Psyche
alle pijlers
alles bij elkaar
maandag 18 april 2016 om 19:02
Dank je Miss. Ik probeer goed aan mezelf te blijven denken en vraag mezelf: wat heb je nu nodig>
En wacht net zo lang tot ik een antwoord krijg, van binnen.
Nu een uur thuis ongeveer en inderdaad: zwaar overstuur en in paniek. Zo erg dat ik niet eens kon huilen. Maar dat is het veraderlijke met gevoelens: je denkt: oh nee...terwijl het na ongeveer een uur al iets beter gaat. Van cijfer 3 naar 3,8 is niet weinig in een uur
Ik denk dat ik vanavond maar niet zo bang moet zijn voor gevoelens die opkomen, gewoon doorademen. was helemaal in paniek, maar dat is voornamelijk angst voor gevoelens van pijn die ik dan met weinig mensen kan delen.
Ik geloof dat het overlijden van mijn oma minder pijn doet dan het feit dat er zo weinig mensen op dit soort momenten echt voor me klaarstaan IRL.
Ik heb me ook erg teruggetrokken door alle afwijzingen van de afgelopen jaren. Ik deel wel steeds meer, merk ik. Op het werk vandaag ook, en dan reageert iedereen echt heel erg fijn. Wel tussen de bedrijven door, maar mensen wilden het echt weten hoe het ging.
Merk hoe weinig ik dat gewend ben.
Zelfs mijn baas was heel invoelend, heb eigenlijk nooit zo persoonlijk contact met hem, maar hij keek me heel lang oprecht meevoelend aan en mompelde; sterkte Misia. Hij is wat understatement achtig. Maar die oprechtheid erin doet me echt heel erg goed.
Wat is een mens toch een groepsdier
En wacht net zo lang tot ik een antwoord krijg, van binnen.
Nu een uur thuis ongeveer en inderdaad: zwaar overstuur en in paniek. Zo erg dat ik niet eens kon huilen. Maar dat is het veraderlijke met gevoelens: je denkt: oh nee...terwijl het na ongeveer een uur al iets beter gaat. Van cijfer 3 naar 3,8 is niet weinig in een uur
Ik denk dat ik vanavond maar niet zo bang moet zijn voor gevoelens die opkomen, gewoon doorademen. was helemaal in paniek, maar dat is voornamelijk angst voor gevoelens van pijn die ik dan met weinig mensen kan delen.
Ik geloof dat het overlijden van mijn oma minder pijn doet dan het feit dat er zo weinig mensen op dit soort momenten echt voor me klaarstaan IRL.
Ik heb me ook erg teruggetrokken door alle afwijzingen van de afgelopen jaren. Ik deel wel steeds meer, merk ik. Op het werk vandaag ook, en dan reageert iedereen echt heel erg fijn. Wel tussen de bedrijven door, maar mensen wilden het echt weten hoe het ging.
Merk hoe weinig ik dat gewend ben.
Zelfs mijn baas was heel invoelend, heb eigenlijk nooit zo persoonlijk contact met hem, maar hij keek me heel lang oprecht meevoelend aan en mompelde; sterkte Misia. Hij is wat understatement achtig. Maar die oprechtheid erin doet me echt heel erg goed.
Wat is een mens toch een groepsdier
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
maandag 18 april 2016 om 20:48
Vanmorgen gebeld....- het probleem is goed uitgesproken. Maar ergens blijft er iets knagen. Ik zal het laten rusten tot deze nachtmerrie van een tijd wat is geluwd.
Er zijn zoveel andere zaken waar ik eest en dieper naar wil/moet kijken.
Er zijn zoveel andere zaken waar ik eest en dieper naar wil/moet kijken.
anoniem_4163 wijzigde dit bericht op 22-04-2016 09:12
Reden: =herkenbaarheid=
Reden: =herkenbaarheid=
% gewijzigd
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
maandag 18 april 2016 om 21:12
Ik zet altijd zo mijn beste beentje voor. Misschien is dat het probleem, wat anderen ook makkelijk kunnen zien als deurmatterig & soft. Ik zou willen leren om grenzen aan te geven en wensen te uiten, beide liefst zonder zoveel angst als ik er altijd bij heb. Dus ik denk kortom: genoeg te doen en dan sta ik alweer in de startblokken. Maar ook daar wil ik anders in gaan staan: ik leg mezelf altijd veel druk op, maar nu heb ik hopelijk wat meer geduld en compassie met mezelf.
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
maandag 18 april 2016 om 21:32
Dank je Blue eyes.
Ontspanning vind ik in badderen, lezen en ook in leuke dingen maken voor mijn huis.
Ik ben bezig met een wandje van inspiratie, zo noem ik het.
Daar heb ik vandaag veel leuke foto;s voor gevonden van 1 van mijn ultieme heldinnen en grote voorbeeld: Iris Apfel. Ik wordt altijd zo blij van dat soort types.
https://www.mercedes-benz.com/wp-conten ... 80x698.jpg
Fijne dingen van vandaag:
-op mijn werk waren collega;s heel lief. Een van mijn collegas stelde bijzonder fijne, open vragen wat me echt n goed gevoel gaf. Baas was op zijn eigen, stugge manier mega-betrokken. Die blik van hem, vol warmte, zal ik echt niet gauw vergeten. Dacht zelfs net er nog aan.
-mail van mijn tante gekregen, die ik eigenlijk nooit spreek of zie, met lieve woorden en een mooie foto die ze had gemaakt van haar bloeiende tuin.
-berichtje van iemand die ik vaak tegenkom online en die het had gehoord, om me een hart onder de riem te steken- erg lief.
-gekookt en het was HEEERLIJK!!! Smikkel!
-ben ook best trots op mezelf. Door alle situaties heen weet ik hoe dan ook toch een bepaald vertrouwen vast te houden. Ik heb het gevoel dat er voor me gezorgd wordt, ook door mijn oma en t universum. Zo voelt het. Dat mijn oma me nu bijna het nabijst is van iedereen.
Helaas roept dat gevoel dat ze ook nu voor me zorgt en bij me is, ook dat ellendige verdriet en gemis weer op. Maar ik weet zeker dat ze achter me zou staan, altijd, en dat ze het vertrouwen zou hebben dat het goed komt, omdat ik al goed ben. Zoals ik schreef: ze heeft me altijd doen voelen, dat ik goed ben zoals ik ben, in haar hele houding. Ze heeft het 1 keer letterlijk tegen me gezegd, toen ik bij haar voordeur stond op weg naar buiten, het is nog niet eens zo heel lang geleden, misschien een jaar of 7: meisje, je bent goed zoals je bent, en zo verschrikkelijk lief. En toen keek ze me doodringend en serieus aan en zei: "En daar hoef je niks voor te doen" en dat een beetje op mijn omas manier, die het als het ware in 1 kernachtige zin eruit gooide om me vervolgens op haar kortdaate manier uit te zwaaien. Ze had de gave om door me heen te kijken, en daar dan iets mee te doen op een onnadrukkelijke manier, die me zoveel goed heeft gedaan.
Ik ben haar zo vreselijk dankbaar.
Nogmaals, helaas moet ik er nu ook gelijk vreselijk bij huilen omdat ze het nooit meer 'echt' zal doen
Dus hoe het deep down gaat: mijn optimisme, dat ook deels een doorgeschoten overlevingsmechanisme is, wisselt met diep verdriet -soms is het er tegelijkertijd.
Ontspanning vind ik in badderen, lezen en ook in leuke dingen maken voor mijn huis.
Ik ben bezig met een wandje van inspiratie, zo noem ik het.
Daar heb ik vandaag veel leuke foto;s voor gevonden van 1 van mijn ultieme heldinnen en grote voorbeeld: Iris Apfel. Ik wordt altijd zo blij van dat soort types.
https://www.mercedes-benz.com/wp-conten ... 80x698.jpg
Fijne dingen van vandaag:
-op mijn werk waren collega;s heel lief. Een van mijn collegas stelde bijzonder fijne, open vragen wat me echt n goed gevoel gaf. Baas was op zijn eigen, stugge manier mega-betrokken. Die blik van hem, vol warmte, zal ik echt niet gauw vergeten. Dacht zelfs net er nog aan.
-mail van mijn tante gekregen, die ik eigenlijk nooit spreek of zie, met lieve woorden en een mooie foto die ze had gemaakt van haar bloeiende tuin.
-berichtje van iemand die ik vaak tegenkom online en die het had gehoord, om me een hart onder de riem te steken- erg lief.
-gekookt en het was HEEERLIJK!!! Smikkel!
-ben ook best trots op mezelf. Door alle situaties heen weet ik hoe dan ook toch een bepaald vertrouwen vast te houden. Ik heb het gevoel dat er voor me gezorgd wordt, ook door mijn oma en t universum. Zo voelt het. Dat mijn oma me nu bijna het nabijst is van iedereen.
Helaas roept dat gevoel dat ze ook nu voor me zorgt en bij me is, ook dat ellendige verdriet en gemis weer op. Maar ik weet zeker dat ze achter me zou staan, altijd, en dat ze het vertrouwen zou hebben dat het goed komt, omdat ik al goed ben. Zoals ik schreef: ze heeft me altijd doen voelen, dat ik goed ben zoals ik ben, in haar hele houding. Ze heeft het 1 keer letterlijk tegen me gezegd, toen ik bij haar voordeur stond op weg naar buiten, het is nog niet eens zo heel lang geleden, misschien een jaar of 7: meisje, je bent goed zoals je bent, en zo verschrikkelijk lief. En toen keek ze me doodringend en serieus aan en zei: "En daar hoef je niks voor te doen" en dat een beetje op mijn omas manier, die het als het ware in 1 kernachtige zin eruit gooide om me vervolgens op haar kortdaate manier uit te zwaaien. Ze had de gave om door me heen te kijken, en daar dan iets mee te doen op een onnadrukkelijke manier, die me zoveel goed heeft gedaan.
Ik ben haar zo vreselijk dankbaar.
Nogmaals, helaas moet ik er nu ook gelijk vreselijk bij huilen omdat ze het nooit meer 'echt' zal doen
Dus hoe het deep down gaat: mijn optimisme, dat ook deels een doorgeschoten overlevingsmechanisme is, wisselt met diep verdriet -soms is het er tegelijkertijd.
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
maandag 18 april 2016 om 22:07
Hey Misia, ik reageer vanavond laat op je bericht, ben net pas thuis.
Goed dat je van je af hebt geschreven.
Ik vind sommige dingen die je schrijft over je familie wel heftig: dat ze dat niet doen en er niet voor je zijn. Met die beroving bijvoorbeeld. Ik kan me voorstellen dat je je dan heel eenzaam voelt. Ik vind dat ook niet normaal.
Blijkbaar heb je nog wel ouders, en meerdere broers en zussen en hebben zij in de tijd daarna allemaal niet gevraagd hoe het met je ging? Of extra op je gelet?
Ik reageer vanavond laat of morgenochtend uitgebreid op wat je schrijft!
Goed dat je van je af hebt geschreven.
Ik vind sommige dingen die je schrijft over je familie wel heftig: dat ze dat niet doen en er niet voor je zijn. Met die beroving bijvoorbeeld. Ik kan me voorstellen dat je je dan heel eenzaam voelt. Ik vind dat ook niet normaal.
Blijkbaar heb je nog wel ouders, en meerdere broers en zussen en hebben zij in de tijd daarna allemaal niet gevraagd hoe het met je ging? Of extra op je gelet?
Ik reageer vanavond laat of morgenochtend uitgebreid op wat je schrijft!
maandag 18 april 2016 om 22:12
Lees nu ook je andere post.
Confronterend, al die dubbele gevoelens en hoe je zo heen en weer geslingerd wordt.
Maar je klinkt sterk en positief en je hebt je toch maar goed door deze dag heen geslagen. Met positieve ervaringen op je werk, een heerlijke maaltijd. Je had ook de hele dag in ke bed kunnen blijven kniezen..
Die mail van je tante en berichtje van je kennis klinken ook fijn. Toch mensen die aan je denken.
Ook de dingetjes voor je huis klinken als fijne afleiding. Take care!
Confronterend, al die dubbele gevoelens en hoe je zo heen en weer geslingerd wordt.
Maar je klinkt sterk en positief en je hebt je toch maar goed door deze dag heen geslagen. Met positieve ervaringen op je werk, een heerlijke maaltijd. Je had ook de hele dag in ke bed kunnen blijven kniezen..
Die mail van je tante en berichtje van je kennis klinken ook fijn. Toch mensen die aan je denken.
Ook de dingetjes voor je huis klinken als fijne afleiding. Take care!
maandag 18 april 2016 om 22:57
Met mijn vader had ik een goede band, ik denk dat we veel op elkaar lijken.
Hij is overleden toen ik puber was.
Maar zoals ook bij mijn oma, had ik dus wel degelijk mensen die me lieten zien dat ik oke was zoals ik ben.
Helaas is dit niet overheersend geweest maar het gaf me wel een stevige basis waar ik ook nu op terug kan vallen.
Hij is overleden toen ik puber was.
Maar zoals ook bij mijn oma, had ik dus wel degelijk mensen die me lieten zien dat ik oke was zoals ik ben.
Helaas is dit niet overheersend geweest maar het gaf me wel een stevige basis waar ik ook nu op terug kan vallen.
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
donderdag 21 april 2016 om 06:40
Is er iets raars aan mijn posts dat niemand reageert? Geen verwijt hoor maar ben objectief-nieuwgierig wat de reden is. Kan ik mss wat van leren
Hier steeds meer angst voor begrafenis dag. Probeer rust te nemen maar heb t opgegeven dat ook iets nu maar n heel groot verschil maakt, t zijn heftige dagen
Hier steeds meer angst voor begrafenis dag. Probeer rust te nemen maar heb t opgegeven dat ook iets nu maar n heel groot verschil maakt, t zijn heftige dagen
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
donderdag 21 april 2016 om 14:29
Hoi Misia,
Ik lees in je post veel verdriet over het contact met je familie. Ik vind sommige voorbeelden die je noemt ook erg vreemd en verdrietig. Ik begrijp uit je posts dat zij alleen met jou op die manier omgaan? En dat hun onderlinge contact wel anders is (tussen je moeder en andere broers en zussen onder elkaar)?
Hoe moeilijk het ook is, maar ik zou proberen een beetje afstand te nemen in het contact. Je hebt er alleen maar pijn en verdriet van en probeert zo te lezen wél om aan hun verwachtingen te voldoen en het 'goed' te doen, terwijl er aan de andere kant niks terug komt.
Ik zou daar mee stoppen. Ik denk dat het goed is dat je professionele hulp hebt ingeschakeld, onder andere naar aanleiding van de overval. Maar ook voor deze zaken rondom je familie.
Heel veel sterkte met de begrafenis. Knuffel!
Ik lees in je post veel verdriet over het contact met je familie. Ik vind sommige voorbeelden die je noemt ook erg vreemd en verdrietig. Ik begrijp uit je posts dat zij alleen met jou op die manier omgaan? En dat hun onderlinge contact wel anders is (tussen je moeder en andere broers en zussen onder elkaar)?
Hoe moeilijk het ook is, maar ik zou proberen een beetje afstand te nemen in het contact. Je hebt er alleen maar pijn en verdriet van en probeert zo te lezen wél om aan hun verwachtingen te voldoen en het 'goed' te doen, terwijl er aan de andere kant niks terug komt.
Ik zou daar mee stoppen. Ik denk dat het goed is dat je professionele hulp hebt ingeschakeld, onder andere naar aanleiding van de overval. Maar ook voor deze zaken rondom je familie.
Heel veel sterkte met de begrafenis. Knuffel!
zaterdag 23 april 2016 om 08:48
Naar aanleiding van je vraag waarom er geen reacties op je post kwamen, moest ik even nadenken. Wat ik voelde was weerstand omdat je in een web zit van ongezonde verwikkelingen met je familie. Ik vind het lastig daarop te reageren. Het liefst zou ik zeggen dat je je familie een tijdje compleet links moet laten liggen. Vrijwillig een periode van leegte en eenzaamheid in gaan om zaken op een rijtje te zetten. Tijd nemen om te bedenken hoe je de regie over je leven kunt nemen en houden. Ruimte maken om wel mensen aan te trekken die er voor je kunnen zijn. Ik weet alleen niet of wat ik nu schrijf wel bij je aankomt en of je er wat mee kan. Daarnaast bood ik je aan om via pb verder te praten als je daar behoefte aan hebt aangezien je niet veel kwijt wilt vanwege herkenbaarheid. Het is lastig om er voor je te zijn als je niet vrijuit je verhaal kunt doen.
Vandaar mijn terughoudendheid; je bent in de rouw om je oma en dan heb je troost en warmte nodig. En precies nu komt de pijn scherper naar boven omdat je familie het weer laat afweten. Heel misschien is dit het keerpunt voor jou om een andere weg in te slaan. Met hulp of zonder hulp.
Vandaar mijn terughoudendheid; je bent in de rouw om je oma en dan heb je troost en warmte nodig. En precies nu komt de pijn scherper naar boven omdat je familie het weer laat afweten. Heel misschien is dit het keerpunt voor jou om een andere weg in te slaan. Met hulp of zonder hulp.
zaterdag 23 april 2016 om 19:52
Thanks meiden
Heb vandaag een mooie wandeling gemaakt, met ijsje en zon en koffiedrinken. En natregenen.
Heerlijk, nu wel extra moe. Voel me gebroken.
Nu ga ik broccolisoep maken en even rustig aan doen.
Moet soms ineens heel hard huilen, als ik ergens aan denk over mijn oma bijvoorbeeld. Er zit helemaal geen filter meer tussen, alles komt direct binnen. Opmerking van een kennis en ik barst in huilen uit. Mijn oom die me iets te lang en oprecht vraagt of het wel gaat of ik voel alle kranen open gaan.....
Niet erg, maar erg vermoeiend
Ik zal rust moeten nemen en proberen genoeg te slapen, dat ik maar paar uur per nacht slaap is funest.
Iemand gaf me die tip om een enorme lasagne te maken voor meerdere dagen: die is ERG goed van pas gekomen, vanmiddag weer een lunch ermee.
Het scheelt veel kopzorgen dit VOOR zoiets heftigs te doen als bergafenis.
Heb vandaag een mooie wandeling gemaakt, met ijsje en zon en koffiedrinken. En natregenen.
Heerlijk, nu wel extra moe. Voel me gebroken.
Nu ga ik broccolisoep maken en even rustig aan doen.
Moet soms ineens heel hard huilen, als ik ergens aan denk over mijn oma bijvoorbeeld. Er zit helemaal geen filter meer tussen, alles komt direct binnen. Opmerking van een kennis en ik barst in huilen uit. Mijn oom die me iets te lang en oprecht vraagt of het wel gaat of ik voel alle kranen open gaan.....
Niet erg, maar erg vermoeiend
Ik zal rust moeten nemen en proberen genoeg te slapen, dat ik maar paar uur per nacht slaap is funest.
Iemand gaf me die tip om een enorme lasagne te maken voor meerdere dagen: die is ERG goed van pas gekomen, vanmiddag weer een lunch ermee.
Het scheelt veel kopzorgen dit VOOR zoiets heftigs te doen als bergafenis.
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
zaterdag 23 april 2016 om 19:56
Dank voor jullie input ook wbt reacties. Verschillende standpunten.
Ik vroeg het omdat ik zeer gauw een soort indruk wek geen hulp of hart onder de riem nodig te hebben, ook IRL een heel erg naar probleem, waar ik maar niet vanaf kom: ik lijk sterker dan ik me voel. En ik probeer mezelf echt niet te overschreeuwen en gewoon eerlijk te zeggen dat het niet goed gaat.
Toch kan niemand zich voorstellen dat ik bijvoorbeeld het niet meer zie zitten. Mensen denken vaak dat ik t wel red. Ook al kan ik 107984 keer zeggen dat het niet zo is
Ik weet niet zo goed wat ik daarmee moet, maar t is heel vervelend
Ik vroeg het omdat ik zeer gauw een soort indruk wek geen hulp of hart onder de riem nodig te hebben, ook IRL een heel erg naar probleem, waar ik maar niet vanaf kom: ik lijk sterker dan ik me voel. En ik probeer mezelf echt niet te overschreeuwen en gewoon eerlijk te zeggen dat het niet goed gaat.
Toch kan niemand zich voorstellen dat ik bijvoorbeeld het niet meer zie zitten. Mensen denken vaak dat ik t wel red. Ook al kan ik 107984 keer zeggen dat het niet zo is
Ik weet niet zo goed wat ik daarmee moet, maar t is heel vervelend
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
zaterdag 23 april 2016 om 20:25
Zoek goede hulp misia. Dat je het niet redt is geen schande en met alleen boekenwijsheid ga je het niet redden. Dit klinkt als een veel dieper liggend probleem dat het overlijden van je oma bloot heeft gelegd. Tel daarbij het geneuzel van je vriend op en logisch dat voor je gevoel het hek van de dam is. Als je sterker overkomt dan je je voelt dan heb je je die masker te eigen gemaakt en daar kom je niet zomaar vanaf. Sterkte!
