Psyche
alle pijlers
agressieve echtgenoot
woensdag 9 maart 2016 om 22:03
Ik durf het bijna niet te schrijven hier maar ik heb een zeer agressieve echtgenoot. In december 2014 heeft hij een hartstilstand gehad en hij is toen gereanimeerd, ik heb zelf hartmassage toegepast en hij heeft schokken van een AED gekregen. Hij heeft het overleefd maar hij heeft wel hersenschade door zuurstof tekort. Hij kan o.a niet veel dingen onthouden. En hij is steeds erg boos. Niet op ons maar op alles zeg maar.
Als hij zijn auto niet voor de deur kan zetten gaat hij uit zijn plaat, idem met naar het nieuws kijken en elk ander onrecht waar menig mens de schouders voor ophaalt. Echt de kleinste domste dingen. Hij gaat wel naar een psycholoog inmiddels, dat is via het ziekenhuis, hij krijgt verschillende therapieën.
Maar ik vind het niet leuk natuurlijk dat hij bijna dagelijks vloekend en tierend thuiskomt, iemand ervaring of tips? Mijn dank is groot.
Als hij zijn auto niet voor de deur kan zetten gaat hij uit zijn plaat, idem met naar het nieuws kijken en elk ander onrecht waar menig mens de schouders voor ophaalt. Echt de kleinste domste dingen. Hij gaat wel naar een psycholoog inmiddels, dat is via het ziekenhuis, hij krijgt verschillende therapieën.
Maar ik vind het niet leuk natuurlijk dat hij bijna dagelijks vloekend en tierend thuiskomt, iemand ervaring of tips? Mijn dank is groot.
donderdag 10 maart 2016 om 20:40
quote:Hunniebunnie schreef op 10 maart 2016 @ 11:02:
Jemig, heftig.... Je zou toch denken dat ziekenhuizen dan inmiddels beter communiceren over zulke gevallen? Rot voor je, echt (understatement). Voor jullie allemaal trouwens
Hersenletsel is echt heel onvoorspelbaar. De schade hangt af van zoveel factoren: het letsel zelf, de duur van het zuurstoftekort, de mate waarin andere delen van de hersenen functies over kunnen nemen, het herstelvermogen van het individuele lichaam, enz. Artsen zouden wel duidelijker willen zijn, maar dat kunnen ze vaak niet zijn in de beginfase.
Als er een revalidatietraject wordt ingezet, dan wordt vaak in de loop van zo'n proces meer duidelijk. En bij revalidatie worden mensen vaak goed begeleid, zowel patienten als omgeving.
Het probleem ontstaat meestal als mensen "te goed" herstellen, en na het ziekenhuis weer lekker naar huis mogen, ipv dat zij worden doorverwezen naar de revalidatie. Je stapt dan namelijk weer uit het medische circuit, en je ziet daarna meestal alleen nog de specialist voor wat check-ups mbt de oorzaak (de man van TO zal de cardioloog vermoedelijk hebben bezocht, want hij had een hartprobleem). En de andere specialismen die bij revalidatie wel een rol spelen (zoals oa de psychiater) zie je dan dus helemaal niet meer. Deze mensen vallen daardoor echt tussen wal en schip, en helemaal als zij zich schamen voor wie ze zijn geworden en dit niet bespreekbaar durven te maken.
En vergeet ook niet: na hartfalen of andere ernstige ziekten is het heel normaal dat je even een poos flink van de rel bent. Er overkomt je nogal wat en dat moet verwerkt worden, wat iedereen in zijn eigen tempo doet. Hierdoor duurt het ook vaak erg lang voordat mensen en hun omgeving gaan beseffen dat er meer aan de hand is dan alleen "een lastige periode".
Jemig, heftig.... Je zou toch denken dat ziekenhuizen dan inmiddels beter communiceren over zulke gevallen? Rot voor je, echt (understatement). Voor jullie allemaal trouwens
Hersenletsel is echt heel onvoorspelbaar. De schade hangt af van zoveel factoren: het letsel zelf, de duur van het zuurstoftekort, de mate waarin andere delen van de hersenen functies over kunnen nemen, het herstelvermogen van het individuele lichaam, enz. Artsen zouden wel duidelijker willen zijn, maar dat kunnen ze vaak niet zijn in de beginfase.
Als er een revalidatietraject wordt ingezet, dan wordt vaak in de loop van zo'n proces meer duidelijk. En bij revalidatie worden mensen vaak goed begeleid, zowel patienten als omgeving.
Het probleem ontstaat meestal als mensen "te goed" herstellen, en na het ziekenhuis weer lekker naar huis mogen, ipv dat zij worden doorverwezen naar de revalidatie. Je stapt dan namelijk weer uit het medische circuit, en je ziet daarna meestal alleen nog de specialist voor wat check-ups mbt de oorzaak (de man van TO zal de cardioloog vermoedelijk hebben bezocht, want hij had een hartprobleem). En de andere specialismen die bij revalidatie wel een rol spelen (zoals oa de psychiater) zie je dan dus helemaal niet meer. Deze mensen vallen daardoor echt tussen wal en schip, en helemaal als zij zich schamen voor wie ze zijn geworden en dit niet bespreekbaar durven te maken.
En vergeet ook niet: na hartfalen of andere ernstige ziekten is het heel normaal dat je even een poos flink van de rel bent. Er overkomt je nogal wat en dat moet verwerkt worden, wat iedereen in zijn eigen tempo doet. Hierdoor duurt het ook vaak erg lang voordat mensen en hun omgeving gaan beseffen dat er meer aan de hand is dan alleen "een lastige periode".
donderdag 10 maart 2016 om 20:52
quote:yoshe schreef op 10 maart 2016 @ 07:57:
Voor de mensen die er verstand van hebben. Is het te vergelijken als iemand die een tic heeft, bijv met je hoofd schudden, of onbewust steeds vloeken? En dat je lichaam dat vanzelf doet zonder dat je er enige controle over hebt?
Iemand in mn nabije omgeving is ook opeens verander na een hersenbloediing en in dit topic is opeens het kwartje gevallen dat diegene daar echt niets aan kan doen.
Vloeken kan ook Gille de la Tourette zijn Maar inderdaad, daar kun je het wel mee vergelijken.
Maar je kunt het bijvoorbeeld ook vergelijken met een geamputeerd been. Als hij eraf is, dan kun je er echt niets meer mee. Sommige dingen kun je hopelijk opvangen door bijv het gebruik van een prothese, maar het eigen been is en blijft weg.
En dat is bij de hersenen niet anders. Door een tekort aan bloed/zuurstof, sterft een deel van de hersenen af, en dat stuk is dus echt weg. Afhankelijk van wat er in dat exacte deel van de hersenen geregeld werd, kun je dat soms opvangen met "protheses", maar het deel van de hersenen blijft weg. En die protheses kunnen van alles zijn. Soms kun je een ander deel van de hersenen trainen om de functie van het afgestorven deel over te nemen, soms is medicatie een oplossing (bijv om heftige gevoelens af te zwakken), soms kun je met tips en trucs om het missende deel heen werken (bijv vergeetachtigheid oplossen door notitieblokjes), enz.
Voor de mensen die er verstand van hebben. Is het te vergelijken als iemand die een tic heeft, bijv met je hoofd schudden, of onbewust steeds vloeken? En dat je lichaam dat vanzelf doet zonder dat je er enige controle over hebt?
Iemand in mn nabije omgeving is ook opeens verander na een hersenbloediing en in dit topic is opeens het kwartje gevallen dat diegene daar echt niets aan kan doen.
Vloeken kan ook Gille de la Tourette zijn Maar inderdaad, daar kun je het wel mee vergelijken.
Maar je kunt het bijvoorbeeld ook vergelijken met een geamputeerd been. Als hij eraf is, dan kun je er echt niets meer mee. Sommige dingen kun je hopelijk opvangen door bijv het gebruik van een prothese, maar het eigen been is en blijft weg.
En dat is bij de hersenen niet anders. Door een tekort aan bloed/zuurstof, sterft een deel van de hersenen af, en dat stuk is dus echt weg. Afhankelijk van wat er in dat exacte deel van de hersenen geregeld werd, kun je dat soms opvangen met "protheses", maar het deel van de hersenen blijft weg. En die protheses kunnen van alles zijn. Soms kun je een ander deel van de hersenen trainen om de functie van het afgestorven deel over te nemen, soms is medicatie een oplossing (bijv om heftige gevoelens af te zwakken), soms kun je met tips en trucs om het missende deel heen werken (bijv vergeetachtigheid oplossen door notitieblokjes), enz.
donderdag 10 maart 2016 om 20:54
quote:wyandotje schreef op 10 maart 2016 @ 20:37:
Dankjewel! Lijstje maken is een goed idee. En nee voor de kinderen is het sowieso niet goed. Ik wil gewoon hun stabiele leefomgeving terug voor ze. Dit is geen doen zo.Ik bedoelde ook meer praktisch hulp voor jezelf en voor hen. Een stukje begeleiding voor jullie om meer inzicht in zijn ziekte te krijgen en om te leren hoe jullie daar makkelijker mee om kunnen gaan (zowel praktisch in de omgang met hem, maar ook gevoelsmatig voor jullie zelf).
Dankjewel! Lijstje maken is een goed idee. En nee voor de kinderen is het sowieso niet goed. Ik wil gewoon hun stabiele leefomgeving terug voor ze. Dit is geen doen zo.Ik bedoelde ook meer praktisch hulp voor jezelf en voor hen. Een stukje begeleiding voor jullie om meer inzicht in zijn ziekte te krijgen en om te leren hoe jullie daar makkelijker mee om kunnen gaan (zowel praktisch in de omgang met hem, maar ook gevoelsmatig voor jullie zelf).
donderdag 10 maart 2016 om 20:57
quote:wyandotje schreef op 10 maart 2016 @ 07:47:
Ik denk dat ze hem dan meteen in een dwangbuis afvoeren en de kinderen naar een pleeggezin doenNee, dat doen ze niet zomaar hoor. Die dwangbuis mag alleen zonder toestemming van de patiënt als hij letterlijk levensgevaarlijk is voor zichzelf of voor andere mensen. En kinderen gaan alleen naar een pleeggezin als het thuis echt gevaarlijk voor hen is en jullie bovendien niet open zouden staan voor hulp aan het gezin. En dan nog zoeken ze tegenwoordig eerst opvang in de omgeving van het gezin (familie bijvoorbeeld).
Ik denk dat ze hem dan meteen in een dwangbuis afvoeren en de kinderen naar een pleeggezin doenNee, dat doen ze niet zomaar hoor. Die dwangbuis mag alleen zonder toestemming van de patiënt als hij letterlijk levensgevaarlijk is voor zichzelf of voor andere mensen. En kinderen gaan alleen naar een pleeggezin als het thuis echt gevaarlijk voor hen is en jullie bovendien niet open zouden staan voor hulp aan het gezin. En dan nog zoeken ze tegenwoordig eerst opvang in de omgeving van het gezin (familie bijvoorbeeld).
vrijdag 11 maart 2016 om 11:19
Misschien kan je ook eens van je af praten op een forum over beroerte.
http://www.cvaforum.nl/
http://www.cvaforum.nl/
I like being a mess. It's who I am.
