Psyche
alle pijlers
Rare (dwang?) gedachten.
zondag 24 april 2016 om 17:00
Na een heftige periode waarin mijn angststoornis na jaren weer opdook , incl.paniekaanvallen out of the blue , elk moment van de dag (zie ander topic) ben ik in therapie gegaan en daardoor aktief bezig gegaan met het aanpakken van mijn paniekaanvallen. Ik krijg cognitieve gedragstherapie en leerde daar om mijn paniek te begrijpen en mijn angstgedachten om te zetten in andere gedachten . Daarbij werd ik door een collega gewezen op een engelstalige website over anxiety en depersonalisatie. Dat laatste vond ik nog wel het akeligst van allemaal. Alles om me heen leek een droom , niet echt.
Enfin , alle (zelf) therapie werkte als een trein eigenlijk. Mijn paniekaanvallen zijn weg en ik zie de wereld om me heen niet meer als een droom/filmdecor (hoezee !!!) Ik wandel elke dag veel , ga 2x per week naar yoga, doe mijn dingen en geniet echt wel. Kortom , ik herstel aardig.
Dacht ik... want ik voel me nog steeds raar. Hoewel ik de wereld om me heen Godzijdank niet meer als een grote film zie , voel ik mezelf nog steeds als neppig/automatische piloot/er niet bij. Depersonalisatie ? En daarbij , heb ik sinds een week rare gedachten die ineens in me opkomen. Zonder dat ik ze oproep bedoel ik. De eerste weken van mijn paniekperiode was ik als de dood om gek te woorden , in een psychose te raken , door te draaien. In therapie leerde ik dat dat typisch iets is voor paniekers dus toen ik eenmaal begreep wat het was ging die angst/obsessie snel weg. Maar nu sinds een week komen die gedachten op uit het niets. Bijvoorbeeld gisteren was ik met een vriendin uiteten , supergezellig en terwijl we het echt leuk hebben en gezellig aan het kletsen zijn gaat er door mn hoofd: ik voel me helemaal niet mezelf, straks draai ik door. Ik kreeg daar geen paniekgevoelens bij maar vind het reteirritant en het maakt me ook weer bang. Dit gebeurt dus regelmatig , gewoon wanneer ik het eigenlijk heel leuk heb. Als een flits komt het en verdwijnt het weer .
Wat doe ik hiermee/tegen ? Herkent iemand dit en het belangrijkst , gaat het weer weg of is dit het begin van totale gekte ?! Ik moet halverwege de volgende week weer naar de psycholoog, hopelijk kan ik tot die tijd hier op Viva met iemand kletsen .
Enfin , alle (zelf) therapie werkte als een trein eigenlijk. Mijn paniekaanvallen zijn weg en ik zie de wereld om me heen niet meer als een droom/filmdecor (hoezee !!!) Ik wandel elke dag veel , ga 2x per week naar yoga, doe mijn dingen en geniet echt wel. Kortom , ik herstel aardig.
Dacht ik... want ik voel me nog steeds raar. Hoewel ik de wereld om me heen Godzijdank niet meer als een grote film zie , voel ik mezelf nog steeds als neppig/automatische piloot/er niet bij. Depersonalisatie ? En daarbij , heb ik sinds een week rare gedachten die ineens in me opkomen. Zonder dat ik ze oproep bedoel ik. De eerste weken van mijn paniekperiode was ik als de dood om gek te woorden , in een psychose te raken , door te draaien. In therapie leerde ik dat dat typisch iets is voor paniekers dus toen ik eenmaal begreep wat het was ging die angst/obsessie snel weg. Maar nu sinds een week komen die gedachten op uit het niets. Bijvoorbeeld gisteren was ik met een vriendin uiteten , supergezellig en terwijl we het echt leuk hebben en gezellig aan het kletsen zijn gaat er door mn hoofd: ik voel me helemaal niet mezelf, straks draai ik door. Ik kreeg daar geen paniekgevoelens bij maar vind het reteirritant en het maakt me ook weer bang. Dit gebeurt dus regelmatig , gewoon wanneer ik het eigenlijk heel leuk heb. Als een flits komt het en verdwijnt het weer .
Wat doe ik hiermee/tegen ? Herkent iemand dit en het belangrijkst , gaat het weer weg of is dit het begin van totale gekte ?! Ik moet halverwege de volgende week weer naar de psycholoog, hopelijk kan ik tot die tijd hier op Viva met iemand kletsen .
zondag 24 april 2016 om 17:06
Ben je al eens psychotisch geweest?
Of zijn die gedachten er juist als het allemaal leuk niks aan de hand is? Zo ja dan zit daarin het antwoord wellicht. De angst dat het niet goed gaat die optreed zodra het allemaal even als een zonnetje loopt.
Dat je je misschien ook niet kan voorstellen dat het goed blijft gaan, en je angst voor de mislukking de overhand neemt.
Ik weet het niet. Alleen jij kan nagaan of dat zo werkt voor je misschien.
En anders kijken of je eerder bij goog terecht kan misschien een idee?
Of zijn die gedachten er juist als het allemaal leuk niks aan de hand is? Zo ja dan zit daarin het antwoord wellicht. De angst dat het niet goed gaat die optreed zodra het allemaal even als een zonnetje loopt.
Dat je je misschien ook niet kan voorstellen dat het goed blijft gaan, en je angst voor de mislukking de overhand neemt.
Ik weet het niet. Alleen jij kan nagaan of dat zo werkt voor je misschien.
En anders kijken of je eerder bij goog terecht kan misschien een idee?
zondag 24 april 2016 om 17:13
Nee, ik ben nog nooit psychotisch geweest. Ik ben nu 43. Die gedachten komen eigenlijk gewoon gedurende de dag door. Als ik lekker wandel , uiteten ben , op de bank lig. Ook vaak niet. Maar ik ben er toch weer veel mee bezig merk ik. En ik denk dat je daar een goed punt hebt, dat ik misschien bang ben dat het goed blijft gaan . Ik voelde me echt wel beter maar begon daar aan te twijfelen omdat ik nog steeds die depersonalisatie ervaar en daarbij dus nu die gedachten . Ik hoef niet eerder naar de psych hoor, nog twee nachtjes slapen 
En daarbij voel ik me ook niet doorgedraaid ofzo , hooguit geirriteerd/angstig/te bewust. Dank voor je reactie ! Herken je het ?
En daarbij voel ik me ook niet doorgedraaid ofzo , hooguit geirriteerd/angstig/te bewust. Dank voor je reactie ! Herken je het ?
zondag 24 april 2016 om 17:16
Volgens mij zijn zulke rare gedachtenflitsen heel normaal. Ik herken tenminste volkomen absurde gedachten over plotseling iemand zoenen die ik helemaal niet aantrekkelijk vind, dat door je hoofd schiet dat je iemand met die schaar ontzettend lelijk kan verwonden, etc. Je gedachten heb je volgens mij met dit soort zaken niet in de hand of onder controle. Maar je kunt wel kiezen waar je aandacht aan besteed. Als je zo'n gedachte gewoon voorbij laat gaan kun je vervolgens gewoon weer verder gaan met je gesprek. Als je je laat meeslepen en er helemaal op doorgaat, dan geef je het waarde. Terwijl het dat niet heeft. Gewoon als een oprisping beschouwen en weer weg laten vliegen.
zondag 24 april 2016 om 17:26
Je moet die gedachte aankijken, zoals je eigenlijk al doet, en verder hoef je er helemaal niets mee. Angsten bestaan, angsten zijn menselijk, en angsten op zich zijn helemaal geen reden om iets vreemds bij jezelf te veronderstellen.
Die angst is wat ie is. Die is niet het begin van iets anders. Je maakt je zorgen over jezelf en dat mag gewoon. Je hoeft die angst niet weg te bagatelliseren, die angst mag er zijn, die houd je waakzaam over jezelf en je spiegelbeeld.
Maak hem niet groter dan precies dat wat ie is. Natuurlijk zal hij op sommige momenten over je heen spoelen als de vloed over het strand. Zolang jij maar blijft ademhalen spoelt ie ook weer terug, zo is de natuur. Angsten mag je hebben, zolang je jezelf er maar niet obsessief in begraaft. Je hoeft geen supermens te zijn, en in de context die je beschrijft vind ik je angst heel begrijpelijk. Gun jezelf dat, het is niet nodig om dat weer tot een nieuw probleem te bombarderen. Het lijkt me onderdeel van het proces waar je in zit, op basis van wat ik lees.
(Ik ben een doodgewone simpele ziel met geen bijzondere kennis op dit gebied hoor, maar dit is wat ik denk als ik het lees)
Die angst is wat ie is. Die is niet het begin van iets anders. Je maakt je zorgen over jezelf en dat mag gewoon. Je hoeft die angst niet weg te bagatelliseren, die angst mag er zijn, die houd je waakzaam over jezelf en je spiegelbeeld.
Maak hem niet groter dan precies dat wat ie is. Natuurlijk zal hij op sommige momenten over je heen spoelen als de vloed over het strand. Zolang jij maar blijft ademhalen spoelt ie ook weer terug, zo is de natuur. Angsten mag je hebben, zolang je jezelf er maar niet obsessief in begraaft. Je hoeft geen supermens te zijn, en in de context die je beschrijft vind ik je angst heel begrijpelijk. Gun jezelf dat, het is niet nodig om dat weer tot een nieuw probleem te bombarderen. Het lijkt me onderdeel van het proces waar je in zit, op basis van wat ik lees.
(Ik ben een doodgewone simpele ziel met geen bijzondere kennis op dit gebied hoor, maar dit is wat ik denk als ik het lees)
zondag 24 april 2016 om 17:32
quote:rascalles schreef op 24 april 2016 @ 17:13:
Nee, ik ben nog nooit psychotisch geweest. Ik ben nu 43. Die gedachten komen eigenlijk gewoon gedurende de dag door. Als ik lekker wandel , uiteten ben , op de bank lig. Ook vaak niet. Maar ik ben er toch weer veel mee bezig merk ik. En ik denk dat je daar een goed punt hebt, dat ik misschien bang ben dat het goed blijft gaan . Ik voelde me echt wel beter maar begon daar aan te twijfelen omdat ik nog steeds die depersonalisatie ervaar en daarbij dus nu die gedachten . Ik hoef niet eerder naar de psych hoor, nog twee nachtjes slapen En daarbij voel ik me ook niet doorgedraaid ofzo , hooguit geirriteerd/angstig/te bewust. Dank voor je reactie ! Herken je het ?Nou in dat geval red je het zeker! En kerol omsxhrijft het mooi in zijn post, hoop dat je daar wat aan hebt!
Nee, ik ben nog nooit psychotisch geweest. Ik ben nu 43. Die gedachten komen eigenlijk gewoon gedurende de dag door. Als ik lekker wandel , uiteten ben , op de bank lig. Ook vaak niet. Maar ik ben er toch weer veel mee bezig merk ik. En ik denk dat je daar een goed punt hebt, dat ik misschien bang ben dat het goed blijft gaan . Ik voelde me echt wel beter maar begon daar aan te twijfelen omdat ik nog steeds die depersonalisatie ervaar en daarbij dus nu die gedachten . Ik hoef niet eerder naar de psych hoor, nog twee nachtjes slapen
En daarbij voel ik me ook niet doorgedraaid ofzo , hooguit geirriteerd/angstig/te bewust. Dank voor je reactie ! Herken je het ?Nou in dat geval red je het zeker! En kerol omsxhrijft het mooi in zijn post, hoop dat je daar wat aan hebt!
zondag 24 april 2016 om 17:37
zondag 24 april 2016 om 17:39
" het gaat weer voorbij"
" het is maar een gedachte/gevoel"
Of zoals de golf van kerol op het strand, het komt en het gaat ook weer. Het gaat vanzelf weer over.
En om je heen kijken en vaststellen wat je ziet helpt soms ook. Met je vriendin in een restaurant; daar loopt de ober met een dienblad vol...ja wat is het eigenlijk? Ik heb twee vorken en een mes en een lepel. Enz enz
" het is maar een gedachte/gevoel"
Of zoals de golf van kerol op het strand, het komt en het gaat ook weer. Het gaat vanzelf weer over.
En om je heen kijken en vaststellen wat je ziet helpt soms ook. Met je vriendin in een restaurant; daar loopt de ober met een dienblad vol...ja wat is het eigenlijk? Ik heb twee vorken en een mes en een lepel. Enz enz
zondag 24 april 2016 om 17:39
quote:kerol schreef op 24 april 2016 @ 17:26:
Je moet die gedachte aankijken, zoals je eigenlijk al doet, en verder hoef je er helemaal niets mee. Angsten bestaan, angsten zijn menselijk, en angsten op zich zijn helemaal geen reden om iets vreemds bij jezelf te veronderstellen.
Die angst is wat ie is. Die is niet het begin van iets anders. Je maakt je zorgen over jezelf en dat mag gewoon. Je hoeft die angst niet weg te bagatelliseren, die angst mag er zijn, die houd je waakzaam over jezelf en je spiegelbeeld.
Maak hem niet groter dan precies dat wat ie is. Natuurlijk zal hij op sommige momenten over je heen spoelen als de vloed over het strand. Zolang jij maar blijft ademhalen spoelt ie ook weer terug, zo is de natuur. Angsten mag je hebben, zolang je jezelf er maar niet obsessief in begraaft. Je hoeft geen supermens te zijn, en in de context die je beschrijft vind ik je angst heel begrijpelijk. Gun jezelf dat, het is niet nodig om dat weer tot een nieuw probleem te bombarderen. Het lijkt me onderdeel van het proces waar je in zit, op basis van wat ik lees.
(Ik ben een doodgewone simpele ziel met geen bijzondere kennis op dit gebied hoor, maar dit is wat ik denk als ik het lees)Dankje Ik hoop ook dat het onderdeel is van dat waar ik nu doorheen ga , en dat het ook vanzelf wel weer goed komt. Maar wat als het inderdaad een obsessie wordt ? Dan ben je verder van huis. Hoe maak je dit geen obsessie ?
Je moet die gedachte aankijken, zoals je eigenlijk al doet, en verder hoef je er helemaal niets mee. Angsten bestaan, angsten zijn menselijk, en angsten op zich zijn helemaal geen reden om iets vreemds bij jezelf te veronderstellen.
Die angst is wat ie is. Die is niet het begin van iets anders. Je maakt je zorgen over jezelf en dat mag gewoon. Je hoeft die angst niet weg te bagatelliseren, die angst mag er zijn, die houd je waakzaam over jezelf en je spiegelbeeld.
Maak hem niet groter dan precies dat wat ie is. Natuurlijk zal hij op sommige momenten over je heen spoelen als de vloed over het strand. Zolang jij maar blijft ademhalen spoelt ie ook weer terug, zo is de natuur. Angsten mag je hebben, zolang je jezelf er maar niet obsessief in begraaft. Je hoeft geen supermens te zijn, en in de context die je beschrijft vind ik je angst heel begrijpelijk. Gun jezelf dat, het is niet nodig om dat weer tot een nieuw probleem te bombarderen. Het lijkt me onderdeel van het proces waar je in zit, op basis van wat ik lees.
(Ik ben een doodgewone simpele ziel met geen bijzondere kennis op dit gebied hoor, maar dit is wat ik denk als ik het lees)Dankje
Ik hoop ook dat het onderdeel is van dat waar ik nu doorheen ga , en dat het ook vanzelf wel weer goed komt. Maar wat als het inderdaad een obsessie wordt ? Dan ben je verder van huis. Hoe maak je dit geen obsessie ?
zondag 24 april 2016 om 17:43
quote:Nicotientje schreef op 24 april 2016 @ 17:39:
" het gaat weer voorbij"
" het is maar een gedachte/gevoel"
Of zoals de golf van kerol op het strand, het komt en het gaat ook weer. Het gaat vanzelf weer over.
En om je heen kijken en vaststellen wat je ziet helpt soms ook. Met je vriendin in een restaurant; daar loopt de ober met een dienblad vol...ja wat is het eigenlijk? Ik heb twee vorken en een mes en een lepel. Enz enzJa, dat doe ik dus al haha ! Maar wat als het veel ingewikkelder ligt ? Ik bedoel. Ik ben dus als de dood voor ziekenhuizen ( weet waar het vandaan komt) in de angst om gek te worden zit ook de angst om in een inrichting te komen , aan de medicatie te raken. Nou ja, bedenk het maar. Dus toen mijn vriendin gisteren iets vertelde over iemand die heel ziek is ging mijn gedachte om door te draaien dus ook door over ziekenhuizen , opname etc. In een flits hoor, geen uren . Maar het zet me wel aan het denken . Snap je ?
" het gaat weer voorbij"
" het is maar een gedachte/gevoel"
Of zoals de golf van kerol op het strand, het komt en het gaat ook weer. Het gaat vanzelf weer over.
En om je heen kijken en vaststellen wat je ziet helpt soms ook. Met je vriendin in een restaurant; daar loopt de ober met een dienblad vol...ja wat is het eigenlijk? Ik heb twee vorken en een mes en een lepel. Enz enzJa, dat doe ik dus al haha ! Maar wat als het veel ingewikkelder ligt ? Ik bedoel. Ik ben dus als de dood voor ziekenhuizen ( weet waar het vandaan komt) in de angst om gek te worden zit ook de angst om in een inrichting te komen , aan de medicatie te raken. Nou ja, bedenk het maar. Dus toen mijn vriendin gisteren iets vertelde over iemand die heel ziek is ging mijn gedachte om door te draaien dus ook door over ziekenhuizen , opname etc. In een flits hoor, geen uren . Maar het zet me wel aan het denken . Snap je ?
zondag 24 april 2016 om 17:48
quote:rascalles schreef op 24 april 2016 @ 17:39:
[...]
Dankje Ik hoop ook dat het onderdeel is van dat waar ik nu doorheen ga , en dat het ook vanzelf wel weer goed komt. Maar wat als het inderdaad een obsessie wordt ? Dan ben je verder van huis. Hoe maak je dit geen obsessie ?Misschien ( en misschien is dit een hele gekke gedachte van mij) moet je het zien als iemand die gestopt is met roken. En die ineens reuze zin heeft in een sigaret, en bij wijze van spreken hem al ruikt. Hij kan er aan toegeven of hij kan bedenken ja ik heb zin in een sigaret en ik pak er wel/ niet een. pakt hij hem niet dan ebt het gevoel weer weg. Ga jij niet verder op die gedachte in als: Ja hij is er , maar ik kan er niets mee. dan zal het volgens mij geen obsessie worden. Maar het kan even duren voor je je die gewoonte eigen hebt gemaakt
[...]
Dankje
Ik hoop ook dat het onderdeel is van dat waar ik nu doorheen ga , en dat het ook vanzelf wel weer goed komt. Maar wat als het inderdaad een obsessie wordt ? Dan ben je verder van huis. Hoe maak je dit geen obsessie ?Misschien ( en misschien is dit een hele gekke gedachte van mij) moet je het zien als iemand die gestopt is met roken. En die ineens reuze zin heeft in een sigaret, en bij wijze van spreken hem al ruikt. Hij kan er aan toegeven of hij kan bedenken ja ik heb zin in een sigaret en ik pak er wel/ niet een. pakt hij hem niet dan ebt het gevoel weer weg. Ga jij niet verder op die gedachte in als: Ja hij is er , maar ik kan er niets mee. dan zal het volgens mij geen obsessie worden. Maar het kan even duren voor je je die gewoonte eigen hebt gemaakt
De waarheid is dat iedereen zomaar wat probeert
zondag 24 april 2016 om 17:51
quote:rascalles schreef op 24 april 2016 @ 17:43:
[...]
Ja, dat doe ik dus al haha ! Maar wat als het veel ingewikkelder ligt ? Ik bedoel. Ik ben dus als de dood voor ziekenhuizen ( weet waar het vandaan komt) in de angst om gek te worden zit ook de angst om in een inrichting te komen , aan de medicatie te raken. Nou ja, bedenk het maar. Dus toen mijn vriendin gisteren iets vertelde over iemand die heel ziek is ging mijn gedachte om door te draaien dus ook door over ziekenhuizen , opname etc. In een flits hoor, geen uren . Maar het zet me wel aan het denken . Snap je ?O dus die gedachte kwam niet uit het niets. Je vriendin vertelde iets en jij denkt daar op door. dat is heel normaal, alleen jammer dat het bij jou nare dingen zijn. Voor hetzelfde geld vertelt ze over iemand die de staatsloterij gewonnen heeft en zit jij weg te zwijmelen bij de gedachte wat jij met dat geld zou doen. Of je vriendin vertelt dat ze in verwachting is (als jullie daar de goede leeftijd voor hebben) en jij zwijmelt al bij de gedachte aan een wandeling met de buggy met je eigen kind
[...]
Ja, dat doe ik dus al haha ! Maar wat als het veel ingewikkelder ligt ? Ik bedoel. Ik ben dus als de dood voor ziekenhuizen ( weet waar het vandaan komt) in de angst om gek te worden zit ook de angst om in een inrichting te komen , aan de medicatie te raken. Nou ja, bedenk het maar. Dus toen mijn vriendin gisteren iets vertelde over iemand die heel ziek is ging mijn gedachte om door te draaien dus ook door over ziekenhuizen , opname etc. In een flits hoor, geen uren . Maar het zet me wel aan het denken . Snap je ?O dus die gedachte kwam niet uit het niets. Je vriendin vertelde iets en jij denkt daar op door. dat is heel normaal, alleen jammer dat het bij jou nare dingen zijn. Voor hetzelfde geld vertelt ze over iemand die de staatsloterij gewonnen heeft en zit jij weg te zwijmelen bij de gedachte wat jij met dat geld zou doen. Of je vriendin vertelt dat ze in verwachting is (als jullie daar de goede leeftijd voor hebben) en jij zwijmelt al bij de gedachte aan een wandeling met de buggy met je eigen kind
De waarheid is dat iedereen zomaar wat probeert
zondag 24 april 2016 om 18:02
[quote]nlies schreef op 24 april 2016 @ 17:48:
[...]
Misschien ( en misschien is dit een hele gekke gedachte van mij) moet je het zien als iemand die gestopt is met roken. En die ineens reuze zin heeft in een sigaret, en bij wijze van spreken hem al ruikt. Hij kan er aan toegeven of hij kan bedenken ja ik heb zin in een sigaret en ik pak er wel/ niet een. pakt hij hem niet dan ebt het gevoel weer weg. Ga jij niet verder op die gedachte in als: Ja hij is er , maar ik kan er niets mee. dan zal het volgens mij geen obsessie worden. Maar het kan even duren voor je je die gewoonte eigen hebt gemaakt[/quote]
Ik probeer het en hoop dat het gaat werken ! Maar als het zo makkelijk zou zijn dan zouden er niet zoveel mensen aan de ad´s zitten, opgenomen zijn etc Maar dank je , ik heb wel wat aan dit soort ¨simpele´ opbeurende posts !
[...]
Misschien ( en misschien is dit een hele gekke gedachte van mij) moet je het zien als iemand die gestopt is met roken. En die ineens reuze zin heeft in een sigaret, en bij wijze van spreken hem al ruikt. Hij kan er aan toegeven of hij kan bedenken ja ik heb zin in een sigaret en ik pak er wel/ niet een. pakt hij hem niet dan ebt het gevoel weer weg. Ga jij niet verder op die gedachte in als: Ja hij is er , maar ik kan er niets mee. dan zal het volgens mij geen obsessie worden. Maar het kan even duren voor je je die gewoonte eigen hebt gemaakt[/quote]
Ik probeer het en hoop dat het gaat werken ! Maar als het zo makkelijk zou zijn dan zouden er niet zoveel mensen aan de ad´s zitten, opgenomen zijn etc Maar dank je , ik heb wel wat aan dit soort ¨simpele´ opbeurende posts
!
zondag 24 april 2016 om 18:03
quote:nlies schreef op 24 april 2016 @ 17:51:
[...]
O dus die gedachte kwam niet uit het niets. Je vriendin vertelde iets en jij denkt daar op door. dat is heel normaal, alleen jammer dat het bij jou nare dingen zijn. Voor hetzelfde geld vertelt ze over iemand die de staatsloterij gewonnen heeft en zit jij weg te zwijmelen bij de gedachte wat jij met dat geld zou doen. Of je vriendin vertelt dat ze in verwachting is (als jullie daar de goede leeftijd voor hebben) en jij zwijmelt al bij de gedachte aan een wandeling met de buggy met je eigen kindJa klopt , ze kwamen toen niet uit het niets maar vaak ook wel. Gewoon voor de tv . Daarbij helpt dat rare gevoel van depersonalisatie ook niet , dat maakt het nog gekker allemaal.
[...]
O dus die gedachte kwam niet uit het niets. Je vriendin vertelde iets en jij denkt daar op door. dat is heel normaal, alleen jammer dat het bij jou nare dingen zijn. Voor hetzelfde geld vertelt ze over iemand die de staatsloterij gewonnen heeft en zit jij weg te zwijmelen bij de gedachte wat jij met dat geld zou doen. Of je vriendin vertelt dat ze in verwachting is (als jullie daar de goede leeftijd voor hebben) en jij zwijmelt al bij de gedachte aan een wandeling met de buggy met je eigen kindJa klopt , ze kwamen toen niet uit het niets maar vaak ook wel. Gewoon voor de tv . Daarbij helpt dat rare gevoel van depersonalisatie ook niet , dat maakt het nog gekker allemaal.
zondag 24 april 2016 om 18:10
quote:rascalles schreef op 24 april 2016 @ 17:39:
[...]
Dankje Ik hoop ook dat het onderdeel is van dat waar ik nu doorheen ga , en dat het ook vanzelf wel weer goed komt. Maar wat als het inderdaad een obsessie wordt ? Dan ben je verder van huis. Hoe maak je dit geen obsessie ?Ik weet het niet, hopelijk helpt het om hier terug te lezen dat je gedachten en angsten niet zo raar zijn in jouw situatie.
[...]
Dankje
Ik hoop ook dat het onderdeel is van dat waar ik nu doorheen ga , en dat het ook vanzelf wel weer goed komt. Maar wat als het inderdaad een obsessie wordt ? Dan ben je verder van huis. Hoe maak je dit geen obsessie ?Ik weet het niet, hopelijk helpt het om hier terug te lezen dat je gedachten en angsten niet zo raar zijn in jouw situatie.
zondag 24 april 2016 om 18:37
Sociale situaties zoals uit eten zijn leuk en een stressbron. Sommige dingen die leuk zijn kunnen ook stress geven. Niet heel raar dat je dan toch zaken ervaart. Praat erover met je behandelaar.
This user may use sarcasm and cynicism in a way you are not accustomed to. You might suffer severe mental damage.
zondag 24 april 2016 om 18:53
Herkenbare situatie voor mij helaas.
Mijn psycholoog heeft me ooit uitgelegd dat je zo lang je je bewust bent van al die akelige gedachte, je juist geen psychose hebt. Je bent 'bezig' met het extreem onder controle willen houden van gedachten en ook dat past niet bij het beeld van een psychose.
Hoe meer waarde je toekent aan de gedachten, hoe groter het wordt. En ook, hoe verboden je de gedachten maakt, hoe vaker je er last van zult hebben.
Probeer ze er te laten zijn, zonder er een oordeel over te hebben, en je zult merken dat de gedachten sneller uitdoven.
Succes. Het is een akelig en hardnekkige aandoening.
Mijn psycholoog heeft me ooit uitgelegd dat je zo lang je je bewust bent van al die akelige gedachte, je juist geen psychose hebt. Je bent 'bezig' met het extreem onder controle willen houden van gedachten en ook dat past niet bij het beeld van een psychose.
Hoe meer waarde je toekent aan de gedachten, hoe groter het wordt. En ook, hoe verboden je de gedachten maakt, hoe vaker je er last van zult hebben.
Probeer ze er te laten zijn, zonder er een oordeel over te hebben, en je zult merken dat de gedachten sneller uitdoven.
Succes. Het is een akelig en hardnekkige aandoening.
zondag 24 april 2016 om 18:57
[quote]bloem_m schreef op 24 april 2016 @ 18:53:
Herkenbare situatie voor mij helaas.
Mijn psycholoog heeft me ooit uitgelegd dat je zo lang je je bewust bent van al die akelige gedachte, je juist geen psychose hebt. Je bent 'bezig' met het extreem onder controle willen houden van gedachten en ook dat past niet bij het beeld van een psychose.
Hoe meer waarde je toekent aan de gedachten, hoe groter het wordt. En ook, hoe verboden je de gedachten maakt, hoe vaker je er last van zult hebben.
Probeer ze er te laten zijn, zonder er een oordeel over te hebben, en je zult merken dat de gedachten sneller uitdoven.
Mooi gezegd
Herkenbare situatie voor mij helaas.
Mijn psycholoog heeft me ooit uitgelegd dat je zo lang je je bewust bent van al die akelige gedachte, je juist geen psychose hebt. Je bent 'bezig' met het extreem onder controle willen houden van gedachten en ook dat past niet bij het beeld van een psychose.
Hoe meer waarde je toekent aan de gedachten, hoe groter het wordt. En ook, hoe verboden je de gedachten maakt, hoe vaker je er last van zult hebben.
Probeer ze er te laten zijn, zonder er een oordeel over te hebben, en je zult merken dat de gedachten sneller uitdoven.
Mooi gezegd
zondag 24 april 2016 om 18:58
quote:Enfin , alle (zelf) therapie werkte als een trein eigenlijk. Mijn paniekaanvallen zijn weg en ik zie de wereld om me heen niet meer als een droom/filmdecor
Dat is best een zacht prijsje; je hoeft maar iets te lezen en je problemen gaan weg.
Net als al die zelfhulpboeken die je vroeger had: "Succesvol in twintig stappen!". Nou voor die auteur waren ze financieel succesvol; dat is zeker.
Dat is best een zacht prijsje; je hoeft maar iets te lezen en je problemen gaan weg.
Net als al die zelfhulpboeken die je vroeger had: "Succesvol in twintig stappen!". Nou voor die auteur waren ze financieel succesvol; dat is zeker.
En als het vuur gedoofd is komen er wolven
zondag 24 april 2016 om 19:07
quote:viva-amber schreef op 24 april 2016 @ 18:37:
Sociale situaties zoals uit eten zijn leuk en een stressbron. Sommige dingen die leuk zijn kunnen ook stress geven. Niet heel raar dat je dan toch zaken ervaart. Praat erover met je behandelaar.Ik voelde me niet gestresst en heb het niet alleen bij uiteten maar overal , zoals ik al eerder schreef.
Sociale situaties zoals uit eten zijn leuk en een stressbron. Sommige dingen die leuk zijn kunnen ook stress geven. Niet heel raar dat je dan toch zaken ervaart. Praat erover met je behandelaar.Ik voelde me niet gestresst en heb het niet alleen bij uiteten maar overal , zoals ik al eerder schreef.
zondag 24 april 2016 om 19:07
