Psyche
alle pijlers
Tijd overbruggen...
zondag 15 mei 2016 om 22:37
Hallo dames.
Met de nodige twijfel open ik toch maar een topic. Alvast bedankt voor het lezen, want ik vrees dat het een lange openingspost gaat worden... Bondigheid is niet mijn sterkste kant.
Zo'n twee maanden terug heb ik de belangrijke beslissing gemaakt, na aandringen van twee vrienden, om hulp te zoeken voor een eetstoornis. Anderhalve week geleden had ik een eerste afspraak/intake bij een centrum voor eetstoornissen en sinds toen gaat het eigenlijk steeds minder. Ik trek het allemaal even niet zo goed en wil denk ik graag gewoon even van mij afschrijven.
Ik ging daar naartoe met weinig verwachtingen. Ja, dat ze vragen gingen stellen en een beetje een beeld wilden krijgen. Het bleek toch veel dieper te gaan dan ik verwachtte. Nu loop ik al anderhalve week rond met gevoel wat alle kanten opvliegt, van heel erg klaar zijn om mijn problemen aan te pakken naar zwelgen in zelfmedelijden omdat het allemaal zo kut is op het moment. Erg vermoeiend en ook niet even leuk voor mij of mijn omgeving. Er komen allemaal herinneringen op waar ik al heel lang niet aan gedacht heb, en waar ik liever ook niet aan wil denken. Ik weet absoluut niet wat ik ermee aan moet en op momenten kan het er zelfs voor zorgen dat ik huilen uitbarst omdat het me te veel word. Ik studeer nog, mijn tentamens komen er bijna aan en naast dat ik dus al zit met heel veel gevoel dat geen kant op kan maak ik me ook nog eens druk over dat het me niet lukt om te studeren. Ik had in de dagen na de intake twee hertentamens die ik geen van beide heb gemaakt omdat ik me zo letterlijk ziek voelde van al het gevoel wat omhoog kwam. Zo verschrikkelijk stom natuurlijk, maar ik heb mijn bindend studie advies wel al gehaald en kan de vakken op zich volgend jaar gewoon zonder consequenties opnieuw doen. Ik wil alleen wel graag voorkomen dat dit ook bij mijn komende tentamens gebeurd.
Donderdag heb ik mijn tweede afspraak bij het centrum. Normaal gesproken is dit een week na de intake en hebben ze dan in een behandelteam je intake behandeld en een diagnose gesteld en een behandelplan gemaakt. Jammer genoeg was dit in mijn geval niet mogelijk omdat de psychologe met wie ik de intake had vrij had op de dag dat ze dit soort dingen bespreken, en moest de afspraak dus een week uitgesteld worden. Daarnaast wordt de intake normaal gedaan door een psycholoog en een psychiater, en was bij mijn intake de psychiater afwezig. De psychologe vertelde mij al dat de kans is dat ik, voor ik een diagnose of behandelplan kan krijgen, eerst nog een afspraak met een psychiater moet hebben. Ik weet ook dat er voor behandeling vaak nog een wachttijd is, voor groepsbehandeling een kortere wachttijd dan voor individuele behandeling. Met de problemen die ik heb werd al aangegeven dat een groepsbehandeling voor mij misschien niet de allerbeste optie is, maar dus wel de snelste. Ik moest nadenken over of ik een groepsbehandeling wilde proberen of dat ik individuele behandeling wil. Ik mag dit sowieso aangeven op het moment dat er een diagnose is, en mocht het tussentijds toch niet werken kan het ook altijd aangepast worden. Op zich fijn, maar ik heb nog steeds geen idee wat ik wil. Of ten minste, mijn voorkeur gaat zeker uit naar een individuele behandeling, maar omdat op dit moment mijn leven dusdanig verstoord wordt door mijn problemen wil ik ook snel hulp. Ik vind het een verschrikkelijk dilemma, ook al lijkt de keuze zo makkelijk.
Heel verhaal , niet helemaal de bedoeling. Hebben jullie misschien tips voor mij om om te gaan met al het gevoel wat nu loskomt? Adviezen voor mijn "dilemma"? Of misschien gewoon een knuffel of bemoedigende woorden ? Een schop onder mijn kont mag ook, want als ik eerlijk ben kan ik ook die af en toe best gebruiken...
Met de nodige twijfel open ik toch maar een topic. Alvast bedankt voor het lezen, want ik vrees dat het een lange openingspost gaat worden... Bondigheid is niet mijn sterkste kant.
Zo'n twee maanden terug heb ik de belangrijke beslissing gemaakt, na aandringen van twee vrienden, om hulp te zoeken voor een eetstoornis. Anderhalve week geleden had ik een eerste afspraak/intake bij een centrum voor eetstoornissen en sinds toen gaat het eigenlijk steeds minder. Ik trek het allemaal even niet zo goed en wil denk ik graag gewoon even van mij afschrijven.
Ik ging daar naartoe met weinig verwachtingen. Ja, dat ze vragen gingen stellen en een beetje een beeld wilden krijgen. Het bleek toch veel dieper te gaan dan ik verwachtte. Nu loop ik al anderhalve week rond met gevoel wat alle kanten opvliegt, van heel erg klaar zijn om mijn problemen aan te pakken naar zwelgen in zelfmedelijden omdat het allemaal zo kut is op het moment. Erg vermoeiend en ook niet even leuk voor mij of mijn omgeving. Er komen allemaal herinneringen op waar ik al heel lang niet aan gedacht heb, en waar ik liever ook niet aan wil denken. Ik weet absoluut niet wat ik ermee aan moet en op momenten kan het er zelfs voor zorgen dat ik huilen uitbarst omdat het me te veel word. Ik studeer nog, mijn tentamens komen er bijna aan en naast dat ik dus al zit met heel veel gevoel dat geen kant op kan maak ik me ook nog eens druk over dat het me niet lukt om te studeren. Ik had in de dagen na de intake twee hertentamens die ik geen van beide heb gemaakt omdat ik me zo letterlijk ziek voelde van al het gevoel wat omhoog kwam. Zo verschrikkelijk stom natuurlijk, maar ik heb mijn bindend studie advies wel al gehaald en kan de vakken op zich volgend jaar gewoon zonder consequenties opnieuw doen. Ik wil alleen wel graag voorkomen dat dit ook bij mijn komende tentamens gebeurd.
Donderdag heb ik mijn tweede afspraak bij het centrum. Normaal gesproken is dit een week na de intake en hebben ze dan in een behandelteam je intake behandeld en een diagnose gesteld en een behandelplan gemaakt. Jammer genoeg was dit in mijn geval niet mogelijk omdat de psychologe met wie ik de intake had vrij had op de dag dat ze dit soort dingen bespreken, en moest de afspraak dus een week uitgesteld worden. Daarnaast wordt de intake normaal gedaan door een psycholoog en een psychiater, en was bij mijn intake de psychiater afwezig. De psychologe vertelde mij al dat de kans is dat ik, voor ik een diagnose of behandelplan kan krijgen, eerst nog een afspraak met een psychiater moet hebben. Ik weet ook dat er voor behandeling vaak nog een wachttijd is, voor groepsbehandeling een kortere wachttijd dan voor individuele behandeling. Met de problemen die ik heb werd al aangegeven dat een groepsbehandeling voor mij misschien niet de allerbeste optie is, maar dus wel de snelste. Ik moest nadenken over of ik een groepsbehandeling wilde proberen of dat ik individuele behandeling wil. Ik mag dit sowieso aangeven op het moment dat er een diagnose is, en mocht het tussentijds toch niet werken kan het ook altijd aangepast worden. Op zich fijn, maar ik heb nog steeds geen idee wat ik wil. Of ten minste, mijn voorkeur gaat zeker uit naar een individuele behandeling, maar omdat op dit moment mijn leven dusdanig verstoord wordt door mijn problemen wil ik ook snel hulp. Ik vind het een verschrikkelijk dilemma, ook al lijkt de keuze zo makkelijk.
Heel verhaal , niet helemaal de bedoeling. Hebben jullie misschien tips voor mij om om te gaan met al het gevoel wat nu loskomt? Adviezen voor mijn "dilemma"? Of misschien gewoon een knuffel of bemoedigende woorden ? Een schop onder mijn kont mag ook, want als ik eerlijk ben kan ik ook die af en toe best gebruiken...
zondag 15 mei 2016 om 22:43
Ik ben zelf bijna een jaar in groepstherapie geweest voor een eetstoornis. Hierbij heb je óók individuele gesprekken, maar ikzelf vond het juist erg fijn om steun te hebben van mensen die echt wisten hoe ik dacht en hoe ik me voelde, in plaats van mensen die dat uit boekjes hadden geleerd. Maar dat is ieder voor zich. Wat mij heel erg opviel is dat je er echt gewoon klaar voor moet zijn. Je moet de 'snelste' behandeling kiezen, maar juist degene waarvan jij denkt dat het het beste zal werken. En ik snap je gevoel - het is ook doodeng om de stap te zetten om hulp te zoeken. Maar het is wel de grootste stap en ik vind het zo ontzettend méga sterk van je! Ikzelf voelde me toen heel goed, toen ik het gedaan had. In de weken daarna juist minder, inderdaad, omdat ik begon te twijfelen. "Had ik dit nu wel moeten doen? Het heeft toch geen zin, wat als het niet lukt, wil ik hier eigenlijk wel vanaf?". Maar oh, het was het allemaal zo waard. Ik keek er zo lang zo enorm tegenop en achteraf had ik spijt dat ik het niet eerder gedaan had. Ik hoop echt dat dit voor jou ook zo is, als jij straks klaar bent.
zondag 15 mei 2016 om 22:53
Oh dank je wel . Het is wel fijn om te horen. Het "wil ik hier eigenlijk wel vanaf" is erg herkenbaar ja... Ik voel me op sommige momenten bijna bezwaard, wat nu als ik straks de plek inneem van iemand die echt zó graag wil maar niet kan omdat ik daar zit?
Wat mij vooral tegenhoudt voor een groepsbehandeling is dat ik me totaal niet veilig voel in groepen. Ik voel me niet veilig genoeg om dingen te vertellen, en dat is nog sterker bij vrouwen dan bij mannen. Ik ben dan ook bang dat ik in een groep dichtklap en niets durf te zeggen. Een behoorlijke tijd geleden heb ik voor iets anders ook een keer groepsbehandelingen gedaan, en dat stond me toen zo enorm tegen. Ik voelde me ook daar niet op m'n gemak om te delen wat me dwars zat, wat me bezig hield, wat goed ging, wat slecht ging. Ik ben erg bang dat dat nu dus weer gebeurt, dat ik geen veilig gevoel heb / vertrouwen genoeg heb om dingen te bespreken en te vertellen. Terwijl dat juist nu wel echt heel hard nodig is denk ik? Toen maakte het niet extreem veel uit, maar nu...
Wat mij vooral tegenhoudt voor een groepsbehandeling is dat ik me totaal niet veilig voel in groepen. Ik voel me niet veilig genoeg om dingen te vertellen, en dat is nog sterker bij vrouwen dan bij mannen. Ik ben dan ook bang dat ik in een groep dichtklap en niets durf te zeggen. Een behoorlijke tijd geleden heb ik voor iets anders ook een keer groepsbehandelingen gedaan, en dat stond me toen zo enorm tegen. Ik voelde me ook daar niet op m'n gemak om te delen wat me dwars zat, wat me bezig hield, wat goed ging, wat slecht ging. Ik ben erg bang dat dat nu dus weer gebeurt, dat ik geen veilig gevoel heb / vertrouwen genoeg heb om dingen te bespreken en te vertellen. Terwijl dat juist nu wel echt heel hard nodig is denk ik? Toen maakte het niet extreem veel uit, maar nu...
maandag 16 mei 2016 om 08:00
Hoi!
Waarschijnlijk heb je toch meer baat om zo snel mogelijk behandeling te beginnen.
En als dat betekent dat dat groepsbehandeling is, so be it.
Zoals je nu thuis gaat is ook helemaal niet lekker en met tijden is het best een onhandelbaar gebeuren zeg je.
Misschien is 'afzien van controle' nu wel de belangrijkste faktor voor je.
Uiteindelijk kun je later aangeven wat meer gewenst is voor je.
Veel succes!
Waarschijnlijk heb je toch meer baat om zo snel mogelijk behandeling te beginnen.
En als dat betekent dat dat groepsbehandeling is, so be it.
Zoals je nu thuis gaat is ook helemaal niet lekker en met tijden is het best een onhandelbaar gebeuren zeg je.
Misschien is 'afzien van controle' nu wel de belangrijkste faktor voor je.
Uiteindelijk kun je later aangeven wat meer gewenst is voor je.
Veel succes!
maandag 16 mei 2016 om 09:01
Dank jullie wel voor de reacties!
@Troeteltje, weet ik niet. Ik weet wel dát het mogelijk is om over te stappen, maar de psycholoog zei wel dat je dan opnieuw met wachttijd te maken had, dus ik denk dat het een doen tot je het ander kan krijgen dan geen optie is? Maar misschien mag het wel als je het specifiek zo van te voren aangeeft , ik zal het donderdag eens vragen.
@Troeteltje, weet ik niet. Ik weet wel dát het mogelijk is om over te stappen, maar de psycholoog zei wel dat je dan opnieuw met wachttijd te maken had, dus ik denk dat het een doen tot je het ander kan krijgen dan geen optie is? Maar misschien mag het wel als je het specifiek zo van te voren aangeeft , ik zal het donderdag eens vragen.
maandag 16 mei 2016 om 10:27
Vraag het eens na Lady Grey. Misschien kan het en zou dat ideaal voor de situatie zijn zoals die nu is.
Ik vind het hartstikke knap van je dat je de stap hebt gezet om je probleem bespreekbaar te maken en hulp te zoeken.
Het feit dat je het nu zo zwaar hebt geeft duidelijk aan dat het probleem je in zijn ban heeft. Ook dat mag je bespreekbaar maken. Laat ze zien dat je vecht.
Zet 'm op meid.
Om welke ES vorm gaat het? Of moet dat nog specifiek gediagnosticeerd worden?
Ik vind het hartstikke knap van je dat je de stap hebt gezet om je probleem bespreekbaar te maken en hulp te zoeken.
Het feit dat je het nu zo zwaar hebt geeft duidelijk aan dat het probleem je in zijn ban heeft. Ook dat mag je bespreekbaar maken. Laat ze zien dat je vecht.
Zet 'm op meid.
Om welke ES vorm gaat het? Of moet dat nog specifiek gediagnosticeerd worden?
vrijdag 20 mei 2016 om 11:28
Even een update nog , groepsbehandeling kon direct starten en individueel niet. De behandelaars wilden toch graag dat ik een groepsbehandeling ging starten om te kijken hoe het zou gaan, met de belofte dat het eventueel omgezet kan worden mocht het écht niet werken. Ook heb ik maar direct aangegeven dat ik me echt niet oke voel in groepen en dat ik, zeker in het begin denk ik, echt niet ga durven toegeven dat het slecht gaat. Misschien maakt dat het al wat makkelijker.
Bedankt nog voor de reacties!
Bedankt nog voor de reacties!
