Lusteloos

Je denkt dat je het middelpunt van het universum bent en iedereen zich met jou bezig houdt? Dat is dus niet zo.

Hoelanger je thuis blijft zitten hoe erger het wordt. Ga de deur uit, ook al kost het jezelf ontzettend veel moeite. Wees daarna mega trots op jezelf. Stay positieve en als final advies; ga praten met iemand. Een angststoornis overwin je misschien niet in je uppie.

wordt het niet tijd om hulp in te schakelen? dit is geen gezond gedrag, en zonder hulp is de kans klein dat je van je sociale fobie afkomt.



begin met morgen de huisarts te bellen.

Hoi ikwilookwatkwijt,

Je topic " lusteloos" dekt niet echt de lading. Ik denk dat dat je angststoornis je leven meer beheerst dan lusteloosheid. Een psycholoog zien zou geen kwaad kunnen. Maar als je angst nog leefbaar is, kan je het best je angst met kleine stapjes onder ogen komen. Door dit te doen kun je jezelf herprogrammeren doordat je zelf ontdekt dat jou gedachten onrealistisch zijn.

Ik denk dat je dit niet alleen kunt oplossen.

Inderdaad naar de huisarts als je nog geen hulp hebt. Als dat te angstig is, dit aangeven aan de telefoon dan belt de huisarts je vast terug.



En praat er met familie, vriendinnen over.

Lieve TO ik herken het gedeeltelijk, denk ik. Niet het niet op straat durven, maar het je onzichtbaar willen maken. Die angst voor afwijzing, dat je anderen tot last bent. Dat herken ik. Dat weegt heel zwaar en kan je een enorm down gevoel geven. Want juist nu zou het goed zijn als je die hand uitsteekt en contact maakt. Zoals je hier ook doet, wat ik heel dapper vind. Dat is een eerste stap.

Weet dat je niet alleen staat. Er zijn zoveel mensen die zullen herkennen wat je schrijft, of onderdelen ervan. Niks menselijks is ons vreemd he. Dus schaam je niet. Schaamte is je grootste vijand. Gevoelens waar geen licht en lucht bij mag, verstikken je op den duur. Dus geef je hart lucht.

Dat is moeilijk als je in een soort cirkel gevangen zit van zelfbescherming. Maar wissel het eens bewust af: bv in het weekend. Dat je van te voren bv een halve dag plant dat je cocoont. Gewoon liggen, dekens over je hoofd enz en je daar dan aan overgeven, vol overgave! Want dan mag het!! En als de uurtjes om zijn en het bv middag is heb je een activiteit gepland staan die je dan met dezelfde houding gaat ondernemen! Heb je een goede vriendin of familie met wie je dit zou kunnen gaan doen?



Als je bv een hele dag in bed ligt, of alles een beetje als een brij in elkaar overloopt zoals je beschrijft: lang in bed liggen, dan last minute naar werk, bij thuiskomst weer naar bed etc, kun je je daarover bv ook nog beroerd gaan voelen en je zelf gaan 'afmaken' dat je niet erop uit gaat of dat je je zo lusteloos voelt. Dus meng het bewust en plan de momenten van lekker terugtrekken en dat je je ook echt lusteloos mag voelen en lekker (ja ook al voelt het eng!) erop uit waardoor je in kleine stapjes die angst kan overwinnen om naar buiten te gaan!



Waar kwam je bv eerder graag? Iets dichtbij je huis? Kun je daar weer eens naartoe gaan, alleen of samen met iemand? Blijf een half uurtje, of langer als het gaat...maar dan heb je het gedaan. Dat is toch weer een stap.





Mix ook niet liefdesverdriet met angststoornis door elkaar. Voor liefdesverdriet mag er ruimte zijn, ook lekker thuis op de bank. Daar komt die spreekwoordelijke tips voor "dekentje-chocola-doos tissues' vandaan: dat hebben heel veel mensen die liefdesverdriet en cocoonen hoort erbij die eerste tijd! Daar hoort bv slapeloosheid ook bij. En bij de angststoornis horen weer andere symptomen, zoals het niet de straat op durven. Die kun je ook weer anders aanpakken. Probeer deze gevoelens dan ook een beetje van elkaar te scheiden. Want beide hebben iets anders nodig.



Het kan geen kwaad dit met de huisarts verder te bespreken. Schaam je niet. Maar de eerste stap heb je al gezet: je deelt wat er in je omgaat. Dat is het allerbelangrijkste.