Psyche
alle pijlers
ADHD en werk
zaterdag 27 februari 2016 om 13:36
Ik ben een ADHD-er en heb ook een ADHD-zoon (9). Ik ervaar mijn dagelijkse leven als erg druk. Momenteel loop ik eigenlijk tegen twee problemen aan:
1: Mijn werk en mijn zoon vragen zoveel energie dat ik al een aantal jaar deeltijds (60%) werk. Daardoor heb ik uiteraard geen topsalaris, maar daar heb ik geen probleem mee. Wel maak ik me zorgen over mijn pensioen. Meer werken zit er echter voorlopig niet in. Het heeft immers ook geen zin dat ik me voortdurend ziek meld omdat de druk dan weer te hoog ligt.
2: Ik werk met heel veel plezier als leerkracht. Het is eigenlijk perfect voor mij: niet steeds stilzitten, creatief, ruimte voor mijn ideeën en gedrevenheid. Maar de laatste tijd worden er ons steeds meer nieuwe methodes opgelegd die een stuk minder structuur bieden en daar heb ik te weinig houvast aan. Laatst heb ik in een vergadering over zo'n methode gezegd dat ik hier als ADHD'er heel moeilijk mee uit de voeten kwam, maar dat werd me niet bepaald in dank aanvaard. Ik weet dat veel collega's met ADHD, ASS of andere mentale eigenaardigheden zitten, maar de meesten staan niet te springen om hier open kaart over te spelen. Samen met een andere ADHD-collega wil ik om meer begrip voor onze situatie vragen en hopelijk springen er meer collega's op onze kar. Tenslotte kan iedereen meegenieten van onze creativiteit (zelfgemaakt lesmateriaal), dan mogen ze ons ook best eens tegemoetkomen. Maar hoe pak je zoiets nu het beste aan?
Heeft iemand tips voor mij? Thaaaanks!
1: Mijn werk en mijn zoon vragen zoveel energie dat ik al een aantal jaar deeltijds (60%) werk. Daardoor heb ik uiteraard geen topsalaris, maar daar heb ik geen probleem mee. Wel maak ik me zorgen over mijn pensioen. Meer werken zit er echter voorlopig niet in. Het heeft immers ook geen zin dat ik me voortdurend ziek meld omdat de druk dan weer te hoog ligt.
2: Ik werk met heel veel plezier als leerkracht. Het is eigenlijk perfect voor mij: niet steeds stilzitten, creatief, ruimte voor mijn ideeën en gedrevenheid. Maar de laatste tijd worden er ons steeds meer nieuwe methodes opgelegd die een stuk minder structuur bieden en daar heb ik te weinig houvast aan. Laatst heb ik in een vergadering over zo'n methode gezegd dat ik hier als ADHD'er heel moeilijk mee uit de voeten kwam, maar dat werd me niet bepaald in dank aanvaard. Ik weet dat veel collega's met ADHD, ASS of andere mentale eigenaardigheden zitten, maar de meesten staan niet te springen om hier open kaart over te spelen. Samen met een andere ADHD-collega wil ik om meer begrip voor onze situatie vragen en hopelijk springen er meer collega's op onze kar. Tenslotte kan iedereen meegenieten van onze creativiteit (zelfgemaakt lesmateriaal), dan mogen ze ons ook best eens tegemoetkomen. Maar hoe pak je zoiets nu het beste aan?
Heeft iemand tips voor mij? Thaaaanks!
zaterdag 27 februari 2016 om 13:58
zaterdag 27 februari 2016 om 13:58
Ik vind het een beetje raar dat je verwacht dat mensen op je werk jou tegemoet moeten komen, omdat jij een mentale aandoening hebt. Ik zou eerder kijken naar hoe jij je kan aanpassen, hoe jij ondanks je aandoening toch kan functioneren en kan voldoen aan wat er van je gevraagd wordt. Ga er desnoods voor praten met een professional.
zaterdag 27 februari 2016 om 14:05
Ik denk niet dat jullie het helemaal begrijpen.
Al jarenlang heb ik me zonder mopperen aangepast op mijn werk. Ik ontwikkel mappen vol lesmateriaal en al mijn collega's mogen dit gebruiken. Al die tijd heb ik gewoon goed kunnen functioneren en veel (nieuwe) collega's op weg geholpen. Ik weet dat heel veel collega's (opvallend veel) "aandoeningen" hebben zoals ADHD, ASS e.d. Ik denk ook dat het goed is om mensen in je team te hebben die anders tegen de zaken aan kijken.
Het afgelopen jaar is er opeens ontzettend veel veranderd: een methode die minder houvast biedt en een nieuwe manier van evalueren die erg onoverzichtelijk en moeilijk te organiseren is. Erg veel (onnodige) administratie. Dit is ons zonder veel inspraak opgelegd en ook de "normale" collega's vinden dit lastig. Voor ons is het echter dubbel lastig. Is het dan zo gek om hier begrip voor te vragen?
Al jarenlang heb ik me zonder mopperen aangepast op mijn werk. Ik ontwikkel mappen vol lesmateriaal en al mijn collega's mogen dit gebruiken. Al die tijd heb ik gewoon goed kunnen functioneren en veel (nieuwe) collega's op weg geholpen. Ik weet dat heel veel collega's (opvallend veel) "aandoeningen" hebben zoals ADHD, ASS e.d. Ik denk ook dat het goed is om mensen in je team te hebben die anders tegen de zaken aan kijken.
Het afgelopen jaar is er opeens ontzettend veel veranderd: een methode die minder houvast biedt en een nieuwe manier van evalueren die erg onoverzichtelijk en moeilijk te organiseren is. Erg veel (onnodige) administratie. Dit is ons zonder veel inspraak opgelegd en ook de "normale" collega's vinden dit lastig. Voor ons is het echter dubbel lastig. Is het dan zo gek om hier begrip voor te vragen?
zaterdag 27 februari 2016 om 14:06
Zo dan. Wat een harde reacties. Het onderwijs staat er bekend om heel star nieuwe dingen op te leggen en daar kun je het dan mee doen. Maar in het onderwijs werken mensen hè, en mensen zijn geen robots.
NL is het land van de regeltjes en de burocratie, en dat is voor niemand goed. Veel beter zou het werken mensen inderdaad de kans te geven het werk wat aan te laten passen zodat de individu meer tot zijn/haar recht komt.
Als we allemaal een beetje meer rekening met elkaar houden, dan krijgen we een veel prettiger samenleving. En dat heeft niks te maken met dat 'iedereen' zich aan moet passen aan degene met een mentale aandoening.
Die verharding, waar is dat toch goed voor?
NL is het land van de regeltjes en de burocratie, en dat is voor niemand goed. Veel beter zou het werken mensen inderdaad de kans te geven het werk wat aan te laten passen zodat de individu meer tot zijn/haar recht komt.
Als we allemaal een beetje meer rekening met elkaar houden, dan krijgen we een veel prettiger samenleving. En dat heeft niks te maken met dat 'iedereen' zich aan moet passen aan degene met een mentale aandoening.
Die verharding, waar is dat toch goed voor?
zaterdag 27 februari 2016 om 14:13
quote:mamm-loic schreef op 27 februari 2016 @ 14:05:
Ik denk niet dat jullie het helemaal begrijpen.
Al jarenlang heb ik me zonder mopperen aangepast op mijn werk. Ik ontwikkel mappen vol lesmateriaal en al mijn collega's mogen dit gebruiken. Al die tijd heb ik gewoon goed kunnen functioneren en veel (nieuwe) collega's op weg geholpen. Ik weet dat heel veel collega's (opvallend veel) "aandoeningen" hebben zoals ADHD, ASS e.d. Ik denk ook dat het goed is om mensen in je team te hebben die anders tegen de zaken aan kijken.
Het afgelopen jaar is er opeens ontzettend veel veranderd: een methode die minder houvast biedt en een nieuwe manier van evalueren die erg onoverzichtelijk en moeilijk te organiseren is. Erg veel (onnodige) administratie. Dit is ons zonder veel inspraak opgelegd en ook de "normale" collega's vinden dit lastig. Voor ons is het echter dubbel lastig. Is het dan zo gek om hier begrip voor te vragen?
Is dat om dat het zo is, of om dat de omgeving waar in leraren zitten tegenwoordig erg diagnose gericht is? En wat weet je van 'normale' collega's hun leven? Misschien hebben die ook wel allerlei privé zaken die aanpassen soms moeilijk maakt.
Dus ja, ik vind het wel een beetje gek daar begrip voor te vragen, aangezien de veranderingen voor iedereen geldt. Je vult in voor die andere leraren met etiketje (als ze die officieel al hebben?) dat zij het moeilijk vinden, maar misschien zien zij dit niet zo.
Ik denk niet dat jullie het helemaal begrijpen.
Al jarenlang heb ik me zonder mopperen aangepast op mijn werk. Ik ontwikkel mappen vol lesmateriaal en al mijn collega's mogen dit gebruiken. Al die tijd heb ik gewoon goed kunnen functioneren en veel (nieuwe) collega's op weg geholpen. Ik weet dat heel veel collega's (opvallend veel) "aandoeningen" hebben zoals ADHD, ASS e.d. Ik denk ook dat het goed is om mensen in je team te hebben die anders tegen de zaken aan kijken.
Het afgelopen jaar is er opeens ontzettend veel veranderd: een methode die minder houvast biedt en een nieuwe manier van evalueren die erg onoverzichtelijk en moeilijk te organiseren is. Erg veel (onnodige) administratie. Dit is ons zonder veel inspraak opgelegd en ook de "normale" collega's vinden dit lastig. Voor ons is het echter dubbel lastig. Is het dan zo gek om hier begrip voor te vragen?
Is dat om dat het zo is, of om dat de omgeving waar in leraren zitten tegenwoordig erg diagnose gericht is? En wat weet je van 'normale' collega's hun leven? Misschien hebben die ook wel allerlei privé zaken die aanpassen soms moeilijk maakt.
Dus ja, ik vind het wel een beetje gek daar begrip voor te vragen, aangezien de veranderingen voor iedereen geldt. Je vult in voor die andere leraren met etiketje (als ze die officieel al hebben?) dat zij het moeilijk vinden, maar misschien zien zij dit niet zo.
zaterdag 27 februari 2016 om 14:14
Dat had ik al wel begrepen hoor!
Alleen, bij een professionele werkhouding ga je niet uit van je persoonlijke voorkeuren of behoeftes. Bij een professionele manier van werken gebruik je de methode die het meeste opbrengt ten aanzien van het doel dat je als organisatie gesteld is. In jullie geval is dat doel iets leren aan kinderen. Dan ga je op zoek naar de beste methode voor de kinderen, niet de beste methode voor de juf.
Wat je verder schrijft over dat jijzelf blijkbaar dingen "ontwikkeld" hebt en je "aangepast hebt" hebt en daarom een soort van "recht" zou hebben op compensatie, dat lijkt mij meer een houding die binnen een vriendinnenclub gepast is.
Binnen mijn branche zouden ze, nadat ze even met hun mond open gezeten hadden, vriendelijk bedanken voor jouw diensten als je dit soort dingen zou zeggen.
Alleen, bij een professionele werkhouding ga je niet uit van je persoonlijke voorkeuren of behoeftes. Bij een professionele manier van werken gebruik je de methode die het meeste opbrengt ten aanzien van het doel dat je als organisatie gesteld is. In jullie geval is dat doel iets leren aan kinderen. Dan ga je op zoek naar de beste methode voor de kinderen, niet de beste methode voor de juf.
Wat je verder schrijft over dat jijzelf blijkbaar dingen "ontwikkeld" hebt en je "aangepast hebt" hebt en daarom een soort van "recht" zou hebben op compensatie, dat lijkt mij meer een houding die binnen een vriendinnenclub gepast is.
Binnen mijn branche zouden ze, nadat ze even met hun mond open gezeten hadden, vriendelijk bedanken voor jouw diensten als je dit soort dingen zou zeggen.
zaterdag 27 februari 2016 om 14:15
In elk beroep worden nieuwe ontwikkelingen doorgevoerd zonder inspraak van werknemers. Omdat de overheid het zo wil of omdat de werkgever het zo wil. Dat betekent aanpassen, of je nou een mentale aandoening hebt of niet. Als je daar moeite mee hebt vanwege je mentale aandoening, dan denk ik dat je professionele hulp kan gebruiken om daarmee om te leren gaan.
En dat geneuzel over aparte invalshoeken die mensen met een mentale aandoening bieden. Tja, elk individu biedt een andere kijk, niks meer en niks minder. Maak jezelf niet specialer dan het is puur omdat je ADHD hebt.
Ik heb iets in het autistisch spectrum, maar ik heb ermee geleerd hoe ermee om te gaan in het dagelijks leven en in mijn professionele leven. De ontwikkelingen gaan in een razendsnel tempo in de sector waarin ik werk. Als ik zo zou miepen, de veranderingen niet omarm en me niet aanpas, dan zouden ze snel klaar zijn met me.
En dat geneuzel over aparte invalshoeken die mensen met een mentale aandoening bieden. Tja, elk individu biedt een andere kijk, niks meer en niks minder. Maak jezelf niet specialer dan het is puur omdat je ADHD hebt.
Ik heb iets in het autistisch spectrum, maar ik heb ermee geleerd hoe ermee om te gaan in het dagelijks leven en in mijn professionele leven. De ontwikkelingen gaan in een razendsnel tempo in de sector waarin ik werk. Als ik zo zou miepen, de veranderingen niet omarm en me niet aanpas, dan zouden ze snel klaar zijn met me.
zaterdag 27 februari 2016 om 14:16
Trouwens, Jo12345 en Meaki, is het niet de bedoeling dat mensen met of zonder mentale "aandoening" hun weg vinden in de wereld? Leerkrachten moeten zich flexibel opstellen voor dergelijke leerlingen zodat ze zo weinig mogelijk hinder ondervinden in hun schoolloopbaan. Maar wat gebeurt er daarna als werkgevers daar geen zin in hebben? Hoeveel druk denk je dat er op leerkrachten ligt? En is het voor leerlingen met mentale "aandoeningen" niet juist hoopgevend dat er leraars zijn die hen bewijzen dat je ook met een mentale "aandoening" voor de klas kan staan? En kan je je als school niet beter op die leerlingen afstemmen als je collega's hebt die vanuit de praktijk spreken? Sorry, maar ik vind jullie reacties echt kwetsend.
zaterdag 27 februari 2016 om 14:17
quote:mamm-loic schreef op 27 februari 2016 @ 14:05:
Ik denk niet dat jullie het helemaal begrijpen.
Al jarenlang heb ik me zonder mopperen aangepast op mijn werk. Ik ontwikkel mappen vol lesmateriaal en al mijn collega's mogen dit gebruiken. Al die tijd heb ik gewoon goed kunnen functioneren en veel (nieuwe) collega's op weg geholpen. Ik weet dat heel veel collega's (opvallend veel) "aandoeningen" hebben zoals ADHD, ASS e.d. Ik denk ook dat het goed is om mensen in je team te hebben die anders tegen de zaken aan kijken.
Het afgelopen jaar is er opeens ontzettend veel veranderd: een methode die minder houvast biedt en een nieuwe manier van evalueren die erg onoverzichtelijk en moeilijk te organiseren is. Erg veel (onnodige) administratie. Dit is ons zonder veel inspraak opgelegd en ook de "normale" collega's vinden dit lastig. Voor ons is het echter dubbel lastig. Is het dan zo gek om hier begrip voor te vragen?
Heb je al om ondersteuning gevraagd?
Is er iemand die je kan helpen overzicht te creëren?
Ik denk niet dat jullie het helemaal begrijpen.
Al jarenlang heb ik me zonder mopperen aangepast op mijn werk. Ik ontwikkel mappen vol lesmateriaal en al mijn collega's mogen dit gebruiken. Al die tijd heb ik gewoon goed kunnen functioneren en veel (nieuwe) collega's op weg geholpen. Ik weet dat heel veel collega's (opvallend veel) "aandoeningen" hebben zoals ADHD, ASS e.d. Ik denk ook dat het goed is om mensen in je team te hebben die anders tegen de zaken aan kijken.
Het afgelopen jaar is er opeens ontzettend veel veranderd: een methode die minder houvast biedt en een nieuwe manier van evalueren die erg onoverzichtelijk en moeilijk te organiseren is. Erg veel (onnodige) administratie. Dit is ons zonder veel inspraak opgelegd en ook de "normale" collega's vinden dit lastig. Voor ons is het echter dubbel lastig. Is het dan zo gek om hier begrip voor te vragen?
Heb je al om ondersteuning gevraagd?
Is er iemand die je kan helpen overzicht te creëren?
zaterdag 27 februari 2016 om 14:21
Ik denk dat op dit moment niemand de zaken al echt op een rijtje heeft. De veranderingen zijn te snel doorgevoerd - voor iedereen. Als je 5 collega's om advies vraagt, krijg je 5 tegenstrijdige antwoorden. Er komt een vergadering waarin het personeel al deze grieven gaat voorleggen aan de directie en ik zou graag van de gelegenheid gebruik maken om te melden dat deze veranderingen voor een (vrij grote) groep collega's nog extra moeilijk zijn.
zaterdag 27 februari 2016 om 14:21
quote:mamm-loic schreef op 27 februari 2016 @ 14:16:
Trouwens, Jo12345 en Meaki, is het niet de bedoeling dat mensen met of zonder mentale "aandoening" hun weg vinden in de wereld? Leerkrachten moeten zich flexibel opstellen voor dergelijke leerlingen zodat ze zo weinig mogelijk hinder ondervinden in hun schoolloopbaan. Maar wat gebeurt er daarna als werkgevers daar geen zin in hebben? Hoeveel druk denk je dat er op leerkrachten ligt? En is het voor leerlingen met mentale "aandoeningen" niet juist hoopgevend dat er leraars zijn die hen bewijzen dat je ook met een mentale "aandoening" voor de klas kan staan? En kan je je als school niet beter op die leerlingen afstemmen als je collega's hebt die vanuit de praktijk spreken? Sorry, maar ik vind jullie reacties echt kwetsend.
Je staat voor de klas om les te geven. Een kassa juffrouw zit achter de kassa om producten te scannen. Een bank medewerker om bankzaken te regelen voor klanten. Waar om moet jouw aandoening dan in het middelpunt staan?
En sorry, maar die les methoden ontwikkelen, dat is niet dank zij je ADHD. Als je zo door gaat denk ik dat je er snel achter gaat komen dat je niet onmisbaar bent. Dat is niet lullig bedoeld, maar gewoon de realiteit.
Trouwens, Jo12345 en Meaki, is het niet de bedoeling dat mensen met of zonder mentale "aandoening" hun weg vinden in de wereld? Leerkrachten moeten zich flexibel opstellen voor dergelijke leerlingen zodat ze zo weinig mogelijk hinder ondervinden in hun schoolloopbaan. Maar wat gebeurt er daarna als werkgevers daar geen zin in hebben? Hoeveel druk denk je dat er op leerkrachten ligt? En is het voor leerlingen met mentale "aandoeningen" niet juist hoopgevend dat er leraars zijn die hen bewijzen dat je ook met een mentale "aandoening" voor de klas kan staan? En kan je je als school niet beter op die leerlingen afstemmen als je collega's hebt die vanuit de praktijk spreken? Sorry, maar ik vind jullie reacties echt kwetsend.
Je staat voor de klas om les te geven. Een kassa juffrouw zit achter de kassa om producten te scannen. Een bank medewerker om bankzaken te regelen voor klanten. Waar om moet jouw aandoening dan in het middelpunt staan?
En sorry, maar die les methoden ontwikkelen, dat is niet dank zij je ADHD. Als je zo door gaat denk ik dat je er snel achter gaat komen dat je niet onmisbaar bent. Dat is niet lullig bedoeld, maar gewoon de realiteit.
zaterdag 27 februari 2016 om 14:22
quote:mamm-loic schreef op 27 februari 2016 @ 14:21:
Ik denk dat op dit moment niemand de zaken al echt op een rijtje heeft. De veranderingen zijn te snel doorgevoerd - voor iedereen. Als je 5 collega's om advies vraagt, krijg je 5 tegenstrijdige antwoorden. Er komt een vergadering waarin het personeel al deze grieven gaat voorleggen aan de directie en ik zou graag van de gelegenheid gebruik maken om te melden dat deze veranderingen voor een (vrij grote) groep collega's nog extra moeilijk zijn.Wat wil je daar mee bereiken?
Ik denk dat op dit moment niemand de zaken al echt op een rijtje heeft. De veranderingen zijn te snel doorgevoerd - voor iedereen. Als je 5 collega's om advies vraagt, krijg je 5 tegenstrijdige antwoorden. Er komt een vergadering waarin het personeel al deze grieven gaat voorleggen aan de directie en ik zou graag van de gelegenheid gebruik maken om te melden dat deze veranderingen voor een (vrij grote) groep collega's nog extra moeilijk zijn.Wat wil je daar mee bereiken?
zaterdag 27 februari 2016 om 14:26
zaterdag 27 februari 2016 om 14:27
quote:mamm-loic schreef op 27 februari 2016 @ 14:25:
@ Moiren: dat er de volgende keer wat minder top down wordt gewerkt en wij - net zoals alle andere collega's - onze bedenkingen kunnen formuleren voor we weer aan de slag moeten met iets vaags.
Waarschijnlijk is top down sowieso al de bedrijfscultuur. En dat gaat niet veranderen als jij zegt dat het voor een ADHD'er zo moeilijk is (om het maar bot te zeggen).
Klagen geeft sowieso nauwelijks verandering.
Geef aan dat jullie moeite hebben met het nieuwe systeem en wat de oplossingen zijn om het voor jullie wat inzichtelijker en behapbaarder te maken.
@ Moiren: dat er de volgende keer wat minder top down wordt gewerkt en wij - net zoals alle andere collega's - onze bedenkingen kunnen formuleren voor we weer aan de slag moeten met iets vaags.
Waarschijnlijk is top down sowieso al de bedrijfscultuur. En dat gaat niet veranderen als jij zegt dat het voor een ADHD'er zo moeilijk is (om het maar bot te zeggen).
Klagen geeft sowieso nauwelijks verandering.
Geef aan dat jullie moeite hebben met het nieuwe systeem en wat de oplossingen zijn om het voor jullie wat inzichtelijker en behapbaarder te maken.
zaterdag 27 februari 2016 om 14:27
quote:mamm-loic schreef op 27 februari 2016 @ 14:24:
Ik sta voor de klas om les te geven, dat heb je heel goed gezegd. Niet om een ingewikkelde en vrij nutteloze administratie op poten te zetten en bij te houden.Dat hebben alle leraren toch, maar jij wil het op je ADHD gooien om het niet te hoeven doen? Heel veel bedrijven veranderen continu en dat raakt elke medewerker. Kunst is om daar mee om te gaan, want uiteindelijk is het je werk gewoon. Je creëert alleen maar onbegrip en een wij/zij met anderen met etiketje (zelf diagnose of echt zo?) te willen betrekken bij het hakken in zand zetten. Dat soort mensen zijn werkgevers doorgaans liever kwijt dan rijk.
Ik sta voor de klas om les te geven, dat heb je heel goed gezegd. Niet om een ingewikkelde en vrij nutteloze administratie op poten te zetten en bij te houden.Dat hebben alle leraren toch, maar jij wil het op je ADHD gooien om het niet te hoeven doen? Heel veel bedrijven veranderen continu en dat raakt elke medewerker. Kunst is om daar mee om te gaan, want uiteindelijk is het je werk gewoon. Je creëert alleen maar onbegrip en een wij/zij met anderen met etiketje (zelf diagnose of echt zo?) te willen betrekken bij het hakken in zand zetten. Dat soort mensen zijn werkgevers doorgaans liever kwijt dan rijk.
zaterdag 27 februari 2016 om 14:31
@Moiren: dat is idd de bedoeling. Ik wil het graag positief brengen. De school kan ook juist heel veel hebben aan onze specifieke talenten (http://adhdmagazine.nl/wetenschap/adhd- ... ieve-gave/), maar deze creativiteit kent jammer genoeg ook een keerzijde. Ook wil ik het verhaal niet alleen brengen, maar met een groepje collega's die hetzelfde probleem hebben. Wij hebben typisch een job waar veel "andersdenkenden" in terecht komen omdat je in onderwijs niet moet stilzitten, creatief moet kunnen zijn en dingen soms eens uit een andere hoek moet kunnen bekijken. Ik denk dat de directie zou schrikken als ze wisten met hoeveel wij zijn.
zaterdag 27 februari 2016 om 14:33
quote:mamm-loic schreef op 27 februari 2016 @ 14:24:
Ik sta voor de klas om les te geven, dat heb je heel goed gezegd. Niet om een ingewikkelde en vrij nutteloze administratie op poten te zetten en bij te houden.Tja, welkom in het echte leven. Je bent niet de enige die administratieve handelingen moet uitvoeren die bij de functie horen. Dat is een noodzakelijk kwaad.
Ik sta voor de klas om les te geven, dat heb je heel goed gezegd. Niet om een ingewikkelde en vrij nutteloze administratie op poten te zetten en bij te houden.Tja, welkom in het echte leven. Je bent niet de enige die administratieve handelingen moet uitvoeren die bij de functie horen. Dat is een noodzakelijk kwaad.
zaterdag 27 februari 2016 om 14:37
