Psyche
alle pijlers
Rare (dwang?) gedachten.
zondag 24 april 2016 om 17:00
Na een heftige periode waarin mijn angststoornis na jaren weer opdook , incl.paniekaanvallen out of the blue , elk moment van de dag (zie ander topic) ben ik in therapie gegaan en daardoor aktief bezig gegaan met het aanpakken van mijn paniekaanvallen. Ik krijg cognitieve gedragstherapie en leerde daar om mijn paniek te begrijpen en mijn angstgedachten om te zetten in andere gedachten . Daarbij werd ik door een collega gewezen op een engelstalige website over anxiety en depersonalisatie. Dat laatste vond ik nog wel het akeligst van allemaal. Alles om me heen leek een droom , niet echt.
Enfin , alle (zelf) therapie werkte als een trein eigenlijk. Mijn paniekaanvallen zijn weg en ik zie de wereld om me heen niet meer als een droom/filmdecor (hoezee !!!) Ik wandel elke dag veel , ga 2x per week naar yoga, doe mijn dingen en geniet echt wel. Kortom , ik herstel aardig.
Dacht ik... want ik voel me nog steeds raar. Hoewel ik de wereld om me heen Godzijdank niet meer als een grote film zie , voel ik mezelf nog steeds als neppig/automatische piloot/er niet bij. Depersonalisatie ? En daarbij , heb ik sinds een week rare gedachten die ineens in me opkomen. Zonder dat ik ze oproep bedoel ik. De eerste weken van mijn paniekperiode was ik als de dood om gek te woorden , in een psychose te raken , door te draaien. In therapie leerde ik dat dat typisch iets is voor paniekers dus toen ik eenmaal begreep wat het was ging die angst/obsessie snel weg. Maar nu sinds een week komen die gedachten op uit het niets. Bijvoorbeeld gisteren was ik met een vriendin uiteten , supergezellig en terwijl we het echt leuk hebben en gezellig aan het kletsen zijn gaat er door mn hoofd: ik voel me helemaal niet mezelf, straks draai ik door. Ik kreeg daar geen paniekgevoelens bij maar vind het reteirritant en het maakt me ook weer bang. Dit gebeurt dus regelmatig , gewoon wanneer ik het eigenlijk heel leuk heb. Als een flits komt het en verdwijnt het weer .
Wat doe ik hiermee/tegen ? Herkent iemand dit en het belangrijkst , gaat het weer weg of is dit het begin van totale gekte ?! Ik moet halverwege de volgende week weer naar de psycholoog, hopelijk kan ik tot die tijd hier op Viva met iemand kletsen .
Enfin , alle (zelf) therapie werkte als een trein eigenlijk. Mijn paniekaanvallen zijn weg en ik zie de wereld om me heen niet meer als een droom/filmdecor (hoezee !!!) Ik wandel elke dag veel , ga 2x per week naar yoga, doe mijn dingen en geniet echt wel. Kortom , ik herstel aardig.
Dacht ik... want ik voel me nog steeds raar. Hoewel ik de wereld om me heen Godzijdank niet meer als een grote film zie , voel ik mezelf nog steeds als neppig/automatische piloot/er niet bij. Depersonalisatie ? En daarbij , heb ik sinds een week rare gedachten die ineens in me opkomen. Zonder dat ik ze oproep bedoel ik. De eerste weken van mijn paniekperiode was ik als de dood om gek te woorden , in een psychose te raken , door te draaien. In therapie leerde ik dat dat typisch iets is voor paniekers dus toen ik eenmaal begreep wat het was ging die angst/obsessie snel weg. Maar nu sinds een week komen die gedachten op uit het niets. Bijvoorbeeld gisteren was ik met een vriendin uiteten , supergezellig en terwijl we het echt leuk hebben en gezellig aan het kletsen zijn gaat er door mn hoofd: ik voel me helemaal niet mezelf, straks draai ik door. Ik kreeg daar geen paniekgevoelens bij maar vind het reteirritant en het maakt me ook weer bang. Dit gebeurt dus regelmatig , gewoon wanneer ik het eigenlijk heel leuk heb. Als een flits komt het en verdwijnt het weer .
Wat doe ik hiermee/tegen ? Herkent iemand dit en het belangrijkst , gaat het weer weg of is dit het begin van totale gekte ?! Ik moet halverwege de volgende week weer naar de psycholoog, hopelijk kan ik tot die tijd hier op Viva met iemand kletsen .
zondag 24 april 2016 om 19:09
quote:bloem_m schreef op 24 april 2016 @ 18:53:
Herkenbare situatie voor mij helaas.
Mijn psycholoog heeft me ooit uitgelegd dat je zo lang je je bewust bent van al die akelige gedachte, je juist geen psychose hebt. Je bent 'bezig' met het extreem onder controle willen houden van gedachten en ook dat past niet bij het beeld van een psychose.
Hoe meer waarde je toekent aan de gedachten, hoe groter het wordt. En ook, hoe verboden je de gedachten maakt, hoe vaker je er last van zult hebben.
Probeer ze er te laten zijn, zonder er een oordeel over te hebben, en je zult merken dat de gedachten sneller uitdoven.
Succes. Het is een akelig en hardnekkige aandoening.Dankje. Is het jou gelukt er vanaf te komen en zo ja, hoe ? Volgens mijn psych ben ik me ook te bewust van mijn gevoelens en gedachten.
Herkenbare situatie voor mij helaas.
Mijn psycholoog heeft me ooit uitgelegd dat je zo lang je je bewust bent van al die akelige gedachte, je juist geen psychose hebt. Je bent 'bezig' met het extreem onder controle willen houden van gedachten en ook dat past niet bij het beeld van een psychose.
Hoe meer waarde je toekent aan de gedachten, hoe groter het wordt. En ook, hoe verboden je de gedachten maakt, hoe vaker je er last van zult hebben.
Probeer ze er te laten zijn, zonder er een oordeel over te hebben, en je zult merken dat de gedachten sneller uitdoven.
Succes. Het is een akelig en hardnekkige aandoening.Dankje. Is het jou gelukt er vanaf te komen en zo ja, hoe ? Volgens mijn psych ben ik me ook te bewust van mijn gevoelens en gedachten.
zondag 24 april 2016 om 21:08
Hoi Rascalles,
Graag gedaan. Kan een ander goed vertellen en uitleggen hoe e.e.a. in elkaar zit ????.
Ik heb zelf al twintig jaar last van angst- en paniekklachten (existentiële angst) Dit verloopt in een gokfbeweing. Is mijn leven in relatief rustig vaarwater gaat het redelijk, is er 'externe' onrust of spanning, akelige dingen doe gebeuren, san vlamt de angst op.
Mijn doemgedachten zijn o.a. dat mijn hart stopt en dat ik ter plekke doodga, zie hierbij ook beelden. Dit roept heftige paniek op. Ik voel mij vaak zeer onveilig in -de wereld'. Hiervoor heb ik veel behandeling en therapie gehad (cognitieve therapie, opnames, EMDR, schematherapie, lichaamsgerichte therapie, homeopathie enz enz.) Helaas is de angst te sterk en te complex en te zeer verweven in mijn persoonlijkheid. Ik ben 'uitbehandeld'. Ik probeer zo goed het gaat te leven met angst en me zoveel als mogelijk te richten op wat wel gaat en op de dingen die ik leuk vind.
Als je vragen hebt, of als ik je ergens mee kan helpen geef het gerust aan!
Graag gedaan. Kan een ander goed vertellen en uitleggen hoe e.e.a. in elkaar zit ????.
Ik heb zelf al twintig jaar last van angst- en paniekklachten (existentiële angst) Dit verloopt in een gokfbeweing. Is mijn leven in relatief rustig vaarwater gaat het redelijk, is er 'externe' onrust of spanning, akelige dingen doe gebeuren, san vlamt de angst op.
Mijn doemgedachten zijn o.a. dat mijn hart stopt en dat ik ter plekke doodga, zie hierbij ook beelden. Dit roept heftige paniek op. Ik voel mij vaak zeer onveilig in -de wereld'. Hiervoor heb ik veel behandeling en therapie gehad (cognitieve therapie, opnames, EMDR, schematherapie, lichaamsgerichte therapie, homeopathie enz enz.) Helaas is de angst te sterk en te complex en te zeer verweven in mijn persoonlijkheid. Ik ben 'uitbehandeld'. Ik probeer zo goed het gaat te leven met angst en me zoveel als mogelijk te richten op wat wel gaat en op de dingen die ik leuk vind.
Als je vragen hebt, of als ik je ergens mee kan helpen geef het gerust aan!
zondag 24 april 2016 om 21:12
Continu bewust zijn van je gedachtes is denk al een enorme stressbron. Komt daar iets bij zoals uiteten gaan, dan kan dat de emmer doen overlopen. Leren dat gedachtes maar gedachtes zijn is heel simpel gezegd, maar wel iets wat je moet doen. Als er iets is waar je geen controle over kunt hebben dan zijn het je gedachtes wel. Juist door geen controle meer te willen hebben, zul je zien dat je stiekem iets meer controle krijgt.
Probeer positief te denken, probeer de structuur in je leven aan te houden. Ik weet hoe doodvermoeiend en angstig het kan zijn, maar je schiet er niks mee op om je hele leven angstig te zijn. Blijf doorgaan waar je mee bezig bent. Ookal ben je angstig en denk je dat je de paniek/stress niet aankunt, blijf rustig. Het is maar angst.
Probeer positief te denken, probeer de structuur in je leven aan te houden. Ik weet hoe doodvermoeiend en angstig het kan zijn, maar je schiet er niks mee op om je hele leven angstig te zijn. Blijf doorgaan waar je mee bezig bent. Ookal ben je angstig en denk je dat je de paniek/stress niet aankunt, blijf rustig. Het is maar angst.
zondag 24 april 2016 om 21:28
quote:bloem_m schreef op 24 april 2016 @ 21:08:
Hoi Rascalles,
Graag gedaan. Kan een ander goed vertellen en uitleggen hoe e.e.a. in elkaar zit ????.
Ik heb zelf al twintig jaar last van angst- en paniekklachten (existentiële angst) Dit verloopt in een gokfbeweing. Is mijn leven in relatief rustig vaarwater gaat het redelijk, is er 'externe' onrust of spanning, akelige dingen doe gebeuren, san vlamt de angst op.
Mijn doemgedachten zijn o.a. dat mijn hart stopt en dat ik ter plekke doodga, zie hierbij ook beelden. Dit roept heftige paniek op. Ik voel mij vaak zeer onveilig in -de wereld'. Hiervoor heb ik veel behandeling en therapie gehad (cognitieve therapie, opnames, EMDR, schematherapie, lichaamsgerichte therapie, homeopathie enz enz.) Helaas is de angst te sterk en te complex en te zeer verweven in mijn persoonlijkheid. Ik ben 'uitbehandeld'. Ik probeer zo goed het gaat te leven met angst en me zoveel als mogelijk te richten op wat wel gaat en op de dingen die ik leuk vind.
Als je vragen hebt, of als ik je ergens mee kan helpen geef het gerust aan!Wat vreselijk, uitbehandeld. En hoe voel je je nu ? Hoe leef je ?
Hoi Rascalles,
Graag gedaan. Kan een ander goed vertellen en uitleggen hoe e.e.a. in elkaar zit ????.
Ik heb zelf al twintig jaar last van angst- en paniekklachten (existentiële angst) Dit verloopt in een gokfbeweing. Is mijn leven in relatief rustig vaarwater gaat het redelijk, is er 'externe' onrust of spanning, akelige dingen doe gebeuren, san vlamt de angst op.
Mijn doemgedachten zijn o.a. dat mijn hart stopt en dat ik ter plekke doodga, zie hierbij ook beelden. Dit roept heftige paniek op. Ik voel mij vaak zeer onveilig in -de wereld'. Hiervoor heb ik veel behandeling en therapie gehad (cognitieve therapie, opnames, EMDR, schematherapie, lichaamsgerichte therapie, homeopathie enz enz.) Helaas is de angst te sterk en te complex en te zeer verweven in mijn persoonlijkheid. Ik ben 'uitbehandeld'. Ik probeer zo goed het gaat te leven met angst en me zoveel als mogelijk te richten op wat wel gaat en op de dingen die ik leuk vind.
Als je vragen hebt, of als ik je ergens mee kan helpen geef het gerust aan!Wat vreselijk, uitbehandeld. En hoe voel je je nu ? Hoe leef je ?
zondag 24 april 2016 om 21:31
quote:notalwaysdark schreef op 24 april 2016 @ 21:12:
Continu bewust zijn van je gedachtes is denk al een enorme stressbron. Komt daar iets bij zoals uiteten gaan, dan kan dat de emmer doen overlopen. Leren dat gedachtes maar gedachtes zijn is heel simpel gezegd, maar wel iets wat je moet doen. Als er iets is waar je geen controle over kunt hebben dan zijn het je gedachtes wel. Juist door geen controle meer te willen hebben, zul je zien dat je stiekem iets meer controle krijgt.
Probeer positief te denken, probeer de structuur in je leven aan te houden. Ik weet hoe doodvermoeiend en angstig het kan zijn, maar je schiet er niks mee op om je hele leven angstig te zijn. Blijf doorgaan waar je mee bezig bent. Ookal ben je angstig en denk je dat je de paniek/stress niet aankunt, blijf rustig. Het is maar angst.Ik voel me best positief eigenlijk. Maar toch wel angst dat het nooit meer goed komt. Ook vooral door de depersonalisatie. Paniek heb ik aardig onder controle maar gedachten die ineens oppoppen, tja. Dankjewel. Jij kent het dus ook ?
Continu bewust zijn van je gedachtes is denk al een enorme stressbron. Komt daar iets bij zoals uiteten gaan, dan kan dat de emmer doen overlopen. Leren dat gedachtes maar gedachtes zijn is heel simpel gezegd, maar wel iets wat je moet doen. Als er iets is waar je geen controle over kunt hebben dan zijn het je gedachtes wel. Juist door geen controle meer te willen hebben, zul je zien dat je stiekem iets meer controle krijgt.
Probeer positief te denken, probeer de structuur in je leven aan te houden. Ik weet hoe doodvermoeiend en angstig het kan zijn, maar je schiet er niks mee op om je hele leven angstig te zijn. Blijf doorgaan waar je mee bezig bent. Ookal ben je angstig en denk je dat je de paniek/stress niet aankunt, blijf rustig. Het is maar angst.Ik voel me best positief eigenlijk. Maar toch wel angst dat het nooit meer goed komt. Ook vooral door de depersonalisatie. Paniek heb ik aardig onder controle maar gedachten die ineens oppoppen, tja. Dankjewel. Jij kent het dus ook ?
zondag 24 april 2016 om 21:51
Ja. Depersonalisatie zeker.
Pas sinds ik heb meegekregen dat zoiets gebeurt als je overprikkeld bent kan ik er beter omgaan. Ik heb het niet meer constant, heel af en toe nog, maar ik kan mezelf nu geruststellen met de gedachte dat het niet erg is dat het gebeurt, er waarschijnlijk niks vreselijks gebeurt en het weer weg gaat.
Pas sinds ik heb meegekregen dat zoiets gebeurt als je overprikkeld bent kan ik er beter omgaan. Ik heb het niet meer constant, heel af en toe nog, maar ik kan mezelf nu geruststellen met de gedachte dat het niet erg is dat het gebeurt, er waarschijnlijk niks vreselijks gebeurt en het weer weg gaat.
donderdag 28 april 2016 om 11:20
Ik ben inmiddels bij de psych.geweest. Dat was weer fijn. Zij zegt dat die gedachten zo in me opkomen omdat ik er de afgelopen maanden zoveel mee bezig ben geweest (paniek, de angst om gek te worden ). Ik kan niet verwachten dat iets wat je maanden hebt opgebouwd ineens weg is. Het heeft dus tijd nodig . Tot die tijd laat ik de gedachten er gewoon zijn.
En ik merk echt wel dat het beter gaat. GIsteren bijvoorbeeld een hele fijne dag gehad. Geen rare gedachten of angst of paniek , gewoon goed. Maar ik voel me nog niet helemaal goed. Ik heb zo n raar , onbestemd gevoel. Een gevoel wat ik niet kan benoemen. Een onrustig gevoel en het gaat niet weg , wat ik ook probeer. Het gevoel heeft voornamelijk met mn werk te maken. Ik hoef voorlopig niet te werken maar het idee aan werken maakt me heel onrustig. Dit is maar een voorbeeld. Zelfde gevoel krijg ik als ik bijvoorbeeld denk aan op vakantie gaan. Gaan we niet , ik hou er wel van (net als mijn werk) maar de gedachte er aan maakt me heel onrustig. Het is constant een gevoel alsof het niet over mezelf gaat allemaal. De derealisatie is goed weg maar ipv dat mijn omgeving wazig lijkt , heb ik nu ineens wazig zicht en het idee alsof het buiten me om gaat. Het gevoel is er niet steeds en ik vraag me af of het iets is wat ik mezelf aanpraat of bij mezelf oproep. Ik weet het niet. Ik wil me gewoon weer helemaal goed voelen. Juist omdat de paniek echt wel een stuk minder is en wat dat betreft het dus lijkt alsof het de goede kant op gaat.
Het lijkt dus of er steeds iets anders is. Van angst naar paniek naar derealisatie naar dwanggedachten etc etc. Het gaat allemaal wel weg , dat is goed nieuws . Maar wanneer voel ik me weer goed, wat kan ik er zelf nog aan doen ? Volgens de psychologe heeft het vooral ook met vermoeidheid te maken. En ja , ik ben ook verschrikkelijk moe, absurd gewoon.
En ik merk echt wel dat het beter gaat. GIsteren bijvoorbeeld een hele fijne dag gehad. Geen rare gedachten of angst of paniek , gewoon goed. Maar ik voel me nog niet helemaal goed. Ik heb zo n raar , onbestemd gevoel. Een gevoel wat ik niet kan benoemen. Een onrustig gevoel en het gaat niet weg , wat ik ook probeer. Het gevoel heeft voornamelijk met mn werk te maken. Ik hoef voorlopig niet te werken maar het idee aan werken maakt me heel onrustig. Dit is maar een voorbeeld. Zelfde gevoel krijg ik als ik bijvoorbeeld denk aan op vakantie gaan. Gaan we niet , ik hou er wel van (net als mijn werk) maar de gedachte er aan maakt me heel onrustig. Het is constant een gevoel alsof het niet over mezelf gaat allemaal. De derealisatie is goed weg maar ipv dat mijn omgeving wazig lijkt , heb ik nu ineens wazig zicht en het idee alsof het buiten me om gaat. Het gevoel is er niet steeds en ik vraag me af of het iets is wat ik mezelf aanpraat of bij mezelf oproep. Ik weet het niet. Ik wil me gewoon weer helemaal goed voelen. Juist omdat de paniek echt wel een stuk minder is en wat dat betreft het dus lijkt alsof het de goede kant op gaat.
Het lijkt dus of er steeds iets anders is. Van angst naar paniek naar derealisatie naar dwanggedachten etc etc. Het gaat allemaal wel weg , dat is goed nieuws . Maar wanneer voel ik me weer goed, wat kan ik er zelf nog aan doen ? Volgens de psychologe heeft het vooral ook met vermoeidheid te maken. En ja , ik ben ook verschrikkelijk moe, absurd gewoon.
donderdag 28 april 2016 om 11:49
MIjn ervaring is, dat het op een gegeven moment wel over gaat, en ik heb veel en verschillende angsten gehad en ook vrij obsessievige gedachten rond de angst. In 2 stappen: eerst leer je om je wat minder mee te laten slepen door de angst, het steeds wat beter te kunnen negeren/mee om te gaan/accepteren (Rascalles: check!). Op den duur komen andere dingen op je pad, die je aandacht meer opeisen. Een nieuwe baan, een verliefdheid, een mooie reis, nieuwe hobby... Ik vind zelf afleiding daarvoor wel cruciaal, dus ookal is het nu prettig en waarschijnlijk goed dat je thuis zit, op den duur kan het je ook erg gaan helpen om iets anders om handen te hebben dan navelstaren op je klachten. (zeg ik met alle liefde hoor)
Sowieso is tijd je beste vriend. Het kost gewoon echt even tijd voordat je stresshormonen weer een beetje zijn genormaliseerd en tot die tijd moet je je eigenlijk best een beetje laten meedeinen met de ups en downs en vooral bewegen naar wat je een goed gevoel geeft... maar je mag echt wel vertrouwen dat het beter wordt.
Sowieso is tijd je beste vriend. Het kost gewoon echt even tijd voordat je stresshormonen weer een beetje zijn genormaliseerd en tot die tijd moet je je eigenlijk best een beetje laten meedeinen met de ups en downs en vooral bewegen naar wat je een goed gevoel geeft... maar je mag echt wel vertrouwen dat het beter wordt.
donderdag 28 april 2016 om 12:57
Hoi Bloem , fijn dat je hier nog komt !! Ja, ik denk ook dat het met de tijd wel beter zal gaan maar dan komt toch vaak de angst weer boven van :oh God, straks komt het nooit meer goed Terwijl ik ergens wel weet dat er vast weer een goeie periode komt. Heel vermoeiend allemaal.
Ik ga overigens wel 1x in de week naar mijn werk alleen ik werk even niet in mijn eigen functie. Dat bedoel ik eigenlijk. Ik ben echt heel tervreden en blij met mijn werk en moet er niet aan denken dat ik niet meer zou werken . En toch geeft het me onrust als ik er verder over na denk. De psychologe adviseert me ook dingen klein te houden. Ik heb nogal de neiging om alles groot te maken . Dat lukt me vaak wel.
Afleiding helpt zeker wel . Ik geniet vooral van wandelen in de natuur, boek lezen , yoga. Maar zodra ik een ander project bedenk, dingen die ik voorheen het leukst vond zoals de inrichting van ons huis en de tuin en het plannen van reizen dan klap ik dacht en word ik onrustig. Heel raar.
Waar ik ook over nadenk is dat er wel dingen moeten gaan veranderen. Dit alles wordt oa getriggerd door vermoeidheid. Stress. Hoe pak je dat dan ? Ik ben zo ontzettend moe. Hoe krijg ik weer wat energie ? Hoe verander je je leven zodanig dat je je goed/stabiel/in balans blijft voelen. En over balans geproken , hoe vind je balans tussen tijd voor jezelf en tijd met je gezin. Ik ben het meest gelukkig en fijn bij mijn gezin maar heb sterker dan ooit ook de behoefte om iets voor mezelf te doen. Hoe kom je erachter wat je wil ? Pfff. Lastig wel .
Ik ga overigens wel 1x in de week naar mijn werk alleen ik werk even niet in mijn eigen functie. Dat bedoel ik eigenlijk. Ik ben echt heel tervreden en blij met mijn werk en moet er niet aan denken dat ik niet meer zou werken . En toch geeft het me onrust als ik er verder over na denk. De psychologe adviseert me ook dingen klein te houden. Ik heb nogal de neiging om alles groot te maken . Dat lukt me vaak wel.
Afleiding helpt zeker wel . Ik geniet vooral van wandelen in de natuur, boek lezen , yoga. Maar zodra ik een ander project bedenk, dingen die ik voorheen het leukst vond zoals de inrichting van ons huis en de tuin en het plannen van reizen dan klap ik dacht en word ik onrustig. Heel raar.
Waar ik ook over nadenk is dat er wel dingen moeten gaan veranderen. Dit alles wordt oa getriggerd door vermoeidheid. Stress. Hoe pak je dat dan ? Ik ben zo ontzettend moe. Hoe krijg ik weer wat energie ? Hoe verander je je leven zodanig dat je je goed/stabiel/in balans blijft voelen. En over balans geproken , hoe vind je balans tussen tijd voor jezelf en tijd met je gezin. Ik ben het meest gelukkig en fijn bij mijn gezin maar heb sterker dan ooit ook de behoefte om iets voor mezelf te doen. Hoe kom je erachter wat je wil ? Pfff. Lastig wel .
donderdag 28 april 2016 om 14:08
Ah ja, herkenbaar ook, mijn angststoornis(sen) dateren van zo'n 10 jaar terug, maar ik krabbel nu op uit een burnout en zo klink jij ook wel een beetje, m.n. dat oververmoeide. Heel goed inderdaad om dingen klein te houden, niet te grote beslissingen en stappen ineens. Angst kost trouwens reteveel energie, dus daar kan je behoorlijk moe van worden. Maar dan nog, je batterij klinkt behoorlijk leeg en je stressysteem ontregeld en het kost gewoon echt veel tijd voor die weer is opgeladen. Sleutel daartoe is rust, regelmaat en fijne (rustige) dingen doen, rustig bewegen, en fijne dingen kunnen juist echt heel kneuterig zijn (goed juist!) Je merkt vanzelf wel of je er kalmer van wordt of juist opgejaagd. Vorig jaar, aan het begin van mijn burnout, wilde ik per se niet die moestuintjes van de AH hebben omdat ik dat al stressvol vond, dat ik het dan MOEST gaan verzorgen haha. Maar nu heb ik een heel oerwoud hier Ik zette toen ook geen muziek op, omdat uitzoeken welke plaat ik moest opzoeken al keuzestress gaf. Nou ja, geeft niks, gaat vanzelf over. Op den duur kom je dingen tegen die fijn voelen en als iets nog niet goed voelt, no stress, ben je er gewoon nog niet aan toe. Of soms vergt het ook gewoon wat oefening.
En luister goed naar die behoeftes die je voelt! Want dat zijn je energiegevers. En proberen zoveel mogelijk je situatie te accepteren zoals deze (vandaag) is, je overgeven aan de moeheid, en angsten los te laten. Op goede dagen lukt mij dat wel maar ook niet altijd.
Maar het is goed om jezelf erin te trainen. Voel je een onrust of spanning of ansgtige gedachte opkomen? Meteen loslaten en focussen op het hier en nu, nog voor dat de angst zich nestelt in je hoofd. Makkelijker gezegd dan gedaan hoor
sterkte!
En luister goed naar die behoeftes die je voelt! Want dat zijn je energiegevers. En proberen zoveel mogelijk je situatie te accepteren zoals deze (vandaag) is, je overgeven aan de moeheid, en angsten los te laten. Op goede dagen lukt mij dat wel maar ook niet altijd.
Maar het is goed om jezelf erin te trainen. Voel je een onrust of spanning of ansgtige gedachte opkomen? Meteen loslaten en focussen op het hier en nu, nog voor dat de angst zich nestelt in je hoofd. Makkelijker gezegd dan gedaan hoor
sterkte!
donderdag 28 april 2016 om 23:13
quote:alinea schreef op 24 april 2016 @ 17:37:
Iedereen heeft wel eens van die rare gedachten denk ik, ik zie ook wel eens ineens voor me dat ik mijn vingers heel erg tussen de deur krijg of als een auto langsrijd dat ik dan voor me zie hoe ik aangereden wordt. En als ik niet zo goed in mijn vel zit dan heeft zo'n beeld veel meer impact.OH HIER IS ECHT EEN MOOI/LEUK/INTERESSANT BOEK OVER.
http://www.nieuwezijds.nl ... t-duiveltje-van-de-geest/
Een moeder die bijvoorbeeld ineens de gedachte krijgt om haar pasgeboren baby tegen de muur te smijten bijvoorbeeld.
Iedereen heeft wel eens van die rare gedachten denk ik, ik zie ook wel eens ineens voor me dat ik mijn vingers heel erg tussen de deur krijg of als een auto langsrijd dat ik dan voor me zie hoe ik aangereden wordt. En als ik niet zo goed in mijn vel zit dan heeft zo'n beeld veel meer impact.OH HIER IS ECHT EEN MOOI/LEUK/INTERESSANT BOEK OVER.
http://www.nieuwezijds.nl ... t-duiveltje-van-de-geest/
Een moeder die bijvoorbeeld ineens de gedachte krijgt om haar pasgeboren baby tegen de muur te smijten bijvoorbeeld.
maandag 2 mei 2016 om 18:50
Hey Bloem ,
Ik heb je twee laatste berichten even opgeslagen , ze helpen me positief te blijven !!
De afgelopen dagen waren namelijk niet zo fijn. Vrijdag begon met migraine , vreselijk heftig. En zaterdag was ik zo vreselijk moe , niet normaal gewoon. Ik dacht werkelijk dat ik er van onderuit zou gaan. Toch even weg maar alles om me heen leek zo onwerkelijk , wow. Heel akelig was het en dan komt toch weer de obsessie met een psychose krijgen , bah. Zondag was het iets beter . In de tuin gewerkt . Maar nog steeds heel wazig en vooral de laatste dagen slap , licht in mn hoofd, soort prikkeldraadgevoel in mn lijf. Omdat ik zo gefocust ben toch weer denken van O jee , als er maar niks ergs met me is.... Savonds een lange wandeling in het bos gemaakt . Het begin was akelig , zwabber benen , maar later toch wel fijn en goed gaan geslapen.
Vanmorgen weer overbewust maar toen kreeg ik bezoek en dat ging prima. Als m gedachten afdwaalden dan kon ik me snel weer focussen om mn bezoek.
Maar ik voel me nog steeds ontzettend moe, slappig, beetje draaierig en overal spierpijn. Herken jij ditb soort klachten ook ? Ik heb nog steeds wel de paniekgedachte dat het nooit meer goed komt maar ook vaak dat ik het maar moet uitzitten . Ik weet het niet zo goed.
Ik heb je twee laatste berichten even opgeslagen , ze helpen me positief te blijven !!
De afgelopen dagen waren namelijk niet zo fijn. Vrijdag begon met migraine , vreselijk heftig. En zaterdag was ik zo vreselijk moe , niet normaal gewoon. Ik dacht werkelijk dat ik er van onderuit zou gaan. Toch even weg maar alles om me heen leek zo onwerkelijk , wow. Heel akelig was het en dan komt toch weer de obsessie met een psychose krijgen , bah. Zondag was het iets beter . In de tuin gewerkt . Maar nog steeds heel wazig en vooral de laatste dagen slap , licht in mn hoofd, soort prikkeldraadgevoel in mn lijf. Omdat ik zo gefocust ben toch weer denken van O jee , als er maar niks ergs met me is.... Savonds een lange wandeling in het bos gemaakt . Het begin was akelig , zwabber benen , maar later toch wel fijn en goed gaan geslapen.
Vanmorgen weer overbewust maar toen kreeg ik bezoek en dat ging prima. Als m gedachten afdwaalden dan kon ik me snel weer focussen om mn bezoek.
Maar ik voel me nog steeds ontzettend moe, slappig, beetje draaierig en overal spierpijn. Herken jij ditb soort klachten ook ? Ik heb nog steeds wel de paniekgedachte dat het nooit meer goed komt maar ook vaak dat ik het maar moet uitzitten . Ik weet het niet zo goed.
maandag 2 mei 2016 om 20:33
Hee, ja is superherkenbaar, die fysieke klachten. lichaam en geest staan nauw in verbinding! Heb die stuk voor stuk ook gehad (sommige nog steeds). En meer. Ik was vorig jaar echt helemaal mentaal en fysiek gecrashed, overal spierpijn, 0 energie, nachten wakker en enorme paniek, zodanig dat ik ook dacht dat ik psychotisch werd en zelfs de crisisdienst heb gebeld. Die me zeiden: Nou mevrouw, u klinkt behoorlijk coherent, ik denk dat u een beetje in paniek bent en best kunt wachten tot uw psycholoog terug is van vakantie. Eh, oh ok... Maar wat ik ermee wil zeggen: Maak je je zorgen dat je psychotisch wordt? En kom je niet enorm incoherent over op je familie? Dan ben je dus niet psychotisch.
Oh mijn vriend begint te piepen dat de film begint, mss later meer
Oh mijn vriend begint te piepen dat de film begint, mss later meer
dinsdag 3 mei 2016 om 09:01
vervolgje:
dat nare, derealisatie gevoel, is m.i, een soort van 'system overload' stand van je hersenen. Vanwege overprikkeling, stress en angst. Ik heb dat ca. 12 jaar geleden een jaar (!) gehad (naar aanleiding van xtc gebruik maar dat terzijde) en ik weet echt heel goed hoe naar dat was. Ieuw. Zo zo naar. Uiteindelijk vanaf gekomen door combinatie van antidepressiva, sport (en anderszins gezond leven) en acceptatie (lotgenotenforums vond ik erg fijn, psycholoog ook wel). Wat later verhuisde ik, kreeg een nieuwe liefde en studeerde af en toen was dat hoofdstuk echt gesloten. Deel van de acceptatie was ook, de acceptatie dat angst ook wel een beetje bij mij hoort, en dat dat ok is. Het went, en wanneer het wat gewend is is het niet meer zo zwaar, en daardoor neemt het af, en dan is het weg.
Toen ik vorig jaar burnout raakte and the shit hit the fan, kwam dat gevoel soms even terug, dat duurde af en aan een week of 4. En ik was zo bang dat de derealisatie weer terug zou komen en zo blij toen het weer wegging! Maar de sleutel is echt ontspanning- als je ontspant raken je hersenen niet in die system overload, en ontstaat er ook herstelcapaciteit voor je energie en andere fysieke ongemakken. Maar ik weet hoe moeilijk het is om te ontspannen, wanneer je je zo rot voelt en je halve leven in duigen ligt. De cruciale factor is tijd, daarin. Als het staks weer een beetje beter gaat en je stapje voor stapje meer gaat kunnen, geniet daarvan! Een focus op wat wel kan en goed is, in plaats van op wat niet kan of vervelend is, is heel helend. Want aandacht + angst voor het negatieve/enge houdt de angst en stress in stand. Waardoor je niet in die rust komt die nodig is voor je herstel. Maar nogmaals, lukt dat nu allemaal nog niet, maakt niet uit. Dat heeft echt tijd nodig. Niemand lukt dat, van de een op andere dag. Het duurt zolang het duurt.
Je hebt ook een jaar of 12 terug diep gezeten, zei je toch? En toen ben je er ook uitgekomen. Dat zegt alvast dat je een survivor bent!
dat nare, derealisatie gevoel, is m.i, een soort van 'system overload' stand van je hersenen. Vanwege overprikkeling, stress en angst. Ik heb dat ca. 12 jaar geleden een jaar (!) gehad (naar aanleiding van xtc gebruik maar dat terzijde) en ik weet echt heel goed hoe naar dat was. Ieuw. Zo zo naar. Uiteindelijk vanaf gekomen door combinatie van antidepressiva, sport (en anderszins gezond leven) en acceptatie (lotgenotenforums vond ik erg fijn, psycholoog ook wel). Wat later verhuisde ik, kreeg een nieuwe liefde en studeerde af en toen was dat hoofdstuk echt gesloten. Deel van de acceptatie was ook, de acceptatie dat angst ook wel een beetje bij mij hoort, en dat dat ok is. Het went, en wanneer het wat gewend is is het niet meer zo zwaar, en daardoor neemt het af, en dan is het weg.
Toen ik vorig jaar burnout raakte and the shit hit the fan, kwam dat gevoel soms even terug, dat duurde af en aan een week of 4. En ik was zo bang dat de derealisatie weer terug zou komen en zo blij toen het weer wegging! Maar de sleutel is echt ontspanning- als je ontspant raken je hersenen niet in die system overload, en ontstaat er ook herstelcapaciteit voor je energie en andere fysieke ongemakken. Maar ik weet hoe moeilijk het is om te ontspannen, wanneer je je zo rot voelt en je halve leven in duigen ligt. De cruciale factor is tijd, daarin. Als het staks weer een beetje beter gaat en je stapje voor stapje meer gaat kunnen, geniet daarvan! Een focus op wat wel kan en goed is, in plaats van op wat niet kan of vervelend is, is heel helend. Want aandacht + angst voor het negatieve/enge houdt de angst en stress in stand. Waardoor je niet in die rust komt die nodig is voor je herstel. Maar nogmaals, lukt dat nu allemaal nog niet, maakt niet uit. Dat heeft echt tijd nodig. Niemand lukt dat, van de een op andere dag. Het duurt zolang het duurt.
Je hebt ook een jaar of 12 terug diep gezeten, zei je toch? En toen ben je er ook uitgekomen. Dat zegt alvast dat je een survivor bent!
dinsdag 10 mei 2016 om 21:15
Hey Bloem ,
Ik had al eerder willen reageren maar ben ziek geweest en nog steeds niet helemaal beter. Overgeven , ontzettende nek en hoofdpijn en daarbij ook nog slokdarmkrampen , krampen in mn armen en benen en overal spierpijn. Ik noem het zo specifiek omdat dit natuurlijk ook mijn angsten weer triggert. Echt ruk want ik kon al mijn lichamelijke klachten best relativeren maar nu dus even niet en ik schiet er niet echt van in de paniekstand maar toch gaat door mijn hoofd : O jee, wat als er iets mis is. Niet tof. Het helpt ook niet dat ik zeker elke twee weken wel een dag of drie echt lam lig met dit soort klachten. en natuurlijk is er onderzoek gedaan maar niks gevonden.
Dat van de crisisdienst herken ik
IK belde ze ook toen dit allemaal begon. Ik zei : mevrouw ik geloof serieus dat ik helemaal door draai op het moment. Waarop de dienstdoende arts zei : u klinkt wat neurotisch , heeft u een AH of iets in de buurt ? Koop daar even Valdispert , helpt echt . NU denk ik wel : OMG , heb ik ze serieus gebeld ?!
De derealisatie is wel heel erg veel minder geworden. De paniekaanvallen ook (hoewel ik op het moment weer erg nerveus ben en onrustig ivm een telefoontje met mijn werk vanmiddag) . Het rare is dat na het psychisch wat rustiger lijkt , ik lichamelijk weer allemaal klachten krijg waar ik dan toch weer angstig van word. Herken je dat ? Ik ben ook zo verschrikkelijk moe, onvoorstelbaar. Ik wist eergisteren serieus niet meer hoe mijn telefoon werkte . Ik kon het gewoon niet meer bedenken. Ik ben gek op lezen maar meer dan een bladzijde per dag red ik niet. Ik weet niet wat me overkomt wat dat betreft.
Ik hoop dat je gelijk hebt en dat tijd ook veel doet. Ik zat diep 15 jaar geleden maar was toen voornamelijk depressief door angst. Ik kende toen geen paniek of derealisatie. Omdat ik nu nog dieper zit ben ik soms ook wel eens bang dat dit het begin van nog erger is. Dat het in de jaren die komen gaan alleen maar slechter gaat worden. En ja, ik begrijp natuurlijk ook wel dat die gedachten me niet helpen
Hoewel ik niet zoveel doe op een dag kom ik toch niet echt tot rust en dat frusteert me enorm want wat kan ik nog doen ? Ik zal toch ook weer eens meer moeten gaan werken. Wanneer en hoe ? Ik ben er zo niet aan toe. Alleen het gevoel eraan maakt me heel erg gestresst. Of eigenlijk is het meer een algeheel gevoel van wat gaat er in Godsnaam met mijn leven gebeuren zo ? Ik gok dat mijn psych juist hierom zegt dat ik het klein moet houden Daarbij voel ik me heel erg beperkt door de hoofdpijn en nekpijn en andere pijntjes. Ik krijg fysio en dat verlicht wat maar deze klachten waren er lang voordat de paniek losbrak , hoe kom ik er vanaf?
Nou ja, je ziet , het houdt me allemaal nogal bezig Hoe gaat het met jou ? Herkenbaar nog steeds ? Ik heb ook veel steun aan praten en lezen hier maar kan zo snel niet veel andere lopende topics vinden. Ik hoop dat je nog mee leest hier. Bedankt nog voor je eerdere posts !!!
Ik had al eerder willen reageren maar ben ziek geweest en nog steeds niet helemaal beter. Overgeven , ontzettende nek en hoofdpijn en daarbij ook nog slokdarmkrampen , krampen in mn armen en benen en overal spierpijn. Ik noem het zo specifiek omdat dit natuurlijk ook mijn angsten weer triggert. Echt ruk want ik kon al mijn lichamelijke klachten best relativeren maar nu dus even niet en ik schiet er niet echt van in de paniekstand maar toch gaat door mijn hoofd : O jee, wat als er iets mis is. Niet tof. Het helpt ook niet dat ik zeker elke twee weken wel een dag of drie echt lam lig met dit soort klachten. en natuurlijk is er onderzoek gedaan maar niks gevonden.
Dat van de crisisdienst herken ik
IK belde ze ook toen dit allemaal begon. Ik zei : mevrouw ik geloof serieus dat ik helemaal door draai op het moment. Waarop de dienstdoende arts zei : u klinkt wat neurotisch , heeft u een AH of iets in de buurt ? Koop daar even Valdispert , helpt echt . NU denk ik wel : OMG , heb ik ze serieus gebeld ?!De derealisatie is wel heel erg veel minder geworden. De paniekaanvallen ook (hoewel ik op het moment weer erg nerveus ben en onrustig ivm een telefoontje met mijn werk vanmiddag) . Het rare is dat na het psychisch wat rustiger lijkt , ik lichamelijk weer allemaal klachten krijg waar ik dan toch weer angstig van word. Herken je dat ? Ik ben ook zo verschrikkelijk moe, onvoorstelbaar. Ik wist eergisteren serieus niet meer hoe mijn telefoon werkte . Ik kon het gewoon niet meer bedenken. Ik ben gek op lezen maar meer dan een bladzijde per dag red ik niet. Ik weet niet wat me overkomt wat dat betreft.
Ik hoop dat je gelijk hebt en dat tijd ook veel doet. Ik zat diep 15 jaar geleden maar was toen voornamelijk depressief door angst. Ik kende toen geen paniek of derealisatie. Omdat ik nu nog dieper zit ben ik soms ook wel eens bang dat dit het begin van nog erger is. Dat het in de jaren die komen gaan alleen maar slechter gaat worden. En ja, ik begrijp natuurlijk ook wel dat die gedachten me niet helpen
Hoewel ik niet zoveel doe op een dag kom ik toch niet echt tot rust en dat frusteert me enorm want wat kan ik nog doen ? Ik zal toch ook weer eens meer moeten gaan werken. Wanneer en hoe ? Ik ben er zo niet aan toe. Alleen het gevoel eraan maakt me heel erg gestresst. Of eigenlijk is het meer een algeheel gevoel van wat gaat er in Godsnaam met mijn leven gebeuren zo ? Ik gok dat mijn psych juist hierom zegt dat ik het klein moet houden
Daarbij voel ik me heel erg beperkt door de hoofdpijn en nekpijn en andere pijntjes. Ik krijg fysio en dat verlicht wat maar deze klachten waren er lang voordat de paniek losbrak , hoe kom ik er vanaf?Nou ja, je ziet , het houdt me allemaal nogal bezig
Hoe gaat het met jou ? Herkenbaar nog steeds ? Ik heb ook veel steun aan praten en lezen hier maar kan zo snel niet veel andere lopende topics vinden. Ik hoop dat je nog mee leest hier. Bedankt nog voor je eerdere posts !!!
