Overig
alle pijlers
Weinig begrip van ouders
zaterdag 11 juni 2016 om 15:28
Ik probeer even kort mijn situatie uit te leggen. Ik ben al heel wat jaren helemaal afgekeurd wegens psychische en lichamelijke problemen.
Helaas ervaar ik weinig begrip van mijn ouders hierover.
Mijn vriend en ik verwachten in december een kleintje. Wij zijn zelf erg blij en gelukkig met het nieuws.
Alleen mijn ouders zijn wat matig hierover (zacht uitgedrukt). Dit doet mij erg pijn.
Op het moment dat we het vertelde leek het of ze het beide heel leuk vonden. Maar de stemming sloeg vrij snel om. Mijn moeder gaf meteen aan dat met mijn gezondheid (schildklier problemen) er een grote kans is op miskraam en geboorteafwijkingen (wat trouwens echt overdreven is). En dat ze ook nooit had verwacht dat ik dit ooit zou bereiken. Eerlijk gezegd vond ik dit een nogal botte reactie.
Daarnaast vond mijn vader het ook niet zo slim, omdat ik niet werk maar een WIA uitkering heb. Hij is van mening dat iedereen gewoon moet werken, en niet moet 'teren' op een uitkering. Dit heeft hij trouwens altijd al duidelijk gemaakt, vanaf het allereerste begin van dat ik ben afgekeurd. De tranen stonden in mijn ogen door hun reactie.
Ja, het klopt. Maandelijks komt er geen fortuin binnen. Maar wij hebben ook geen schulden. En zijn erg creatief met geld. Geld is voor ons echt geen issue. Wij zijn, al met al,p toch erg gelukkig met wat we wel hebben. Daarnaast hebben wij ook nooit, maar dan ook nooit, mijn ouders, of andere om geld gevraagd.
Nu belt mijn vader mij werkelijk bijna elke dag om mede te delen " dat ik nu echt aan de bak moet". Hij zegt gewoon dat ik " desnoods maar in een fabriek moet gaan werken". Laat ik voorop stellen dat ik vind dat er niets mis is met werken in een fabriek, of elk ander werk dan ook. Maar hij luisterd niet naar mij als ik zeg dat ik 100% ben afgekeurd, en dat dat niet voor niets is. Als ik mijn klachten aan hem uitleg dan komt er totaal geen respons terug. Laat staan begrip. Nooit heeft een van mijn ouders gezegd tegen mij dat ze het erg voor me vinden, of op een andere manier interesse of medeleven getoond.
Omdat er nu een kleintje op komst is blijft mijn vader daar maar op doorhameren. Dit doet mij zoveel verdriet. Ik voel mij erg beoordeeld door hem. Alsof ik het helemaal fout doe.
Mijn vriend en ik hebben wel degelijk over deze keuze (het krijgen van een kindje) goed nagedacht. Ook over het financiële gedeelte. Ook ben ik mij bewust dat er echt nog wel wat hobbels komen die we nu wellicht niet goed in kunnen schatten. Maar wij hebben niet klakkeloos een beslissing genomen hierover.
Ik weet niet goed wat ik hiermee aan moet. Onndanks de stroeve relatie met mijn ouders houd ik wel van hen. Maar aan de andere kant heb ik ook erg veel verdriet door hen. Niet zozeer alleen door deze situatie ( die ik net omschreven heb) maar er zijn nog meer dingen voorgevallen in het verleden. Ik heb vaker het contact willen verbreken. Maar uiteindelijk niet gedaan omdat ik dit erg moeilijk vind.
Deze stress is op dit moment ook niet goed. Aan de ene kant wil ik rust, geen negatieve reacties en bemoeienissen. Aan de andere kant wil ik dat mijn kind ook opgroeit met zijn opa en oma. Ik zit echt in een tweestrijd.
Helaas ervaar ik weinig begrip van mijn ouders hierover.
Mijn vriend en ik verwachten in december een kleintje. Wij zijn zelf erg blij en gelukkig met het nieuws.
Alleen mijn ouders zijn wat matig hierover (zacht uitgedrukt). Dit doet mij erg pijn.
Op het moment dat we het vertelde leek het of ze het beide heel leuk vonden. Maar de stemming sloeg vrij snel om. Mijn moeder gaf meteen aan dat met mijn gezondheid (schildklier problemen) er een grote kans is op miskraam en geboorteafwijkingen (wat trouwens echt overdreven is). En dat ze ook nooit had verwacht dat ik dit ooit zou bereiken. Eerlijk gezegd vond ik dit een nogal botte reactie.
Daarnaast vond mijn vader het ook niet zo slim, omdat ik niet werk maar een WIA uitkering heb. Hij is van mening dat iedereen gewoon moet werken, en niet moet 'teren' op een uitkering. Dit heeft hij trouwens altijd al duidelijk gemaakt, vanaf het allereerste begin van dat ik ben afgekeurd. De tranen stonden in mijn ogen door hun reactie.
Ja, het klopt. Maandelijks komt er geen fortuin binnen. Maar wij hebben ook geen schulden. En zijn erg creatief met geld. Geld is voor ons echt geen issue. Wij zijn, al met al,p toch erg gelukkig met wat we wel hebben. Daarnaast hebben wij ook nooit, maar dan ook nooit, mijn ouders, of andere om geld gevraagd.
Nu belt mijn vader mij werkelijk bijna elke dag om mede te delen " dat ik nu echt aan de bak moet". Hij zegt gewoon dat ik " desnoods maar in een fabriek moet gaan werken". Laat ik voorop stellen dat ik vind dat er niets mis is met werken in een fabriek, of elk ander werk dan ook. Maar hij luisterd niet naar mij als ik zeg dat ik 100% ben afgekeurd, en dat dat niet voor niets is. Als ik mijn klachten aan hem uitleg dan komt er totaal geen respons terug. Laat staan begrip. Nooit heeft een van mijn ouders gezegd tegen mij dat ze het erg voor me vinden, of op een andere manier interesse of medeleven getoond.
Omdat er nu een kleintje op komst is blijft mijn vader daar maar op doorhameren. Dit doet mij zoveel verdriet. Ik voel mij erg beoordeeld door hem. Alsof ik het helemaal fout doe.
Mijn vriend en ik hebben wel degelijk over deze keuze (het krijgen van een kindje) goed nagedacht. Ook over het financiële gedeelte. Ook ben ik mij bewust dat er echt nog wel wat hobbels komen die we nu wellicht niet goed in kunnen schatten. Maar wij hebben niet klakkeloos een beslissing genomen hierover.
Ik weet niet goed wat ik hiermee aan moet. Onndanks de stroeve relatie met mijn ouders houd ik wel van hen. Maar aan de andere kant heb ik ook erg veel verdriet door hen. Niet zozeer alleen door deze situatie ( die ik net omschreven heb) maar er zijn nog meer dingen voorgevallen in het verleden. Ik heb vaker het contact willen verbreken. Maar uiteindelijk niet gedaan omdat ik dit erg moeilijk vind.
Deze stress is op dit moment ook niet goed. Aan de ene kant wil ik rust, geen negatieve reacties en bemoeienissen. Aan de andere kant wil ik dat mijn kind ook opgroeit met zijn opa en oma. Ik zit echt in een tweestrijd.
zaterdag 11 juni 2016 om 15:35
Jeetje, wat erg Ik zou er toch een gesprek over aangaan met je ouders en misschien een derde erbij (je broer of zus, mits die je wel begrijpt) en anders zou ik toch hen laten merken dat je er helemaal klaar mee bent en er sterk over denkt om het contact te verbreken en dat ze dan ook hun kleinkind niet zien.
zaterdag 11 juni 2016 om 15:43
quote:wilma36 schreef op 11 juni 2016 @ 15:35:
Jeetje, wat erg Ik zou er toch een gesprek over aangaan met je ouders en misschien een derde erbij (je broer of zus, mits die je wel begrijpt) en anders zou ik toch hen laten merken dat je er helemaal klaar mee bent en er sterk over denkt om het contact te verbreken en dat ze dan ook hun kleinkind niet zien.
Bedankt voor je reactie.
Ik heb ook nog een zus. Zij heeft gelukkig wel begrip voor mijn situatie. Zij heeft zelf ook al twee kleintjes. En heeft ook de nodige problemen met mijn ouders (haar kinderen gaan zelfs niet meer graag naar oma en opa toe), maar ook zij weet niet goed wat ze met de situatie aan moet. Beide hebben we niet zo'n goede band met onze ouders, maar tegelijkertijd voelen wij toch nog heel veel loyaliteit naar onze ouders toe. Misschien helpt een gesprek (met zijn tweeën) idd, ook al heb ik er een hard hoofd in.
Jeetje, wat erg Ik zou er toch een gesprek over aangaan met je ouders en misschien een derde erbij (je broer of zus, mits die je wel begrijpt) en anders zou ik toch hen laten merken dat je er helemaal klaar mee bent en er sterk over denkt om het contact te verbreken en dat ze dan ook hun kleinkind niet zien.
Bedankt voor je reactie.
Ik heb ook nog een zus. Zij heeft gelukkig wel begrip voor mijn situatie. Zij heeft zelf ook al twee kleintjes. En heeft ook de nodige problemen met mijn ouders (haar kinderen gaan zelfs niet meer graag naar oma en opa toe), maar ook zij weet niet goed wat ze met de situatie aan moet. Beide hebben we niet zo'n goede band met onze ouders, maar tegelijkertijd voelen wij toch nog heel veel loyaliteit naar onze ouders toe. Misschien helpt een gesprek (met zijn tweeën) idd, ook al heb ik er een hard hoofd in.
zaterdag 11 juni 2016 om 15:45
https://www.thuisarts.nl/ ... problemen-en-zwangerschap
Hoezo overdreven?
Hoezo overdreven?
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
zaterdag 11 juni 2016 om 15:46
http://www.nataal.nl/inde ... 103-schildklierproblemen6
Word jij ook extra begeleid ?
Word jij ook extra begeleid ?
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
zaterdag 11 juni 2016 om 15:46
zaterdag 11 juni 2016 om 15:47
Heel vreemd dat je vader gaat zeuren dat je aan het werk moet. Zelf heb je het er over dat je het financieel wel gaat redden.
Financieel misschien wel maar kun je de zorg voor een kind ook echt aan?
Je wordt niet zomaar helemaal afgekeurd.
Op een kind zit geen aan en uitknop en je kunt niet zeggen mama kan het nu even niet aan vanwege lichamelijke en psychische problemen.
Ik weet niet om welke redenen je bent afgekeurd maar ze kunnen nogal gevolgen hebben voor je kind.
Financieel misschien wel maar kun je de zorg voor een kind ook echt aan?
Je wordt niet zomaar helemaal afgekeurd.
Op een kind zit geen aan en uitknop en je kunt niet zeggen mama kan het nu even niet aan vanwege lichamelijke en psychische problemen.
Ik weet niet om welke redenen je bent afgekeurd maar ze kunnen nogal gevolgen hebben voor je kind.
zaterdag 11 juni 2016 om 15:47
quote:blijfgewoonbianca schreef op 11 juni 2016 @ 15:45:
https://www.thuisarts.nl/ ... problemen-en-zwangerschap
Hoezo overdreven?
En dat dus....
Je klinkt een beetje naïef TO.
https://www.thuisarts.nl/ ... problemen-en-zwangerschap
Hoezo overdreven?
En dat dus....
Je klinkt een beetje naïef TO.
zaterdag 11 juni 2016 om 15:47
quote:Damselindistress schreef op 11 juni 2016 @ 15:42:
Je krijgt een wia uitkering toch niet bij een pakje boter? Wat verdrietig dat ze zo reageren. Ik zou het contact even verbreken. Dit klinkt weinig liefdevol.Ja, ik heb heel vaak aangegeven dat ze (als ze mij niet geloven) ze informatie kunnen zoeken op internet over mijn ziekte. Heb ze zelfs foldertjes gegeven. Maar het lijkt alsof ze er niets over willen weten. Normaal kan ik me heel erg goed afsluiten van onbegrip. Maar ik kan mij maar moeilijk afsluiten van mijn ouders.
Je krijgt een wia uitkering toch niet bij een pakje boter? Wat verdrietig dat ze zo reageren. Ik zou het contact even verbreken. Dit klinkt weinig liefdevol.Ja, ik heb heel vaak aangegeven dat ze (als ze mij niet geloven) ze informatie kunnen zoeken op internet over mijn ziekte. Heb ze zelfs foldertjes gegeven. Maar het lijkt alsof ze er niets over willen weten. Normaal kan ik me heel erg goed afsluiten van onbegrip. Maar ik kan mij maar moeilijk afsluiten van mijn ouders.
zaterdag 11 juni 2016 om 15:48
quote:blijfgewoonbianca schreef op 11 juni 2016 @ 15:46:
http://www.nataal.nl/inde ... 103-schildklierproblemen6
Word jij ook extra begeleid ?Ja, en alle schildklier waarden zijn stabiel.
http://www.nataal.nl/inde ... 103-schildklierproblemen6
Word jij ook extra begeleid ?Ja, en alle schildklier waarden zijn stabiel.
zaterdag 11 juni 2016 om 15:53
Alleen vanwege schildklier problemen wordt je toch niet afgeekeurd. Ik ken zoveel mensen die medicijnen voir hun schildklier gebruiken en gewoon full time werken.
Wanneer je vanwege je psychische klachten helemaal bent afgekeurd dan kan je toch onmogelijk stabiel genoeg zijn om een kind op te voeden.
Wanneer je vanwege je psychische klachten helemaal bent afgekeurd dan kan je toch onmogelijk stabiel genoeg zijn om een kind op te voeden.
zaterdag 11 juni 2016 om 15:53
quote:south schreef op 11 juni 2016 @ 15:47:
[...]
En dat dus....
Je klinkt een beetje naïef TO.Helemaal niet. Ik heb al jaren medicijnen hiervoor waardoor mijn waardes helemaal goed zijn. Ook nu tijdens mijn zwangerschap. Dus dan zijn de kansen qua miskramen en afwijkingen hetzelfde als bij gezonde vrouwen. Dit is mij verteld door zowel mijn huisarts, gynaecoloog en internist. Ik vind jou een beetje naïef dat je uitgaat van wat er op een site staat. Tenzij jij het beter weet dan een specialist.
[...]
En dat dus....
Je klinkt een beetje naïef TO.Helemaal niet. Ik heb al jaren medicijnen hiervoor waardoor mijn waardes helemaal goed zijn. Ook nu tijdens mijn zwangerschap. Dus dan zijn de kansen qua miskramen en afwijkingen hetzelfde als bij gezonde vrouwen. Dit is mij verteld door zowel mijn huisarts, gynaecoloog en internist. Ik vind jou een beetje naïef dat je uitgaat van wat er op een site staat. Tenzij jij het beter weet dan een specialist.
zaterdag 11 juni 2016 om 15:55
quote:sugarmiss schreef op 11 juni 2016 @ 15:53:
Alleen vanwege schildklier problemen wordt je toch niet afgeekeurd. Ik ken zoveel mensen die medicijnen voir hun schildklier gebruiken en gewoon full time werken.
Wanneer je vanwege je psychische klachten helemaal bent afgekeurd dan kan je toch onmogelijk stabiel genoeg zijn om een kind op te voeden.Nee, ik ben hoofdzakelijk afgekeurd vanwege een spierziekte. Daarnaast voed ik mijn kind niet alleen op. Ik heb mijn vriend ook nog.
Alleen vanwege schildklier problemen wordt je toch niet afgeekeurd. Ik ken zoveel mensen die medicijnen voir hun schildklier gebruiken en gewoon full time werken.
Wanneer je vanwege je psychische klachten helemaal bent afgekeurd dan kan je toch onmogelijk stabiel genoeg zijn om een kind op te voeden.Nee, ik ben hoofdzakelijk afgekeurd vanwege een spierziekte. Daarnaast voed ik mijn kind niet alleen op. Ik heb mijn vriend ook nog.
zaterdag 11 juni 2016 om 15:56
quote:sugarmiss schreef op 11 juni 2016 @ 15:53:
Alleen vanwege schildklier problemen wordt je toch niet afgeekeurd. Ik ken zoveel mensen die medicijnen voir hun schildklier gebruiken en gewoon full time werken.
Wanneer je vanwege je psychische klachten helemaal bent afgekeurd dan kan je toch onmogelijk stabiel genoeg zijn om een kind op te voeden.En waarom zou een vrouw met psychische klachten onmogelijk een kind kunnen opvoeden?
Alleen vanwege schildklier problemen wordt je toch niet afgeekeurd. Ik ken zoveel mensen die medicijnen voir hun schildklier gebruiken en gewoon full time werken.
Wanneer je vanwege je psychische klachten helemaal bent afgekeurd dan kan je toch onmogelijk stabiel genoeg zijn om een kind op te voeden.En waarom zou een vrouw met psychische klachten onmogelijk een kind kunnen opvoeden?
zaterdag 11 juni 2016 om 15:56
Toch vreemd dat je het voornamelijk hebt over geldzaken en de lichamelijke klachten wuif je een beetje weg, maar met geen woord rep je over hoe je dit psychisch gaat redden. En daar zit volgens mij de grote zorg.
Je kunt niet werken want Wia uitkering vanwege lichamelijke en psychische klachten maar wel een kind opvoeden denk je zelf.
Ja, daar zou ik me als ouder ook veel zorgen over maken.
Ik zou de kant van het verhaal van jouw ouders weleens willen horen.
Je kunt niet werken want Wia uitkering vanwege lichamelijke en psychische klachten maar wel een kind opvoeden denk je zelf.
Ja, daar zou ik me als ouder ook veel zorgen over maken.
Ik zou de kant van het verhaal van jouw ouders weleens willen horen.
zaterdag 11 juni 2016 om 15:58
quote:Dubbz schreef op 11 juni 2016 @ 15:56:
Toch vreemd dat je het voornamelijk hebt over geldzaken en de lichamelijke klachten wuif je een beetje weg, maar met geen woord rep je over hoe je dit psychisch gaat redden. En daar zit volgens mij de grote zorg.
Je kunt niet werken want Wia uitkering vanwege lichamelijke en psychische klachten maar wel een kind opvoeden denk je zelf.
Ja, daar zou ik me als ouder ook veel zorgen over maken.
Ik zou de kant van het verhaal van jouw ouders weleens willen horen.Nee. Mijn ouders hebben het voornamelijk over geldzaken. Dat is nou juist mijn punt.
Toch vreemd dat je het voornamelijk hebt over geldzaken en de lichamelijke klachten wuif je een beetje weg, maar met geen woord rep je over hoe je dit psychisch gaat redden. En daar zit volgens mij de grote zorg.
Je kunt niet werken want Wia uitkering vanwege lichamelijke en psychische klachten maar wel een kind opvoeden denk je zelf.
Ja, daar zou ik me als ouder ook veel zorgen over maken.
Ik zou de kant van het verhaal van jouw ouders weleens willen horen.Nee. Mijn ouders hebben het voornamelijk over geldzaken. Dat is nou juist mijn punt.
zaterdag 11 juni 2016 om 15:58
quote:carin83 schreef op 11 juni 2016 @ 15:56:
[...]
En waarom zou een vrouw met psychische klachten onmogelijk een kind kunnen opvoeden?
Dat is niet onmogelijk. Zeker niet. Maar het gaat hier om een volledig afgekeurde vrouw. Dan hebben we het niet over iets milds hoor.
Dan kun je niet werken, maar wel 24/7 voor een kind zorgen, zoals ik al zei: dat vind ik zorgelijk op z'n zachts gezegd.
[...]
En waarom zou een vrouw met psychische klachten onmogelijk een kind kunnen opvoeden?
Dat is niet onmogelijk. Zeker niet. Maar het gaat hier om een volledig afgekeurde vrouw. Dan hebben we het niet over iets milds hoor.
Dan kun je niet werken, maar wel 24/7 voor een kind zorgen, zoals ik al zei: dat vind ik zorgelijk op z'n zachts gezegd.
zaterdag 11 juni 2016 om 15:58
Je zegt dat het niet voor niets is dat je 100% bent afgekeurd. Realiseer je echter wel dat een kind (en dus thuisblijfmoederen) echt fysiek veel zwaarder en mentaal stressvoller kan zijn dan een baan, en dat je door je gezondheid je wellicht niet 100% kan inzetten.
Die babyfase is zo voorbij en is nog wel het makkelijkste om te doen. Daarna komen er pas echt zware jaren aan.
Het vraagt dus ook veel van je partner.
Hoe bot je ouders het ook overgebracht hebben, je kan niet ontkennen dat ze een punt hebben toch?
Die babyfase is zo voorbij en is nog wel het makkelijkste om te doen. Daarna komen er pas echt zware jaren aan.
Het vraagt dus ook veel van je partner.
Hoe bot je ouders het ook overgebracht hebben, je kan niet ontkennen dat ze een punt hebben toch?
zaterdag 11 juni 2016 om 16:00
En dat je ook je problemen kan doorgeven aan je kind?
Ik vind werken ook een walk in the park vergeleken met het verzorgen en opvoeden van kinderen.
Als je met jou problatiek voor 100% bent afgekeurd voor werk vraag ik me wel af in hoeverre je de verzorging en opvoeding van een klein kind aan gaat kunnen. Even los van het financiele plaatje.
Hebben jullie hulptroepen paraat? Of zijn je ouders bang dat zij dat worden?
Ik vind werken ook een walk in the park vergeleken met het verzorgen en opvoeden van kinderen.
Als je met jou problatiek voor 100% bent afgekeurd voor werk vraag ik me wel af in hoeverre je de verzorging en opvoeding van een klein kind aan gaat kunnen. Even los van het financiele plaatje.
Hebben jullie hulptroepen paraat? Of zijn je ouders bang dat zij dat worden?
zaterdag 11 juni 2016 om 16:01
quote:carin83 schreef op 11 juni 2016 @ 15:56:
[...]
En waarom zou een vrouw met psychische klachten onmogelijk een kind kunnen opvoeden?
kan wel, maar het heeft wél effect op het kind.
https://books.google.nl/b ... Kb9NJXHp49MHLFpf3p7IcI4#v=onepage&q=effect%20kinderen%20psychisch%20zieke%20ouders&f=false
Voor als je zin hebt in de lange versie
http://link.springer.com/article/10.100 ... 679#page-1
iets korter.
[...]
En waarom zou een vrouw met psychische klachten onmogelijk een kind kunnen opvoeden?
kan wel, maar het heeft wél effect op het kind.
https://books.google.nl/b ... Kb9NJXHp49MHLFpf3p7IcI4#v=onepage&q=effect%20kinderen%20psychisch%20zieke%20ouders&f=false
Voor als je zin hebt in de lange versie
http://link.springer.com/article/10.100 ... 679#page-1
iets korter.
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.