Psyche
alle pijlers
In de war
donderdag 7 april 2016 om 17:44
Hoi allemaal,
Jeetje, wat voelt het raar om nu eens wat neer te zetten in plaats van alles steeds lezen. Ik ben in de war en voel sterk de behoefte dit te delen met mensen/jullie.
Ik ben 24 jaar, werk en ben dit jaar deeltijd gaan studeren. Ik heb een relatie van 5 jaar, maar woon nog wel thuis aangezien het financieel niet mogelijk is samen te wonen. We wonen in hetzelfde dorp, dus zien elkaar regelmatig.
Eigenlijk is de relatie heel fijn: ik ben nog verliefd, we kunnen huilen en lachen en hij is echt mijn maatje. Laatst was er even een lastig moment. Jullie kennen het misschien wel, een punt dat steeds terugkomt in je relatie. We hebben hier veel over gepraat, afspraken gemaakt en dat ging daarna heel goed.
Op een of andere manier is er nu de afgelopen dagen een onbestemd gevoel in mijn buik. Ik weet niet of het komt doordat ik twijfel aan hem, maar er is iets.. Ik vind het verschrikkelijk, wil dit niet voelen. Ik wil bij hem zijn en met hem kletsen ed, maar het gevoel is er.
Ik moet er bij vertellen dat ik met mezelf in de knoop zit, al een lange tijd. Ik heb altijd angsten om mensen te verliezen, alleen achter te blijven. Vraag mezelf weleens af of ik nou echt vriendinnen heb en dat maakt mij zo eenzaam en onzeker. Ben vriendinnen verloren, ben ontzettend onzeker en dit staat mij iedere dag in de weg. Is dit nou het leven wat ik voor ogen had?
Ook kamp ik met zware heimwee. Morgen ga ik een nachtje weg met mijn vriend en ik heb er buikpijn van..
Al met al vraag ik mezelf af hoe ik van het gevoel af kom. Hoe kun je zo graag bij iemand willen zijn en je toch zo voelen? Ik wil erachter komen waar dit gevoel vandaan komt. Waarom heb ik zon angst om dingen te verliezen? Ik wil naast mijn leven met mijn vriend ook een eigen leven. Hobby's zoeken, dingen doen die ik leuk vind.
Iemand tips?
Jeetje, wat voelt het raar om nu eens wat neer te zetten in plaats van alles steeds lezen. Ik ben in de war en voel sterk de behoefte dit te delen met mensen/jullie.
Ik ben 24 jaar, werk en ben dit jaar deeltijd gaan studeren. Ik heb een relatie van 5 jaar, maar woon nog wel thuis aangezien het financieel niet mogelijk is samen te wonen. We wonen in hetzelfde dorp, dus zien elkaar regelmatig.
Eigenlijk is de relatie heel fijn: ik ben nog verliefd, we kunnen huilen en lachen en hij is echt mijn maatje. Laatst was er even een lastig moment. Jullie kennen het misschien wel, een punt dat steeds terugkomt in je relatie. We hebben hier veel over gepraat, afspraken gemaakt en dat ging daarna heel goed.
Op een of andere manier is er nu de afgelopen dagen een onbestemd gevoel in mijn buik. Ik weet niet of het komt doordat ik twijfel aan hem, maar er is iets.. Ik vind het verschrikkelijk, wil dit niet voelen. Ik wil bij hem zijn en met hem kletsen ed, maar het gevoel is er.
Ik moet er bij vertellen dat ik met mezelf in de knoop zit, al een lange tijd. Ik heb altijd angsten om mensen te verliezen, alleen achter te blijven. Vraag mezelf weleens af of ik nou echt vriendinnen heb en dat maakt mij zo eenzaam en onzeker. Ben vriendinnen verloren, ben ontzettend onzeker en dit staat mij iedere dag in de weg. Is dit nou het leven wat ik voor ogen had?
Ook kamp ik met zware heimwee. Morgen ga ik een nachtje weg met mijn vriend en ik heb er buikpijn van..
Al met al vraag ik mezelf af hoe ik van het gevoel af kom. Hoe kun je zo graag bij iemand willen zijn en je toch zo voelen? Ik wil erachter komen waar dit gevoel vandaan komt. Waarom heb ik zon angst om dingen te verliezen? Ik wil naast mijn leven met mijn vriend ook een eigen leven. Hobby's zoeken, dingen doen die ik leuk vind.
Iemand tips?
donderdag 7 april 2016 om 18:04
Hoi Lilu,
Hoe het komt weet ik niet, ik ga niet met mogelijke diagnoses gooien want ik ben geen psychiater.
Wat ik erg goed van je vind is dat je doorhebt dat het vanuit jezelf komt ipv dat je naar een ander (bijv. Je vriend) wijst, dat is i.m.o de 1e stap.
De tip die ik je geven wil is misschien niet erg leuk maar het werkt wel weet ik uit ervaring:
Accepteer en laat je vervelende gevoelens toe ipv ze weg te willen stoppen.
Vreselijk gaan piekeren is ook een wegstop poging, ook dat heeft geen zin.
En neem wat tijd en ruimte voor jezelf, dan komen de antwoorden vanzelf.
En ja dan word je nog meer geconfronteerd met nare gevoelens maar dit is juist de bedoeling, zo verwerk je het, komt Het eruit en krijg je vanzelf antwoorden.
Echt geloof me, ik had van de week zelf nog 2 x een dip. Is niet leuk maar je krijgt er zoveel inzichten van.
En je kunt je natuurlijk ook door laten verwijzen naar een psych, maar ik weet niet of je dat prettig vind.
Sterkte
Hoe het komt weet ik niet, ik ga niet met mogelijke diagnoses gooien want ik ben geen psychiater.
Wat ik erg goed van je vind is dat je doorhebt dat het vanuit jezelf komt ipv dat je naar een ander (bijv. Je vriend) wijst, dat is i.m.o de 1e stap.
De tip die ik je geven wil is misschien niet erg leuk maar het werkt wel weet ik uit ervaring:
Accepteer en laat je vervelende gevoelens toe ipv ze weg te willen stoppen.
Vreselijk gaan piekeren is ook een wegstop poging, ook dat heeft geen zin.
En neem wat tijd en ruimte voor jezelf, dan komen de antwoorden vanzelf.
En ja dan word je nog meer geconfronteerd met nare gevoelens maar dit is juist de bedoeling, zo verwerk je het, komt Het eruit en krijg je vanzelf antwoorden.
Echt geloof me, ik had van de week zelf nog 2 x een dip. Is niet leuk maar je krijgt er zoveel inzichten van.
En je kunt je natuurlijk ook door laten verwijzen naar een psych, maar ik weet niet of je dat prettig vind.
Sterkte
donderdag 7 april 2016 om 21:11
@star. Jawel, het is wel zo dat ik een sociaal leven heb, vriendinnen om mijn heen. Daar is echter ook veel in verschoven de afgelopen periode, dus mensen kwijt geraakt. Het is niet dat ik alleen ben, al voelt het wel zo.
Echt dingen die ik leuk vind om te doen, dat weet ik eigenlijk niet meer goed.. wat die dingen zijn.
Echt dingen die ik leuk vind om te doen, dat weet ik eigenlijk niet meer goed.. wat die dingen zijn.
