Hoe hou ik vol~?

Heb je nog iets van ondersteuning/ hulpverlening? Praat daar eens mee of ga naar je huisarts voor een verwijzing om hulp hierbij.

Ik ken je al heel lang van het forum. Ik vind het fijn dat je je eigen stek hebt.



Zie het werken van nu als de opstap naar een nog betere toekomst. Haak niet af.

Goede stappen heb je gezet zeg!



Beschouw je jezelf niet als minder waardoor je moeite hebt met contact?

Ik bedoel mensen gedragen zich professioneel op de werkvloer en houden soms een bepaalde imago op maar van binnen zijn het allemaal mensen net als jij die best respect kunnen opbrengen voor iemand die uit een diep dal is geklommen. Ik ben zelf iemand die het liefst vriendelijk is tegen iedereen van schoonmaker tot manager en alles wat daar tussen zit terwijl ik dat misschien op het eerste gezicht niet uitstraal (pak, serieus hoofd, meestal een stapel papieren onder arm geklemd).



Je bent net zo veel waard als ieder ander.

quote:gizzmo-returns schreef op 13 juni 2016 @ 20:19:

Heb je nog iets van ondersteuning/ hulpverlening? Praat daar eens mee of ga naar je huisarts voor een verwijzing om hulp hierbij.



Dit is goede raad.

Omgaan met een groep mensen, je wat meer op je gemak voelen, wat opener worden, dat kun je allemaal best leren. Maar hulp daarbij is wel zo fijn, je hoeft dat niet allemaal alleen te doen.

ik voel me ook niet fijn in een groep,wel heel goed dat je al zover bent gekomen..

Probeer je er in te oefenen om je niet teveel te ergeren,dan gaat het steeds vervelender en zwaarder voor je worden. Kijk je zegt het zelf al je wilt wat het je opleverd ook niet kwijt.

Probeer ook of er werk voor je is waar je wat zelfstandiger en meer jezelf kunt zijn voor je is, kaart het aan!

En soms komen reacties van mensen anders over dan ze bedoelen.

Sterkte en houd vol je kunt het. En vraag hulp.

Allereerst, super dat je dit met ons deelt. Dat geeft mij dus al het idee dat je wel degelijk goed contact kunt maken; je legt het helder uit, toont veel zelfreflectie en hebt al veel obstakels overwonnen. Geef jezelf daar allereerst even credits voor!

En dat je niet van small talk houdt, he, dat is ook een positief punt wat mij betreft . Je voelt je er echter zelf niet goed bij, hoe je sociale contacten er nu uitzien, zoals ik je lees. Of komt dit doordat je denkt dat het niet 'normaal' is volgens anderen, dat je er daarom iets aan wilt doen?



Voel je je eenzaam? Ben je introvert? Of vermijdt je contact omdat je bang bent dat mensen je raar of vervelend of oninteressant vinden cq heb je een sociale fobie?

Wat zou weer gaan zwerven daaraan kunnen verbeteren? Welk gevoel heb je dan niet/wel dat je nu mist?

Small talk went vanzelf wanneer je het een paar x hebt geoefend.

Ook ik vond het erg leuk om te lezen dat je nu een eigen plekje hebt! Ga niet afzeggen inderdaad. Ik vraag me ook af of je eigen gedachten dit patroon in stand houden. Jij voelt je er niet bij horen, doet dus niet mee met groepsdingen, daardoor ben je minder onderdeel van de groep (mensen betrekken je ook minder) en voel je die afstand des te meer. Misschien helpt het om toch een praatje aan te knopen met iemand, of wat meer 1 op 1 contact met iemand op te zoeken? Zo kan je misschien langzaam je contacten uitbouwen.



En ik zou zeker ook wat hulpverlening inschakelen, want na jaren gezwerfd te hebben en jezelf te hebben moeten redden is het niet makkelijk om weer mee te draaien in het 'gewone' dagelijkse leven.



Succes en zet je zelf niet buiten de groep, wees jezelf en laat mensen je leren kennen!

Zoek je zelf nog naar werk eigenlijk? Misschien een domme vraag hoor. Maar ik zie het zo, als je de situatie niet kunt veranderen, moet je je aanpassen, jezelf veranderen dus. Lastig maar waar. Je bent dus een einzelganger, ik in de basis ook. Maar ik kan prima sociaal zijn. Daarvoor bedenk ik waar ik iets over zou kunnen zeggen, tegen iemand, koetjes en kalfjespraat dus. Dat is niet zo moeilijk als je denkt. Er zijn zat universele onderwerpen waar iedereen over mee kan praten. Bv het nieuws, het weer, hoelang je nog moet werken tot je vrij bent, wat je in het weekend gaat doen, vakantie, etc.



Heb je je collega's verteld dat je dakloos bent geweest? Omdat je zegt dat ze je eigenlijk een beetje weren. Zou dat niet tussen je oren kunnen zitten? Als je mensen vrolijk tegemoet komt en een beetje lacht enzo, heb je de helft al gewonnen.



Ik ken je ook van eerdere topics, maar ik ken je wel als kritisch, niet zo makkelijk in het contact en een beetje stug. Kan komen omdat het alleen tekst is, maar als dat klopt, waarom ga je dan niet wat zoeken waardoor je wat beter wordt in sociaal contact? Heb je hobby's? Wat doe je in je vrije tijd want daarin zou je wat meer mensen op kunnen zoeken misschien waardoor je wat makkelijker wordt.



Klopt die indruk van me of is dat onzin? Kan me voorstellen dat dat iets is wat is overgebleven uit je dakloze tijd, een gevoel van opstandigheid en weerstand tegen de structuur van de samenleving. Maar goed, als je daar niks aan kunt veranderen, dan zul je de situatie moeten accepteren, of proberen te veranderen. Sterkte iig.

Ik ken je niet en ben vooral benieuwd naar wat je precies dwars zit.

Is het jouw gedrag dat je wil veranderen? Wil je meer aansluiting met collega's? Of wil je misschien wel heel ander werk zoeken?



Verder kan ik je adviseren wat voor mij werkt, als ik iets vol wil houden. Ik bedenk zo gedetailleerd mogelijk wat ik wil, bedenk wat ik daarvoor nodig heb en begin dan met de eerste kleine stap in de goede richting.

In mijn telefoon zet ik dan een reminder om het te doen en een reminder om er later op terug te komen (met mezelf).

Ik bedenk dan hoe het is gegaan en zet een nieuwe reminder voor de volgende stap.

Ik lees je hier al jaren en vind het enorm knap hoe ver je al gekomen bent de afgelopen jaren.



Is er geen mogelijkheid voor je om ander vrijwilligerswerk te gaan doen waarbij je meer zelfstandig en minder in een groep werkt ?

Dag lieve schat, ik ben altijd weer blij als ik je weer lees. Ook al is het niet altijd positief.

Heb je een coach oid waar je mee in overleg kan en misschien van daaruit een plek vinden waar je niet in een groep hoeft te werken?

Of kun je zelf iets doen om dit te veranderen?



Je kent me nog wel met het verhaal van mijn oudste die hetzelfde verleden had als jij. Hij is nu bijna 3 jaar clean en heeft zijn roeping gevonden in de cabine. Hij heeft ook niet de behoefte aan een groep, nooit gehad ook. En als hij in een groep zou moeten werken zou hij zeker geen baan kunnen houden. Wees dat voor meisje.

Het niet prettig voelen kan op een gegeven moment aanleiding zijn voor een terugval, zeker als je je huisje ook nog kwijtraakt. Dus trek iedere hulpverlener, coach of wie dan ook in je netwerk aan zijn jasje, maak daar afspraken mee en leg dan uit hoe je je voelt en wat je nodig hebt.



Liefs