Overlast

Net nieuw op dit forum mijn verhaal in de hoop wat herkenning tegen te komen. Wij wonen in een huurhuis. Als enige nog in de straat, want alle andere huizen zijn verkocht. En daar is de ellende ook mee begonnen, want vorig jaar werd er in de straat een huis verkocht aan een gezin met zes kinderen. En deze kinderen gillen. En niet zo'n klein beetje ook. Na grotendeels de zomer te hebben doorgebracht met de tuindeuren dicht, de televisie een stuk harder en oordoppen in en het verhuizen van mijn werkkamer (ik werk thuis) van de tuinkant na de straatkant en ettelijke keren aan te hebben gegeven dat we last hebben van het lawaai, wijkagent die ondertussen kind aan huis werd, kwamen de herfst en de winter. Iets meer rust. Weliswaar zijn de huizen hier zo gehorig dat je ze af en toe zelfs binnen kunt horen (er zit één huis tussen en wordt bewoond door Poolse mensen die de Nederlandse taal niet machtig zijn), maar het was te doen.

Tot afgelopen weekend... En vooral tot gisteren waarbij het gegil buitenproportionele afmeting was. Op mijn vraag of het wat minder kon kreeg ik nul op rekest. Wederom de wijkagent gebeld die er van de week naartoe gaat.

We hebben ondertussen een stappenplan gemaakt omdat we er anders aan onderdoor gaan. Mijn man is namelijk ook nog eens ernstig ziek en dit soort dingen vreten energie.

A: Sinds vorig jaar staan we ingeschreven voor een andere woning, helaas geldt er een wachtrij.

B: Als er langer dan een half uur gegild wordt gaan we ernaartoe en vragen heel vriendelijk of het wat zachter kan omdat we er last van hebben en als daar niet op gereageerd wordt dan zeggen we dat we de wijkagent bellen.

C: We zijn van plan het gegil een keer op te nemen zodat de wijkagent het zelf ook een keer kan horen.



Zijn er hier anderen die misschien nog aanvullingen of ideeën hebben?

Groetjes, Dephil

quote:SuzanneSuus schreef op 15 maart 2016 @ 17:27:

[...]





Ja toch? Want dat lees ik niet en lijkt mij juist nuttig: om de tafel met elkaar met de wijkagent als derdeOok dat heeft niet geholpen. Ze zeggen ja en amen, draaien zich om en dan begint het weer.

Nou nee, niet alle kinderen zitten op school en wij zijn best bereid tot een paar concessies, maar we vragen ook niet om 100% stilte. We vragen heel eenvoudig na een half uur gillen en krijsen of het iets zachter kan. De reactie blijft een botte nee.