beetje duidelijk wordt wat ik wil zeggen haha maar ik bedoel; jouw angst mag er zijn en soms door dat te erkennen (ipv "die gedachten mogen er niet zijn") wordt het vanzelf kleiner.
Lukt het niet, en blijft dit onderwerp je zo bezig houden, dan vraag ik me af of je dit werk je leven lang moet blijven doen. Je doet ontzettend heftig werk en volgens mij is dat alleen vol te houden als het je niet té vaak, té persoonlijk raakt.
afbeelding
Volgens mij is het een onderwerp waar we allemaal wel eens "last" van hebben. Sommige mensen meer dan anderen, en vooral op momenten dat we geconfronteed worden met de dood of andere narigheid. Ergens zorgt het ook voor een bepaalde bewustwording over zaken.
Wanneer je, in jouw geval, zo vaak in aanraking komt met de dood / eindigheid dan wordt het wel zwaar. Ik vind het logisch (zeker na een week zoals je omschrijft) dat jij er veel mee bezig bent. Ik hoop ook voor je dat je het los kan laten. Ik heb soms ook last van bepaalde angsten of gedachen die ik heb. Hoe harder ik ze probeer weg te sturen (ze mogen er niet zijn, ze zijn niet goed voor me), hoe groter ze worden. En als het me lukt ze te accepteren (ik ben hier bang voor, dat hebben heel veel mensen, het is oké) dan kan ik het loslaten. Jouw angst mag er zijn. Iedereen is bang om plotseling een dierbare te verliezen of om zelf plotseling te overlijden.
Geen idee of een beetje duidelijk wordt wat ik wil zeggen haha maar ik bedoel; jouw angst mag er zijn en soms door dat te erkennen (ipv "die gedachten mogen er niet zijn") wordt het vanzelf kleiner.
Lukt het niet, en blijft dit onderwerp je zo bezig houden, dan vraag ik me af of je dit werk je leven lang moet blijven doen. Je doet ontzettend heftig werk en volgens mij is dat alleen vol te houden als het je niet té vaak, té persoonlijk raakt.
vrijdag 19 februari 2016 om 22:24
Dank je wel voor het plaatje en je reactie, poekeloris. Inderdaad heel erg toepasselijk.
Je woorden... Ik heb er veel aan.
En misschien is het net dat? Net omdat het mijn job/zaak is, overreageer ik misschien. Beetje paniekreactie. Het ging zo lang goed en nu ineens.... dit mag niet. Wat als ik het niet meer van me af kan zetten? Het is echt m'n droomjob. Gewoon proberen 'accepteren' dat die gedachten af en toe aanwezig zijn en niet zien als iets 'slecht'. Dank je wel voor de tip!
Je woorden... Ik heb er veel aan.
En misschien is het net dat? Net omdat het mijn job/zaak is, overreageer ik misschien. Beetje paniekreactie. Het ging zo lang goed en nu ineens.... dit mag niet. Wat als ik het niet meer van me af kan zetten? Het is echt m'n droomjob. Gewoon proberen 'accepteren' dat die gedachten af en toe aanwezig zijn en niet zien als iets 'slecht'. Dank je wel voor de tip!
vrijdag 19 februari 2016 om 23:42
quote:Jvm schreef op 19 februari 2016 @ 20:47:
Dat lukt me meestal wel.
Ik volg graag je struisvogelpolitiek.
Maar wanneer er dan een week is waarbij er een zesjarig jongetje, een twintiger, 3 dertigers en iemand van 50 de revue passeren, lukt me dat moeilijk. Meestal gaat dat ook wel snel weer over maar deze keer blijft het echt wel in mijn hoofd zitten.
En misschien ook een beetje de schrik omdat er zoveel 'miserie' is, maar mijn gezin/familie gespaard blijft. Iedereen is gezond en wordt oud. Kan niet blijven duren toch?
Geen flauw idee of dat wel of niet blijft duren.
Wij hebben onlangs iemand begraven die nog zeer jong was. Niet ziek, niks aan de hand. En toch, pats boem dood. Gewoon niet meer wakker geworden. Op dat soort momenten houdt het me bezig. En ja, er kan je van alles overkomen in het leven. Maar weet je, anderen kunnen daarmee omgaan dus jij vast ook. Vertrouw daarop.
Heb je wel het goede beroep als het je zo aangrijpt? Misschien leren het makkelijker van je afzetten?
Dat lukt me meestal wel.
Ik volg graag je struisvogelpolitiek.
Maar wanneer er dan een week is waarbij er een zesjarig jongetje, een twintiger, 3 dertigers en iemand van 50 de revue passeren, lukt me dat moeilijk. Meestal gaat dat ook wel snel weer over maar deze keer blijft het echt wel in mijn hoofd zitten.
En misschien ook een beetje de schrik omdat er zoveel 'miserie' is, maar mijn gezin/familie gespaard blijft. Iedereen is gezond en wordt oud. Kan niet blijven duren toch?
Geen flauw idee of dat wel of niet blijft duren.
Wij hebben onlangs iemand begraven die nog zeer jong was. Niet ziek, niks aan de hand. En toch, pats boem dood. Gewoon niet meer wakker geworden. Op dat soort momenten houdt het me bezig. En ja, er kan je van alles overkomen in het leven. Maar weet je, anderen kunnen daarmee omgaan dus jij vast ook. Vertrouw daarop.
Heb je wel het goede beroep als het je zo aangrijpt? Misschien leren het makkelijker van je afzetten?
vrijdag 19 februari 2016 om 23:53
Ik herken heel erg wat je zegt. Ik heb er (gelukkig) in het dagelijks leven weinig mee te maken, maar leef altijd met die angst. Ik weet altijd wat ik als laatste tegen iemand gezegd heb, zal nevernooit ergens met ruzie vertekken. Is tussen mij en mijn vriend ook echt not done, tijdens een ruzie ga je absoluut niet weg want je weet nooit zeker of je terug komt. Hoewel ik dan weer denk, je kan ook doodgaan tijdens de ruzie. Heb ik van dichtbij meegemaakt. Vriend snapt het niet goed maar respecteert het. Mensen vinden het een irrationele angst, maar dat snap ik niet want het gebeurt echt. Mensen gaan echt gewoon zomaar dood, ineens. Als iemand te laat is kan ik er ook van overtuigd raken dat het foute boel is, en 112 meldingen afspeuren. Heel vermoeiend, terwijl ik normaal echt een stabiel en relativerend persoon ben, haha. Geen tips voor je dus helaas, alleen herkenning.
Per aspera ad astra.
