Verdrietig

Na een aantal jaar zelf toch maar eens besloten een eigen topic te openen.. wel met een nieuw account ivm privacy, hopelijk begrijpelijk. Wat ik ermee wil om mijn verhaal hier te plaatsen? Ik denk van me afschrijven en hopelijk wat met jullie goede tips doen:)



Mijn jeugd bestond uit niet meer dan misbruik en mishandelingen en liefdeloze ouders. Jaren heb ik dit verborgen gehouden voor iedereen wat ervoor zorgde dat alles zich opstapelde. Rond mijn 20e kwam de klap, woonde op mijzelf en het ging uit met mijn 1e vriend en vrijwel al het slechte uit mijn jeugd kwam naar boven. De relatie was altijd fijn geweest, maar de onrust in mij zorgde voor vluchtgedrag. Na de break kreeg ik last van Verlatingsangst in een heftig stadium, bindingsangst, suïcidale gedachten, paniekaanvallen en een zware depressie waardoor letterlijk het licht uitging. Ik stortte me in foute relaties waardoor de geschiedenis zich herhaalde omtrent huiselijk geweld. Ik ben nog elke dag mezelf dankbaar dat ik mij op een dag naar de HA heb gesleept en niet meer weg ben gegaan voor er een hulp traject werd ingezet. Nu 4 jaar later begin ik alles weer op de rit te krijgen. Ik ben behandeld voor mijn chronische PTSS die ik heb overgehouden aan mijn jeugd. De mensen die dit hebben veroorzaakt heb ik losgelaten, en volg momenteel nog therapie om een beetje meer te leren houden van mijzelf.

Ik ken nu mijn eigen valkuilen en heb voor mezelf besloten dat de toekomst voor mij is , en dat niemand mij die afpakt. Ik heb mijn HBO afgerond, heb een eigen koophuis een geweldige baan en probeer beetje bij beetje mijn sociaal netwerk te vergroten. Mijn boosheid tegenover mijn ouders slijt elke dag een beetje. Het is nu vooral verdriet wat ik voel als ik denk aan wat ik als klein meisje heb moeten doorstaan. Hoe kan je als ''ouder'' dit je eigen kind aandoen zal voor mij altijd een vraag blijven waar ik nooit antwoord op zal krijgen.

Dit verhaal niet om medelijden te wekken maar om een beetje achtergrondinformatie te geven!



In december 2015 kwam ik een oud collega van mij tegen. We hadden altijd een leuke klik gehad maar meer dan collegiaal contact op het werk was het nooit en dat was ook prima zo. Nadat we elkaar tegen het lijf waren gelopen kregen we echter app contact. Al snel werd dit intensief en vroeg hij me op date. Om niet terug te vallen in mijn oude vluchtgedrag heb ik de date aangenomen wat enorm gezellig bleek. Toen ik thuis kwam besefte ik dat ik voor het eerst sinds jaren oprecht had gelachen en alle zorgen van afgelopen tijd even vergat. Het contact bleef en door de afstand zagen we elkaar ongeveer 1 per week wat op den duur een heel weekend werd met vaak 2 overnachtingen. Na een tijd voelde alles zo goed dat ik open stond voor intimiteit. ( dit heeft hij nooit gepusht ). Ik heb kort aan hem verteld dat ik hier vaak moeite mee heb door mijn verleden en dat ik hierin mijn grenzen aangaf. Dit werd beantwoord met een kus op mijn hoofd en dat ik alle tijd en ruimte krijg die ik nodig heb. Een mooier antwoord had ik niet kunnen wensen.



Na een aantal maanden daten vroeg ik mij toch echt af hoe het tussen ons zat. We zagen elkaar elke week, hadden elkaars vrienden ontmoet, gingen samen naar feestjes en ik verbleef regelmatig in zijn huis als hij werkte. Meneer gaf aan dat ik geluk bracht in zijn leven maar hij moeite had zich te binden. Het beangstigde hem, maar hij kon niet goed aangeven wat.

Hij vertelde dat hij een trauma heeft opgelopen met zijn laatste vriendin ( 5 jaar geleden). Zij was psychisch ziek. In een ruzie is hij weggelopen om af te koelen en toen hij terugkwam had zij zich van het leven beroofd. Hij heeft haar gevonden en heeft het zichzelf nooit vergeven dat hij weggelopen is in de ruzie. Hij heeft hier al die jaren hulp voor geweigerd en dit met weinig mensen gedeeld. Ik heb hem kort verteld hoe EMDR mij heeft geholpen bepaalde trauma;s te verwerken;Omdat ik als geen ander weet hoe het is om trauma's te hebben , gaf ik hem alle vrijheid om hiermee te doen wat hij wilde. Hij koos ervoor dit nooit meer met mij te bespreken. Soms liet hij weten dat de onrustig in hem groeide en het ervoor zorgde dat hij zichzelf niet meer was.

Daarnaast zorgde hij wel weer ervoor dat ik leerde genieten van kleine dingen, oprecht kon lachen, impulsieve dingen deed en uit mijn comfort zone kwam waar ik jaren in had gezeten. Zoveel dingen die ik in mijn jeugd heb gemist heb ik met hem ingehaald.Omdat ik nog alles aan het opbouwen ben had ik er vrede mee dat het nog steeds niks officieels was tussen ons, ik dacht alles komt wel goed.



De maanden vorderden en we bleven doorgaan zoals we gingen. Hoe ik hem nog kende van werk had hij aandacht nooit gebrek. Veel tijd besteedde hij aan zijn telefoon en op zijn social media. Hij ''grapte'' vaak dat hij alle aandacht van de vrouwen maar moeilijk kon bijhouden. Dit maakte mij onzeker en heb dit aangegeven. Hierin werd ik gerust gesteld, het was maar aandacht waar hij gretig op inging maar niks mee deed. Ik was zijn prinses zoals hij me altijd noemde. We hadden afgesproken exclusiviteit met elkaar te hebben op intiem gebied. Voor mij betekende dit exclusiviteit op elk gebied, voor hem bleek later dat afspreken en daten met anderen hier ook bij hoorde. Ik begon aan mezelf te merken dat ik hier veel moeite mee kreeg. Vrijwel elke week werd hij getagd in allerlei foto's met meisje op zijn social media tijdens het uitgaan en andere evenementen. Wanneer ik bij hem was bleef zijn mobiel letterlijk elk moment van de dag afgaan.



Na een confrontatie waarin ik aangaf dat ik wilde weten hoe het allemaal precies zat, omdat het anders voor mij stopte vanwege mijn onzekerheid, barstte de bom en kwam zijn duistere kant naar boven. In deze ruzie heeft hij de meest vreselijke dingen gezegd die me pijn deden tot op het bot. In zijn boosheid maakte hij opmerkingen over dingen die ik hem in vertrouwen had verteld over o.a. mijn misbruik. Ik kon niet geloven dat iemand ook al is het in zijn boosheid zulke dingen kon zeggen. Het leek alsof ik terug in de tijd werd gezogen waarin zulke dingen dagelijks tegen mij werden gezegd. Het leek wel alsof er een ander persoon in hem gekropen was. Hij heeft me het huis uitgegooid en pas na 5 dagen contact met me opgenomen.



Omdat ik ook niet perfect ben en voor mij de goede dingen afwogen tegen de slechte heb ik na een aantal dagen zijn excuses aanvaard en zijn we verder gegaan zoals het was. Wel was het vertrouwen vanaf dit moment ver gezakt voor mij.Afgelopen week kreeg ik echter een onderbuik gevoel dat er iets niet meer klopte. Ik heb hem altijd aangegeven dat als hij vrij wilde zijn hij dat moest doen, en me het moest laten weten. Ik confronteerde hem wederom met iets waarom hij weer boos werd. Hierin deelde hij ook mee dat mijn gevoel klopte en hij serieus aan het daten was met anderen en op het punt stond ook intiem te worden met hun. Ik kon oprotten want ik was immers degene die altijd aangaf dat ik exclusiviteit wilde helemaal op het gebied van seks. Dit was een klap in mijn gezicht en ik voelde voor het eerst sinds jaren weer een paniek aanval opkomen. Ik snap niet waarom iemand zo kan veranderen. Ik heb overstuur mijn spullen gepakt en ben naar huis gereden. Meneer deed geen poging me tegen te houden of zijn excuses aan te bieden. Eenmaal thuis kreeg ik nog een waslijst aan verwijten naar mijn hoofd geslingerd over dat ik alles aan mezelf te danken heb omdat ik altijd maar alles wil weten van hem. Hier werd ik ook weer tot op het bot afgekraakt Ik heb de berichten gelezen maar niet meer gereageerd.



Nu ik moet accepteren dat het klaar is, maar oh wat doet dit een pijn! Ik mis de vrolijke man die me elke morgen wakker belde, me opbeurde wanneer ik een dip had en mij oprecht liet genieten van het leven. Wat twijfel ik weer aan mezelf, waarom gebeurd mij dit altijd? Soms denk ik oprecht dat ik verdoemd ben geboren. Tuurlijk heb ik mijn gebreken en dingen waar ik aan moet werken, maar soms vraag ik mij oprecht af waar ik dit aan verdiend heb.



Daarintegen zal ik de rust gaan vinden van mij niet meer constant moeten druk maken wat meneer uitspookt en met wie. Ik hoop zo dat er ooit wel iemand komt die mij zal accepteren wie ik ben en waar ik genoeg voor zal zijn. Sorry voor dit hele verhaal. Ik vraag me af of er mensen zijn met soortgelijke verhalen? Of dat jullie goede tips hebben om dit verdriet een beetje dragelijker te maken

Ja ik ben 3 jaar onder behandeling van een psychiater geweest. Daarnaast EMDR gevolgd , psycho therapie en heb nu maandelijks nog een therapie sessie om mezelf wat positiever te kunnen gaan zien..quote:viva-amber schreef op 15 juni 2016 @ 18:44:

Ben jezelf in therapie geweest?

Geeft niks, ik plaats het hier dus sta open voor feedback. Mijn partner keuzes zijn inderdaad besproken. Ik ben mij bewust dat ik vanuit mijn jeugd geen juiste voorbeelden heb gehad. Ik heb het patroon laten herhalen bij mijn vorige partners. Echter na mijn behandelingen ben ik mij bewust van mijn valkuilen ( ze altijd ontlopen blijft onmogelijke )



Wat er bij mij voor zorgde dat ik energie bleef investeren in hem is denk ik het feit dat ik bleef vasthouden aan de goede dingen die ik kreeg van hem. Daarnaast was ik mij bewust van zijn trauma en heb hem daar misschien ( onbewust) teveel ''gespaard'' in zijn acties. Ik wil niet iemand zijn die alleen maar naar gebreken en slechte kanten kijkt. Daarnaast heb je wel degelijk gelijk dat ik mij me bewust moet blijven van mijn eigen grenzen. Ik hoop dat ik dit weer mee kan nemen als een les en het weer een steentje bijdraagt aan mijn groei wat ik nog elke dag doormaak.



quote:viva-amber schreef op 15 juni 2016 @ 19:02:

Kun je in die maandelijkse sessies ook je partnerkeuzes bespreken?



Ik bedoel het niet rot en deze man had absoluut niet het recht om jou zo te behandelen. Echter je hebt er zelf ook een rol in. Hij houdt het al heel lang onduidelijk en toch zet jij door. In feite hadden jullie geen afspraken met elkaar over trouw/relatie. Hoe hij tegen jou te keer is gegaan is helemaal beneden peil, waarom heb je hem zelfs daarna terug genomen?



Ik denk dat je voor jezelf moet gaan bepalen waar je grenzen liggen en je daaraan houden. Iemand wil geen relatie met jou en jij wel met hem afscheid nemen. Je kunt de ander niet veranderen. Je kunt alleen je eigen pad kiezen.

dankje voor je bericht

Je hebt ook helemaal gelijk.



Het feit dat ik het erbij heb gelaten, niet meer heb gereageerd en geen contact meer heb opgenomen is voor mij al een hele stap. Ik heb me er in zekere zin bij neergelegd dat ik dan nog liever alleen ben dat dit verdriet elke keer.

Ik weet dat dit beter zal zijn voor me op de langere termijn.



Volgens mijn psycholoog moet ik de goede herinneringen die ik met hem heb zien als baksteentjes die hielpen opbouwen aan mijn toekomst. De slechte herinneringen moet ik weggooien net zoals het puin afval.



quote:viva-amber schreef op 15 juni 2016 @ 19:15:

Ik denk dat jij er goed aan doet om zijn trauma niet tot jouw probleem te maken. Ook is zijn trauma geen excuus om jou slecht te mogen behandelen. Jij zou bij uitstek een partner moeten vinden die psychisch stevig in zijn schoenen staat en die jou veel te bieden heeft. Dus iemand die je kunt vertrouwen die eerlijk is en die tegen wicht is ten opzichte van wat je allemaal hebt meegemaakt.



Je bent geen slaaf van je valkuilen, echt niet. Je kunt het overwinnen. Bedenk dat je beter af bent alleen in een goede relatie met jezelf dan ongelukkig in een halfslachtige relatie met iemand die geen relatiemateriaal is.



Deze man is hooguit scharrel materiaal en zelfs dat is twijfelachtig. Hoe hij zich gedraagt kun je hem niet eens een vriend noemen (ik bedoel vriendschappelijk). Hij is helemaal geen goede invloed in jouw leven.

Wat een lief berichtje ! Doet me goed, dankjewel!!quote:tampontouwtje schreef op 15 juni 2016 @ 20:05:

Wat knap hoe jij je leven op orde hebt weten te brengen!! Die man die spoort niet. Richt je op jezelf. Hoe moeilijk nu ook. Wat jij hebt gedaan is zo ontzettend knap. Nu leren echt op je gevoel te kunnen vertrouwen. Een man is niet in eens zo. Mannen die zich zo bewust zijn van vrouwelijke aandacht, en zich daar zo mee bezighouden, zijn types om te ontwijken.



Weet je wat ook zo erg fijn is en waar je enorm trots op mag zijn, dat je naar je eigen huis kon. Dat je zelf je geld verdient. Je zelfredzaamheid is je vrijheid, geef dat nooit op.

Dankjewel Voor je lieve berichtje ! Geeft me energie zulke dingen, ik postte hier mijn verhaal voor tips maar jullie zijn zo lief! Vrienden/collega's kennen weinig van mijn achtergrond dus buitenom mijn therapeut weet vrijwel niemand mijn verhaal. Stiekem ben ik ook wel een beetje trots dat ik alles alleen voor elkaar heb gekregen en er nu zo bij zit voor mijn 26e. Het heeft me wel even gekost om op een rustige manier zo over ze te praten hoor .. Op sommige punten lukt me dat nog niet. Soms zijn er momenten dat ik me nog zo ontzettend eenzaam voel ondanks dat ze nog in leven zijn. Stond ik daar op mijn diploma uitreiking, overal en iedereen familie in het publiek en voor mij was er niemand. Op zulke momenten wens ik nog wel eens dat alles anders had moeten zijn. Mijn ouders zullen mijn ouders blijven, maar ik voel geen liefde of band met hun. Omdat ze ook beweren geen fouten gemaakt te hebben in mijn jeugd ( mishandeling door hun, misbruik toelaten door 3e) zal die band ook niet meer veranderen voor mij. Ik zie het als hun zwarte kant, maar heb geaccepteerd hoe het was en hoe het is. En wat betreft die leuke man: laat het me weten als je er een in de aanbieding hebt ????quote:Morsmordre schreef op 15 juni 2016 @ 21:38:

Ik heb geen soortgelijk verhaal en ook niet echt goede tips, maar wilde even zeggen dat ik vind dat je heel open, nuchter en relativerend schrijft. Ook de manier waarop je over je ouders schrijft is bijzonder, nauwelijks echt beschuldigend ofzo, respect. Heel knap hoe je alles tot nu toe voor elkaar gekregen hebt, daar heb je waarschijnlijk heel hard voor moeten knokken en daar mag je inderdaad super trots op zijn. Een 'klap' ontvangen hoort erbij en zal vast vaker komen, maar het is aan jou om daar mee om te gaan. Je bent nu zoveel sterker dan "vroeger". Die man is jou niet waard, niet op deze manier. Natuurlijk heeft hij redenen voor zijn gedrag en is ook hij ergens 'slachtoffer', maar dit staat denk ik los van zijn relatie/contact met jou. Jij mag daar niet de dupe van worden. Loslaten doet nu veel pijn en er komen vast nog veel momenten dat je toch denkt "zal ik hem appen?", maar houd vast aan de gedachte dat er écht wel iets leukers op je pad komt. Kijk naar je HBO, huis en baan... ook een leuke man komt wel!