Psyche
alle pijlers
uiterlijk...?
donderdag 21 april 2016 om 00:20
Beste Viva-vrouwen of viva-mannen.
Ik zit even met mijzelf in de knoop, en zal het zo duidelijk mogelijk beschrijven.
Ik heb enorm veel meegemaakt in mijn jeugd, maar ga even niet in details want dan word het verhaal nog langer, maar ik heb een hoop meegemaakt wat ik niet mee had hoeven maken en een hoop gemist wat ik mee had moeten krijgen.
Hierin ben ik hard geworden voor mijzelf, ik heb geen slachtoffer gevoel of rol.
Wel ben ik mij er van bewust dat dit mij gevormd heeft helaas.
Er is mij in mijn jeugd door de partner van mijn moeder keer op keer ingepeperd dat ik nooit wat zal bereiken, nooit wat zal worden.
Ook heeft deze mij geleerd mensen niet aan te kijken.
Als je mijn ogen zag kon je zien hoe zon zieke gestoorde geest ik had.
In mijn ogen kon je zien dat ik niet spoorde.
Dat is mij jaren lang verteld.
Ik werd uit his geplaatst, voor de tweede keer.
Mij werd verteld dat geen pleeggezin mij wilde hebben want ik was niet leuk, niet goed in mijn hoofd en niet in orde.
Ik maakte alles voor deze persoon om maar lief en goed gevonden te worden, maar deze heeft mij geestelijk als kind zijnde zo onzeker gemaakt.
Als ik iets liet vallen kreeg ik te horen dat ik zelfs een simpel iets nog niet goed kon doen.
dat ik niet geliefd was, was mij enorm duidelijk.
Ik heb als kind ook een overdosis genomen en was toen 14 jaar oud.
Ik probeer hier geen medelijden te krijgen, maar ik was toen een kind en zou nu echt mijzelf niks aan doen of wat dan ook.
Maar goed.
na nog een hoop ellendige gebeurtenissen ben ik op latere leeftijd naar school gegaan.
een streep onder mijn verleden zou je zeggen... en hoppa door gaan.
Ik heb enorm weinig vrije tijd en ga naar school om mijzelf te bewijzen dat ik wel wat kan.
Het valt mij dan ook zwaar vandaag op mijn stage te horen tijdens mijn 1e gesprek dat ze vinden dat ik een donkere blik heb in mijn ogen en hier iets aan moet veranderen.
Dat mensen mij niet kennen en geen hoogte krijgen van mij.
Feedback kan ik van school en eerdere stage goed hebben want ik heb een dikke huid.
Maar ik heb jaren niemand aan durven kijken door jaren lang te horen hebben gekregen dat ik een gestoorde blik heb.
Ik heb er verder niks op kunnen zeggen, want ja...
Ik dacht dat ik alles achter mij gelaten had..
Vreselijk onzeker word ik hier van.
Ik hoop dat er iemand is die mij begrijpt.
Hoe kun je zo iets veranderen.
Ik heb nooit het idee dat ik zo kijk... maar mensen konden mijn "dingen" ook niet beschrijven.
Konden ze vroeger al niet.
Ik twijfel enorm aan mijzelf door dit soort grappen en word alleen maar nog meer gesloten zo.
Waarom hebben ze dat nooit eerder gezegd ik had al verteld dat als er iets is dat ze altijd mogen komen.
Zelf zie je je blikken nooit, je uitstraling.
Ik heb mijn haar lichter geverfd om er liever uit te zien.
Krijg vaker te horen dat ik er niet lief uit zie.
Hoe kun je er dan vriendelijker uit zien.. ik kijk zelf meer naar het karakter van iemand dan naar uiterlijk.
Mijn excuses voor mijn lange verhaal ik ben nogal van streek hier van.
Ik zit even met mijzelf in de knoop, en zal het zo duidelijk mogelijk beschrijven.
Ik heb enorm veel meegemaakt in mijn jeugd, maar ga even niet in details want dan word het verhaal nog langer, maar ik heb een hoop meegemaakt wat ik niet mee had hoeven maken en een hoop gemist wat ik mee had moeten krijgen.
Hierin ben ik hard geworden voor mijzelf, ik heb geen slachtoffer gevoel of rol.
Wel ben ik mij er van bewust dat dit mij gevormd heeft helaas.
Er is mij in mijn jeugd door de partner van mijn moeder keer op keer ingepeperd dat ik nooit wat zal bereiken, nooit wat zal worden.
Ook heeft deze mij geleerd mensen niet aan te kijken.
Als je mijn ogen zag kon je zien hoe zon zieke gestoorde geest ik had.
In mijn ogen kon je zien dat ik niet spoorde.
Dat is mij jaren lang verteld.
Ik werd uit his geplaatst, voor de tweede keer.
Mij werd verteld dat geen pleeggezin mij wilde hebben want ik was niet leuk, niet goed in mijn hoofd en niet in orde.
Ik maakte alles voor deze persoon om maar lief en goed gevonden te worden, maar deze heeft mij geestelijk als kind zijnde zo onzeker gemaakt.
Als ik iets liet vallen kreeg ik te horen dat ik zelfs een simpel iets nog niet goed kon doen.
dat ik niet geliefd was, was mij enorm duidelijk.
Ik heb als kind ook een overdosis genomen en was toen 14 jaar oud.
Ik probeer hier geen medelijden te krijgen, maar ik was toen een kind en zou nu echt mijzelf niks aan doen of wat dan ook.
Maar goed.
na nog een hoop ellendige gebeurtenissen ben ik op latere leeftijd naar school gegaan.
een streep onder mijn verleden zou je zeggen... en hoppa door gaan.
Ik heb enorm weinig vrije tijd en ga naar school om mijzelf te bewijzen dat ik wel wat kan.
Het valt mij dan ook zwaar vandaag op mijn stage te horen tijdens mijn 1e gesprek dat ze vinden dat ik een donkere blik heb in mijn ogen en hier iets aan moet veranderen.
Dat mensen mij niet kennen en geen hoogte krijgen van mij.
Feedback kan ik van school en eerdere stage goed hebben want ik heb een dikke huid.
Maar ik heb jaren niemand aan durven kijken door jaren lang te horen hebben gekregen dat ik een gestoorde blik heb.
Ik heb er verder niks op kunnen zeggen, want ja...
Ik dacht dat ik alles achter mij gelaten had..
Vreselijk onzeker word ik hier van.
Ik hoop dat er iemand is die mij begrijpt.
Hoe kun je zo iets veranderen.
Ik heb nooit het idee dat ik zo kijk... maar mensen konden mijn "dingen" ook niet beschrijven.
Konden ze vroeger al niet.
Ik twijfel enorm aan mijzelf door dit soort grappen en word alleen maar nog meer gesloten zo.
Waarom hebben ze dat nooit eerder gezegd ik had al verteld dat als er iets is dat ze altijd mogen komen.
Zelf zie je je blikken nooit, je uitstraling.
Ik heb mijn haar lichter geverfd om er liever uit te zien.
Krijg vaker te horen dat ik er niet lief uit zie.
Hoe kun je er dan vriendelijker uit zien.. ik kijk zelf meer naar het karakter van iemand dan naar uiterlijk.
Mijn excuses voor mijn lange verhaal ik ben nogal van streek hier van.
donderdag 21 april 2016 om 00:27
'Het valt mij dan ook zwaar vandaag op mijn stage te horen tijdens mijn 1e gesprek dat ze vinden dat ik een donkere blik heb in mijn ogen en hier iets aan moet veranderen'.
Ja, wat moet je hier mee dan? Die mensen sporen niet hoor. Hebben zij grote oren, een puntneus? Zeg maar dat ze daar wat aan moeten doen.
Ja, wat moet je hier mee dan? Die mensen sporen niet hoor. Hebben zij grote oren, een puntneus? Zeg maar dat ze daar wat aan moeten doen.
Vervelend werk en gekke kleren en likdoorns en inkomensbelasting
donderdag 21 april 2016 om 00:42
Ach wat naar voor je
Ik kan het me voorstellen dat zo'n opmerking je raakt.
Wat goed trouwens dat je zo goed bezig bent om er wat van te maken!
Ik herken het wel een beetje. Vroeger had ik ook een meer gesloten uitstraling waar ik me niet van bewust was. Dat kwam ook door wat ik had meegemaakt en meemaakte. Ik denk dan ook niet dat het ligt aan je haarkleur. Wat mij heeft geholpen is tijd om het een plekje te geven allemaal met hulp en liever voor mezelf te zijn. Heb jij met iemand over je jeugd gesproken bijvoorbeeld? Het kunnen verwerken?
Ik kan het me voorstellen dat zo'n opmerking je raakt.
Wat goed trouwens dat je zo goed bezig bent om er wat van te maken!
Ik herken het wel een beetje. Vroeger had ik ook een meer gesloten uitstraling waar ik me niet van bewust was. Dat kwam ook door wat ik had meegemaakt en meemaakte. Ik denk dan ook niet dat het ligt aan je haarkleur. Wat mij heeft geholpen is tijd om het een plekje te geven allemaal met hulp en liever voor mezelf te zijn. Heb jij met iemand over je jeugd gesproken bijvoorbeeld? Het kunnen verwerken?
donderdag 21 april 2016 om 00:42
donderdag 21 april 2016 om 00:43
Zo, jij hebt een hoop ellende al meegemaakt in je korte leven
Knap dat je zo hard werkt nu voor een goede toekomst.
De opmerking over de 'donkere blik' in je ogen heeft -denk ik- niets te maken met je uiterlijk en de kleur van je ogen en de kleur van je haar.
Ik denk dat ze op je uitstraling doelen en dat je niet erg toegankelijk overkomt.
Dat vind ik persoonlijk super logisch na jouw verleden. En ik vind het lief dat je denkt dat je alles achter je hebt gelaten, maar ik gok dat je qua leeftijd (wegens stage) begin 20 bent. Dan zijn de sporen van geestelijke mishandeling echt nog niet uitgewist.
Dit is niet iets dat je in een paar dagen oplost. Laat het commentaar van je afglijden. Vraag wat ze sec van je functioneren vinden. En zoek desnoods hulp/therapie om met je verleden om te gaan, want dat je (waarschijnlijk) verhard bent en dat naar voren komt in je uitstraling, vind ik niet zo vreemd.
Gelukkig heb je nog je hele leven om te 'verzachten' en dit stage bedrijf heeft ook maar 1 mening. Dat hoeft niet de waarheid te zijn en misschien ben je ergens anders beter op je plek.
Laat je niet ontmoedigen, maar zet dapper door, zoals je nu doet. Door hard te werken kun je veel bereiken.
Kuddo's voor jou!
Knap dat je zo hard werkt nu voor een goede toekomst.
De opmerking over de 'donkere blik' in je ogen heeft -denk ik- niets te maken met je uiterlijk en de kleur van je ogen en de kleur van je haar.
Ik denk dat ze op je uitstraling doelen en dat je niet erg toegankelijk overkomt.
Dat vind ik persoonlijk super logisch na jouw verleden. En ik vind het lief dat je denkt dat je alles achter je hebt gelaten, maar ik gok dat je qua leeftijd (wegens stage) begin 20 bent. Dan zijn de sporen van geestelijke mishandeling echt nog niet uitgewist.
Dit is niet iets dat je in een paar dagen oplost. Laat het commentaar van je afglijden. Vraag wat ze sec van je functioneren vinden. En zoek desnoods hulp/therapie om met je verleden om te gaan, want dat je (waarschijnlijk) verhard bent en dat naar voren komt in je uitstraling, vind ik niet zo vreemd.
Gelukkig heb je nog je hele leven om te 'verzachten' en dit stage bedrijf heeft ook maar 1 mening. Dat hoeft niet de waarheid te zijn en misschien ben je ergens anders beter op je plek.
Laat je niet ontmoedigen, maar zet dapper door, zoals je nu doet. Door hard te werken kun je veel bereiken.
Kuddo's voor jou!
donderdag 21 april 2016 om 00:45
Het is in de zorg.
Het is niet alleen mijn uiterlijk maar ze vinden dat ze mij niet kennen, en kunnen niet beschrijven waarom.
Ik snap niet hoe ik mijn gezichsuitdrukkingen aan moet passen.
Ik zie aan hun ook niet altijd alles.
Misschien is er wel iets wat ik zelf niet kan zien in de spiegel.
Ik weet wel dat ik nog onzekerder ben, en dat ik nu weer moeite heb met mensen aankijken.
Dat spoort ook niet, maar goed misschien is er wel iets stuk ofzo bij mij wat mij nooit opvalt.. eigenlijk hoor ik gewoon nergens bij.
Ik pas niet bij de gewone mensen.
Ik ben niet bijzonder of beter hoor... maar ik ben gewoon alleen.
Mensen begrijpen mij niet, maar ik hun wel.
Alleen die blikken van mij die zie ik niet.
Ik wil ook geen fotos in huis van mijzelf en vind het vreselijk om bij mijn moeder of schoonouders fotos van mij te zien hangen.
Ik vind mijzelf vreselijk er uit zien, en dat is altijd al zo geweest maar ik weet ook dat dit komt omdat mij als kind zijnde duidelijk gemaakt is dat ik te dik was (ik had ondergewicht) dat ik niet spoorde, dat ik een dom kind was en niemand zat te wachten op mij.
Dus mijn zelfbeeld ligt niet zo hoog.
Als je mij ziet verwacht je dit nooit.
Vriendinnen zeggen dat ze wouden dat ze zo zeker en sterk waren als ik van zichzelf.. maar dat ben ik helemaal niet maar als ik ze dat zeg denken ze dat ik ze gerust wil stellen.
Ik kom niet onzeker over.
Maar ik ben het wel, en het word hier niet beter van.
Ik snap echt niet dat mensen niet zien dat ik helemaal niks voor stel, en wel heel veel gevoel heb.
Ik ben helemaal niet hard.
Maar goed... ik snap er helemaal niks meer van hoe ik nog kan veranderen hoe ik kijk.
Hoe herinner ik mijzelf aan mijn ogen als ik bezig ben met wat anders, dat ik dan normaal kijk en niet de gevaarlijke gestoorde blik heb.
Jemig ... ik doe echt geen vlieg kwaad.
Ik ben loyaal en betrouwbaar en zachtaardig.
De buitenkant zegt echt niks over de mens.
Het is niet alleen mijn uiterlijk maar ze vinden dat ze mij niet kennen, en kunnen niet beschrijven waarom.
Ik snap niet hoe ik mijn gezichsuitdrukkingen aan moet passen.
Ik zie aan hun ook niet altijd alles.
Misschien is er wel iets wat ik zelf niet kan zien in de spiegel.
Ik weet wel dat ik nog onzekerder ben, en dat ik nu weer moeite heb met mensen aankijken.
Dat spoort ook niet, maar goed misschien is er wel iets stuk ofzo bij mij wat mij nooit opvalt.. eigenlijk hoor ik gewoon nergens bij.
Ik pas niet bij de gewone mensen.
Ik ben niet bijzonder of beter hoor... maar ik ben gewoon alleen.
Mensen begrijpen mij niet, maar ik hun wel.
Alleen die blikken van mij die zie ik niet.
Ik wil ook geen fotos in huis van mijzelf en vind het vreselijk om bij mijn moeder of schoonouders fotos van mij te zien hangen.
Ik vind mijzelf vreselijk er uit zien, en dat is altijd al zo geweest maar ik weet ook dat dit komt omdat mij als kind zijnde duidelijk gemaakt is dat ik te dik was (ik had ondergewicht) dat ik niet spoorde, dat ik een dom kind was en niemand zat te wachten op mij.
Dus mijn zelfbeeld ligt niet zo hoog.
Als je mij ziet verwacht je dit nooit.
Vriendinnen zeggen dat ze wouden dat ze zo zeker en sterk waren als ik van zichzelf.. maar dat ben ik helemaal niet maar als ik ze dat zeg denken ze dat ik ze gerust wil stellen.
Ik kom niet onzeker over.
Maar ik ben het wel, en het word hier niet beter van.
Ik snap echt niet dat mensen niet zien dat ik helemaal niks voor stel, en wel heel veel gevoel heb.
Ik ben helemaal niet hard.
Maar goed... ik snap er helemaal niks meer van hoe ik nog kan veranderen hoe ik kijk.
Hoe herinner ik mijzelf aan mijn ogen als ik bezig ben met wat anders, dat ik dan normaal kijk en niet de gevaarlijke gestoorde blik heb.
Jemig ... ik doe echt geen vlieg kwaad.
Ik ben loyaal en betrouwbaar en zachtaardig.
De buitenkant zegt echt niks over de mens.
donderdag 21 april 2016 om 00:54
Nee, ik ben geen begin 20... eind.
Ik ben 2x uit huis geplaatst, heb meer meegemaakt dan alleen de geestelijke mishandeling die had ik in de vakanties en de weekeinden.
Ik heb eigenlijk nooit de kans gekregen om mijzelf te ontwikkelen door alle overplaatsingen.
Heb ook nog lang opgesloten letterlijk gezeten (en nooit iemand wat aangedaan)
Eigenlijk ben ik een foutje van de jeugdzorg geweest vroeger.
Daarna een heel slechte relatie gehad, waarin ik ook kreeg wat ik gewent was.
Ik heb twee kinderen, en buiten mijn gezin om een heleboel dingen ook die spelen in familie.
Ik kan niet te specifiek worden want dan ben ik herkenbaar en dus ook kwetsbaar.
Het doet mij gewoon verdriet.
Alles wat ik wil is 1 kans...
1 keer een NORMAAL leven.
ik vecht echt al jaren, maar hoef echt geen luxe als het maar gewoon NORMAAL is.
huisje, boompje, beestje... normaal inkomen en mensen die niet op mij neer kijken.
dat is alles wat ik wil.
Lijkt mij niet zo veel te veel gevraagd.
Ik ben 2x uit huis geplaatst, heb meer meegemaakt dan alleen de geestelijke mishandeling die had ik in de vakanties en de weekeinden.
Ik heb eigenlijk nooit de kans gekregen om mijzelf te ontwikkelen door alle overplaatsingen.
Heb ook nog lang opgesloten letterlijk gezeten (en nooit iemand wat aangedaan)
Eigenlijk ben ik een foutje van de jeugdzorg geweest vroeger.
Daarna een heel slechte relatie gehad, waarin ik ook kreeg wat ik gewent was.
Ik heb twee kinderen, en buiten mijn gezin om een heleboel dingen ook die spelen in familie.
Ik kan niet te specifiek worden want dan ben ik herkenbaar en dus ook kwetsbaar.
Het doet mij gewoon verdriet.
Alles wat ik wil is 1 kans...
1 keer een NORMAAL leven.
ik vecht echt al jaren, maar hoef echt geen luxe als het maar gewoon NORMAAL is.
huisje, boompje, beestje... normaal inkomen en mensen die niet op mij neer kijken.
dat is alles wat ik wil.
Lijkt mij niet zo veel te veel gevraagd.
donderdag 21 april 2016 om 00:57
Soms denk ik echt dat ik gewoon nooit normaal word, of compleet... de gene die ik had moeten zijn.
Dat ik te diep beschadigt ben en het nooit goed kan komen omdat ik verknipt ben.
Dat klinkt een beetje als een slachtofferrol, maar ik bedoel het niet als dat ik zo zielig ben.\Maar gewoon dat mijn wens onmogelijk is omdat ik niet normaal ben
Dat ik te diep beschadigt ben en het nooit goed kan komen omdat ik verknipt ben.
Dat klinkt een beetje als een slachtofferrol, maar ik bedoel het niet als dat ik zo zielig ben.\Maar gewoon dat mijn wens onmogelijk is omdat ik niet normaal ben
donderdag 21 april 2016 om 01:02
Dat gevoel is heel normaal na wat jij hebt doorstaan. Je hebt ook een andere basis dan de meeste mensen. En dat is ook heel oneerlijk. Maar wel de realiteit, iets waar je mee om moet leren gaan. Met mij gaat het nu heel goed, maar ik herken het gevoel nog heel goed. Gun jezelf de tijd om hiermee aan de slag te gaan. Maak het een prioriteit. Je hebt er zoveel mee te winnen, op alle vlakken. Je zal merken dat de rest dan ook gemakkelijker gaat.
donderdag 21 april 2016 om 01:22
Aan een donkere blik in je ogen kun je niets doen, hooguit gekleurde contactlenzen dragen maar je kunt maar beter gewoon jezelf blijven. Je kunt de buitenkant veranderen maar niet de binnenkant. Je hebt wel heel wat voor je kiezen gekregen, je kunt ook niet bepaald terugkijken op een onbezorgde jeugd. Ik ben geen psychiater, ook geen psycholoog, maar misschien is EMDR therapie voor jou heel goed, ik zag het hier al eerder voorbijkomen. Het is, zo begreep ik van een vriendin, wel confronterend maar het heeft haar heel goed geholpen bij het verwerken van langdurige lichamelijke en geestelijke mishandeling. Ze werd gewoon een ander mens.
verba volant, scripta manent.
donderdag 21 april 2016 om 01:26
quote:Lampie1986 schreef op 21 april 2016 @ 00:57:
Soms denk ik echt dat ik gewoon nooit normaal word, of compleet... de gene die ik had moeten zijn.
Dat ik te diep beschadigt ben en het nooit goed kan komen omdat ik verknipt ben.
Dat klinkt een beetje als een slachtofferrol, maar ik bedoel het niet als dat ik zo zielig ben.\Maar gewoon dat mijn wens onmogelijk is omdat ik niet normaal ben
...omdat ik niet normaal ben.
Wie bepaalt dat? Vind je zelf dat je niet normaal bent? Uit je openingsbericht begrijp ik dat anderen je dat voortdurend hebben ingewreven, als dat maar lang genoeg doorgaat ga je dat vanzelf geloven maar dat maakt het nog niet waar.
Soms denk ik echt dat ik gewoon nooit normaal word, of compleet... de gene die ik had moeten zijn.
Dat ik te diep beschadigt ben en het nooit goed kan komen omdat ik verknipt ben.
Dat klinkt een beetje als een slachtofferrol, maar ik bedoel het niet als dat ik zo zielig ben.\Maar gewoon dat mijn wens onmogelijk is omdat ik niet normaal ben
...omdat ik niet normaal ben.
Wie bepaalt dat? Vind je zelf dat je niet normaal bent? Uit je openingsbericht begrijp ik dat anderen je dat voortdurend hebben ingewreven, als dat maar lang genoeg doorgaat ga je dat vanzelf geloven maar dat maakt het nog niet waar.
verba volant, scripta manent.
donderdag 21 april 2016 om 01:41
Dat klopt.
Ik geloof er zelf in omdat ik mij altijd zo eenzaam voel.
Altijd al...
Ik denk dat de meeste mensen mij apart of raar vinden.
Altijd al heb ik het idee gehad dat ik niet t vergelijken ben met een ander van mijn leeftijd, of wat dan ook.
Ik kan het niet goed uitleggen.. alsof ik de paarse ben tussen de blanke mensen en donkere of getinte mensen.
Ik pas er gewoon niet bij.
En niet omdat ik zo leuk uniek of bijzonder ben, maar gewoon omdat ik er niet bij hoor.
Ik paste nergens bij, niet in het gezin van mijn moeder.. niet in het gezin van mijn vader.. beide een nieuwe relatie, ik werd een kind van de overheid
En daar paste ik ook niet bij vandaar al die overplaatsingen.
Ik heb geen borderline, geen autisme, geen niks.
ik pas in geen enkel hokje.
Dat wil ik dan ook niet.
Maar ik voel mij gewoon eenzaam.
Anderen vinden mij sterk en weet ik veel wat, maar ik ben het even helemaal kwijt.
Het komt wel goed............. hoor ik al jaren.
En dat komt het ook wel maar ik zie het gewoon niet nu.
Ik geloof er zelf in omdat ik mij altijd zo eenzaam voel.
Altijd al...
Ik denk dat de meeste mensen mij apart of raar vinden.
Altijd al heb ik het idee gehad dat ik niet t vergelijken ben met een ander van mijn leeftijd, of wat dan ook.
Ik kan het niet goed uitleggen.. alsof ik de paarse ben tussen de blanke mensen en donkere of getinte mensen.
Ik pas er gewoon niet bij.
En niet omdat ik zo leuk uniek of bijzonder ben, maar gewoon omdat ik er niet bij hoor.
Ik paste nergens bij, niet in het gezin van mijn moeder.. niet in het gezin van mijn vader.. beide een nieuwe relatie, ik werd een kind van de overheid
En daar paste ik ook niet bij vandaar al die overplaatsingen.
Ik heb geen borderline, geen autisme, geen niks.
ik pas in geen enkel hokje.
Dat wil ik dan ook niet.
Maar ik voel mij gewoon eenzaam.
Anderen vinden mij sterk en weet ik veel wat, maar ik ben het even helemaal kwijt.
Het komt wel goed............. hoor ik al jaren.
En dat komt het ook wel maar ik zie het gewoon niet nu.
donderdag 21 april 2016 om 01:44
quote:biebje schreef op 21 april 2016 @ 01:02:
Dat gevoel is heel normaal na wat jij hebt doorstaan. Je hebt ook een andere basis dan de meeste mensen. En dat is ook heel oneerlijk. Maar wel de realiteit, iets waar je mee om moet leren gaan. Met mij gaat het nu heel goed, maar ik herken het gevoel nog heel goed. Gun jezelf de tijd om hiermee aan de slag te gaan. Maak het een prioriteit. Je hebt er zoveel mee te winnen, op alle vlakken. Je zal merken dat de rest dan ook gemakkelijker gaat.
Hoe ga je er mee aan de slag ?
Hoe deed jij dit, en hoe lang duurt dat.
tot nu toe zei ik dat ik geen tijd besteed aan verleden omdat dat de tijd kost van mijn toekomst...
maar goed.. kennelijk heb je gelijk.
En moet ik ergens aan werken.
Zou dat niet al te laat zijn denk je???
Dat gevoel is heel normaal na wat jij hebt doorstaan. Je hebt ook een andere basis dan de meeste mensen. En dat is ook heel oneerlijk. Maar wel de realiteit, iets waar je mee om moet leren gaan. Met mij gaat het nu heel goed, maar ik herken het gevoel nog heel goed. Gun jezelf de tijd om hiermee aan de slag te gaan. Maak het een prioriteit. Je hebt er zoveel mee te winnen, op alle vlakken. Je zal merken dat de rest dan ook gemakkelijker gaat.
Hoe ga je er mee aan de slag ?
Hoe deed jij dit, en hoe lang duurt dat.
tot nu toe zei ik dat ik geen tijd besteed aan verleden omdat dat de tijd kost van mijn toekomst...
maar goed.. kennelijk heb je gelijk.
En moet ik ergens aan werken.
Zou dat niet al te laat zijn denk je???
donderdag 21 april 2016 om 02:01
Ik heb een vriendin die op haar 38 ste in een intensieve dagtherapie is gegaan vanwege de ellende die ze in haar jeugd heeft meegemaakt.
En zij omschrijft het zelf alsof ze een nieuwe 2.0 versie van zichzelf is geworden. Het heeft haar veel gebracht. En ze heeft nog zeker 40 tot 50 jaar te gaan. Dus het is extreem waardevol.
Het was wel een jaar lang 3 dagen per week therapie en de rest van de tijd heb je nodig om bij te komen. Als je andere verplichtingen hebt, gaat dat niet. Dus die therapie komt vaak pas aan de orde als je helemaal bent vastgelopen en toch al niet meer functioneert.
En zij omschrijft het zelf alsof ze een nieuwe 2.0 versie van zichzelf is geworden. Het heeft haar veel gebracht. En ze heeft nog zeker 40 tot 50 jaar te gaan. Dus het is extreem waardevol.
Het was wel een jaar lang 3 dagen per week therapie en de rest van de tijd heb je nodig om bij te komen. Als je andere verplichtingen hebt, gaat dat niet. Dus die therapie komt vaak pas aan de orde als je helemaal bent vastgelopen en toch al niet meer functioneert.
