Kinderen
alle pijlers
Fulltime samengesteld gezin
maandag 23 mei 2016 om 10:54
Ruim 4 jaar geleden zijn mijn huidige vriend en ik gescheiden. We hebben allebei een ex partner met psychische problemen waardoor de kinderen 24/7 bij ons wonen. 3 jaar geleden hebben we elkaar leren kennen en nu ruim een half jaar geleden zijn we gaan samenwonen.
Gelukkig is er geen spraken van een vechtscheiding en kunnen mijn vriend en mijn ex, zijn ex en ik goed samen door 1 deur. Voor de kinderen is het duidelijk. Dit is hun huis, hun thuis en hier gebeurd het. Met verjaardagen etc komt dan ook de hele familie samen in ons huis en dat gaat gelukkig goed en gezellig. Heel belangrijk voor de kinderen!!
Daar ligt mijn probleem ook niet. Ik merk alleen dat ik het heel moeilijk vind om stiefmoeder te zijn. Mijn zoon en de zoon van mijn vriend zijn even oud. Beide 8. Ik heb echter nog een dochtertje van net 4. Mijn zoon is dus gewent aan delen en samen spelen. De zoon van mijn vriend is een typisch gevalletje van enig kind zijn. Mijn vriend zegt ook dat hij teveel heeft willen compenseren voor het wegvallen van zijn moeder (opname GGZ) waardoor hij te klein is gehouden en teveel verwent is.
Daarnaast vertoont hij ook probleem gedrag op school en bij de oppas.
Het is heel moeilijk om hierover te praten met mijn vriend. Hij ziet het niet, wil het niet zien? Heeft iemand hier ervaring mee?
Op het moment maken mijn vriend en ik meer ruzie om de jongens dan de jongens zelf. Wij zien problemen die zij helemaal niet zien dus waarom maken we er dan problemen over?
Maar het is net of hij voor zijn zoon 'vecht' en ik voor die van mij.
Iemand hier ervaring mee? Ik merk dat ik een kort lontje krijg naar de zoon van mijn vriend als ik boos ben op mijn vriend en dat vind ik niet eerlijk. Maar ik ben ook maar een mens....
Gelukkig is er geen spraken van een vechtscheiding en kunnen mijn vriend en mijn ex, zijn ex en ik goed samen door 1 deur. Voor de kinderen is het duidelijk. Dit is hun huis, hun thuis en hier gebeurd het. Met verjaardagen etc komt dan ook de hele familie samen in ons huis en dat gaat gelukkig goed en gezellig. Heel belangrijk voor de kinderen!!
Daar ligt mijn probleem ook niet. Ik merk alleen dat ik het heel moeilijk vind om stiefmoeder te zijn. Mijn zoon en de zoon van mijn vriend zijn even oud. Beide 8. Ik heb echter nog een dochtertje van net 4. Mijn zoon is dus gewent aan delen en samen spelen. De zoon van mijn vriend is een typisch gevalletje van enig kind zijn. Mijn vriend zegt ook dat hij teveel heeft willen compenseren voor het wegvallen van zijn moeder (opname GGZ) waardoor hij te klein is gehouden en teveel verwent is.
Daarnaast vertoont hij ook probleem gedrag op school en bij de oppas.
Het is heel moeilijk om hierover te praten met mijn vriend. Hij ziet het niet, wil het niet zien? Heeft iemand hier ervaring mee?
Op het moment maken mijn vriend en ik meer ruzie om de jongens dan de jongens zelf. Wij zien problemen die zij helemaal niet zien dus waarom maken we er dan problemen over?
Maar het is net of hij voor zijn zoon 'vecht' en ik voor die van mij.
Iemand hier ervaring mee? Ik merk dat ik een kort lontje krijg naar de zoon van mijn vriend als ik boos ben op mijn vriend en dat vind ik niet eerlijk. Maar ik ben ook maar een mens....
maandag 23 mei 2016 om 10:57
maandag 23 mei 2016 om 11:00
Maar het is net of hij voor zijn zoon 'vecht' en ik voor die van mij.
Goed of niet goed, dit zie je heel vaak.
Hoe je het ook wendt of keert, bij problemen is het toch vaak "mijn kind" en "jouw kind".
dat maakt samengestelde gezinnen vaak zo moeilijk.
Jullie zullen samen "de lijnen moeten uitzetten" en duidelijk en rechtlijnig zijn naar alle 3 de kinderen.
Lastig, maar anders gaat het alleen maar erger worden ben ik bang.
En accepteren dat ze alle 3 verschillend zijn. Jouw 2 kinderen en ook zijn zoon
Goed of niet goed, dit zie je heel vaak.
Hoe je het ook wendt of keert, bij problemen is het toch vaak "mijn kind" en "jouw kind".
dat maakt samengestelde gezinnen vaak zo moeilijk.
Jullie zullen samen "de lijnen moeten uitzetten" en duidelijk en rechtlijnig zijn naar alle 3 de kinderen.
Lastig, maar anders gaat het alleen maar erger worden ben ik bang.
En accepteren dat ze alle 3 verschillend zijn. Jouw 2 kinderen en ook zijn zoon
maandag 23 mei 2016 om 11:15
quote:Timetraveler schreef op 23 mei 2016 @ 10:57:
"Typisch gevalletje van enig kind zijn". Dat zinnetje valt me op, omdat het niet erg vriendelijk klinkt. Delen lijkt me logisch en normaal, maar waarom de nadruk op samen spelen? Wat als deze jongen daar niet (altijd) zin in heeft? Mag dat ook?
Dit.
Als enig kind is hij jaren lang de rust van thuis gewend geweest, en nu moet hij als hij thuis is het huis delen met twee andere kinderen. Misschien wil dat kind na een lange schooldag wel gewoon lekker alleen spelen. En delen leert hij ook op school wel hoor.
"Typisch gevalletje van enig kind zijn". Dat zinnetje valt me op, omdat het niet erg vriendelijk klinkt. Delen lijkt me logisch en normaal, maar waarom de nadruk op samen spelen? Wat als deze jongen daar niet (altijd) zin in heeft? Mag dat ook?
Dit.
Als enig kind is hij jaren lang de rust van thuis gewend geweest, en nu moet hij als hij thuis is het huis delen met twee andere kinderen. Misschien wil dat kind na een lange schooldag wel gewoon lekker alleen spelen. En delen leert hij ook op school wel hoor.
Als het niet gaat zoals het moet, dan moet het maar zoals het gaat
maandag 23 mei 2016 om 11:28
maandag 23 mei 2016 om 11:31
quote:lisaviva schreef op 23 mei 2016 @ 11:04:
Dus omdat jouw zoon een zusje heeft, kan hij wel delen en je stiefzoon niet, is hij een typisch gevalletje enig kind?
Wat een onzin-redenering, enig kind zijn heeft niks te maken met wel of niet kunnen delen.
Dit dus.
Het kind heeft gewoon een ander karakter/temperament, en jij hebt daar wat moeite mee.
Dus omdat jouw zoon een zusje heeft, kan hij wel delen en je stiefzoon niet, is hij een typisch gevalletje enig kind?
Wat een onzin-redenering, enig kind zijn heeft niks te maken met wel of niet kunnen delen.
Dit dus.
Het kind heeft gewoon een ander karakter/temperament, en jij hebt daar wat moeite mee.
maandag 23 mei 2016 om 11:33
maandag 23 mei 2016 om 11:34
quote:Monatala schreef op 23 mei 2016 @ 11:15:
[...]
Dit.
Als enig kind is hij jaren lang de rust van thuis gewend geweest, en nu moet hij als hij thuis is het huis delen met twee andere kinderen. Misschien wil dat kind na een lange schooldag wel gewoon lekker alleen spelen. En delen leert hij ook op school wel hoor.
Bovendien is hij gewend om zijn vader veel voor zichzelf te hebben.
Nu moet hij die delen met een vrouw en 2 andere kinderen.
Jullie wonen pas een half jaar samen, het kost tijd om te wennen aan een nieuwe situatie en nieuwe routines op te bouwen.
In welk huis zijn jullie gaan samenwonen? Jouw huis, zodat het kind ook nog eens zijn vertrouwde omgeving en eigen kamer kwijt is?
[...]
Dit.
Als enig kind is hij jaren lang de rust van thuis gewend geweest, en nu moet hij als hij thuis is het huis delen met twee andere kinderen. Misschien wil dat kind na een lange schooldag wel gewoon lekker alleen spelen. En delen leert hij ook op school wel hoor.
Bovendien is hij gewend om zijn vader veel voor zichzelf te hebben.
Nu moet hij die delen met een vrouw en 2 andere kinderen.
Jullie wonen pas een half jaar samen, het kost tijd om te wennen aan een nieuwe situatie en nieuwe routines op te bouwen.
In welk huis zijn jullie gaan samenwonen? Jouw huis, zodat het kind ook nog eens zijn vertrouwde omgeving en eigen kamer kwijt is?
maandag 23 mei 2016 om 11:37
quote:*petitpois* schreef op 23 mei 2016 @ 11:28:
Lees je eigen bericht eens terug en zie door welke bevooroordeelde bril jij naar je stiefzoon kijkt. "Typisch gevalletje enig kind". Je hebt de jongen helemaal in hokjes ingedeeld en alles wat hij doet zal jij vanuit die invalshoek bekijken. Vind je dat eerlijk naar een kind van 8 toe?dit : en leuke avatar petitpois
Lees je eigen bericht eens terug en zie door welke bevooroordeelde bril jij naar je stiefzoon kijkt. "Typisch gevalletje enig kind". Je hebt de jongen helemaal in hokjes ingedeeld en alles wat hij doet zal jij vanuit die invalshoek bekijken. Vind je dat eerlijk naar een kind van 8 toe?dit : en leuke avatar petitpois
"Not making a decision Is a BIIIIIIIIIIG decision"
maandag 23 mei 2016 om 11:44
Arm kind, zijn moeder mentaal ziek en nu een egoïstische stiefmoeder die hem bestempeld als verwend omdat hij enig kind is.
Als geen ander zou je moeten weten wat de impact is van een psychisch zieke ouder, eens eraan gedacht dat stiefzoon daarmee struggeld?
Als geen ander zou je moeten weten wat de impact is van een psychisch zieke ouder, eens eraan gedacht dat stiefzoon daarmee struggeld?
Girls compete with each other, women empower one another
maandag 23 mei 2016 om 13:11
Tja, ik vraag me altijd af waarom er meteen weer samengewoond moet worden terwijl dat duidelijk niet in het belang van de kinderen is.
Als jij niet eens onbevooroordeeld naar zijn (enige) kind kan kijken wens ik jullie veel succes en ben ik bang dat alle kinderen binnenkort weer een scheiding voor hun kiezen krijgen.
Als jij niet eens onbevooroordeeld naar zijn (enige) kind kan kijken wens ik jullie veel succes en ben ik bang dat alle kinderen binnenkort weer een scheiding voor hun kiezen krijgen.
en me vriend die wilt ook nog wat zegge
maandag 23 mei 2016 om 13:29
Vandale, dat samenwonen heeft jaren geduurd. Dus ik vind dat je daarover geen overhaaste conclusie mag spuien.
Ook mensen met een verbroken relatie met kinderen hebben het recht om een nieuwe partner te vinden en te gaan samenwonen. In dit geval is dat na 2,5 jaar gebeurd. Vind ik een nette tijdsspanne.
Op zich lees ik dat jullie het heel verstandige en weloverwogen aanpakken. Contact met exen, gezamenlijke verjaardagen, belang van de kinderen.
Dat iedere ouder voor zijn eigen kind of kinderen vecht is heel normaal. Daarnaast moet een stiefouder echter ook bereid zijn te vechten voor stiefkind of stiefkinderen.
In dit geval dus jij voor je stiefzoon. Samen werken aan de situatie zoals die nu is.
Kan me voorstellen dat vele veranderingen, indrukken, nieuwe situatie het voor kind niet gemakkelijk maken. Heeft tijd nodig. Veel inlevingsvermogen, geduld en doorzettingsvermogen van jullie allemaal. Jullie moeten allemaal wennen aan een geheel nieuw gezin. Dat is niet niks.
Ook mensen met een verbroken relatie met kinderen hebben het recht om een nieuwe partner te vinden en te gaan samenwonen. In dit geval is dat na 2,5 jaar gebeurd. Vind ik een nette tijdsspanne.
Op zich lees ik dat jullie het heel verstandige en weloverwogen aanpakken. Contact met exen, gezamenlijke verjaardagen, belang van de kinderen.
Dat iedere ouder voor zijn eigen kind of kinderen vecht is heel normaal. Daarnaast moet een stiefouder echter ook bereid zijn te vechten voor stiefkind of stiefkinderen.
In dit geval dus jij voor je stiefzoon. Samen werken aan de situatie zoals die nu is.
Kan me voorstellen dat vele veranderingen, indrukken, nieuwe situatie het voor kind niet gemakkelijk maken. Heeft tijd nodig. Veel inlevingsvermogen, geduld en doorzettingsvermogen van jullie allemaal. Jullie moeten allemaal wennen aan een geheel nieuw gezin. Dat is niet niks.
maandag 23 mei 2016 om 13:43
Een samengesteld gezin is moeilijk.
Zeker in de beginperiode.
Iedereen moet wennen aan de situatie en opnieuw zijn plek verkrijgen.
Ook jullie als ouders, dat geldt echt voor iedereen dat je positie in dit nieuwe gezin opnieuw vorm moet krijgen.
Iets wat voorheen al zo gegroeid was en voor iedereen duidelijk en comfortabel.
Nu worden jullie allemaal uit jullie comfortzone geplukt, en dat ligt niemand gelijk lekker.
Het is logisch en menselijk dat jullie als ouders jullie voorkeur voor je eigen kind hebben.
Je kijkt met wat meer afstand naar elkaars kinderen, maarrrrrr je hebt beiden ook een blinde vlek voor je eigen kind.
Dat maakt dan ook dat " kritiek" op elkaars kinderen enorm gevoelig ligt en idd vaak een onderwerp van conflict is binnen een samengesteld gezin.
Dat maakt niemand overigens perse egoïstisch, het is menselijk als ouder.
Daarnaast zal je als ouders beiden het vermogen moeten gaan hebben om los te laten en te veranderen.
Immers komen twee gezinsculturen onder 1 dak en daar zal je samen weer 1 lijn van moeten maken.
Vast blijven houden aan alles zoals je het deed en wat je vindt gaat anders ongetwijfeld eeuwig botsen.
Daarom is het verstandig om beiden als ouders om de tafel te gaan en te bespreken wat jullie er samen van gaan maken.
Gun elkaar daarin vast te kunnen houden wat de ander waardevol en belangrijk is, en ben beiden bereidt water bij de wijn te doen.
Durf ook kritisch naar je zelf te kijken en je af te vragen of waar je aan vast wil blijven houden wel zo belangrijk is.
Doel is uiteindelijk dat je met zijn allen komt tot een manier waar iedereen zich tevreden onder kan gaan voelen.
Eenmaal de nieuwe lijn uitgezet, hou je er dan beiden aan.
Het geeft jullie en de kinderen houvast en duidelijkheid. Dit is zoals we het nu hier gaan doen.
Dat kunnen overigens ook leuke veranderingen zijn! Ieder gezin heeft ook zijn eigen leuke tradities, die je van elkaar kan overnemen.
Maak ook nieuwe leuke tradities samen! Laat de kids daar ook in mee verzinnen.
Bv.iedere eerste vrijdag van de maand pannekoekendag, elke laatste zondag van de maand pymamadag.
Ieder weekend mag om de beurt 1 kind een taartrecept uitzoeken en samen met 1 van jullie gaan bakken, nou ja...ga om de tafel met een bak chips in het midden en laat iedereen wat leuks verzinnen en kies nieuwe tradities.
Dat verbindt
Blijf regelmatig in gesprek of je het allebei op deze manier prettig vindt gaan.
Stel bij waar nodig, een gezin is altijd in beweging dus beweeg ook mee.
Lukt dit samen niet, dan is het misschien een idee om dat samen met een objectieve derde te doen. Bv iemand van bureau jeugd en gezin die in een paar gesprekken met jullie meekijkt en denkt.
Gun de kinderen ook tijd.
Heb geduld en verwacht nog niet dat alles op rolletjes gaat lopen. Ook de kinderen zijn flink uit hun comfortzone gehaald.
Probeer om niet gelijk in te grijpen als naar jouw idee iets niet lekker gaat. Kinderen leren op sociaal vlak het meeste van elkaar. Kunnen elkaar daarin corrigeren en het meestal wel met elkaar oplossen.
Stuur enkel aan wanneer het buiten de grens van fatsoen gaat ( slaan, schelden ) , of wanneer ze er echt niet uitkomen samen.
De zoon van je partner zal idd niet gewend zijn binnen de huiselijke kring te delen.
Maar voor je eigen kinderen geldt net zo goed dat ze niet gewend zijn zich nu ook aan een ander kind te moeten aanpassen.
Kortom, ieder kind weet nog even niet de ( ongeschreven) wetten van elkaar. Dat komt wel hoor, immers moet je dat allemaal nog gaan ondervinden van elkaar en dat gaat ook wel op zijn plek vallen.
Ook nog iets wat ik mee wil geven.
Realiseer je dat de zoon van je partner de vreemde eend in de bijt is tussen jouw kinderen. Zij zijn met twee, hij is alleen.
Daardoor heeft hij al wat achterstand in te halen om te gaan voelen dat het net zo vanzelfsprekend is dat hij er ook bij hoort, wat jouw kids al wel met elkaar hebben.
Geef hem regelmatig jouw exclusieve aandacht. Laat je partner dat overigens ook met jouw kinderen doen.
Jullie moeten beiden de band met elkaars kinderen gaan verstevigen, en dat heeft extra investering nodig.
Zo zal de band onderling meer gelijk getrokken gaan worden.
Maar vooral het vertrouwen in elkaar, heel belangrijk aspect binnen een samengesteld gezin.
Neem daarnaast ook regelmatig tijd voor elkaar. Investeer om ook met regelmaat met zijn tweetjes iets leuks te gaan doen.
Neem oppas, ga samen lekker uit eten, ga naar de bios,of nou ja wat je leuk vindt samen.
Of maak het thuis extra gezellig in de avond als de kids op bed liggen. Blijf aandacht houden waarom je elkaar als partner zo leuk vindt.
Jullie zijn als partners de veilige haven in dit huis voor de kids, belangrijk dus ook dat jullie samen niet iedere keer tegenover elkaar komen te staan maar het vertrouwen uit stralen naar de kids dat jullie er zijn om op te bouwen.
Daarom belangrijk zoveel mogelijk naast elkaar te staan.
Stiefmoeder zijn is ook lastig, het gaat makkelijker worden maar je zal ten alle tijden het lastige op bepaalde momenten tegen gaan komen.
Dat is iets wat je moet leren aanvaarden en je weg in moet zien te vinden.
Je bent vast geen gemene , egoïstische stiefmoeder
Enkel een stiefmoeder die nog niet is geland in haar nieuwe gezin en moet gaan ondervinden en leren hoe deze rol lekker gaat zitten voor jezelf en je stiefkind
Zeker in de beginperiode.
Iedereen moet wennen aan de situatie en opnieuw zijn plek verkrijgen.
Ook jullie als ouders, dat geldt echt voor iedereen dat je positie in dit nieuwe gezin opnieuw vorm moet krijgen.
Iets wat voorheen al zo gegroeid was en voor iedereen duidelijk en comfortabel.
Nu worden jullie allemaal uit jullie comfortzone geplukt, en dat ligt niemand gelijk lekker.
Het is logisch en menselijk dat jullie als ouders jullie voorkeur voor je eigen kind hebben.
Je kijkt met wat meer afstand naar elkaars kinderen, maarrrrrr je hebt beiden ook een blinde vlek voor je eigen kind.
Dat maakt dan ook dat " kritiek" op elkaars kinderen enorm gevoelig ligt en idd vaak een onderwerp van conflict is binnen een samengesteld gezin.
Dat maakt niemand overigens perse egoïstisch, het is menselijk als ouder.
Daarnaast zal je als ouders beiden het vermogen moeten gaan hebben om los te laten en te veranderen.
Immers komen twee gezinsculturen onder 1 dak en daar zal je samen weer 1 lijn van moeten maken.
Vast blijven houden aan alles zoals je het deed en wat je vindt gaat anders ongetwijfeld eeuwig botsen.
Daarom is het verstandig om beiden als ouders om de tafel te gaan en te bespreken wat jullie er samen van gaan maken.
Gun elkaar daarin vast te kunnen houden wat de ander waardevol en belangrijk is, en ben beiden bereidt water bij de wijn te doen.
Durf ook kritisch naar je zelf te kijken en je af te vragen of waar je aan vast wil blijven houden wel zo belangrijk is.
Doel is uiteindelijk dat je met zijn allen komt tot een manier waar iedereen zich tevreden onder kan gaan voelen.
Eenmaal de nieuwe lijn uitgezet, hou je er dan beiden aan.
Het geeft jullie en de kinderen houvast en duidelijkheid. Dit is zoals we het nu hier gaan doen.
Dat kunnen overigens ook leuke veranderingen zijn! Ieder gezin heeft ook zijn eigen leuke tradities, die je van elkaar kan overnemen.
Maak ook nieuwe leuke tradities samen! Laat de kids daar ook in mee verzinnen.
Bv.iedere eerste vrijdag van de maand pannekoekendag, elke laatste zondag van de maand pymamadag.
Ieder weekend mag om de beurt 1 kind een taartrecept uitzoeken en samen met 1 van jullie gaan bakken, nou ja...ga om de tafel met een bak chips in het midden en laat iedereen wat leuks verzinnen en kies nieuwe tradities.
Dat verbindt
Blijf regelmatig in gesprek of je het allebei op deze manier prettig vindt gaan.
Stel bij waar nodig, een gezin is altijd in beweging dus beweeg ook mee.
Lukt dit samen niet, dan is het misschien een idee om dat samen met een objectieve derde te doen. Bv iemand van bureau jeugd en gezin die in een paar gesprekken met jullie meekijkt en denkt.
Gun de kinderen ook tijd.
Heb geduld en verwacht nog niet dat alles op rolletjes gaat lopen. Ook de kinderen zijn flink uit hun comfortzone gehaald.
Probeer om niet gelijk in te grijpen als naar jouw idee iets niet lekker gaat. Kinderen leren op sociaal vlak het meeste van elkaar. Kunnen elkaar daarin corrigeren en het meestal wel met elkaar oplossen.
Stuur enkel aan wanneer het buiten de grens van fatsoen gaat ( slaan, schelden ) , of wanneer ze er echt niet uitkomen samen.
De zoon van je partner zal idd niet gewend zijn binnen de huiselijke kring te delen.
Maar voor je eigen kinderen geldt net zo goed dat ze niet gewend zijn zich nu ook aan een ander kind te moeten aanpassen.
Kortom, ieder kind weet nog even niet de ( ongeschreven) wetten van elkaar. Dat komt wel hoor, immers moet je dat allemaal nog gaan ondervinden van elkaar en dat gaat ook wel op zijn plek vallen.
Ook nog iets wat ik mee wil geven.
Realiseer je dat de zoon van je partner de vreemde eend in de bijt is tussen jouw kinderen. Zij zijn met twee, hij is alleen.
Daardoor heeft hij al wat achterstand in te halen om te gaan voelen dat het net zo vanzelfsprekend is dat hij er ook bij hoort, wat jouw kids al wel met elkaar hebben.
Geef hem regelmatig jouw exclusieve aandacht. Laat je partner dat overigens ook met jouw kinderen doen.
Jullie moeten beiden de band met elkaars kinderen gaan verstevigen, en dat heeft extra investering nodig.
Zo zal de band onderling meer gelijk getrokken gaan worden.
Maar vooral het vertrouwen in elkaar, heel belangrijk aspect binnen een samengesteld gezin.
Neem daarnaast ook regelmatig tijd voor elkaar. Investeer om ook met regelmaat met zijn tweetjes iets leuks te gaan doen.
Neem oppas, ga samen lekker uit eten, ga naar de bios,of nou ja wat je leuk vindt samen.
Of maak het thuis extra gezellig in de avond als de kids op bed liggen. Blijf aandacht houden waarom je elkaar als partner zo leuk vindt.
Jullie zijn als partners de veilige haven in dit huis voor de kids, belangrijk dus ook dat jullie samen niet iedere keer tegenover elkaar komen te staan maar het vertrouwen uit stralen naar de kids dat jullie er zijn om op te bouwen.
Daarom belangrijk zoveel mogelijk naast elkaar te staan.
Stiefmoeder zijn is ook lastig, het gaat makkelijker worden maar je zal ten alle tijden het lastige op bepaalde momenten tegen gaan komen.
Dat is iets wat je moet leren aanvaarden en je weg in moet zien te vinden.
Je bent vast geen gemene , egoïstische stiefmoeder
Enkel een stiefmoeder die nog niet is geland in haar nieuwe gezin en moet gaan ondervinden en leren hoe deze rol lekker gaat zitten voor jezelf en je stiefkind
maandag 23 mei 2016 om 16:13
quote:Troeteltje schreef op 23 mei 2016 @ 13:29:
Vandale, dat samenwonen heeft jaren geduurd. Dus ik vind dat je daarover geen overhaaste conclusie mag spuien.
Ook mensen met een verbroken relatie met kinderen hebben het recht om een nieuwe partner te vinden en te gaan samenwonen. In dit geval is dat na 2,5 jaar gebeurd. Vind ik een nette tijdsspanne.
Op zich lees ik dat jullie het heel verstandige en weloverwogen aanpakken. Contact met exen, gezamenlijke verjaardagen, belang van de kinderen.
Dat iedere ouder voor zijn eigen kind of kinderen vecht is heel normaal. Daarnaast moet een stiefouder echter ook bereid zijn te vechten voor stiefkind of stiefkinderen.
In dit geval dus jij voor je stiefzoon. Samen werken aan de situatie zoals die nu is.
Kan me voorstellen dat vele veranderingen, indrukken, nieuwe situatie het voor kind niet gemakkelijk maken. Heeft tijd nodig. Veel inlevingsvermogen, geduld en doorzettingsvermogen van jullie allemaal. Jullie moeten allemaal wennen aan een geheel nieuw gezin. Dat is niet niks.Mooie post, Troeteltje! Helemaal mee eens. Hier ook een samengesteld gezin. Wij hebben er echter wel voor gewaakt om continu als partners te ruzien over de kinderen. We praatten er wel veel over, en nog, maar laten dat niet uitmonden in ruzie. Op een rustige, respectvolle manier praten over je aanpak, je eigen en elkaars kinderen, werkt het beste, denk ik toch. (En inderdaad, opmerkingen als 'typisch verwend enig kind' vind ik dan niet zo constructief)
Vandale, dat samenwonen heeft jaren geduurd. Dus ik vind dat je daarover geen overhaaste conclusie mag spuien.
Ook mensen met een verbroken relatie met kinderen hebben het recht om een nieuwe partner te vinden en te gaan samenwonen. In dit geval is dat na 2,5 jaar gebeurd. Vind ik een nette tijdsspanne.
Op zich lees ik dat jullie het heel verstandige en weloverwogen aanpakken. Contact met exen, gezamenlijke verjaardagen, belang van de kinderen.
Dat iedere ouder voor zijn eigen kind of kinderen vecht is heel normaal. Daarnaast moet een stiefouder echter ook bereid zijn te vechten voor stiefkind of stiefkinderen.
In dit geval dus jij voor je stiefzoon. Samen werken aan de situatie zoals die nu is.
Kan me voorstellen dat vele veranderingen, indrukken, nieuwe situatie het voor kind niet gemakkelijk maken. Heeft tijd nodig. Veel inlevingsvermogen, geduld en doorzettingsvermogen van jullie allemaal. Jullie moeten allemaal wennen aan een geheel nieuw gezin. Dat is niet niks.Mooie post, Troeteltje! Helemaal mee eens. Hier ook een samengesteld gezin. Wij hebben er echter wel voor gewaakt om continu als partners te ruzien over de kinderen. We praatten er wel veel over, en nog, maar laten dat niet uitmonden in ruzie. Op een rustige, respectvolle manier praten over je aanpak, je eigen en elkaars kinderen, werkt het beste, denk ik toch. (En inderdaad, opmerkingen als 'typisch verwend enig kind' vind ik dan niet zo constructief)