Psyche
alle pijlers
Leven hoeft niet per se
maandag 14 maart 2016 om 14:16
Al zolang ik mij kan heugen vind ik leven niet iets om voor te leven. Ik mis "joie de vivre", ik vind het allemaal wel best, vind het soms ook best gezellig, maar als ik morgenochtend niet wakker zou worden, vind ik dat ook prima. Kort gezegd: dood of levend, het maakt me niet uit.
Ik vertelde dat net tegen een collega en hij zei "dat is nou een depressie", maar ik ben niet depressief. Dat ben ik ooit wel geweest, ook heel lang (écht heel lang) in therapie geweest, ik slik ook nog 1 AD-tje per dag (waren ooit 3), maar depressief ben ik niet.
Denk ik.
Is mijn onverschilligheid richting leven (maar ook richting dood) heel....raar? Of zijn er meer mensen die dit zo ervaren?
Ik vertelde dat net tegen een collega en hij zei "dat is nou een depressie", maar ik ben niet depressief. Dat ben ik ooit wel geweest, ook heel lang (écht heel lang) in therapie geweest, ik slik ook nog 1 AD-tje per dag (waren ooit 3), maar depressief ben ik niet.
Denk ik.
Is mijn onverschilligheid richting leven (maar ook richting dood) heel....raar? Of zijn er meer mensen die dit zo ervaren?
maandag 14 maart 2016 om 15:16
Herkenbaar hoor TO, en grappig, ik heb het nog niet zolang. Maar heb vaak het gevoel van dat ik niets meer te wensen heb, als ik morgen dood neerval is het prima, dan heb ik een prima (maar ingewikkeld) leven gehad. Soms denk ik dat het ook te maken heeft met de maatschappelijke tendens van nu; ALLES uit het leven MOETEN halen, ik vind "alles" veel te veel. Het is nu goed zoals het is, ik ben klaar.
maandag 14 maart 2016 om 15:47
He dit ken ik, zo voelde ik me ook mijn leven lang, vanaf kind. En toen gleed ik in een echte depressie. Na jaren en jaren aan de therapie en de ad gegaan en tot mijn verwondering stoptw niet alleen de depressie, maar ook dit 'normale' lethargische.
Mijn psych noemde het een dysthyme stoornis. Dat is een chronische, maar lichte depressie, waarin je wel functioneert maar geen echte zin hebt in leven. Je bent ook vatbaarder voor full on depressies, want de val ernaar toe is niet zo groot.
Ik vind je onverschilligheid ten opzichte van het leven helemaal niet raar, ik dacht ook dat het normaal was. Maar het kan echt veel leuker, dus misschien toch maar weer eens naar een psych en wat anders proberen?
Mijn psych noemde het een dysthyme stoornis. Dat is een chronische, maar lichte depressie, waarin je wel functioneert maar geen echte zin hebt in leven. Je bent ook vatbaarder voor full on depressies, want de val ernaar toe is niet zo groot.
Ik vind je onverschilligheid ten opzichte van het leven helemaal niet raar, ik dacht ook dat het normaal was. Maar het kan echt veel leuker, dus misschien toch maar weer eens naar een psych en wat anders proberen?
maandag 14 maart 2016 om 16:29
Ik vind het leven regelmatig geen klap aan. Vroeger dacht ik dat het ooit allemaal goed zou komen. Hoe wist ik niet, maar er zou iets of iemand op mijn pad komen, en vanaf dat moment zou ik lang en gelukkig leven. Inmiddels heb ik die kinderlijke droom opgegeven en de realiteit geaccepteerd. Maar die is dus keihard en erg saai. Het ergste is dat ik ook niet dood wil. Mijn realisme brengt ook mee dat ik in geen enkele vorm van leven na de dood kan geloven. En verdwijnen in het niets vind ik geen fijn idee. Zoals Robbie Williams zingt in een van zijn nummers: I don't want to die, but I ain't keen on living either.
maandag 14 maart 2016 om 18:42
Herkenbaar TO. Voor mij geldt het volgende:
Als ik echt een depressie heb (helaas meerdere keren ervaren), heb ik suïcidale gedachten en echt de wens om dood te gaan. Ik kan me perioden herinneren waarin ik iedere avond de wens uitsprak om nooit meer wakker te worden.
In niet-depressieve perioden ben ik er meer gelaten onder. Zoals jij ook zegt, ik zou het niet erg vinden om dood te gaan, maar kan er ook mee leven om door te leven. Voor mij zijn deze perioden het prettigst, lukt het me om bij de dag te leven en niet teveel na te denken.
Voor mij zijn deze gedachten normaal geworden, ik schrik er niet meer van. Tuurlijk begrijp ik dat de meeste mensen zich niet zo voelen en zich dat moeilijk kunnen voorstellen. Daarom loop ik er niet mee te koop. Ook weet ik dat de depressies altijd weer terug gaan komen èn dat ze weer voorbij gaan. Sinds ik dit accepteer, voel ik mij minder schuldig over de donkere gedachten. Ze horen bij mij.
Als ik echt een depressie heb (helaas meerdere keren ervaren), heb ik suïcidale gedachten en echt de wens om dood te gaan. Ik kan me perioden herinneren waarin ik iedere avond de wens uitsprak om nooit meer wakker te worden.
In niet-depressieve perioden ben ik er meer gelaten onder. Zoals jij ook zegt, ik zou het niet erg vinden om dood te gaan, maar kan er ook mee leven om door te leven. Voor mij zijn deze perioden het prettigst, lukt het me om bij de dag te leven en niet teveel na te denken.
Voor mij zijn deze gedachten normaal geworden, ik schrik er niet meer van. Tuurlijk begrijp ik dat de meeste mensen zich niet zo voelen en zich dat moeilijk kunnen voorstellen. Daarom loop ik er niet mee te koop. Ook weet ik dat de depressies altijd weer terug gaan komen èn dat ze weer voorbij gaan. Sinds ik dit accepteer, voel ik mij minder schuldig over de donkere gedachten. Ze horen bij mij.
maandag 14 maart 2016 om 19:38
quote:Hunniebunnie schreef op 14 maart 2016 @ 14:42:
[...]
Dat klinkt meer als 'carpe diem', terwijl ik bij TO iets neerslachtigs achter haar gevoel lijk te lezen...Ja snap dat je dat eruit haalde. Ik probeerde het zo "clean mogelijk" te omschrijven. Ik ben niet neerslachtig, ik ben best een opgewekt iemand. Echt! Heus!
[...]
Dat klinkt meer als 'carpe diem', terwijl ik bij TO iets neerslachtigs achter haar gevoel lijk te lezen...Ja snap dat je dat eruit haalde. Ik probeerde het zo "clean mogelijk" te omschrijven. Ik ben niet neerslachtig, ik ben best een opgewekt iemand. Echt! Heus!
maandag 14 maart 2016 om 19:46
Hé maar, ik ben serieus blij (ja dat kan ik ook 
) met de reacties! Ik ben niet de enige!!
Sindudas, Belle_epoque, Biloba, en de anderen die ik nu mis: dank jullie wel!
Hebben jullie weleens t idee dat je dan wellicht toch in therapie o.i.d. zou moeten?
Of zouden we gewoon 'zwaarder op de hand' zijn, of behept met een wat groter realisme?
Ik vind het niet erg dat ik zo denk. Het is. Daarmee bedoel ik dat die gedachten er zijn en dat is alles. Ik hang er (meestal) geen label aan. Behalve als ik, zoals vandaag, het uitspreek en er een reactie komt die ik niet had verwacht.
Vraag me dan ook af of het wellicht komt door mediteren en yoga, waarbij loslaten erg gepropagandeerd wordt.
Ik weet het niet, maar ik vind het wel ontzettend prettig dat jullie het herkennen.
Over Robbie Williams, ha! ja! die zin is me altijd bijgebleven, geloof niet dat hij nog depressief is.
) met de reacties! Ik ben niet de enige!! Sindudas, Belle_epoque, Biloba, en de anderen die ik nu mis: dank jullie wel!
Hebben jullie weleens t idee dat je dan wellicht toch in therapie o.i.d. zou moeten?
Of zouden we gewoon 'zwaarder op de hand' zijn, of behept met een wat groter realisme?
Ik vind het niet erg dat ik zo denk. Het is. Daarmee bedoel ik dat die gedachten er zijn en dat is alles. Ik hang er (meestal) geen label aan. Behalve als ik, zoals vandaag, het uitspreek en er een reactie komt die ik niet had verwacht.
Vraag me dan ook af of het wellicht komt door mediteren en yoga, waarbij loslaten erg gepropagandeerd wordt.
Ik weet het niet, maar ik vind het wel ontzettend prettig dat jullie het herkennen.
Over Robbie Williams, ha! ja! die zin is me altijd bijgebleven, geloof niet dat hij nog depressief is.
maandag 14 maart 2016 om 20:06
Ik herken dit gevoel ook. Ik vind het leven ook niet geweldig met al haar verplichtingen en de nare dingen die gebeuren om me heen. Tijdens sommige periodes denk ik ook dat ik liever niet meer wakker wil worden. Ik hoor dit wel van meer mensen maar ik denk dat dit los staat van een doodswens. Die heb ik in ieder geval niet. Het is meer het gevoel dat ik rust wil, niks meer wil. Het is zoals het is en ik kan daarmee ook prima verder leven. Ik ben niet depressief.
Ergens lekker in knijpen, dat helpt.
maandag 14 maart 2016 om 20:45
Hier ook herkenbaar.
Ik heb momenten in mijn leven gehad, dat ik oprecht wenste dat ik sochtends niet meer wakker zou worden. Dit heb ik (gelukkig) niet meer. Wel heb ik nog regelmatig momenten dat ik denk: Als ik nu zou gaan, vind ik dat prima.
Ik denk dat het in mijn geval is, dat ik ontzettend verlang naar rust. Ik ken het gevoel van happy zijn en blij, maar dat gevoel heb ik al heel lang niet meer gehad of vast kunnen houden. Het zijn slechts korte momenten van vrolijk zijn, geen perioden. Bij mij overheersen de donkere buien. Ik hoop echter, dat dit ooit nog een keer over gaat, en dat is ook hetgeen waar ik me aan vast houd.
Ik heb momenten in mijn leven gehad, dat ik oprecht wenste dat ik sochtends niet meer wakker zou worden. Dit heb ik (gelukkig) niet meer. Wel heb ik nog regelmatig momenten dat ik denk: Als ik nu zou gaan, vind ik dat prima.
Ik denk dat het in mijn geval is, dat ik ontzettend verlang naar rust. Ik ken het gevoel van happy zijn en blij, maar dat gevoel heb ik al heel lang niet meer gehad of vast kunnen houden. Het zijn slechts korte momenten van vrolijk zijn, geen perioden. Bij mij overheersen de donkere buien. Ik hoop echter, dat dit ooit nog een keer over gaat, en dat is ook hetgeen waar ik me aan vast houd.
maandag 14 maart 2016 om 20:47
maandag 14 maart 2016 om 20:57
Ik ben opgegroeid in een hoarderswoning en heb altijd gedroomd om een opgeruimd huis te hebben. Dat is op een gegeven moment gelukt en toen had ik alle doelen in mijn leven bereikt. Prima toch?
Doodsangst heb ik niet echt. Ik ben vooral erg bang voor mensen die mij kosten wat het kost in leven willen houden, zonder te kijken naar hoe het met mij gaat.
Kortom; De onverschilligheid is herkenbaar.
Doodsangst heb ik niet echt. Ik ben vooral erg bang voor mensen die mij kosten wat het kost in leven willen houden, zonder te kijken naar hoe het met mij gaat.
Kortom; De onverschilligheid is herkenbaar.
dinsdag 15 maart 2016 om 18:40
quote:Piratesse schreef op 14 maart 2016 @ 19:46:
Hé maar, ik ben serieus blij (ja dat kan ik ook) met de reacties! Ik ben niet de enige!!
Sindudas, Belle_epoque, Biloba, en de anderen die ik nu mis: dank jullie wel!
Hebben jullie weleens t idee dat je dan wellicht toch in therapie o.i.d. zou moeten?
Of zouden we gewoon 'zwaarder op de hand' zijn, of behept met een wat groter realisme?
therapie, ad, been there done that. Ik ben op dit moment niet echt depressief dus ik denk niet dat het wat uit zou halen. Ben alleen nogal teleurgesteld in de realiteit en die is niet mooier te maken.
De belangrijkste reden dat ik niet dood wil is trouwens dat ik mijn dochter en mijn vriend dat niet wil aandoen.
Hé maar, ik ben serieus blij (ja dat kan ik ook
) met de reacties! Ik ben niet de enige!! Sindudas, Belle_epoque, Biloba, en de anderen die ik nu mis: dank jullie wel!
Hebben jullie weleens t idee dat je dan wellicht toch in therapie o.i.d. zou moeten?
Of zouden we gewoon 'zwaarder op de hand' zijn, of behept met een wat groter realisme?
therapie, ad, been there done that. Ik ben op dit moment niet echt depressief dus ik denk niet dat het wat uit zou halen. Ben alleen nogal teleurgesteld in de realiteit en die is niet mooier te maken.
De belangrijkste reden dat ik niet dood wil is trouwens dat ik mijn dochter en mijn vriend dat niet wil aandoen.
dinsdag 15 maart 2016 om 20:15
dinsdag 15 maart 2016 om 20:18
quote:SinDudas schreef op 15 maart 2016 @ 18:40:
[...]
Ben alleen nogal teleurgesteld in de realiteit en die is niet mooier te maken.
.
Ik las laatst ergens dat suicidalen mensen niet willen stoppen met dit leven, maar een ander leven zouden willen.
Is dat ook wat jij ervaart?
Ik moest er nogal over nadenken: wil ik een ander leven? Ik wil geen ander leven. Vind mijn leven leuk, ik vind mezelf leuk, ik vind de mensen om me heen leuk. Ik vind alleen de 'grote boze buitenwereld' niet zo heel leuk, met de oorlogen, het gescheld, het gedoe.
Een ander leven wil ik niet, misschien wel een ander werkend brein.
[...]
Ben alleen nogal teleurgesteld in de realiteit en die is niet mooier te maken.
.
Ik las laatst ergens dat suicidalen mensen niet willen stoppen met dit leven, maar een ander leven zouden willen.
Is dat ook wat jij ervaart?
Ik moest er nogal over nadenken: wil ik een ander leven? Ik wil geen ander leven. Vind mijn leven leuk, ik vind mezelf leuk, ik vind de mensen om me heen leuk. Ik vind alleen de 'grote boze buitenwereld' niet zo heel leuk, met de oorlogen, het gescheld, het gedoe.
Een ander leven wil ik niet, misschien wel een ander werkend brein.
dinsdag 15 maart 2016 om 20:58
Vooropgesteld: ik ben niet suicidaal. Er is een sterke wil om te leven in mij en die is vooral ingegeven door de angst om dood te gaan en te zijn. Ook al merk ik er dan niks meer van, het idee dat ik weg ben en nooit meer terug kan komen vind ik vreselijk. Ik wil toch nog wel graag 'zijn' en kunnen genieten van de kleine dingen op de dagen dat me dat lukt.
Maar ik heb een haat/liefde verhouding met het leven. Ik vind mezelf niet heel erg leuk, zou veel aan mezelf willen veranderen. Het gaat ook vooral over hoe ik dingen voel. Ik voel weinig passie voor wat dan ook, en als ik het al een keer voel duurt het maar even. Daar komen dan ook de sombere buien bij waarbij ik het idee heb dat ik meer aan het overleven ben en mezelf de dag doorsleep. Ik heb dan echt helemaal nergens zin in. Op zulke dagen word ik wakker en denk: Oh nee.... waarom kan ik niet gewoon blijven slapen.
Een winterslaap zou voor mij een betere oplossing zijn dan dood gaan.
edit: of een ander werkend brein inderdaad
Maar ik heb een haat/liefde verhouding met het leven. Ik vind mezelf niet heel erg leuk, zou veel aan mezelf willen veranderen. Het gaat ook vooral over hoe ik dingen voel. Ik voel weinig passie voor wat dan ook, en als ik het al een keer voel duurt het maar even. Daar komen dan ook de sombere buien bij waarbij ik het idee heb dat ik meer aan het overleven ben en mezelf de dag doorsleep. Ik heb dan echt helemaal nergens zin in. Op zulke dagen word ik wakker en denk: Oh nee.... waarom kan ik niet gewoon blijven slapen.
Een winterslaap zou voor mij een betere oplossing zijn dan dood gaan.
edit: of een ander werkend brein inderdaad
dinsdag 15 maart 2016 om 23:33
Ik heb dat al zolang ik me kan heugen. Als jong kind dus al.
Ik vraag me inderdaad ook vaak af of dit nou normaal is. Ik denk het wel. Ik denk dat mensen hun hersenen toch gewoon heel anders kunnen werken. Ik ben zo jaloers op mensen die altijd vrolijk, energiek en positief zijn. Dat zou ik ook wel willen. Maar dat zit er gewoon niet in. Aan de andere kant merk ik dat deze mensen er ook last van ondervinden ( kunnen dan weer nooit ontspannen, vaak ook eigenlijk niet over emoties pratenm hebben soms ook een zeer diepe onzekerheid, en krijgen vaak het label ADHD
) .
Heerlijk lijkt me dat toch, zo actief zijn en nuttig gebruik maken van je tijd. En passie hebben.
Maar dat kan ik gewoon niet. En ik ben niet depressief. Ik ben eigenlijk gewoon gelukkig. Ik ben gewoon van nature 'mwah'. Het maakt me allemaal niet zoveel uit. Heel handig overigens qua open-minded zijn en andere mensen hun rare zaken accepteren, want dan denk ik ook maar zo van 'mwah, moeten ze zelf weten, interesseert me geen hol'. Niks maakt me warm of koud.
Ik denk dat dat wel zo hoort. Mensen zijn gewoon anders qua instelling. En kennelijk zijn wij zwartkijkers nodig, anders zouden we niet meer bestaan. Wie moet anders die actieve irritante vrolijke mensen een halt toe roepen voor ze spontane domme dingen gaan doen?
Ik vraag me inderdaad ook vaak af of dit nou normaal is. Ik denk het wel. Ik denk dat mensen hun hersenen toch gewoon heel anders kunnen werken. Ik ben zo jaloers op mensen die altijd vrolijk, energiek en positief zijn. Dat zou ik ook wel willen. Maar dat zit er gewoon niet in. Aan de andere kant merk ik dat deze mensen er ook last van ondervinden ( kunnen dan weer nooit ontspannen, vaak ook eigenlijk niet over emoties pratenm hebben soms ook een zeer diepe onzekerheid, en krijgen vaak het label ADHD
) . Heerlijk lijkt me dat toch, zo actief zijn en nuttig gebruik maken van je tijd. En passie hebben.
Maar dat kan ik gewoon niet. En ik ben niet depressief. Ik ben eigenlijk gewoon gelukkig. Ik ben gewoon van nature 'mwah'. Het maakt me allemaal niet zoveel uit. Heel handig overigens qua open-minded zijn en andere mensen hun rare zaken accepteren, want dan denk ik ook maar zo van 'mwah, moeten ze zelf weten, interesseert me geen hol'. Niks maakt me warm of koud.
Ik denk dat dat wel zo hoort. Mensen zijn gewoon anders qua instelling. En kennelijk zijn wij zwartkijkers nodig, anders zouden we niet meer bestaan. Wie moet anders die actieve irritante vrolijke mensen een halt toe roepen voor ze spontane domme dingen gaan doen?
dinsdag 15 maart 2016 om 23:55
Lieve Piratesse,
Ik denk dat niet echt willen leven toch wel heel vaak met een depressie te maken heeft. Ik heb helaas erg veel ervaring met depressief zijn, heb ook heel ernstige depressies gehad en ben tweemaal opgenomen geweest. Medicatie helpt maar een klein beetje en therapie tot nog toe helemaal niet, hoewel ik kort geleden toch weer (voor de derde keer) daarmee ben begonnen, je weet maar nooit. Van mij hoeft het leven ook niet meer. Je bent zeker niet de enige die er zo over denkt. Voor mij is mijn doodswens zelfs zo heftig dat ik, toen ik vorig jaar kanker bleek te hebben, direct wist dat ik niet ging behandelen en de ziekte zou gaan gebruiken om te mogen sterven. 'Helaas', en dat ervaar ik echt zo, bleek dat ik na de operatie, die onontkoombaar was vanwege mijn klachten, genezen was. (En ik wil de mensen die niet van kanker genezen en wel willen leven en daarvoor allerlei zware behandelingen ondergaan zeker niet kwetsen met deze opmerking!) En ik heb de moed niet om zelf een eind aan mijn leven te maken. Als ik morgen niet meer wakker word, zou ik dat zo heerlijk vinden (nou ja, ik hoop dat er na de dood niks meer te 'vinden' is, het is een manier van spreken). Er zijn maar zo weinig mensen met wie je over dit soort dingen kunt praten, en de enigen die het begrijpen zijn mensen die zelf iets vergelijkbaars hebben meegemaakt. Je bent niet de enige! Je zegt dat je uitbehandeld bent, maar heb je wel andere mensen in je omgeving bij wie je je ei kwijt kunt? En wie weet tref je, als je het nog een keer probeert, wel een hulpverlener die iets voor je kan betekenen, als is het maar een luisterend oor. Veel sterkte!
Ik denk dat niet echt willen leven toch wel heel vaak met een depressie te maken heeft. Ik heb helaas erg veel ervaring met depressief zijn, heb ook heel ernstige depressies gehad en ben tweemaal opgenomen geweest. Medicatie helpt maar een klein beetje en therapie tot nog toe helemaal niet, hoewel ik kort geleden toch weer (voor de derde keer) daarmee ben begonnen, je weet maar nooit. Van mij hoeft het leven ook niet meer. Je bent zeker niet de enige die er zo over denkt. Voor mij is mijn doodswens zelfs zo heftig dat ik, toen ik vorig jaar kanker bleek te hebben, direct wist dat ik niet ging behandelen en de ziekte zou gaan gebruiken om te mogen sterven. 'Helaas', en dat ervaar ik echt zo, bleek dat ik na de operatie, die onontkoombaar was vanwege mijn klachten, genezen was. (En ik wil de mensen die niet van kanker genezen en wel willen leven en daarvoor allerlei zware behandelingen ondergaan zeker niet kwetsen met deze opmerking!) En ik heb de moed niet om zelf een eind aan mijn leven te maken. Als ik morgen niet meer wakker word, zou ik dat zo heerlijk vinden (nou ja, ik hoop dat er na de dood niks meer te 'vinden' is, het is een manier van spreken). Er zijn maar zo weinig mensen met wie je over dit soort dingen kunt praten, en de enigen die het begrijpen zijn mensen die zelf iets vergelijkbaars hebben meegemaakt. Je bent niet de enige! Je zegt dat je uitbehandeld bent, maar heb je wel andere mensen in je omgeving bij wie je je ei kwijt kunt? En wie weet tref je, als je het nog een keer probeert, wel een hulpverlener die iets voor je kan betekenen, als is het maar een luisterend oor. Veel sterkte!
It is no measure of health to be well-adjusted to a sick society.
Krishnamurti
Krishnamurti
woensdag 16 maart 2016 om 00:01
Ja, herkenbaar. Al zolang ik me kan herinneren zie ik het leven als iets noodzakelijks en inderdaad vaak de gedachte "Goh, als ik vannacht inslaap is dat best wel gewoon prima." Totdat die gedachte geleidelijk omsloeg in iedere ochtend "Shit, ik ben wéér wakker geworden."
Inmiddels in behandeling voor depressie, dus ik relateer het er zeker aan. Misschien is het gewoon een soort neerslachtigheid die in het karakter zit, waarmee je ook vatbaar bent voor depressies? Ik heb geen idee.
Inmiddels in behandeling voor depressie, dus ik relateer het er zeker aan. Misschien is het gewoon een soort neerslachtigheid die in het karakter zit, waarmee je ook vatbaar bent voor depressies? Ik heb geen idee.
