Psyche
alle pijlers
uiterlijk...?
donderdag 21 april 2016 om 00:20
Beste Viva-vrouwen of viva-mannen.
Ik zit even met mijzelf in de knoop, en zal het zo duidelijk mogelijk beschrijven.
Ik heb enorm veel meegemaakt in mijn jeugd, maar ga even niet in details want dan word het verhaal nog langer, maar ik heb een hoop meegemaakt wat ik niet mee had hoeven maken en een hoop gemist wat ik mee had moeten krijgen.
Hierin ben ik hard geworden voor mijzelf, ik heb geen slachtoffer gevoel of rol.
Wel ben ik mij er van bewust dat dit mij gevormd heeft helaas.
Er is mij in mijn jeugd door de partner van mijn moeder keer op keer ingepeperd dat ik nooit wat zal bereiken, nooit wat zal worden.
Ook heeft deze mij geleerd mensen niet aan te kijken.
Als je mijn ogen zag kon je zien hoe zon zieke gestoorde geest ik had.
In mijn ogen kon je zien dat ik niet spoorde.
Dat is mij jaren lang verteld.
Ik werd uit his geplaatst, voor de tweede keer.
Mij werd verteld dat geen pleeggezin mij wilde hebben want ik was niet leuk, niet goed in mijn hoofd en niet in orde.
Ik maakte alles voor deze persoon om maar lief en goed gevonden te worden, maar deze heeft mij geestelijk als kind zijnde zo onzeker gemaakt.
Als ik iets liet vallen kreeg ik te horen dat ik zelfs een simpel iets nog niet goed kon doen.
dat ik niet geliefd was, was mij enorm duidelijk.
Ik heb als kind ook een overdosis genomen en was toen 14 jaar oud.
Ik probeer hier geen medelijden te krijgen, maar ik was toen een kind en zou nu echt mijzelf niks aan doen of wat dan ook.
Maar goed.
na nog een hoop ellendige gebeurtenissen ben ik op latere leeftijd naar school gegaan.
een streep onder mijn verleden zou je zeggen... en hoppa door gaan.
Ik heb enorm weinig vrije tijd en ga naar school om mijzelf te bewijzen dat ik wel wat kan.
Het valt mij dan ook zwaar vandaag op mijn stage te horen tijdens mijn 1e gesprek dat ze vinden dat ik een donkere blik heb in mijn ogen en hier iets aan moet veranderen.
Dat mensen mij niet kennen en geen hoogte krijgen van mij.
Feedback kan ik van school en eerdere stage goed hebben want ik heb een dikke huid.
Maar ik heb jaren niemand aan durven kijken door jaren lang te horen hebben gekregen dat ik een gestoorde blik heb.
Ik heb er verder niks op kunnen zeggen, want ja...
Ik dacht dat ik alles achter mij gelaten had..
Vreselijk onzeker word ik hier van.
Ik hoop dat er iemand is die mij begrijpt.
Hoe kun je zo iets veranderen.
Ik heb nooit het idee dat ik zo kijk... maar mensen konden mijn "dingen" ook niet beschrijven.
Konden ze vroeger al niet.
Ik twijfel enorm aan mijzelf door dit soort grappen en word alleen maar nog meer gesloten zo.
Waarom hebben ze dat nooit eerder gezegd ik had al verteld dat als er iets is dat ze altijd mogen komen.
Zelf zie je je blikken nooit, je uitstraling.
Ik heb mijn haar lichter geverfd om er liever uit te zien.
Krijg vaker te horen dat ik er niet lief uit zie.
Hoe kun je er dan vriendelijker uit zien.. ik kijk zelf meer naar het karakter van iemand dan naar uiterlijk.
Mijn excuses voor mijn lange verhaal ik ben nogal van streek hier van.
Ik zit even met mijzelf in de knoop, en zal het zo duidelijk mogelijk beschrijven.
Ik heb enorm veel meegemaakt in mijn jeugd, maar ga even niet in details want dan word het verhaal nog langer, maar ik heb een hoop meegemaakt wat ik niet mee had hoeven maken en een hoop gemist wat ik mee had moeten krijgen.
Hierin ben ik hard geworden voor mijzelf, ik heb geen slachtoffer gevoel of rol.
Wel ben ik mij er van bewust dat dit mij gevormd heeft helaas.
Er is mij in mijn jeugd door de partner van mijn moeder keer op keer ingepeperd dat ik nooit wat zal bereiken, nooit wat zal worden.
Ook heeft deze mij geleerd mensen niet aan te kijken.
Als je mijn ogen zag kon je zien hoe zon zieke gestoorde geest ik had.
In mijn ogen kon je zien dat ik niet spoorde.
Dat is mij jaren lang verteld.
Ik werd uit his geplaatst, voor de tweede keer.
Mij werd verteld dat geen pleeggezin mij wilde hebben want ik was niet leuk, niet goed in mijn hoofd en niet in orde.
Ik maakte alles voor deze persoon om maar lief en goed gevonden te worden, maar deze heeft mij geestelijk als kind zijnde zo onzeker gemaakt.
Als ik iets liet vallen kreeg ik te horen dat ik zelfs een simpel iets nog niet goed kon doen.
dat ik niet geliefd was, was mij enorm duidelijk.
Ik heb als kind ook een overdosis genomen en was toen 14 jaar oud.
Ik probeer hier geen medelijden te krijgen, maar ik was toen een kind en zou nu echt mijzelf niks aan doen of wat dan ook.
Maar goed.
na nog een hoop ellendige gebeurtenissen ben ik op latere leeftijd naar school gegaan.
een streep onder mijn verleden zou je zeggen... en hoppa door gaan.
Ik heb enorm weinig vrije tijd en ga naar school om mijzelf te bewijzen dat ik wel wat kan.
Het valt mij dan ook zwaar vandaag op mijn stage te horen tijdens mijn 1e gesprek dat ze vinden dat ik een donkere blik heb in mijn ogen en hier iets aan moet veranderen.
Dat mensen mij niet kennen en geen hoogte krijgen van mij.
Feedback kan ik van school en eerdere stage goed hebben want ik heb een dikke huid.
Maar ik heb jaren niemand aan durven kijken door jaren lang te horen hebben gekregen dat ik een gestoorde blik heb.
Ik heb er verder niks op kunnen zeggen, want ja...
Ik dacht dat ik alles achter mij gelaten had..
Vreselijk onzeker word ik hier van.
Ik hoop dat er iemand is die mij begrijpt.
Hoe kun je zo iets veranderen.
Ik heb nooit het idee dat ik zo kijk... maar mensen konden mijn "dingen" ook niet beschrijven.
Konden ze vroeger al niet.
Ik twijfel enorm aan mijzelf door dit soort grappen en word alleen maar nog meer gesloten zo.
Waarom hebben ze dat nooit eerder gezegd ik had al verteld dat als er iets is dat ze altijd mogen komen.
Zelf zie je je blikken nooit, je uitstraling.
Ik heb mijn haar lichter geverfd om er liever uit te zien.
Krijg vaker te horen dat ik er niet lief uit zie.
Hoe kun je er dan vriendelijker uit zien.. ik kijk zelf meer naar het karakter van iemand dan naar uiterlijk.
Mijn excuses voor mijn lange verhaal ik ben nogal van streek hier van.
donderdag 21 april 2016 om 21:32
quote:Lampie1986 schreef op 21 april 2016 @ 20:45:
Lieve mensen,
Bedankt voor jullie reactie.
Ik heb mijzelf vandaag nog gegeven om hier van te balen.
Ook heb ik mij voorgenomen mij niet zomaar te laten kisten en een oplossing te vinden.
Die EMDR ga ik in ieder geval wel doen,want ik ben mij er van bewust dat er echt flink wat kapot al was bij mij en ik wil niet dat er bij ieder triggertje weer zon rot gevoel komt kijken.
Vandaag baal ik dus nog, en morgen schakel ik dat gevoel voor zover dat kan gewoon uit.
Ik ben heel vriendelijk en spontaan naar mensen toe, altijd.
Maar ik zal een manier zoeken om een muur te maken dat dergelijke opmerkingen niet meer zo hard binnen komen.
Het heeft totaal geen zin om mij rot te voelen om wat anderen vinden.
Je kunt nou eenmaal niet iedereen te vriend houden.
Ik heb ook van iemand die het werk doet wat ik wel graag wil doen enorm goede feedback gehad, dat ik uitstekend ben voor dit werk.
Je kunt mij voor van alles en nog wat uitschelden, een client of een vreemde,.. of iemand anders.
Maar het moet eerlijk gaan.
Ik moet maar eens accepteren dat het nou eenmaal niet altijd eerlijk gaat.
Juist ik zou dat moeten weten na al die ellende.
Ik geef mijzelf vanaf morgen dus een beste trap in mijn reet, en zal mijzelf in veel opzichten gaan veranderen.
Maar zeker niet in uiterlijk.
Ik laat mij gewoon vanaf morgen niet meer raken door welke opmerking of schijnheilig gedrag dan ook.
Als ik mij gewoon gehouden had aan dat ik die afstand zou houden voor mijzelf was dit hele rot gevoel er niet geweest.
Ik moet voortaan veel eerder ingrijpen, en mij niet rot voelen om een stomme opmerking.
Daardoor mijn hele put open te laten trekken.. wat denk ik wel niet.
Ga mijzelf dat niet aandoen!
En ik stop ook met die belachelijke twijfels.
vanaf morgen.
Vandaag baal ik, en ben ik vreselijk moe.
En ja zo werkt dat bij mij.
Ik kan mij vreselijk voelen over iets, mijn kop er over breken en het dan aan de kant gooien.
Gewoon begraven die handel.
Of zoals elle zou zeggen in het kanaal gooien.Goed van je alleen begraven lijkt me geen goed idee want het komt dan altijd weer naar boven op een zwak moment. Dingen mogen je best raken daar zijn we mens voor en om iets te verwerken moet je het eerst voelen/toelaten dat geldt voor alles wat je hebt meegemaakt in je leven. Durf het in de ogen aan te kijken en geef het een plekje
Lieve mensen,
Bedankt voor jullie reactie.
Ik heb mijzelf vandaag nog gegeven om hier van te balen.
Ook heb ik mij voorgenomen mij niet zomaar te laten kisten en een oplossing te vinden.
Die EMDR ga ik in ieder geval wel doen,want ik ben mij er van bewust dat er echt flink wat kapot al was bij mij en ik wil niet dat er bij ieder triggertje weer zon rot gevoel komt kijken.
Vandaag baal ik dus nog, en morgen schakel ik dat gevoel voor zover dat kan gewoon uit.
Ik ben heel vriendelijk en spontaan naar mensen toe, altijd.
Maar ik zal een manier zoeken om een muur te maken dat dergelijke opmerkingen niet meer zo hard binnen komen.
Het heeft totaal geen zin om mij rot te voelen om wat anderen vinden.
Je kunt nou eenmaal niet iedereen te vriend houden.
Ik heb ook van iemand die het werk doet wat ik wel graag wil doen enorm goede feedback gehad, dat ik uitstekend ben voor dit werk.
Je kunt mij voor van alles en nog wat uitschelden, een client of een vreemde,.. of iemand anders.
Maar het moet eerlijk gaan.
Ik moet maar eens accepteren dat het nou eenmaal niet altijd eerlijk gaat.
Juist ik zou dat moeten weten na al die ellende.
Ik geef mijzelf vanaf morgen dus een beste trap in mijn reet, en zal mijzelf in veel opzichten gaan veranderen.
Maar zeker niet in uiterlijk.
Ik laat mij gewoon vanaf morgen niet meer raken door welke opmerking of schijnheilig gedrag dan ook.
Als ik mij gewoon gehouden had aan dat ik die afstand zou houden voor mijzelf was dit hele rot gevoel er niet geweest.
Ik moet voortaan veel eerder ingrijpen, en mij niet rot voelen om een stomme opmerking.
Daardoor mijn hele put open te laten trekken.. wat denk ik wel niet.
Ga mijzelf dat niet aandoen!
En ik stop ook met die belachelijke twijfels.
vanaf morgen.
Vandaag baal ik, en ben ik vreselijk moe.
En ja zo werkt dat bij mij.
Ik kan mij vreselijk voelen over iets, mijn kop er over breken en het dan aan de kant gooien.
Gewoon begraven die handel.
Of zoals elle zou zeggen in het kanaal gooien.Goed van je alleen begraven lijkt me geen goed idee want het komt dan altijd weer naar boven op een zwak moment. Dingen mogen je best raken daar zijn we mens voor en om iets te verwerken moet je het eerst voelen/toelaten dat geldt voor alles wat je hebt meegemaakt in je leven. Durf het in de ogen aan te kijken en geef het een plekje
donderdag 21 april 2016 om 21:41
Dingen mogen mij best raken, maar niet zo als het nu doet.
Ik zit er straks gewoon 2 dagen mee.
Gisteren, na het gesprek en vandaag nog.
Dat vind ik vreselijk.
Ik snap echt niet dat ik mij zo van mijn stuk laat brengen.
Normaal gesproken word je hard in zulke dingen vooral naar mijn verleden en alle ellende die ik al gehad heb.
Waarom zou ik mij dan zo vreselijk voelen om iemand die ik gisteren voor de tweede keer zag, dat die zegt " collega"s zeggen dat".... en ik weet niet eens welke collega want eigenlijk was alles behoorlijk vaag.
Het was van alle slechts maar er was geen tastbaar iets.
Geen verlenging is eigenlijk geen straf.
Ik baal alleen dat mensen niet bij mij komen als ze wat vinden maar dan naar de baas gaan.
Zo jammer, want ik leer er zo helemaal niks van.
Ik heb wel eens feedback gehad van een collega en dan snap ik dat reageer ik er positief op, bedank voor de feedback en zeg dat ik er op zal letten.
Maar ik kan nu lang en kort mijn kop breken hier over, ik win er helemaal niks mee.
Alleen ik ga nu deze periode erg onzeker af maken.. dat weet ik nu al.
Ik was al onzeker, want je staat er bij en kijkt er na, of je doet het alleen en ja...
Zo jammer dat er niet verteld word wat je goed doet.
Tenzij ik niks goed doe dan.
Ik zit er straks gewoon 2 dagen mee.
Gisteren, na het gesprek en vandaag nog.
Dat vind ik vreselijk.
Ik snap echt niet dat ik mij zo van mijn stuk laat brengen.
Normaal gesproken word je hard in zulke dingen vooral naar mijn verleden en alle ellende die ik al gehad heb.
Waarom zou ik mij dan zo vreselijk voelen om iemand die ik gisteren voor de tweede keer zag, dat die zegt " collega"s zeggen dat".... en ik weet niet eens welke collega want eigenlijk was alles behoorlijk vaag.
Het was van alle slechts maar er was geen tastbaar iets.
Geen verlenging is eigenlijk geen straf.
Ik baal alleen dat mensen niet bij mij komen als ze wat vinden maar dan naar de baas gaan.
Zo jammer, want ik leer er zo helemaal niks van.
Ik heb wel eens feedback gehad van een collega en dan snap ik dat reageer ik er positief op, bedank voor de feedback en zeg dat ik er op zal letten.
Maar ik kan nu lang en kort mijn kop breken hier over, ik win er helemaal niks mee.
Alleen ik ga nu deze periode erg onzeker af maken.. dat weet ik nu al.
Ik was al onzeker, want je staat er bij en kijkt er na, of je doet het alleen en ja...
Zo jammer dat er niet verteld word wat je goed doet.
Tenzij ik niks goed doe dan.
donderdag 21 april 2016 om 21:48
ik wil je gewoon even een knuffel geven. Heftig! Ik herken het wel een beetje helaas. Heb ook met regelmaat te horen gekregen dat ik niet altijd toegankelijk lijk. Ben ik wel degelijk hoor maar ik kijk als ik in mijn werk op ga wat boos. Bij iedere nieuwe teamleider en dat zijn er nogal wat de laatste jaren, geef ik het direct aan. Kunnen ze er rekening meehouden dat ik het niet boos ben, maar dat ik dan erg geconcentreerd ben. Want keer op keer opmerkingen krijgen, doet echt pijn.
Een cursus van een aantal weken of naar psych 's avonds en leren lachen kan je wel helpen overigens om meer van het leven te genieten. En ja je zal heus nog vaker teleurgesteld worden door mensen, maar je kan er dan beter mee omgaan.
Een cursus van een aantal weken of naar psych 's avonds en leren lachen kan je wel helpen overigens om meer van het leven te genieten. En ja je zal heus nog vaker teleurgesteld worden door mensen, maar je kan er dan beter mee omgaan.
donderdag 21 april 2016 om 23:02
Ik snap het niet want ik ben echt voor mijn idee open naar mensen.
Zij vertellen mij problemen die ze ervaren in hun privé leven, en ik luister en toon begrip.
Maar ik dring mijzelf gewoon niet op.
Ik denk dat ik anders ben (niet beter of slechter) dan veel mensen.
Ik accepteerde dat al jaren en opeens voelde ik mij weer eens eenzaam en vond ik van alles niet goed aan mijzelf.
Nooit heb ik een hoge dunk gehad van mijzelf.
Maar dat zelfhaat was ik wel voorbij, en de interesse voor de mening van een ander ook.
Nog meer stenen en ik heb de muur zo hoog dat er niks meer binnen komt.
Ik vertik het mij langer zo te voelen.
Wil best hulp zoeken met EMDR, maar k geef niks op.
Ik ben een paar weken geleden bij de huisarts geweest omdat ik te vaak koorts heb al maanden.
Hij wil dat ik buiten werk, school en mantelzorg meer eigen vrije tijd heb.
Voor mij is alles belangrijk, ook vrije tijd.
Maar waardering zou al veel schelen.
Ik bedenk ergens een manier om dit op te lossen maar ik moet eerst deze weken door.
En daar leer ik dan vast ook een hoop van.
Zij vertellen mij problemen die ze ervaren in hun privé leven, en ik luister en toon begrip.
Maar ik dring mijzelf gewoon niet op.
Ik denk dat ik anders ben (niet beter of slechter) dan veel mensen.
Ik accepteerde dat al jaren en opeens voelde ik mij weer eens eenzaam en vond ik van alles niet goed aan mijzelf.
Nooit heb ik een hoge dunk gehad van mijzelf.
Maar dat zelfhaat was ik wel voorbij, en de interesse voor de mening van een ander ook.
Nog meer stenen en ik heb de muur zo hoog dat er niks meer binnen komt.
Ik vertik het mij langer zo te voelen.
Wil best hulp zoeken met EMDR, maar k geef niks op.
Ik ben een paar weken geleden bij de huisarts geweest omdat ik te vaak koorts heb al maanden.
Hij wil dat ik buiten werk, school en mantelzorg meer eigen vrije tijd heb.
Voor mij is alles belangrijk, ook vrije tijd.
Maar waardering zou al veel schelen.
Ik bedenk ergens een manier om dit op te lossen maar ik moet eerst deze weken door.
En daar leer ik dan vast ook een hoop van.
vrijdag 22 april 2016 om 00:31
Er is je geleerd dat je mensen niet mag aankijken en misschien zit daar ook de moeilijkheid. Kan het zijn dat je niet automatisch mensen aankijkt maar je er toe moet zetten om het te doen of dat je wegkijkt zodra het te lang duurt? Als jij je niet gemakkelijk voelt bij oogcontact gebeuren die 2 dingen snel en interpreteren mensen dat verkeerd.
Kortweg gezegd, mensen proberen de hele dag andere mensen in te schatten en men associeert aankijken met eerlijkheid (glas harde leugenaars hebben zich hierin gespecialiseerd). Als iemand geen open oogopslag heeft, veel wegkijkt of nauwelijks je aankijkt in een gesprek heeft je gesprekspartner het idee dat je iets te verbergen hebt of oneerlijk bent. Aan de andere kant luister je echt naar de mensen en dat maakt je weer aandachtig en oprecht. De signalen die je dus geeft zijn verwarrend en daar kunnen mensen niets mee.
Misschien kun je voor de spiegel gaan oefenen met je zelf aankijken terwijl je tegen je zelf praat. Oefen zoveel mogelijk met praten en aankijken, wandelen en mensen aankijken, het zal niet makkelijk zijn maar er komt een moment dat je het automatisch gaat doen en dan krijg je ok meer rust in je blik. Het lijkt niet eerlijk want jij kijkt verder dan je neus lang is maar non verbale communicatie is heel belangrijk tussen mensen. Ik hoop echt dat je ooit een kans krijgt op EMDR, je verdient een eigen leven met minder gewicht op je schouders. De oplossing die jij je eigen hebt gemaakt om te overleven werkt op de korte termijn maar zo te horen zit er een liefdevol en vooral begripvol persoon in je. Als je die kan vinden dan ga je het ook uitstralen en krijg je de waardering en aanmoediging die je verdient
Kortweg gezegd, mensen proberen de hele dag andere mensen in te schatten en men associeert aankijken met eerlijkheid (glas harde leugenaars hebben zich hierin gespecialiseerd). Als iemand geen open oogopslag heeft, veel wegkijkt of nauwelijks je aankijkt in een gesprek heeft je gesprekspartner het idee dat je iets te verbergen hebt of oneerlijk bent. Aan de andere kant luister je echt naar de mensen en dat maakt je weer aandachtig en oprecht. De signalen die je dus geeft zijn verwarrend en daar kunnen mensen niets mee.
Misschien kun je voor de spiegel gaan oefenen met je zelf aankijken terwijl je tegen je zelf praat. Oefen zoveel mogelijk met praten en aankijken, wandelen en mensen aankijken, het zal niet makkelijk zijn maar er komt een moment dat je het automatisch gaat doen en dan krijg je ok meer rust in je blik. Het lijkt niet eerlijk want jij kijkt verder dan je neus lang is maar non verbale communicatie is heel belangrijk tussen mensen. Ik hoop echt dat je ooit een kans krijgt op EMDR, je verdient een eigen leven met minder gewicht op je schouders. De oplossing die jij je eigen hebt gemaakt om te overleven werkt op de korte termijn maar zo te horen zit er een liefdevol en vooral begripvol persoon in je. Als je die kan vinden dan ga je het ook uitstralen en krijg je de waardering en aanmoediging die je verdient
vrijdag 22 april 2016 om 10:26
Lampie, met feedback als 'collega's zeggen dat...' kan je niet zoveel. Het is niet erg concreet (en wel persoonlijk), dus is het niet zo gek dat dat je wat doet toch? Ik ben het eens met een eerdere schrijver dat 'alleen begraven' niet als een fantastisch plan klinkt. Dan komt het vroeg of laat inderdaad tóch weer boven.
Los van jouw emoties e.d. zou feedback concreet moeten zijn. Dus mocht je stage begeleider nog eens erop terug komen, vraag dan waar hij/ zij concreet 'last' van heeft en wat je stagebegeleider je graag anders zou willen zien doen. Want met iets als 'ja nou ja collega's hebben het erover en je hebt zo'n donkere blik he', daar kan helemaal niemand iets mee .
Los van jouw emoties e.d. zou feedback concreet moeten zijn. Dus mocht je stage begeleider nog eens erop terug komen, vraag dan waar hij/ zij concreet 'last' van heeft en wat je stagebegeleider je graag anders zou willen zien doen. Want met iets als 'ja nou ja collega's hebben het erover en je hebt zo'n donkere blik he', daar kan helemaal niemand iets mee .
There is freedom waiting for you, on the breezes of the sky, and you ask: "What if I fall?" Oh but my darling, what if you fly? - Erin Hanson
vrijdag 22 april 2016 om 10:49
Ik denk ook dat een gesprek met die persoon gaat helpen, op potten en het er niet over hebben gaat niet helpen. Als kind doe je dat, om te overleven, maar nu ben je niet afhankelijk als een kind, en mag je en kan je zonder dat je veiligheid in geding is , dit aankaarten en vragen, wat bedoel je ermee want het komt bij mijn erg hard aan vanwege mijn geschiedenis.
vrijdag 22 april 2016 om 10:58
Moeilijk hoor.
Ik heb een aantal jaren ongeveer hetzelfde probleem gehad.
Ik heb ook een moeilijke/harde jeugd gehad (maar nog niets vergeleken met jou als ik het zo lees)
Ik deed me hierdoor vaak 'stoer' en hard voor, was een tijd ook nodig en een overlevingsmechanisme.
Toen ik ging stagelopen en werken kreeg ik vaker te horen dat mensen mij 'hard' vonden ogen, en dat ze mij moeilijk benaderbaar vonden, terwijl ik dat naar mijn gevoel echt niet was/ben.
Sja, en hoe verander ik dan de 'harde' blik en uitstraling? Daar kon ik niets mee voor mijn gevoel.
Ik hoor het nu al jaren niet meer, ik krijg ook terug van anderen dat ik makkelijker benaderbaar ben, en nu 'zachter' ben en oog.
Als ik terugdenk is dat waarschijnlijk pas veranderd toen ik mijn verleden wat kon loslaten, en ik het 'schild' van me af durfde te gooien.
Ik denk dus niet dat je een trucje kan uithalen om dit te veranderen,maar moet gaan werken aan je verleden/in therapie bijvoorbeeld.
Aan de andere kant; trek het je niet ál teveel aan, mensen zien soms ook alleen wat ze willen zien..
Ik heb een aantal jaren ongeveer hetzelfde probleem gehad.
Ik heb ook een moeilijke/harde jeugd gehad (maar nog niets vergeleken met jou als ik het zo lees)
Ik deed me hierdoor vaak 'stoer' en hard voor, was een tijd ook nodig en een overlevingsmechanisme.
Toen ik ging stagelopen en werken kreeg ik vaker te horen dat mensen mij 'hard' vonden ogen, en dat ze mij moeilijk benaderbaar vonden, terwijl ik dat naar mijn gevoel echt niet was/ben.
Sja, en hoe verander ik dan de 'harde' blik en uitstraling? Daar kon ik niets mee voor mijn gevoel.
Ik hoor het nu al jaren niet meer, ik krijg ook terug van anderen dat ik makkelijker benaderbaar ben, en nu 'zachter' ben en oog.
Als ik terugdenk is dat waarschijnlijk pas veranderd toen ik mijn verleden wat kon loslaten, en ik het 'schild' van me af durfde te gooien.
Ik denk dus niet dat je een trucje kan uithalen om dit te veranderen,maar moet gaan werken aan je verleden/in therapie bijvoorbeeld.
Aan de andere kant; trek het je niet ál teveel aan, mensen zien soms ook alleen wat ze willen zien..
