Psyche
alle pijlers
Sociale angst
vrijdag 3 juni 2016 om 20:03
Ik heb last van sociale angst. Bang dat anderen me stom vinden, niks verkeerd willen zeggen. Niet in de voortuin werken omdat ik bang ben voor gesprekjes en bang ben dat ik niks te melden heb, er raar bij sta. Niet bij nieuwe buren op bezoek omdat ik bang ben dat ik niet leuk genoeg ben en er over me gepraat wordt. Ik duik liever weg.
Dat ik niet interessant genoeg ben. Dat er achter mijn rug om gelachen wordt.
Niet tegen hoger geplaatste mensen durven praten. Bang om mijn mening te geven tegen ouderen.
Durf geen auto te rijden omdat ik bang ben dat ik een ongeluk veroorzaak en niet weet wat ik moet doen.
Bij bijvoorbeeld schoonfamilie erg gereserveerd om maar niks verkeerd te zeggen.
Bang om fouten te maken.
Het leven is niet meer leuk voor mij. Ik loop met structurele angst rond om afgewezen te worden.
Als ik een vriendje heb denk ik dat hij vast niet deugt omdat ie naast mij loopt. Omdat ie een verlengstuk is van mij. En dus ook van mijn angsten en wantrouwen. Dat maakt een relatie er niet leuker op.
Het gekke is: ik vind mezelf niet lelijk en weet ook dat ik niet dom ben.
Sterker nog, ik heb een mooi figuur en een leuk hoofd en ben best een leuk mens voor naasten met een hbo diploma, eigen huis en goede baan. Allemaal ratio.
Maar ik ben vroeger zo gepest. En van huis uit kreeg ik alleen maar te horen wat ik niet goed kan of niet goed deed.
Ik stond voor de spiegel en dacht: hoe kan dit? Is het echt zo erg? Want ik vind het wel meevallen. Ik zie best een leuk meisje, maar ik word wel gepest en uitgelachen om een futiliteit in mijn uiterlijk. Ik beet wel van me af, maar dat verzachtte de pijn niet.
Tegenwoordig word ik niet meer gepest of uitgelachen. Sterker nog, ik heb vaak aanspraak in de kroeg. Maar als dat gebeurt denk ik: eng! Ik weet echt wel hoe ik een sociaal gesprekje kan voeren, maar ik durf geen echt gesprek aan te gaan. Durf me niet meer kwetsbaar op te stellen.
Ik kom uit een gezin met een onderdanige moeder en zeer dominante vader. Alleen hij doet het goed, hij is de beste . Tegenspreken was ruzie of klappen. Tegen iedereen riep hij hoe moeilijk en lastig ik wel niet was. Ik geloofde het. Nooit een knuffel of troost gehad, geen interesse. Vooral het gevoel dat ik lastig was, dat er niet van mij gehouden werd. Als ik het voor mijn moeder opnam als ze gekleineerd werd, kreeg ik ze allebei tegen me. Er was veel stress thuis.
In een vertrouwde omgeving heb ik nergens last van. Ben ik mezelf. Ook op mijn werk. Leidinggevende is supertevreden. Dat is fijn om te horen, maar komt ook omdat ik me in de situaties waarin ik handel, vertrouwd voel. Ik ken het al. Ze weet niet hoe ik in nieuwe situaties ben.
Ik wil hier zo graag iets aan doen, maar ik weet niet goed wat.
Heb wel eens met een psycholoog gepraat, maar dan komt het er niet uit. Dan zit ik op slot en praat ik alsof het niet over mezelf gaat.
Ik wil zo graag weer gelukkig zijn en nog iets van mijn leven maken. Materieel heb ik het wel voor elkaar, maar ik ben niet blij. Niet alleen, maar ook niet in een relatie.
Mis het zo om blij te zijn, zorgeloos en om op nieuwe mensen af te stappen. Want ik hou wel van contact met andere mensen. Heel erg zelfs, maar ik laat me leiden door angst.
Zijn er mensen die dit herkennen en hulp hebben gezocht? Ik wil hier iets mee en hoop op ervaringen qua therapie/cursus etc.
Dat ik niet interessant genoeg ben. Dat er achter mijn rug om gelachen wordt.
Niet tegen hoger geplaatste mensen durven praten. Bang om mijn mening te geven tegen ouderen.
Durf geen auto te rijden omdat ik bang ben dat ik een ongeluk veroorzaak en niet weet wat ik moet doen.
Bij bijvoorbeeld schoonfamilie erg gereserveerd om maar niks verkeerd te zeggen.
Bang om fouten te maken.
Het leven is niet meer leuk voor mij. Ik loop met structurele angst rond om afgewezen te worden.
Als ik een vriendje heb denk ik dat hij vast niet deugt omdat ie naast mij loopt. Omdat ie een verlengstuk is van mij. En dus ook van mijn angsten en wantrouwen. Dat maakt een relatie er niet leuker op.
Het gekke is: ik vind mezelf niet lelijk en weet ook dat ik niet dom ben.
Sterker nog, ik heb een mooi figuur en een leuk hoofd en ben best een leuk mens voor naasten met een hbo diploma, eigen huis en goede baan. Allemaal ratio.
Maar ik ben vroeger zo gepest. En van huis uit kreeg ik alleen maar te horen wat ik niet goed kan of niet goed deed.
Ik stond voor de spiegel en dacht: hoe kan dit? Is het echt zo erg? Want ik vind het wel meevallen. Ik zie best een leuk meisje, maar ik word wel gepest en uitgelachen om een futiliteit in mijn uiterlijk. Ik beet wel van me af, maar dat verzachtte de pijn niet.
Tegenwoordig word ik niet meer gepest of uitgelachen. Sterker nog, ik heb vaak aanspraak in de kroeg. Maar als dat gebeurt denk ik: eng! Ik weet echt wel hoe ik een sociaal gesprekje kan voeren, maar ik durf geen echt gesprek aan te gaan. Durf me niet meer kwetsbaar op te stellen.
Ik kom uit een gezin met een onderdanige moeder en zeer dominante vader. Alleen hij doet het goed, hij is de beste . Tegenspreken was ruzie of klappen. Tegen iedereen riep hij hoe moeilijk en lastig ik wel niet was. Ik geloofde het. Nooit een knuffel of troost gehad, geen interesse. Vooral het gevoel dat ik lastig was, dat er niet van mij gehouden werd. Als ik het voor mijn moeder opnam als ze gekleineerd werd, kreeg ik ze allebei tegen me. Er was veel stress thuis.
In een vertrouwde omgeving heb ik nergens last van. Ben ik mezelf. Ook op mijn werk. Leidinggevende is supertevreden. Dat is fijn om te horen, maar komt ook omdat ik me in de situaties waarin ik handel, vertrouwd voel. Ik ken het al. Ze weet niet hoe ik in nieuwe situaties ben.
Ik wil hier zo graag iets aan doen, maar ik weet niet goed wat.
Heb wel eens met een psycholoog gepraat, maar dan komt het er niet uit. Dan zit ik op slot en praat ik alsof het niet over mezelf gaat.
Ik wil zo graag weer gelukkig zijn en nog iets van mijn leven maken. Materieel heb ik het wel voor elkaar, maar ik ben niet blij. Niet alleen, maar ook niet in een relatie.
Mis het zo om blij te zijn, zorgeloos en om op nieuwe mensen af te stappen. Want ik hou wel van contact met andere mensen. Heel erg zelfs, maar ik laat me leiden door angst.
Zijn er mensen die dit herkennen en hulp hebben gezocht? Ik wil hier iets mee en hoop op ervaringen qua therapie/cursus etc.
vrijdag 3 juni 2016 om 20:10
Bespreek e.a. eens met de huisarts.
De rest van de wereld is trouwens helemaal niet met jou bezig. Alleen jouw wereld draait om je eigen onzekerheid maar je buren, de kroeggangers, je collega's, familie en vrienden zijn niet allemaal bezig met hoe jij doet of niet doet.
De rest van de wereld is trouwens helemaal niet met jou bezig. Alleen jouw wereld draait om je eigen onzekerheid maar je buren, de kroeggangers, je collega's, familie en vrienden zijn niet allemaal bezig met hoe jij doet of niet doet.
This user may use sarcasm and cynicism in a way you are not accustomed to. You might suffer severe mental damage.
vrijdag 3 juni 2016 om 20:14
Psycholoog zoeken waar je een betere klik mee hebt zodat je wel durft te praten, en met hem/haar een voor jou geschikt behandelplan opstellen.
Een forum gaat jou helaas niet helpen, al zeggen we 1000 X met z'n allen dat je vast een heel leuk mens bent en dat je er absoluut mag zijn...
Ik wens je sterkte, en een goed herstel.
Een forum gaat jou helaas niet helpen, al zeggen we 1000 X met z'n allen dat je vast een heel leuk mens bent en dat je er absoluut mag zijn...
Ik wens je sterkte, en een goed herstel.
vrijdag 3 juni 2016 om 20:59
Dank voor de reacties. Ik weet wel dat ik er met lieve reacties niet vanaf kom. Zoek vooral naar lotgenoten en dan vooral om te weten wat er aan te doen is.
Ik ben me inderdaad erg bewust van mijn omgeving en denk daardoor dat dit andersom ook zo is.
@sayhelloyou: wat goed dat je met therapieën aan de slag gaat.
Mag ik vragen wat voor therapieën je gaat volgen?
Ik ben me inderdaad erg bewust van mijn omgeving en denk daardoor dat dit andersom ook zo is.
@sayhelloyou: wat goed dat je met therapieën aan de slag gaat.
Mag ik vragen wat voor therapieën je gaat volgen?
vrijdag 3 juni 2016 om 21:23
Op zich is het natuurlijk wel erg veilig, die aanname dat je niet deugt. Je bent dus een ultiem slachtoffer. De gedachte die daarachter zit is vermoedelijk dat meningen van anderen beter zijn dan die van jezelf en dat je voortdurend je best moet doen om in de gunst te blijven omdat je anders verlaten kan worden en een outcast wordt. Het is een passieve, onderworpen levenshouding.
Je kan je ook autonoom opstellen: jij bent okee, jij bent realistisch, kent jezelf en anderen, jij bepaalt wat je standaard is en als de anderen goed, leuk, prettig genoeg zijn dan mogen ze je vergezellen. Je bent niet te beroerd om te leren en je weet wat je kan. Als anderen dat niet zien en je niet waarderen dan heb je niets aan ze. Dit is een actieve levenshouding. Jij maakt je leven zelf wel.
Hoe vaker je zegt: dat is eng, dat durf ik niet, hoe meer je geneigd zal zijn om in een passieve levenshouding terug te vallen waar niet veel is te behalen.
Je kan je ook autonoom opstellen: jij bent okee, jij bent realistisch, kent jezelf en anderen, jij bepaalt wat je standaard is en als de anderen goed, leuk, prettig genoeg zijn dan mogen ze je vergezellen. Je bent niet te beroerd om te leren en je weet wat je kan. Als anderen dat niet zien en je niet waarderen dan heb je niets aan ze. Dit is een actieve levenshouding. Jij maakt je leven zelf wel.
Hoe vaker je zegt: dat is eng, dat durf ik niet, hoe meer je geneigd zal zijn om in een passieve levenshouding terug te vallen waar niet veel is te behalen.
En als het vuur gedoofd is komen er wolven
vrijdag 3 juni 2016 om 21:38
@retrostar:
Mijn ratio gaat compleet mee in het autonome opstellen. Ik wéét het wel, maar het lukt me niet.
Al veel dingen zelf geprobeerd, maar dat werkt niet echt.
En dat ben ik zat. Daarom wil ik er écht iets aan doen.
Overigens ben ik vorige week onverwacht door een vriendin opgehaald om auto te rijden.
Voor het blok gezet en geen excuses en uitvluchten.
Niet heel ver, maar het heeft me al wel een stuk geholpen. De drempel naar een volgende keer en een stuk verder ligt al een stuk lager.
Ik ervaar nu ook: angst doorbreek je door het "gewoon" te doen.
Mijn ratio gaat compleet mee in het autonome opstellen. Ik wéét het wel, maar het lukt me niet.
Al veel dingen zelf geprobeerd, maar dat werkt niet echt.
En dat ben ik zat. Daarom wil ik er écht iets aan doen.
Overigens ben ik vorige week onverwacht door een vriendin opgehaald om auto te rijden.
Voor het blok gezet en geen excuses en uitvluchten.
Niet heel ver, maar het heeft me al wel een stuk geholpen. De drempel naar een volgende keer en een stuk verder ligt al een stuk lager.
Ik ervaar nu ook: angst doorbreek je door het "gewoon" te doen.
vrijdag 3 juni 2016 om 21:49
Aardig van die vriendin om zich om je te bekommeren. Dat soort vrienden moet je hebben!
Je moet voortdurend beducht zijn voor duiveltjes in jezelf die je proberen te overtuigen dat je het beter kan opgeven en beter kan proberen om het anderen naar de zin te maken en dan die gedachte niet toelaten. Gewoon denken: wat komt dat komt en ik vind er wel een oplossing voor. Goed, verkeerd, het maakt niet uit. Ik ga gewoon door.
Je moet voortdurend beducht zijn voor duiveltjes in jezelf die je proberen te overtuigen dat je het beter kan opgeven en beter kan proberen om het anderen naar de zin te maken en dan die gedachte niet toelaten. Gewoon denken: wat komt dat komt en ik vind er wel een oplossing voor. Goed, verkeerd, het maakt niet uit. Ik ga gewoon door.
En als het vuur gedoofd is komen er wolven
zaterdag 4 juni 2016 om 11:36
@rustengeluk Wat toevallig, ik werd vorige week ook plotseling opgehaald om auto te rijden, terwijl ik rij-angst heb.
Ik krijg EMDR voor het pestgedrag en altijd gehoord hebben, dit kan jij niet, dat niveau is te hoog voor je zelfbeeld e.d.
Daarnaast krijg ik RET therapie, cognitieve gedragstherapie, en verder had hij nog wat namen, wat er op neer kwam dat ik mijn irriele angst ging bestrijden.
Goed dat je er iets aan doet, het is moeilijk. Maar achter de wolken schijnt de zon!
Ik krijg EMDR voor het pestgedrag en altijd gehoord hebben, dit kan jij niet, dat niveau is te hoog voor je zelfbeeld e.d.
Daarnaast krijg ik RET therapie, cognitieve gedragstherapie, en verder had hij nog wat namen, wat er op neer kwam dat ik mijn irriele angst ging bestrijden.
Goed dat je er iets aan doet, het is moeilijk. Maar achter de wolken schijnt de zon!
