Psyche
alle pijlers
Opgekropt verdriet
donderdag 24 maart 2016 om 11:40
Ik ben helemaal niet goed in praten of een verhaal vertellen/typen, maar ik hoop dat dit mijn hart wat zal luchten en mijn gedachten verzetten.
Ik heb al mijn hele leven tal van tegenslagen en moeilijkheden. Ik loop al vast met mezelf van zolang ik het me kan herinneren. Ik weet nog dat ik nog maar 8 was toen mijn moeder mij niet meer wou en me achter liet bij mijn vader. Dat ik sindsdien stil ben en in mezelf gekeerd. Toen al kon ik geen weg met mezelf en bonkte met mijn hoofd tegen de muur en trok mijn eigen haar uit. Een eerste vorm van automutilatie.
Rond mijn 13e is dit een stapje verder gegaan. Spreekt voor zich op welke manier denk ik. Mijn vader kon geen weg meer met me en heeft me laten opnemen op kinderpsychiatrie. Maar hij wist ook niet goed wat hij deed, want wat een minimale opname van 6 weken moest worden, werd er 1 van 10 dagen. Naar eigen zeggen wou mijn vader niet dat ik een last was voor andere mensen.
Daarna kreeg ik nog een tijdje ambulante hulp, maar die mensen konden niet veel voor me betekenen, want ik zei geen woord.
Op één of andere manier ging het een tijdje daarna beter. Ik kreeg zelfs vriendinnen en een vriendje.
Op mijn 16e pleegde mijn beste vriendin zelfmoord. Weer viel ik in een gat, ik stortte me op mijn vriendje en ging niet meer naar school en keek naar niets anders meer.
Anderhalf jaar later overleed mijn vader. Hartstilstand, amper 40 jaar oud. Daar stond ik dan, 17 en ik had niemand meer.
Wat daarna volgde was een zware periode. Ik woonde toen samen met mijn vriendje, hij werkte niet, ik werkte niet.
We waren verslaafd aan een online game, een virtuele wereld waarin ik wegvluchtte. Maar het was niet genoeg. Ik begon weer te automutileren en ondernam een zelfmoordpoging.
Nadat die mislukte heb ik mezelf bijeengeraapt en geprobeerd verder te gaan. Ik zocht werk en bouwde weer een leven op.
Ik brak met mijn toenmalige vriendje en kreeg iets met mijn huidige man.
En op zich gaat alles zo goed. Huisje, tuintje, kindje. We hebben het goed.
Maar af en toe komt mijn verdriet zomaar vanuit het niets opzetten en is het zo overweldigend. Ik stop het zo vaak mogelijk weg, probeer niet te denken aan het verleden. Maar af en toe kan ik er niet omheen.
En ik wil dan zó graag mezelf iets aandoen. Dan zit ik in de auto en kan enkel maar denken aan hoe graag ik op volle snelheid ergens tegenop zou rijden. Of moet ik mezelf zo erg inhouden om niet wéér te gaan automutileren.
Ik wil het niet doen, voor mijn man en kind. Maar ik wil het zo graag, voor mezelf. Omdat het de enige manier is om met mijn verdriet om te gaan. Omdat ik me zo alleen voel en me emotioneel nog 17 voel, en gewoon mijn ouders wil en iemand die achter me staat, aan wie ik raad kan vragen en waar ik altijd bij terechtkan. En ook al heb ik mijn man, het is niet hetzelfde.
Mijn excuses voor het lange verhaal waar niemand iets mee kan.
Ik heb al mijn hele leven tal van tegenslagen en moeilijkheden. Ik loop al vast met mezelf van zolang ik het me kan herinneren. Ik weet nog dat ik nog maar 8 was toen mijn moeder mij niet meer wou en me achter liet bij mijn vader. Dat ik sindsdien stil ben en in mezelf gekeerd. Toen al kon ik geen weg met mezelf en bonkte met mijn hoofd tegen de muur en trok mijn eigen haar uit. Een eerste vorm van automutilatie.
Rond mijn 13e is dit een stapje verder gegaan. Spreekt voor zich op welke manier denk ik. Mijn vader kon geen weg meer met me en heeft me laten opnemen op kinderpsychiatrie. Maar hij wist ook niet goed wat hij deed, want wat een minimale opname van 6 weken moest worden, werd er 1 van 10 dagen. Naar eigen zeggen wou mijn vader niet dat ik een last was voor andere mensen.
Daarna kreeg ik nog een tijdje ambulante hulp, maar die mensen konden niet veel voor me betekenen, want ik zei geen woord.
Op één of andere manier ging het een tijdje daarna beter. Ik kreeg zelfs vriendinnen en een vriendje.
Op mijn 16e pleegde mijn beste vriendin zelfmoord. Weer viel ik in een gat, ik stortte me op mijn vriendje en ging niet meer naar school en keek naar niets anders meer.
Anderhalf jaar later overleed mijn vader. Hartstilstand, amper 40 jaar oud. Daar stond ik dan, 17 en ik had niemand meer.
Wat daarna volgde was een zware periode. Ik woonde toen samen met mijn vriendje, hij werkte niet, ik werkte niet.
We waren verslaafd aan een online game, een virtuele wereld waarin ik wegvluchtte. Maar het was niet genoeg. Ik begon weer te automutileren en ondernam een zelfmoordpoging.
Nadat die mislukte heb ik mezelf bijeengeraapt en geprobeerd verder te gaan. Ik zocht werk en bouwde weer een leven op.
Ik brak met mijn toenmalige vriendje en kreeg iets met mijn huidige man.
En op zich gaat alles zo goed. Huisje, tuintje, kindje. We hebben het goed.
Maar af en toe komt mijn verdriet zomaar vanuit het niets opzetten en is het zo overweldigend. Ik stop het zo vaak mogelijk weg, probeer niet te denken aan het verleden. Maar af en toe kan ik er niet omheen.
En ik wil dan zó graag mezelf iets aandoen. Dan zit ik in de auto en kan enkel maar denken aan hoe graag ik op volle snelheid ergens tegenop zou rijden. Of moet ik mezelf zo erg inhouden om niet wéér te gaan automutileren.
Ik wil het niet doen, voor mijn man en kind. Maar ik wil het zo graag, voor mezelf. Omdat het de enige manier is om met mijn verdriet om te gaan. Omdat ik me zo alleen voel en me emotioneel nog 17 voel, en gewoon mijn ouders wil en iemand die achter me staat, aan wie ik raad kan vragen en waar ik altijd bij terechtkan. En ook al heb ik mijn man, het is niet hetzelfde.
Mijn excuses voor het lange verhaal waar niemand iets mee kan.
donderdag 24 maart 2016 om 11:43
Lieve schat, met dit soort problemen moet je echt naar de huisarts en een doorverwijzing vragen naar een psychiater. Dit is niet iets op "op te lossen" via een forum. Je problemen zijn veel te complex, veel te veel meegemaakt.
I can't control the wind but I can adjust the sail
explore, dream & discover
explore, dream & discover
donderdag 24 maart 2016 om 11:54
Ik heb afgelopen oktober hulp gezocht, omdat ik toen ook al een mindere periode had met opnieuw automutileren.
Ik ga nu maandelijks naar een psychiater en normaal tweewekelijks naar een psycholoog.
Mijn psycholoog is nu jammer genoeg al bijna 2 maanden ziek en ik heb geen klik met haar vervangster.
Ik vind het al zo moeilijk om te praten, laat staan als het telkens maar weer tegen iemand anders is. Daarom ga ik voorlopig niet meer tot ze uit ziekteverlof is.
Ik ga nu maandelijks naar een psychiater en normaal tweewekelijks naar een psycholoog.
Mijn psycholoog is nu jammer genoeg al bijna 2 maanden ziek en ik heb geen klik met haar vervangster.
Ik vind het al zo moeilijk om te praten, laat staan als het telkens maar weer tegen iemand anders is. Daarom ga ik voorlopig niet meer tot ze uit ziekteverlof is.
donderdag 24 maart 2016 om 11:56
Je hebt ontzettend veel meegemaakt, ik vind het al een heel ding dat jij je leven zo hebt weten op te bouwen dat je nu een fijn gezinnetje hebt voor jezelf. Maar natuurlijk blijft dat verdriet en die gebeurtenissen je achtervolgen; dat heb je nooit verwerkt. Gelukkig kun je daar wel nu mee beginnen. Zoek inderdaad professionele hulp; een psychiater om echt mee te praten of (creatieve)therapie zal je er hopelijk bij kunnen helpen.
Dikke knuffel.
Dikke knuffel.
Try before you quit
donderdag 24 maart 2016 om 12:00
De manier waarop je je verhaal omschrijft (in de ik-vorm) zegt mij dat je al op de goede weg bent.
Wat ikzelf een mooi inzicht vind is deze: (misschien heb je er wat aan):
Een emotie/gevoel is nooit het probleem, alleen je weerstand ertegen.
Dus als je je verdrietig voelt; huil. Als je boos bent; schreeuw.
Sta jezelf toe om te voelen wat je voelt, dan kom je misschien wat dichter bij jezelf.
Wat ikzelf een mooi inzicht vind is deze: (misschien heb je er wat aan):
Een emotie/gevoel is nooit het probleem, alleen je weerstand ertegen.
Dus als je je verdrietig voelt; huil. Als je boos bent; schreeuw.
Sta jezelf toe om te voelen wat je voelt, dan kom je misschien wat dichter bij jezelf.
donderdag 24 maart 2016 om 12:07
Misschien kun je bij de psychiater om een andere vervangster vragen? Of dat de psychiater meer tijd voor je neemt (dus dat je daar vaker heen kan) tot de psycholoog weer beter is?
Daarnaast zijn er ook vormen van therapie waarbij je niet zo veel hoeft te praten. Misschien werkt dat beter voor je? Praat er eens over met de psychiater.
Heb je trouwens ook medicatie om je een beetje te helpen?
Daarnaast zijn er ook vormen van therapie waarbij je niet zo veel hoeft te praten. Misschien werkt dat beter voor je? Praat er eens over met de psychiater.
Heb je trouwens ook medicatie om je een beetje te helpen?
donderdag 24 maart 2016 om 12:19
Lieve TO,
Wat vreselijk dat je dit allemaal hebt moeten meemaken. Hoewel ik een heel andere geschiedenis heb met helaas een vergelijkbaar soort verdriet, voel ik me regelmatig zoals jij hier beschrijft. Ik heb een paar heel traumatische dingen meegemaakt en gek genoeg leek het kort daarna allemaal goed te gaan. Tot het verdriet me 2 jaar geleden inhaalde. Toen voor het eerst de gedachte in mij op kwam hoe het zou zijn als ik nu met volle vaart tegen een boom aan zou rijden, schrok ik me helemaal rot. Die gedachten pasten toch niet bij mij? Ik heb inmiddels therapie gehad, veel gepraat maar voor mijn gevoel weinig opgeschoten. Daarna weer gevlucht in werk en vriendje. Maar vorige week was de maat vol, ik voelde me vreselijk depressief en liet eindelijk mijn masker zakken bij mijn vriend. Dat luchtte op. De dag erna eindelijk een afspraak gemaakt voor EMDR therapie waar ik over 2 weken voor het eerst naar toe ga.
TO, ik hoop dat je je snel beter gaat voelen! Als je niet graag praat zijn idd zoals eerder al geopperd werd andere therapie vormen een goede optie?
Ik lees iig mee!
Liefs
Wat vreselijk dat je dit allemaal hebt moeten meemaken. Hoewel ik een heel andere geschiedenis heb met helaas een vergelijkbaar soort verdriet, voel ik me regelmatig zoals jij hier beschrijft. Ik heb een paar heel traumatische dingen meegemaakt en gek genoeg leek het kort daarna allemaal goed te gaan. Tot het verdriet me 2 jaar geleden inhaalde. Toen voor het eerst de gedachte in mij op kwam hoe het zou zijn als ik nu met volle vaart tegen een boom aan zou rijden, schrok ik me helemaal rot. Die gedachten pasten toch niet bij mij? Ik heb inmiddels therapie gehad, veel gepraat maar voor mijn gevoel weinig opgeschoten. Daarna weer gevlucht in werk en vriendje. Maar vorige week was de maat vol, ik voelde me vreselijk depressief en liet eindelijk mijn masker zakken bij mijn vriend. Dat luchtte op. De dag erna eindelijk een afspraak gemaakt voor EMDR therapie waar ik over 2 weken voor het eerst naar toe ga.
TO, ik hoop dat je je snel beter gaat voelen! Als je niet graag praat zijn idd zoals eerder al geopperd werd andere therapie vormen een goede optie?
Ik lees iig mee!
Liefs
donderdag 24 maart 2016 om 14:45
Ik denk erover om misschien het stukje wat ik hier geschreven heb te geven aan mijn psycholoog. Ik ben nooit echt eerlijk tegenover mensen. Als ik dan uiteindelijk heb toegegeven dat het niet goed gaat, klap ik daarna dicht als ze vragen achter het hoe en wat. Ik schaam me om wat ik zeg en de uitspraken die ik doe. Ik vind het vervelend dat ze dan dingen opschrijven over me. Ik heb het gevoel alsof dat allemaal dingen zijn die ze dan later tegen me kunnen gaan "gebruiken".
Daarom doe ik vaak tegenover psycholoog/psychiater/man alsof het allemaal wel meevalt en wel gaat.
Ik vertel ook niemand het volledige verhaal. Ik vertel vaag wel over de dingen die me nu dwars zitten (overlijden vriendin & vader, geen ouders meer hebben, etc), maar ik laat dingen weg die misschien onbewust ook wel invloed hebben? Het pesten mijn hele schoolleven lang, het misbruik toen ik klein was, mijn moeder die me sloeg. Ik laat het weg, omdat ik er nu niet actief mee bezig ben, en denk dat het me niet beïnvloedt. Maar is wel deel van mijn verhaal.
Maar ik voel me dan alsof ik ga overdrijven. Alsof het teveel is, dus ik vertel hier en daar een stukje. Want ik moet me ook niet zo aanstellen. Er zijn veel mensen die het veel slechter hebben, die ergere dingen meemaken. Dus ik moet niet zielig doen, het inslikken en verdergaan. Zoveel mensen kunnen het, waarom ben ik dan zo zwak.
Daarom doe ik vaak tegenover psycholoog/psychiater/man alsof het allemaal wel meevalt en wel gaat.
Ik vertel ook niemand het volledige verhaal. Ik vertel vaag wel over de dingen die me nu dwars zitten (overlijden vriendin & vader, geen ouders meer hebben, etc), maar ik laat dingen weg die misschien onbewust ook wel invloed hebben? Het pesten mijn hele schoolleven lang, het misbruik toen ik klein was, mijn moeder die me sloeg. Ik laat het weg, omdat ik er nu niet actief mee bezig ben, en denk dat het me niet beïnvloedt. Maar is wel deel van mijn verhaal.
Maar ik voel me dan alsof ik ga overdrijven. Alsof het teveel is, dus ik vertel hier en daar een stukje. Want ik moet me ook niet zo aanstellen. Er zijn veel mensen die het veel slechter hebben, die ergere dingen meemaken. Dus ik moet niet zielig doen, het inslikken en verdergaan. Zoveel mensen kunnen het, waarom ben ik dan zo zwak.
vrijdag 25 maart 2016 om 13:55
Ik wil dit opschrijven. Omdat ik me vaak al snel niet meer kan herinneren wat ik op het moment zelf dacht of me precies voelde. Ik weet het wel in grote lijnen, maar ik weet niet het hoe of wat. Als iemand me vraagt waarom, weet ik niet wat te antwoorden. Misschien kan ik dat enkel maar beantwoorden door op het moment zelf alles op te schrijven, anders glipt het door mijn vingers.
Ik ben zo moe, eigenlijk wil ik het allemaal maar laten gaan. Maar ik moet doorzetten, voor man en kind. Ik mag hen niks laten merken, geen verdriet doen. Suffer in silence.
Ik ben zo moe, eigenlijk wil ik het allemaal maar laten gaan. Maar ik moet doorzetten, voor man en kind. Ik mag hen niks laten merken, geen verdriet doen. Suffer in silence.
