Psyche
alle pijlers
Eenzaam na verhuizing
zondag 21 februari 2016 om 20:51
Hallo,
Sinds halverwege vorig jaar woon ik samen met mijn vriend. Ik ben daarvoor zo'n 150 km bij mij vertrouwde omgeving vandaan gaan wonen. Het leek zo'n goed idee, een huisje voor ons samen, niet meer hoeven reizen, elkaar niet meer hoeven missen enz. Ik wist dat het lastig zou worden om alles opnieuw op te bouwen, maar had er vertrouwen in gezien ik eerder ook een eind bij familie vandaan heb gewoond voor mijn studie en dat ging best goed. En nu gingen we het avontuur tenslotte met zijn tweeën aan.. Helaas vind ik het allemaal erg tegenvallen, voel me best vaak eenzaam. De mensen hier zijn over het algemeen best stug/gesloten en ben al niet zo'n extravert type. Maar afgezien van het aarden in deze omgeving vind ik ook het samenwonen wat tegenvallen. Ik voel me vaak niet emotioneel gesteund door mijn vriend. Maar het kan ook goed zijn dat ik van hem teveel verwacht. Dat hij me meer op sleeptouw zou nemen oid. In plaats daarvan gaat hij gewoon veel zijn eigen gang (wat ook moet kunnen natuurlijk) maar waardoor ik het gevoel heb dat ik vaak aan mijn lot word overgelaten.. Als ik het er met hem over heb is het even goed, maar al snel heb ik dat gevoel weer.. Het voelt zo leeg allemaal.
Wat ik nou precies met dit topic wil weet ik niet zo goed, maar voel toch even de behoefte om mijn gevoel neer te zetten, gewoon om even te kunnen delen. Of misschien dat sommige mensen zich herkennen..
Sinds halverwege vorig jaar woon ik samen met mijn vriend. Ik ben daarvoor zo'n 150 km bij mij vertrouwde omgeving vandaan gaan wonen. Het leek zo'n goed idee, een huisje voor ons samen, niet meer hoeven reizen, elkaar niet meer hoeven missen enz. Ik wist dat het lastig zou worden om alles opnieuw op te bouwen, maar had er vertrouwen in gezien ik eerder ook een eind bij familie vandaan heb gewoond voor mijn studie en dat ging best goed. En nu gingen we het avontuur tenslotte met zijn tweeën aan.. Helaas vind ik het allemaal erg tegenvallen, voel me best vaak eenzaam. De mensen hier zijn over het algemeen best stug/gesloten en ben al niet zo'n extravert type. Maar afgezien van het aarden in deze omgeving vind ik ook het samenwonen wat tegenvallen. Ik voel me vaak niet emotioneel gesteund door mijn vriend. Maar het kan ook goed zijn dat ik van hem teveel verwacht. Dat hij me meer op sleeptouw zou nemen oid. In plaats daarvan gaat hij gewoon veel zijn eigen gang (wat ook moet kunnen natuurlijk) maar waardoor ik het gevoel heb dat ik vaak aan mijn lot word overgelaten.. Als ik het er met hem over heb is het even goed, maar al snel heb ik dat gevoel weer.. Het voelt zo leeg allemaal.
Wat ik nou precies met dit topic wil weet ik niet zo goed, maar voel toch even de behoefte om mijn gevoel neer te zetten, gewoon om even te kunnen delen. Of misschien dat sommige mensen zich herkennen..
zondag 21 februari 2016 om 20:55
Via werk, sport, hobby etc. proberen om toch wat contacten op te doen.
En verder vraag ik me dan af hoe zo'n beslissing gemaakt wordt. Mijn ex en ik wonen ook niet in dezelfde stad, maar na 1,5 jaar regelmatig bij hem over de vloer komen, heb ik toch aardig wat vrienden gemaakt in zijn stad. Hoe ging dat dan bij jullie? Ik kan me niet voorstellen dat je nieuwe woonplaats compleet nieuw voor je is.
En verder vraag ik me dan af hoe zo'n beslissing gemaakt wordt. Mijn ex en ik wonen ook niet in dezelfde stad, maar na 1,5 jaar regelmatig bij hem over de vloer komen, heb ik toch aardig wat vrienden gemaakt in zijn stad. Hoe ging dat dan bij jullie? Ik kan me niet voorstellen dat je nieuwe woonplaats compleet nieuw voor je is.
zondag 21 februari 2016 om 21:00
zondag 21 februari 2016 om 21:13
Ik ken bet gevoel. Ben ook verhuisd naar het dorp van vriendlief en het is lastig iets op te bouwen met mensen.
Mis ook mijn vertrouwde omgeving.
Echter ben ik binnen 20 minuten weer bij mn ouders en binnen 30 bij mijn vriendinnen.
Ik kan hier ook wel bij mn schoonouders en 1 schoonzus terecht maar dat wil je ook niet altijd .
Ook wonen we in een jonge buurt maar ja ieder heeft ook zijn eigen leven en ben ik niet een type die de deur bij de buurtjes plat loopt.
Ik kom wel redelijk wat mensen tegen tijdens het wandelen met de hond waar ik een praatje mee maak en 2 collega s wonen ook hier wat het op sociaal gebied wat minder eenzaam maakt maar toch. Ik snap je wel.
Waar ben je gaan wonen? Misschien woon je in de buurt.
Mis ook mijn vertrouwde omgeving.
Echter ben ik binnen 20 minuten weer bij mn ouders en binnen 30 bij mijn vriendinnen.
Ik kan hier ook wel bij mn schoonouders en 1 schoonzus terecht maar dat wil je ook niet altijd .
Ook wonen we in een jonge buurt maar ja ieder heeft ook zijn eigen leven en ben ik niet een type die de deur bij de buurtjes plat loopt.
Ik kom wel redelijk wat mensen tegen tijdens het wandelen met de hond waar ik een praatje mee maak en 2 collega s wonen ook hier wat het op sociaal gebied wat minder eenzaam maakt maar toch. Ik snap je wel.
Waar ben je gaan wonen? Misschien woon je in de buurt.
Tralalalala
zondag 21 februari 2016 om 21:15
Poeh...ik vind het nogal wat als je dus nog niets eens zijn vrienden goed kende....En dan blijken het ook nog eens mensen "die jouw type niet zijn".
Ik denk dat je 2 keuzes hebt: of proberen iets op te bouwen, nieuwe mensen te ontmoeten (bijvoorbeeld door een cursus oid?) -los van je vriend; hij kan niet alles voor je invullen/oplossen, een deel moet je toch echt zelf gaan invullen; je eigen contacten los van hem opbouwen.
De ander optie is terug gaan naar waar je eerst woonde met of zonder je vriend.
Ik denk dat je 2 keuzes hebt: of proberen iets op te bouwen, nieuwe mensen te ontmoeten (bijvoorbeeld door een cursus oid?) -los van je vriend; hij kan niet alles voor je invullen/oplossen, een deel moet je toch echt zelf gaan invullen; je eigen contacten los van hem opbouwen.
De ander optie is terug gaan naar waar je eerst woonde met of zonder je vriend.
zondag 21 februari 2016 om 21:40
Ik heb na mijn verhuizing gereageerd op een oproep op het Vivaforum. Naar aanleiding van dat topic zijn we met een hele groep wat gaan drinken. Nu, een paar jaar later, ben ik met twee van die dames nog steeds bevriend.
Dus ik zou gewoon wat plaatsen onder 'Contact' en dan geduld hebben.
Dus ik zou gewoon wat plaatsen onder 'Contact' en dan geduld hebben.
Je moet niet alles geloven wat je denkt
zondag 21 februari 2016 om 21:45
Wiens idee was het om samen te gaan wonen? Wat ik zo uit je OP haal lijken jullie (nu al) langs elkaar heen te leven. Hij gaat vaak zijn eigen gang zeg je, léven jullie dan niet samen? Samen eten, praten, knuffelen, filmpje kijken? Wat doen jullie sámen even los van of jij je emotioneel gesteund voelt of niet. Als de basis van je relatie ruk is dan kun je dat gevoel op alles gaan projecteren en het voelt alles inderdaad leeg aan. Maar goed, dat is een aanname van mij dat de basis ruk is dus wellicht zit ik er naast.
zondag 21 februari 2016 om 23:13
zondag 21 februari 2016 om 23:28
Ik ben ook 110 km verhuisd om te gaan samenwonen met mijn ex, maar ik kon mij niet aarden, en op een bepaald moment liep alles in de soep..
We zaten denk ik teveel bij elkaar op de lip..
ik heb 2,5 jaar rondgelopen met die gevoelens, en het sloopt je helemaal, ben nu alleen amar een hoopje vol ellende, dus wees slim en voorkom dit bij jou!
Maak een keuze voor jezelf!
Heel veel sterkte
Liefs!
We zaten denk ik teveel bij elkaar op de lip..
ik heb 2,5 jaar rondgelopen met die gevoelens, en het sloopt je helemaal, ben nu alleen amar een hoopje vol ellende, dus wees slim en voorkom dit bij jou!
Maak een keuze voor jezelf!
Heel veel sterkte
Liefs!
donderdag 23 juni 2016 om 13:32
Na 53 jaar gewoond te hebben bij mijn ouders,stierf nu drie jaar geleden mijn moeder ,ik had geen recht op het huis waar wij woonden,helaas , ik moest verhuizen van de huisvestingsmaatschappij, op een dag kreeg ik het bericht van de huisvestingsmaatschappij dat ik moest verhuizen, naar een dorp op ongeveer 6 km vanwaar ik woonde, ik kwam in een huis terecht dat vuil was en niet opgekuist, dus veel werk gehad,ik had geen geld om het huis op te kuizen, dus woon ik n u al een jaar in een vuil huis, de verf op de muren begind er af te komen en in de slaapkamer zit er schimmel, op het plafond, er zij n ook vele gaten in de muren,het enige dat ik zie zijn muren en deuren, ik dacht dat de buren tegen mij zouden praten, maar dit is na een jaar niet gebleken, erg is dat, ik ben daardoor en ook de financiële situatie waarin ik verzeild geraak ben, en het feit dat ik naar de winkel moet naar het dorp waar ik gewoond heb, steeds met de fiets, in het dorp waar ik woon zijn er geen winkels en weinig openbaar vervoer, het is met andere woorden een boerengat waar ik nu woon in een diepe depressie geraakt, deze is nu beter, helaas is er nu een groter ander probleem die eenzaamheid en niemand hebben waar ik kan tegen praten, ik ben een sociaal iemand, die contact nodig heeft, maar nu voel ik me op sommige dagen diep ongelukkig, het enige wat ik heb is de tv en de ,pc. ik hoop dat ik ook op een dag uit de eenzaamheid kan stappen en dat ik met terug aanvaard word door de maatschappij., ik kan ook door diverse gezondheidsredenen niet meer gaan werken en dal ik nog vele jaren in de armoede moet doorbrengen, erg leuk is dit niet, maar ja, zo zal de huidige maatschappij zijn, en wat er ook nog bijkomt de armen worden armer en de rijken worden rijker, ik hoop op verschillende reacties, waar ik moed kan uitputten.
Groetjes van een eenzame compostmeester van 53 jaar uit België.
Groetjes van een eenzame compostmeester van 53 jaar uit België.
