Psyche
alle pijlers
PTSS
maandag 21 maart 2016 om 00:26
quote:jas1982 schreef op 21 maart 2016 @ 00:17:
Heftig saar. Hoe ga jij ermee om?
Nou... ik probeer liefdevolle afstand te bewaren.
Als ik te dichtbij kwam...te zeer ging 'zussen' was dat grond voor stress. Tegenwoordig gaat het weer ietwat de goede kant op... maar het blijft lastig.
Heftig saar. Hoe ga jij ermee om?
Nou... ik probeer liefdevolle afstand te bewaren.
Als ik te dichtbij kwam...te zeer ging 'zussen' was dat grond voor stress. Tegenwoordig gaat het weer ietwat de goede kant op... maar het blijft lastig.
"Laat varen alle hoop, gij die hier binnentreedt"
maandag 21 maart 2016 om 00:50
Ja dat is denk ik hier Ook zo. Met een van onze kinderen (heel rustig en gevoelig) ervaart hij een goede band en zie ik hem tot rust komen..
Hij is nu 2 jaar ziek en ik heb soms de indruk dat het steeds meer bergafwaarts gaat. Dat maakt me zo verdrietig.
Hij heeft ptss nav traumatische ervaringen in zijn beroep.
Hij is nu 2 jaar ziek en ik heb soms de indruk dat het steeds meer bergafwaarts gaat. Dat maakt me zo verdrietig.
Hij heeft ptss nav traumatische ervaringen in zijn beroep.
maandag 21 maart 2016 om 06:11
Ik heb chronisch ptss en dat lijstje klopt wel, voor mij gelden veel van de punten alleen niet omdat ik nooit last heb van agressief gedrag. Ik heb niet zoveel last van geprikkeld zijn, ik hoef niet meer te werken en dat scheelt heel erg veel in mijn overprikkeld raken. Lichamelijke nabijheid vind ik niet prettig, ik kan er wel mee omgaan maar het kost energie. Ik ben zo dat ik me terugtrek als het niet goed gaat. Dan mail/sms/app ik niet terug. Bellen hou ik sowieso niet van. Ik neem zelf weer contact op als het beter gaat. Maar goed, dat lijkt me niet specifiek ptss, en iedereen is daar weer anders in.
Verder is het misschien wel handig om te weten wat triggers zijn. Dat zijn geluiden, geuren, gebeurtenissen die het trauma opnieuw oproepen. Dat levert vaak flashbacks of herbelevingen op. Bij mij zijn het vooral geluiden. Om een voorbeeld te geven, een soldaat die vlak voordat ze over een bermbom reden, over een hobbel in de weg reden. De trigger is nu dan de hobbel in de weg. Ik ken mijn eigen triggers nu allemaal wel maar het kan zijn dat iemand ze nog niet kent. Dat was bij mij een proces omdat ik kind was toen ik het kreeg. Maar in therapie werkt men daaraan, neem ik aan.
Men wil de triggers vermijden want dan volgen er geen flashbacks. Dat noem je vermijdingsgedrag. Nooit tegen iemand met ptss zeggen trouwens dat ze dingen niet moeten vermijden. Dat kan te moeilijk zijn namelijk. Soms is het nodig om stapje voor stapje te werk te gaan omdat er anders nauwelijks te leven valt met de flashbacks. Ik noem ze mijn foto's en filmpjes. Als ptss patient werk je er wel aan om niet meer te vermijden maar dat is dus een proces wat je als naaste niet kunt versnellen.
Slapen is bij mij altijd een probleem. Logeren, dan slaap ik helemaal niet. Als ik veel stress ervaar, valt mijn eetlust weg. Dat kan dus ook bij een gezellig etentje gebeuren want ook lol is stress. Ik ga bv nooit op vakantie omdat dat me teveel energie kost aan stress en ik er niet van genieten kan. En hoe meer stress, hoe minder ik slaap.
Ik heb het al heel lang, al meer dan 30 jaar. De eerste jaren zijn heel erg, dat weet ik wel. Ik ben verschillende fases doorgegaan, maar het begin was het moeilijkst. Nu heb ik bijna nooit meer flashbacks maar ik ben ook wel een ster in vermijden geworden. Sommige situaties heb ik zo lang vermeden dat ik geen idee heb hoe ik erop ga reageren. Maar het is wel veel leefbaarder geworden met de jaren. Ik heb veel aan mezelf gewerkt. Ik kan ook wel situaties aangaan die ik vermijd, als het echt moet.
Emdr, wil ik dus nooit, er zijn namelijk (waarschijnlijk) herinneringen die ik vergeten ben en dat is maar goed ook. Ik wil niet alles terug halen. Ik vind mijn mede ptss-patienten die het wel doen erg dapper. Maar ik weet ook wel hoe erg de angst kan zijn in het begin, als ik nu de keuze had gehad, had ik het ook gedaan. Nu heeft het minder zin. Als de angst heel erg is, zaag je desnoods je rechterarm af met een zaag, als ze zeggen dat dat gaat helpen. Dus ik snap wel dat men het doet, in de hoop er vanaf te komen maar ik kom er sowieso niet meer vanaf.
O ja, laat hem zich goed adviseren bij de tandarts voor een nachtbitje tegen knarsen. En als hij medicatie gebruikt, maagwandbeschermers. Maar ik weet niet of je dat als tip aan hem kan zeggen, kan zijn dat hij dat te prive vindt. Ik heb een gegeneraliseerde angststoornis ontwikkeld ernaast, dat komt omdat ik jaren onbehandeld rond heb gelopen. Dus zeker goed dat hij zich laat behandelen.
Verder, ik hou er niet van om als porcelein behandeld te worden, gewoon vragen is okee bv en ik behoef geen speciale behandeling. Als ik ergens een probleem mee heb, kom ik het zelf wel melden. Ik denk dat dat ook persoonlijk is. Maar ik zou het vreselijk vinden als men mij steeds vragend aankijkt of veel vragen stelt of ik wel op mijn gemak ben. Ptss heeft me redelijk zelfstandig gemaakt, in de zin dat ik mezelf prima kan managen. Als ik het niet trek, dan vertrek ik gewoon. Dat vind ik prettiger dan dat iedereen een dansje doet en een liedje zingt om me het naar de zin te maken.
Soms heb ik gewoon een slechte dag en dan kan ik niet mee, en wil ik niet praten, of niet lang iig. Dat is heel genant, vind ik zelf. Maar ja, ik kan ook niet meer werken met een reden natuurlijk. Ik ben een redelijk trots mens dus ik wijd ook liever niet uit over wat er dan precies aan de hand is. Niet aan iedereen iig. Ik trek wel naar de gevoelige/empatische/aardige mensen toe uit mezelf. Als ik de afstandelijke mensen opzoek, wordt het zo stil he. Maar ik ben wel een gezellig mens, alleen vertel ik niet zo heel veel over mijn prive. Dat valt meestal niet op en dat hou ik graag zo.
Nou, hoop dat je er wat aan hebt. Ik ben een vrouw dus ja, zal in sommige dingen anders zijn dan jouw naaste. Sterkte iig!
Verder is het misschien wel handig om te weten wat triggers zijn. Dat zijn geluiden, geuren, gebeurtenissen die het trauma opnieuw oproepen. Dat levert vaak flashbacks of herbelevingen op. Bij mij zijn het vooral geluiden. Om een voorbeeld te geven, een soldaat die vlak voordat ze over een bermbom reden, over een hobbel in de weg reden. De trigger is nu dan de hobbel in de weg. Ik ken mijn eigen triggers nu allemaal wel maar het kan zijn dat iemand ze nog niet kent. Dat was bij mij een proces omdat ik kind was toen ik het kreeg. Maar in therapie werkt men daaraan, neem ik aan.
Men wil de triggers vermijden want dan volgen er geen flashbacks. Dat noem je vermijdingsgedrag. Nooit tegen iemand met ptss zeggen trouwens dat ze dingen niet moeten vermijden. Dat kan te moeilijk zijn namelijk. Soms is het nodig om stapje voor stapje te werk te gaan omdat er anders nauwelijks te leven valt met de flashbacks. Ik noem ze mijn foto's en filmpjes. Als ptss patient werk je er wel aan om niet meer te vermijden maar dat is dus een proces wat je als naaste niet kunt versnellen.
Slapen is bij mij altijd een probleem. Logeren, dan slaap ik helemaal niet. Als ik veel stress ervaar, valt mijn eetlust weg. Dat kan dus ook bij een gezellig etentje gebeuren want ook lol is stress. Ik ga bv nooit op vakantie omdat dat me teveel energie kost aan stress en ik er niet van genieten kan. En hoe meer stress, hoe minder ik slaap.
Ik heb het al heel lang, al meer dan 30 jaar. De eerste jaren zijn heel erg, dat weet ik wel. Ik ben verschillende fases doorgegaan, maar het begin was het moeilijkst. Nu heb ik bijna nooit meer flashbacks maar ik ben ook wel een ster in vermijden geworden. Sommige situaties heb ik zo lang vermeden dat ik geen idee heb hoe ik erop ga reageren. Maar het is wel veel leefbaarder geworden met de jaren. Ik heb veel aan mezelf gewerkt. Ik kan ook wel situaties aangaan die ik vermijd, als het echt moet.
Emdr, wil ik dus nooit, er zijn namelijk (waarschijnlijk) herinneringen die ik vergeten ben en dat is maar goed ook. Ik wil niet alles terug halen. Ik vind mijn mede ptss-patienten die het wel doen erg dapper. Maar ik weet ook wel hoe erg de angst kan zijn in het begin, als ik nu de keuze had gehad, had ik het ook gedaan. Nu heeft het minder zin. Als de angst heel erg is, zaag je desnoods je rechterarm af met een zaag, als ze zeggen dat dat gaat helpen. Dus ik snap wel dat men het doet, in de hoop er vanaf te komen maar ik kom er sowieso niet meer vanaf.
O ja, laat hem zich goed adviseren bij de tandarts voor een nachtbitje tegen knarsen. En als hij medicatie gebruikt, maagwandbeschermers. Maar ik weet niet of je dat als tip aan hem kan zeggen, kan zijn dat hij dat te prive vindt. Ik heb een gegeneraliseerde angststoornis ontwikkeld ernaast, dat komt omdat ik jaren onbehandeld rond heb gelopen. Dus zeker goed dat hij zich laat behandelen.
Verder, ik hou er niet van om als porcelein behandeld te worden, gewoon vragen is okee bv en ik behoef geen speciale behandeling. Als ik ergens een probleem mee heb, kom ik het zelf wel melden. Ik denk dat dat ook persoonlijk is. Maar ik zou het vreselijk vinden als men mij steeds vragend aankijkt of veel vragen stelt of ik wel op mijn gemak ben. Ptss heeft me redelijk zelfstandig gemaakt, in de zin dat ik mezelf prima kan managen. Als ik het niet trek, dan vertrek ik gewoon. Dat vind ik prettiger dan dat iedereen een dansje doet en een liedje zingt om me het naar de zin te maken.
Soms heb ik gewoon een slechte dag en dan kan ik niet mee, en wil ik niet praten, of niet lang iig. Dat is heel genant, vind ik zelf. Maar ja, ik kan ook niet meer werken met een reden natuurlijk. Ik ben een redelijk trots mens dus ik wijd ook liever niet uit over wat er dan precies aan de hand is. Niet aan iedereen iig. Ik trek wel naar de gevoelige/empatische/aardige mensen toe uit mezelf. Als ik de afstandelijke mensen opzoek, wordt het zo stil he. Maar ik ben wel een gezellig mens, alleen vertel ik niet zo heel veel over mijn prive. Dat valt meestal niet op en dat hou ik graag zo.
Nou, hoop dat je er wat aan hebt. Ik ben een vrouw dus ja, zal in sommige dingen anders zijn dan jouw naaste. Sterkte iig!
When the power of love is greater than the love of power, the world will know peace. -Bob Marley-
