Psyche
alle pijlers
Zusje overleden
zondag 30 augustus 2015 om 10:23
Een week geleden is mijn zusje van 20 overleden aan leukemie. Vorig jaar mei is ze voor het eerst behandeld. Het sloeg super aan en na de stamceltransplantatie ging het goed met haar. In januari heeft ze een maand in het ziekenhuis gelegen, niet door de leukemie maar het ging wel heel slecht met haar. Ook dat kwam weer goed. In juni kregen we te horen dat de leukemie terug was. Weer chemo en stamcellen. Het sloeg weer goed aan. Half augustus voelde ze zich niet zo lekker, de leukemie bleek weer terug te zijn en ze konden niks meer doen. Ze heeft nog een week geleefd, thuis met ons allemaal om haar heen.
Mijn zusje en ik waren ontzettend hecht. Hadden elke dag contact en waren er altijd voor elkaar. Als ze opgenomen lag was ik elke dag bij haar. Ze was zo ontzettend lief, zorgzaam, grappig en een prachtige meid. Ze klaagde nooit, wat ze ook moest doorstaan. Ze bleef altijd positief en gaf nooit op. Elke keer als het weer wat beter ging probeerde ze haar leven weer op te pakken, ging weer plannen maken. Hoe ziek ze ook was, ze kon altijd nog lachen. Ik ben zo ongelooflijk trots op hoe ze alles doorstaan heeft.
Het is zo ontzettend oneerlijk dat ze er niet meer is. Dat de leukemie te sterk was. We kunnen ons geen leven zonder haar voorstellen en het doet zo ontzettend veel pijn. Die pijn is eigenlijk ondraaglijk. Dit had gewoon niet mogen gebeuren. Ik kan niet zonder mijn geweldige zusje. En zij verdiende dit niet, na zo lang geknokt te hebben.
Ik weet niet zo goed wat ik met dit topic wil. Misschien gewoon van me afschrijven of misschien zijn er hier wel mensen die iets soortgelijks hebben meegemaakt...
Mijn zusje en ik waren ontzettend hecht. Hadden elke dag contact en waren er altijd voor elkaar. Als ze opgenomen lag was ik elke dag bij haar. Ze was zo ontzettend lief, zorgzaam, grappig en een prachtige meid. Ze klaagde nooit, wat ze ook moest doorstaan. Ze bleef altijd positief en gaf nooit op. Elke keer als het weer wat beter ging probeerde ze haar leven weer op te pakken, ging weer plannen maken. Hoe ziek ze ook was, ze kon altijd nog lachen. Ik ben zo ongelooflijk trots op hoe ze alles doorstaan heeft.
Het is zo ontzettend oneerlijk dat ze er niet meer is. Dat de leukemie te sterk was. We kunnen ons geen leven zonder haar voorstellen en het doet zo ontzettend veel pijn. Die pijn is eigenlijk ondraaglijk. Dit had gewoon niet mogen gebeuren. Ik kan niet zonder mijn geweldige zusje. En zij verdiende dit niet, na zo lang geknokt te hebben.
Ik weet niet zo goed wat ik met dit topic wil. Misschien gewoon van me afschrijven of misschien zijn er hier wel mensen die iets soortgelijks hebben meegemaakt...
dinsdag 24 mei 2016 om 22:56
Raar he, dat jij steeds ouder word terwijl (in mijn geval) hij nooit ouder zal worden. Fijn een verjaardag met lieve mensen om je heen, dat klinkt als een mooie invulling.
Ik moet eerlijk toegeven dat er binnen mijn vrieneen meerdere lagen zijn ontstaan. Bij de meesten kan ik het verdriet wel kwijt maar bij sommigen gaat het toch net wat makelijker. Waardoor, geen idee...
Ik moet eerlijk toegeven dat er binnen mijn vrieneen meerdere lagen zijn ontstaan. Bij de meesten kan ik het verdriet wel kwijt maar bij sommigen gaat het toch net wat makelijker. Waardoor, geen idee...
Als je bang bent dat alles in de soep loopt, neem dan een pannetje mee.
woensdag 25 mei 2016 om 06:37
Dat is inderdaad moeilijk te bevatten paperlantern. En nog steeds zo oneerlijk.
Neweve, dat is inderdaad raar. En herkenbaar. Iedereeen is heel lief maar de een begrijpt het wat beter dan de ander. Ik praat er wel met vrienden (veel vrienden kenden haar ook en er waren er veel op de begrafenis) over maar echt mijn verdriet uit ik vooral bij mijn ouders en vriend. Ik vind het vaak vooral lastig praten met mensen die nog nooit iets moeilijks hebben meegemaakt in hun leven. Niet altijd hoor, maar soms merk ik toch dat zij moeilijker kunnen voorstellen hoeveel invloed dit op je leven heeft.
Neweve, dat is inderdaad raar. En herkenbaar. Iedereeen is heel lief maar de een begrijpt het wat beter dan de ander. Ik praat er wel met vrienden (veel vrienden kenden haar ook en er waren er veel op de begrafenis) over maar echt mijn verdriet uit ik vooral bij mijn ouders en vriend. Ik vind het vaak vooral lastig praten met mensen die nog nooit iets moeilijks hebben meegemaakt in hun leven. Niet altijd hoor, maar soms merk ik toch dat zij moeilijker kunnen voorstellen hoeveel invloed dit op je leven heeft.
. Mijn doel was eigenlijk 3 keer maar dat bleek toch iets te enthousiast
