Kinderen
alle pijlers
Peuterpuberen
dinsdag 10 mei 2016 om 21:17
Mijn lieve, goed luisterende, goedlachse meisje is de peuterpuberteit ingegleden en heb sinds een paar weken mijn handen vol aan haar. De meest simpele dingen als in bad gaan (wat ze altijd zó leuk vond!), aankleden, luiers verschonen en naar bed gaan zijn veranderd in dagelijkse bezigheden die een hoop van mijn geduld vergen. Een normale fase, maar ik merk dat ik mijn weg nog moet vinden om er mee om te gaan.
Ik zoek dus aanvullingen en tips.
Vooralsnog maakt een rondje Google mij wijs dat ik de time-out methode moet toepassen, maar ik vind het niet van toepassing op mijn dochter. Mijn dochter is namelijk een zacht meisje dat overweldigd is door emoties en het lijkt me niet dat ik dat gedrag moet straffen. Ik wil namelijk dat mijn dochter zich begrepen voelt en veilig voelt bij ons. Vooralsnog gaat het voornamelijk om huilbuien (met soms krijsen) en slaat ze niet. Bij een huilbui geef ik aan haar te begrijpen, dat het niet leuk is, maar het niet mag of dat het gewoon moet gebeuren. Vaak is de huilbui in vijf minuten voorbij en knuffelen we elkaar en geef ik haar een kus.
Is er nog iets wat we kunnen doen of toepassen? Voor de rest is het het uitzitten natuurlijk, maar wat ik kan doen het haar gemakkelijker te maken doe ik graag.
Ook wil ik vragen wat verstandig is in dit stadium betreffende de fopspeen afleren. Ze is er súper gehecht aan, mist dat ding gelijk als ze het maar überhaupt uit haar mond valt. Ik heb het gevoel dat de fopspeen nog belangrijker is geworden voor haar sinds ze zo emotioneel met zichzelf in de knoop zit. Echter, willen we met twee jaar - volgende maand dus - de fopspeen alleen voor 's nachts laten zijn. Hoe pak ik dit dan goed aan? Op de opvang levert ze die zonder problemen in, maar bij ons is het direct drama.
Bedankt alvast voor alle tips en adviezen.
Ik zoek dus aanvullingen en tips.
Vooralsnog maakt een rondje Google mij wijs dat ik de time-out methode moet toepassen, maar ik vind het niet van toepassing op mijn dochter. Mijn dochter is namelijk een zacht meisje dat overweldigd is door emoties en het lijkt me niet dat ik dat gedrag moet straffen. Ik wil namelijk dat mijn dochter zich begrepen voelt en veilig voelt bij ons. Vooralsnog gaat het voornamelijk om huilbuien (met soms krijsen) en slaat ze niet. Bij een huilbui geef ik aan haar te begrijpen, dat het niet leuk is, maar het niet mag of dat het gewoon moet gebeuren. Vaak is de huilbui in vijf minuten voorbij en knuffelen we elkaar en geef ik haar een kus.
Is er nog iets wat we kunnen doen of toepassen? Voor de rest is het het uitzitten natuurlijk, maar wat ik kan doen het haar gemakkelijker te maken doe ik graag.
Ook wil ik vragen wat verstandig is in dit stadium betreffende de fopspeen afleren. Ze is er súper gehecht aan, mist dat ding gelijk als ze het maar überhaupt uit haar mond valt. Ik heb het gevoel dat de fopspeen nog belangrijker is geworden voor haar sinds ze zo emotioneel met zichzelf in de knoop zit. Echter, willen we met twee jaar - volgende maand dus - de fopspeen alleen voor 's nachts laten zijn. Hoe pak ik dit dan goed aan? Op de opvang levert ze die zonder problemen in, maar bij ons is het direct drama.
Bedankt alvast voor alle tips en adviezen.
dinsdag 10 mei 2016 om 21:22
Hier helpt het enigszins als de boel voorspelbaar is. Ik vertel dus de hele dag wat we gaan doen en wat daarna komt. Verder geef ik mijn zoon regie waar het kan. Het blauwe of het groene tshirt, kaas of hagelslag.. Dat lijkt ook meer grip te geven voor hem waardoor hij ook flexibeler wordt (soms ) als ik iets wil. Mooi hoe je naar dochter kijkt en naar wat ze nodig heeft. 't Is een fase.
dinsdag 10 mei 2016 om 21:23
Mijn anderhalf jarige (met duidelijk meer temperament dan de jouwe ) zijn we op een gegeven moment toen ik hem wat al te gehecht aan dat ding vond worden gewoon gaan vertellen dat de speen voor bed is en het aankleedkussen. Dat scheelt al een hoop gedoe met de luiers en aankleden. Daarna is het weer inleveren.
dinsdag 10 mei 2016 om 21:25
Wij doen bij zoon (ook vanaf tweede verjaardag ongeveer) spenen bij uit bed komen in Tupperware doosje. In het begin zetten we dat doosje dan uit het zicht weg, maar dat hoeft nu niet meer. Werkte hier heel goed.
Time out doe ik ook niet, maar af en toe zeg ik wel dat ie moet stoppen met huilen. Beetje afwisselen dus tussen begrip en kordaat zijn en afkappen.
Time out doe ik ook niet, maar af en toe zeg ik wel dat ie moet stoppen met huilen. Beetje afwisselen dus tussen begrip en kordaat zijn en afkappen.
Het is zoals het is
dinsdag 10 mei 2016 om 21:31
Je hebt toch ook net een baby? Hangt dat misschien samen met de driftbuien? Het zou kunnen dat ze zich minder gehoord voelt. Positieve aandacht en een beetje begrip.
De speen heb ik destijds cold turkey weg gedaan met de uitleg dat het slecht is voor de tandjes. Dat kost je twee dagen nachtrust, maar daarna ben je er vanaf.
De speen heb ik destijds cold turkey weg gedaan met de uitleg dat het slecht is voor de tandjes. Dat kost je twee dagen nachtrust, maar daarna ben je er vanaf.
dinsdag 10 mei 2016 om 21:33
Mijn oudste leverde de speen gewoon uit zichzelf in. Dus misschien even wachten,als dit nu zo voor je aanvoelt.
Bij oudste (zelfde karakter) deze dingen geprobeerd:
Hier hielp keuze geven.
Zelf meer zeggenschap over zaken geven. Zelf laten kiezen wat ze aantrok (en jaren naast een heel bijzonder gekleed kind gelopen). Laten helpen. Stiften geven ipv potloden. Dat soort dingen.
En ik zat de buien soms maar gewoon uit. Bij mijn oudste hielp humor wel en (niet pedagogisch) nadoen.
Niet vals nadoen maar om de sfeer te breken. Lekker samen over de grond rollen.
En voet bij stuk houden.
Bij oudste (zelfde karakter) deze dingen geprobeerd:
Hier hielp keuze geven.
Zelf meer zeggenschap over zaken geven. Zelf laten kiezen wat ze aantrok (en jaren naast een heel bijzonder gekleed kind gelopen). Laten helpen. Stiften geven ipv potloden. Dat soort dingen.
En ik zat de buien soms maar gewoon uit. Bij mijn oudste hielp humor wel en (niet pedagogisch) nadoen.
Niet vals nadoen maar om de sfeer te breken. Lekker samen over de grond rollen.
En voet bij stuk houden.
dinsdag 10 mei 2016 om 21:33
Mijn zoon van 2,5 heeft vooralsnog geen verschijnselen van peuterpuberteit, dus hij is óf laat óf het is ons bespaard gebleven. Het enige dat ik kan bedenken is dat hij géén handje vasthouden wil tijdens het wandelen. En beslist niet wil gaan huilen als hij boos is als hij zich pijn heeft gedaan. Stalen gezichtje. "Heb je je pijn gedaan?" "Nee!!!"
dinsdag 10 mei 2016 om 21:34
Zoon huilt vooral heftig als hij moe of hongerig is en dingen gaan niet zoals hij wil; eigenlijk zelden alleen uit puberigheid. Bij honger krijgt hij eten, bij moe knuffel ik hem tot hij zich weer beter voelt. Of hij gaat naar bed. Verder doe ik niks, het gaat vanzelf wel weer over. Het is al een stuk minder, ik denk dat hij er weer bijna uit is (even afkloppen ).
Zoon's sort of speen ben ik aan het beperken tot thuis. Dat heb ik hem gewoon verteld, en omdat hij beter in zijn vel zit was dat geen probleem. Zou die speen misschien nog even uitstellen tot een makkelijkere periode.
Zoon's sort of speen ben ik aan het beperken tot thuis. Dat heb ik hem gewoon verteld, en omdat hij beter in zijn vel zit was dat geen probleem. Zou die speen misschien nog even uitstellen tot een makkelijkere periode.
dinsdag 10 mei 2016 om 21:37
quote:wolkenwietje schreef op 10 mei 2016 @ 21:22:
Hier helpt het enigszins als de boel voorspelbaar is. Ik vertel dus de hele dag wat we gaan doen en wat daarna komt. Verder geef ik mijn zoon regie waar het kan. Het blauwe of het groene tshirt, kaas of hagelslag.. Dat lijkt ook meer grip te geven voor hem waardoor hij ook flexibeler wordt (soms ) als ik iets wil. Mooi hoe je naar dochter kijkt en naar wat ze nodig heeft. 't Is een fase.
Soms is onvoorspelbaar zijn ook een oplossing. Jonste hier kon dingen vooral niet willen. Door zelf de strijd niet eens meer te laten onstaan, kwam er veel lucht.
Voorbeeld: Ineens wilde hij niet in de buggy, ging al schreeuwen zodra de haldeur open ging. Op een ochtend hingen de jassen al in de keuken, namen we de achterdeur en gingen we broer en zus op de fiets naar school brengen. Niks strijd, en iedereen op tijd.
Hier helpt het enigszins als de boel voorspelbaar is. Ik vertel dus de hele dag wat we gaan doen en wat daarna komt. Verder geef ik mijn zoon regie waar het kan. Het blauwe of het groene tshirt, kaas of hagelslag.. Dat lijkt ook meer grip te geven voor hem waardoor hij ook flexibeler wordt (soms ) als ik iets wil. Mooi hoe je naar dochter kijkt en naar wat ze nodig heeft. 't Is een fase.
Soms is onvoorspelbaar zijn ook een oplossing. Jonste hier kon dingen vooral niet willen. Door zelf de strijd niet eens meer te laten onstaan, kwam er veel lucht.
Voorbeeld: Ineens wilde hij niet in de buggy, ging al schreeuwen zodra de haldeur open ging. Op een ochtend hingen de jassen al in de keuken, namen we de achterdeur en gingen we broer en zus op de fiets naar school brengen. Niks strijd, en iedereen op tijd.
dinsdag 10 mei 2016 om 21:39
Fleet zou het ook te maken kunnen hebben met de afgelopen hele heftige periode? Kinderen voelen jouw stemming feilloos aan maar snappen op die leeftijd natuurlijk niet wat er allemaal speelt.
Ik zou nog lekker een tijd wachten met het afleren van de speen. Dat is fijn en vertrouwd, geeft troost en veiligheid. Afbouwen komt vanzelf wel joh.
Verder zou ik heel duidelijk en consequent zijn, zoals je al doet: vertellen dat je snapt dat ze het niet leuk vindt, maar dat het toch even moet. En dus doorzetten. Volgens mij doe je het gewoon goed en is dit ofwel een fase, of een (hele begrijpelijke) reactie op de afgelopen tijd. Hoe dan ook een dikke
Ik zou nog lekker een tijd wachten met het afleren van de speen. Dat is fijn en vertrouwd, geeft troost en veiligheid. Afbouwen komt vanzelf wel joh.
Verder zou ik heel duidelijk en consequent zijn, zoals je al doet: vertellen dat je snapt dat ze het niet leuk vindt, maar dat het toch even moet. En dus doorzetten. Volgens mij doe je het gewoon goed en is dit ofwel een fase, of een (hele begrijpelijke) reactie op de afgelopen tijd. Hoe dan ook een dikke
dinsdag 10 mei 2016 om 21:44
quote:MinkeDeWit schreef op 10 mei 2016 @ 21:31:
Je hebt toch ook net een baby? Hangt dat misschien samen met de driftbuien? Het zou kunnen dat ze zich minder gehoord voelt. Positieve aandacht en een beetje begrip.
De speen heb ik destijds cold turkey weg gedaan met de uitleg dat het slecht is voor de tandjes. Dat kost je twee dagen nachtrust, maar daarna ben je er vanaf.
Ik denk ook dat het wellicht meer met de baby te maken heeft dan peuterpuberteit. Mijn kinderen hebben ook dat leeftijdsverschil en een paar weken na de geboorte van nr 2 werd mijn brave oudste ook een beetje lastig. Volgens mij kwam het omdat zijn leventje en routine overhoop lagen, hij is nogal een gewoontedier. Genoeg aandacht geven (als je dat zelf niet kunt dan wellicht door vertrouwde familie/babysit), zelf laten kiezen (2opties geven), alles uitleggen, voorspelbaar dagprogramma, geduldig blijven (Vond ik lastig met de drukte van een 2e kind erbij, dus was ik oudste ineens vaker dan voorheen aan het opjutten)
Speen hier al sinds het begin alleen in bed,dus daarmee geen ervaring. Echt afwennen doen we later wel als de rust is wedergekeerd. Weet niet of je nog reisjes oid op het programma hebt staan, maar dat vind ik ideaal om vervelende patronen te doorbreken. Op vakantie bv ineens speen laten inleveren en dat thuis voortzetten. Succes.
Je hebt toch ook net een baby? Hangt dat misschien samen met de driftbuien? Het zou kunnen dat ze zich minder gehoord voelt. Positieve aandacht en een beetje begrip.
De speen heb ik destijds cold turkey weg gedaan met de uitleg dat het slecht is voor de tandjes. Dat kost je twee dagen nachtrust, maar daarna ben je er vanaf.
Ik denk ook dat het wellicht meer met de baby te maken heeft dan peuterpuberteit. Mijn kinderen hebben ook dat leeftijdsverschil en een paar weken na de geboorte van nr 2 werd mijn brave oudste ook een beetje lastig. Volgens mij kwam het omdat zijn leventje en routine overhoop lagen, hij is nogal een gewoontedier. Genoeg aandacht geven (als je dat zelf niet kunt dan wellicht door vertrouwde familie/babysit), zelf laten kiezen (2opties geven), alles uitleggen, voorspelbaar dagprogramma, geduldig blijven (Vond ik lastig met de drukte van een 2e kind erbij, dus was ik oudste ineens vaker dan voorheen aan het opjutten)
Speen hier al sinds het begin alleen in bed,dus daarmee geen ervaring. Echt afwennen doen we later wel als de rust is wedergekeerd. Weet niet of je nog reisjes oid op het programma hebt staan, maar dat vind ik ideaal om vervelende patronen te doorbreken. Op vakantie bv ineens speen laten inleveren en dat thuis voortzetten. Succes.
dinsdag 10 mei 2016 om 21:57
Wat hierboven al gezegd wordt: waar mogelijk laten kiezen. En: ik vertel de hele dag door wat er gaat gebeuren, liefst dingen meerdere keren aankondigen. Zeker als dingen afgesloten moeten worden, dus niet: we gaan nu naar huis, maar: dit is de laatste keer dat je van de glijbaan mag en dan gaan we terug naar de fiets naar huis. Zelf vond ik dat zijn ontwikkeling rond 2 heel hard ging, opeens snapte hij veel.meer en ging hij beter praten.
Verder proberen we het jammeren zoveel mogelijk te negeren en vragen we hem op dat moment te vertellen wat hij wil, uitleggen dat als hij niet praat kunnen wij hem niet helpen , dat lukt soms
En soms laat ik hem wel even in zijn sop gaar koken: vanmiddag wilde hij niet naar de speeltuin lopen op zijn nieuwe schoenen. Ik ben gewoon vast zijn schep en emmer gaan pakken, na enige tijd kwam hij wel achter me aan en zijn we lekker gaan spelen.
Verder proberen we het jammeren zoveel mogelijk te negeren en vragen we hem op dat moment te vertellen wat hij wil, uitleggen dat als hij niet praat kunnen wij hem niet helpen , dat lukt soms
En soms laat ik hem wel even in zijn sop gaar koken: vanmiddag wilde hij niet naar de speeltuin lopen op zijn nieuwe schoenen. Ik ben gewoon vast zijn schep en emmer gaan pakken, na enige tijd kwam hij wel achter me aan en zijn we lekker gaan spelen.
dinsdag 10 mei 2016 om 22:01
Oh ja dat levende klok idee doe ik inderdaad ook.
Vandaag gaan we eerst dit, dan dat, hapje eten, en dan etc etc.
Werkt heel goed.
Laatst moesten we anderhalf uur bij de huisarts wachten en zei hij alleen steeds: Eerst heeeel lang wachten en DAN naar de apenthee/apotheek (ik begreep later dat hij dacht iets met apen te gaan doen )
Vandaag gaan we eerst dit, dan dat, hapje eten, en dan etc etc.
Werkt heel goed.
Laatst moesten we anderhalf uur bij de huisarts wachten en zei hij alleen steeds: Eerst heeeel lang wachten en DAN naar de apenthee/apotheek (ik begreep later dat hij dacht iets met apen te gaan doen )
dinsdag 10 mei 2016 om 22:04
Oh ja, dat laten kiezen vind ik wel een goede tip. Niet dat we hier veel problemen hebben met keuzes maken, maar heb dit vanaf het begin eigenlijk gedaan. Ik geef twee opties die mij eigenlijk om het even zijn. Zoon kiest daar dan uit en heeft -neem ik aan- het gevoel helemaal zelf beslist te hebben.
dinsdag 10 mei 2016 om 22:06
Wat lees ik hier een herkenning in..
ik vind het soms ook heel lastig om hier mee om te gaan. Mijn dochter is net twee en probeert me momenteel op alle manieren uit te dagen. Niks lijkt te helpen en dan moet ik me echt in houden om niet heel booa te worden en te gaan schreeuwen. Als ik vervolgens wel eens te boos ben geworden, voel ik me weer heel schuldig en voel ik me een slechte moeder.
ik vind dit ook een pittige fase, maar tegelijkertijd ben ik zo trots als ik zie wat ze inmiddels allemaal al kan en dat het een echt dametje is geworden!
dus geen tips helaas maar wel begrip. Geeft een gevoel van onmacht. Leren loslaten is voor mij altijd moeilijk. Ben nogal eeen controlfreak haha.
ik vind het soms ook heel lastig om hier mee om te gaan. Mijn dochter is net twee en probeert me momenteel op alle manieren uit te dagen. Niks lijkt te helpen en dan moet ik me echt in houden om niet heel booa te worden en te gaan schreeuwen. Als ik vervolgens wel eens te boos ben geworden, voel ik me weer heel schuldig en voel ik me een slechte moeder.
ik vind dit ook een pittige fase, maar tegelijkertijd ben ik zo trots als ik zie wat ze inmiddels allemaal al kan en dat het een echt dametje is geworden!
dus geen tips helaas maar wel begrip. Geeft een gevoel van onmacht. Leren loslaten is voor mij altijd moeilijk. Ben nogal eeen controlfreak haha.
dinsdag 10 mei 2016 om 22:08
Toen zoon de leeftijd van jouw meisje had, hielp afleiden nog best vaak. Of even rustig knuffelen als hij zich erg verzette tegen iets. En negeren hielp ook, als hij niet met iets gevaarlijks bezig was natuurlijk.
Als je dochter even in zo'n heftige fase zit en ze veel veranderingen in korte tijd heeft moeten verstouwen, zou ik niet nu beginnen om iets aan die fopspeen te doen. Dat kan over een tijdje ook wel en ze zal er nu waarschijnlijk nog veel steun aan ontlenen.
Als je dochter even in zo'n heftige fase zit en ze veel veranderingen in korte tijd heeft moeten verstouwen, zou ik niet nu beginnen om iets aan die fopspeen te doen. Dat kan over een tijdje ook wel en ze zal er nu waarschijnlijk nog veel steun aan ontlenen.
dinsdag 10 mei 2016 om 22:08
quote:momo1980 schreef op 10 mei 2016 @ 21:39:
Fleet zou het ook te maken kunnen hebben met de afgelopen hele heftige periode? Kinderen voelen jouw stemming feilloos aan maar snappen op die leeftijd natuurlijk niet wat er allemaal speelt.
Ik zou nog lekker een tijd wachten met het afleren van de speen. Dat is fijn en vertrouwd, geeft troost en veiligheid. Afbouwen komt vanzelf wel joh.
Verder zou ik heel duidelijk en consequent zijn, zoals je al doet: vertellen dat je snapt dat ze het niet leuk vindt, maar dat het toch even moet. En dus doorzetten. Volgens mij doe je het gewoon goed en is dit ofwel een fase, of een (hele begrijpelijke) reactie op de afgelopen tijd. Hoe dan ook een dikke Hé Momo, daar zou je zeker gelijk in kunnen hebben. Dan laat ik de speen even voor wat het is, ik zie het ook als een vorm van troost maar laat me ook wel leiden dat het 'moet'.
Fleet zou het ook te maken kunnen hebben met de afgelopen hele heftige periode? Kinderen voelen jouw stemming feilloos aan maar snappen op die leeftijd natuurlijk niet wat er allemaal speelt.
Ik zou nog lekker een tijd wachten met het afleren van de speen. Dat is fijn en vertrouwd, geeft troost en veiligheid. Afbouwen komt vanzelf wel joh.
Verder zou ik heel duidelijk en consequent zijn, zoals je al doet: vertellen dat je snapt dat ze het niet leuk vindt, maar dat het toch even moet. En dus doorzetten. Volgens mij doe je het gewoon goed en is dit ofwel een fase, of een (hele begrijpelijke) reactie op de afgelopen tijd. Hoe dan ook een dikke Hé Momo, daar zou je zeker gelijk in kunnen hebben. Dan laat ik de speen even voor wat het is, ik zie het ook als een vorm van troost maar laat me ook wel leiden dat het 'moet'.
dinsdag 10 mei 2016 om 22:11
quote:FleetFox schreef op 10 mei 2016 @ 22:09:
De levende klok en kiezen vind ik goede tips! Kiezen deed ik dusver alleen als ze echt tegensputterde, maar ik zal haar nu wat meer laten kiezen. Zal ook wat meer zelfstandigheid oproepen bij haar. En bied de keuze dan direct aan, niet bij het eerste protest dan ben je te laat.
De levende klok en kiezen vind ik goede tips! Kiezen deed ik dusver alleen als ze echt tegensputterde, maar ik zal haar nu wat meer laten kiezen. Zal ook wat meer zelfstandigheid oproepen bij haar. En bied de keuze dan direct aan, niet bij het eerste protest dan ben je te laat.
dinsdag 10 mei 2016 om 22:22
Laten kiezen is trouwens geen garantie voor succes. Mijn zoontje was kort na zijn 2e verjaardag al zo snugger om zelf met alternatieven te komen. Wil je pindakaas of appelstroop? Uuuh...nee. Hagelslag!
Of bij een saladebuffet 'ook eten'. OK, wat wil je dan eten? *tilt zoon op* Zoon bekijkt alles argwanend en zegt dan 'cake' vervolgens is hij boos/teleurgesteld omdat er geen cake is
Of bij een saladebuffet 'ook eten'. OK, wat wil je dan eten? *tilt zoon op* Zoon bekijkt alles argwanend en zegt dan 'cake' vervolgens is hij boos/teleurgesteld omdat er geen cake is
dinsdag 10 mei 2016 om 22:26
Mijn zoon wordt volgende week twee jaar en zijn zusje is nu 5 weken. Dat zal ook niet helpen, maar de part-time oortjes en het gericht gooien was voor de geboorte al begonnen. Soms erg grappig, maar vaak ook heel irritant. Hij is ook een gevoelig type, maar bij gericht gooien gaat hij toch echt even naar de gang (hij loopt wel zelf, dat scheelt). Bij huilbuien krijgt hij de keuze, of stoppen met miepen of huilen op de gang. Hij is nogal van de drama en kan echt erin blijven hangen anders.
Speen is net voor de geboorte van zn zusje al alleen voor de nacht geworden (tenzij hij ziek is). Heb gewoon op dag gezegd dat de speen alleen voor het slapen is, want hij is nu groot. Geen probleem. Maar als je dochter er zo aan gehecht is, zou ik het voor nu zo laten. Toch fijn dat ze haar eigen (vertrouwelijke) ding heeft.
Speen is net voor de geboorte van zn zusje al alleen voor de nacht geworden (tenzij hij ziek is). Heb gewoon op dag gezegd dat de speen alleen voor het slapen is, want hij is nu groot. Geen probleem. Maar als je dochter er zo aan gehecht is, zou ik het voor nu zo laten. Toch fijn dat ze haar eigen (vertrouwelijke) ding heeft.
dinsdag 10 mei 2016 om 22:34
quote:paper-note schreef op 10 mei 2016 @ 22:22:
Laten kiezen is trouwens geen garantie voor succes. Mijn zoontje was kort na zijn 2e verjaardag al zo snugger om zelf met alternatieven te komen. Wil je pindakaas of appelstroop? Uuuh...nee. Hagelslag!
Of bij een saladebuffet 'ook eten'. OK, wat wil je dan eten? *tilt zoon op* Zoon bekijkt alles argwanend en zegt dan 'cake' vervolgens is hij boos/teleurgesteld omdat er geen cake is :DJa, hahaha, hier ook. Ik laat hem heel vaak zelf kiezen, maar dat werkt niet altijd. Vanmiddag kreeg hij de vraag of hij een appel of druiven wilde, kreeg ik als antwoord 'peer'. En vaak is het antwoord ook gewoon 'nee', ongeacht de vraag/keuzes.
Laten kiezen is trouwens geen garantie voor succes. Mijn zoontje was kort na zijn 2e verjaardag al zo snugger om zelf met alternatieven te komen. Wil je pindakaas of appelstroop? Uuuh...nee. Hagelslag!
Of bij een saladebuffet 'ook eten'. OK, wat wil je dan eten? *tilt zoon op* Zoon bekijkt alles argwanend en zegt dan 'cake' vervolgens is hij boos/teleurgesteld omdat er geen cake is :DJa, hahaha, hier ook. Ik laat hem heel vaak zelf kiezen, maar dat werkt niet altijd. Vanmiddag kreeg hij de vraag of hij een appel of druiven wilde, kreeg ik als antwoord 'peer'. En vaak is het antwoord ook gewoon 'nee', ongeacht de vraag/keuzes.
dinsdag 10 mei 2016 om 22:49
Dochter kiest graag, inderdaad deze of die van iets (aankleden, limonade, jam).
De speen was door weet ik eigenlijk niet eens meer met drie nog wel aanwezig. Maanden over gepraat, er was er nog maar eentje. Die ging stuk, toen moest hij in de prullenbak. Eén keer hard huilen een paar keer zeggen dat het wel jammer is, en ze is ervan af.
Gepraat: vragen gesteld welke grotere, even grote en iets kleinere kinderen nog een speen hebben.
Werkte ook met plassen.
Ik kan dat niet voor haar doen, ik ga haar niet dwingen. Maar wanneer zou ze gaan stoppen met die luiers, want ze is al zo groot en gebruikt ze nog. Wie plassen er eigenlijk al op de wc? Bewust niet gepraat dat het niet voor school. Dat werkte bij zoon goed, dochter zou denken dat ze bij zelf plassen de volgende dag naar school mocht.
En op tijd eten, drinken, slapen. En genoeg te eten geven, ook als ze niet rustig zitten en het vergeten. Bij blijven, voorlezen en helpen met eten.
Grapjes maken helpt ook, wil ze een peer ipv druiven of appel, en heb ik geen peer, dan kan ze kiezen tussen heel speciale peerdruiven of appelpeer.
En laten helpen, werkt ook. O, nee, wie kan er snel mijn schoenen pakken, de deur opendoen.
En als het gezellig genoeg is: omdat er ....(iets geks) anders gebeurt!
Of wat fijn dat jij dat allemaal al kan.
De speen was door weet ik eigenlijk niet eens meer met drie nog wel aanwezig. Maanden over gepraat, er was er nog maar eentje. Die ging stuk, toen moest hij in de prullenbak. Eén keer hard huilen een paar keer zeggen dat het wel jammer is, en ze is ervan af.
Gepraat: vragen gesteld welke grotere, even grote en iets kleinere kinderen nog een speen hebben.
Werkte ook met plassen.
Ik kan dat niet voor haar doen, ik ga haar niet dwingen. Maar wanneer zou ze gaan stoppen met die luiers, want ze is al zo groot en gebruikt ze nog. Wie plassen er eigenlijk al op de wc? Bewust niet gepraat dat het niet voor school. Dat werkte bij zoon goed, dochter zou denken dat ze bij zelf plassen de volgende dag naar school mocht.
En op tijd eten, drinken, slapen. En genoeg te eten geven, ook als ze niet rustig zitten en het vergeten. Bij blijven, voorlezen en helpen met eten.
Grapjes maken helpt ook, wil ze een peer ipv druiven of appel, en heb ik geen peer, dan kan ze kiezen tussen heel speciale peerdruiven of appelpeer.
En laten helpen, werkt ook. O, nee, wie kan er snel mijn schoenen pakken, de deur opendoen.
En als het gezellig genoeg is: omdat er ....(iets geks) anders gebeurt!
Of wat fijn dat jij dat allemaal al kan.
dinsdag 10 mei 2016 om 22:56
Hier brengt zoon soms zelf een onderwerp ter sprake: appelsap of slapen.
En als ik dan als reactie daarop aanbied dat hij appelsap mag drinken (of met wat meer ongeloof: wil je slapen?) dan ontaard hij in een flink ge-nee en gehuil. Heb bijna het idee dat hij het erom doet om gewoon even zijn kont tegen de krib te gooien. Aandacht vragen.
Meestal ook hier na 5 minuten over. Dus ik laat hem meestal maar even. Beetje aaien over zijn rug of ik bied rozijntjes aan. Die helpen altijd
En als ik dan als reactie daarop aanbied dat hij appelsap mag drinken (of met wat meer ongeloof: wil je slapen?) dan ontaard hij in een flink ge-nee en gehuil. Heb bijna het idee dat hij het erom doet om gewoon even zijn kont tegen de krib te gooien. Aandacht vragen.
Meestal ook hier na 5 minuten over. Dus ik laat hem meestal maar even. Beetje aaien over zijn rug of ik bied rozijntjes aan. Die helpen altijd