ADHD en werk

Je zelf als special snowflake zien, taken niet willen uit voeren, collega's meer werk willen laten doen, niet luisteren naar de directie/leiding, onrust binnen team creëren: dit is wat de werkgever ziet.



Ik heb ooit ook de fout gemaakt te denken dat ik onmisbaar was, om dat ik veel beter was in mijn werk dan de rest. Nou, veel van geleerd, zo iets denk ik niet meer, en achter af bezien vreselijk zinloos en arrogant ook nog. Eindigde er overigens mee dat men prima zonder me kon, uiteraard

quote:mamm-loic schreef op 27 februari 2016 @ 14:16:

Trouwens, Jo12345 en Meaki, is het niet de bedoeling dat mensen met of zonder mentale "aandoening" hun weg vinden in de wereld? Leerkrachten moeten zich flexibel opstellen voor dergelijke leerlingen zodat ze zo weinig mogelijk hinder ondervinden in hun schoolloopbaan. Maar wat gebeurt er daarna als werkgevers daar geen zin in hebben? Hoeveel druk denk je dat er op leerkrachten ligt? En is het voor leerlingen met mentale "aandoeningen" niet juist hoopgevend dat er leraars zijn die hen bewijzen dat je ook met een mentale "aandoening" voor de klas kan staan? En kan je je als school niet beter op die leerlingen afstemmen als je collega's hebt die vanuit de praktijk spreken? Sorry, maar ik vind jullie reacties echt kwetsend.

Het is de bedoeling dat leerlingen met een etiketje extra aandacht en therapie krijgen om ze te leren omgaan met hun etiketje en de verwachtingen van de maatschappij.



Ik vind het zeker hoopgevend als deze leerlingen in aanraking komen met rolmodellen die zelf succesvol hun etiketje combineren met de verwachtingen van de maatschappij, iets waar jij zelf nog issues mee hebt en waar je best professionele hulp voor kan gebruiken. Als je een dergelijk topic opent, dan ben je in mijn ogen nog niet echt een rolmodel in dat opzicht.

quote:meaki schreef op 27 februari 2016 @ 14:15:

In elk beroep worden nieuwe ontwikkelingen doorgevoerd zonder inspraak van werknemers. Omdat de overheid het zo wil of omdat de werkgever het zo wil. Dat betekent aanpassen, of je nou een mentale aandoening hebt of niet. Als je daar moeite mee hebt vanwege je mentale aandoening, dan denk ik dat je professionele hulp kan gebruiken om daarmee om te leren gaan.



En dat geneuzel over aparte invalshoeken die mensen met een mentale aandoening bieden. Tja, elk individu biedt een andere kijk, niks meer en niks minder. Maak jezelf niet specialer dan het is puur omdat je ADHD hebt.



Ik heb iets in het autistisch spectrum, maar ik heb ermee geleerd hoe ermee om te gaan in het dagelijks leven en in mijn professionele leven. De ontwikkelingen gaan in een razendsnel tempo in de sector waarin ik werk. Als ik zo zou miepen, de veranderingen niet omarm en me niet aanpas, dan zouden ze snel klaar zijn met me.





Ik werk in een sector waar de ene ingrijpende verandering nog niet is geweest, of de andere dringt zich al op. En onderling houden wij toch echt rekening met elkaars eigenaardigheden. We zijn mensen, geen robots.



TO: Ik zou niet weten hoe je het kunt veranderen. Misschien zelf ditmaal minder investeren?

quote:meaki schreef op 27 februari 2016 @ 14:39:

[...]



Het is de bedoeling dat leerlingen met een etiketje extra aandacht en therapie krijgen om ze te leren omgaan met hun etiketje en de verwachtingen van de maatschappij.



Ik vind het zeker hoopgevend als deze leerlingen in aanraking komen met rolmodellen die zelf succesvol hun etiketje combineren met de verwachtingen van de maatschappij, iets waar jij zelf nog issues mee hebt en waar je best professionele hulp voor kan gebruiken. Als je een dergelijk topic opent, dan ben je in mijn ogen nog niet echt een rolmodel in dat opzicht.



Niet mee eens. Ik denk dat heel leerzaam kan zijn juist om iemands worsteling te zien. Leerzame dan het kant en.klaar eindproduct het zo maar te zeggen.

Als je leest over iemand met kanker en zelf kanker hebt, is het boeiend juist om alle aspecten.mee te krijgen. Niet alleen de zogenaamd succesvolle. Juist het totale plaatje maakt iemand tot rolmodel.

Heel sec gezegd: je functie verandert. Als jij daar niet mee om kunt gaan, ben je misschien niet meer 100% geschikt voor je vak?



Het beroep leerkracht omvat tegenwoordig een stuk meer dan alleen didactisch sterk zijn.

quote:mamm-loic schreef op 27 februari 2016 @ 21:46:

Maar goed, ik kan nu twee dingen doen. Meedrijven op de flow van de vele andere collega's die niet tevreden zijn over de nieuwe systemen of daar even bij vermelden dat het voor een bepaalde groep collega's nog extra moeilijk is. Daar ga ik nu even rustig over nadenken. Toch vind ik het jammer als jullie reageren alsof ik er de kantjes wil aflopen ofzo, want dat is zeker niet het geval. Als ik mijn been breek, mag ik om een lokaal op het gelijkvloers vragen. Als ik een ander (onzichtbaar) probleem heb, mag ik volgens jullie nergens om vragen. Of zie ik dat nu verkeerd?



Waarom zou je benoemen dat het voor een 'bepaalde groep' collega's extra moeilijk is? Je kunt denk ik het beste gewoon voor jezelf spreken en aangeven dat het voor jou moeilijk is, wil je er extra kracht bij zetten door het met meerdere personen te doen die het hier mee eens zijn, bespreek het dan ook met die andere personen erbij maar noem dan niet 'bepaalde groep'. Je wilt dat 'jouw' ADHD wordt gezien als een pluspunt en je denkt dat het extra eigenschappen met zich meebrengt die iets extra's kunnen geven aan het 'vak/beroep van een leerkracht', ik denk dat je het tegenovergestelde bereikt als je aangeeft dat deze methode moeilijk/lastig is voor ADHD'ers. Misschien is het ook wel moeilijk voor jonge, beginnende docenten vanwege het gebrek aan structuur? Of misschien is het wel moeilijk voor de oudere, ervaren leerkrachten, ongeacht of zij last hebben van ADHD o.i.d.



Ik snap eigenlijk niet wat de toegevoegde waarde is van het ADHD-benoemen t.o.v. deze methode. Je zou kunnen benoemen dat de methode in algemene zin minder structuur bied en dat je hier moeite mee hebt en graag handvatten zou krijgen om meer houvast te hebben tijdens het werken met deze methode.

Wanneer je, los van die een of twee methodieken, eigenlijk op alle vlakken van je werk worstelt omdat de ADHD je in de weg zit of je werkt bemoeilijkt, zou je na kunnen gaan denken of het werkveld überhaupt iets voor je is (al lijkt hier geen twijfel over mogelijk als ik je berichten lees) of anders in een teamoverleg wellicht een aantal punten aangeven waar jij moeite mee hebt en over struikelt. Je collega's kunnen je vast voorzien van een aantal simpele en praktische tips en zijn waarschijnlijk sneller bereidt je te ondersteunen als ze weten dat je moeite hebt met bepaalde werkzaamheden (zo niet dan zijn het gewoon sowieso fuckers).



Ik denk dat je het verkeerd ziet w.b. je 'onzichtbare' probleem, maar dat is mijn persoonlijke mening. Ik heb ook ADHD (hooray) maar benoem dit eigenlijk nooit op mijn werk. Er zijn een aantal collega's die op de hoogte zijn maar that's it. Wanneer ik ergens moeite mee heb dan geef ik dit aan, maar meer in de zin van; "yooo, ik vind dat moeilijk want ik ben niet zo van de structuren, heeft er iemand tips hoe dat gemakkelijker kan? Of heeft iemand zin om te helpen?"

Als je ergens goed in bent benoem je toch ook niet dat dit door je ADHD komt? Ik bedoel, creativiteit en supersnel nadenken, associëren en reageren zijn dingen waar ik echt een meester (goeie leerkracht grap he) in ben, maar dan zeg ik niet; "door mijn ADHD kan ik dat". Dat zijn gewoon mijn sterke punten, klaar.

Apart toch dat sommigen meteen vinden dat je je werk niet goed kunt doen als je heel sec aangeeft waar je tegenaan loopt. Het lijkt wel alsof er mensen zijn die zo levenloos zijn dat ze alleen maar kunnen teren op de ellende van een ander....



Ik denk dat je bedenkingen tegen de methode terecht zijn, en hoewel misschien in verband met je ADHD, je het niet zo zou moeten benaderen. Ik neem ten minste aan dat als je over je creativiteit spreekt dat je dat dan ook gewoon als eigen verdienste ziet en niet als ADHD verdienste?

Ik denk dat je je bedenkingen moet structureren. Dat is de enige manier waarop de zakelijke wereld het snapt.



Ik heb ook een kind met ADHD en herken heel veel van wat je hier vertelt.