Oud...?

Voelen jullie je oud ? En sinds welke leeftijd voelde je dat dan ? Ik kan mij best wel eens oud voelen. We (mijn man en ik) gaan nog gewoon veel uit en naar festivals of naar de kroeg, ik ben heel blij dat we dat gewoon zijn blijven doen. Toch is de ervaring anders. Vroeger deed ik veel met vriendinnen, nu is het vaker mijn man met wie ik dingen onderneem. Mijn ouders worden ineens ook echt wat oudere mensen. Ze kunnen niet altijd meer op onze kinderen passen omdat ze dat heel intensief vinden. Ondertussen heeft mijn oudste zoon al de leeftijd dat hij savonds alleen kan blijven. Hij begint te puberen. Ook weer zo n rare ervaring. Een kind wat volwassen begint te worden. Ik ben overigens 35 en was destijds een jonge moeder. Vroeger dacht ik bij alles, dat doe ik vast nog wel een keer in mijn leven. Nu denk ik wel eens: Oei, het is de afgelopen jaren niet gebeurd, als ik het echt wil dan moet ik er nu wel mee aan de gang. Dat kan om een tatoeage gaan, of een bepaald land waarvan ik hoopte dat ik er ooit nog zou komen, of seksuele wensen ( ). Echt oud worden bestaat misschien niet eens. Op je 20ste denk je dat iemand van 30 oud is, en op je 30ste denk je dat iemand van 40 oud is. Misschien hangt het wel altijd boven je hoofd, maar zul je je nooit echt oud voelen. Toch vliegt het mij wel eens aan, en vind ik het ook weer zo'n gezeur. Het komt misschien ook omdat ik nu een beetje stil sta. Er is ook een leeftijd aangebroken waarop er weinig verandert, soms vind ik mijn leven gewoonweg oersaai, en op zulke momenten denk ik vaak... en ik word alleen maar ouder. Ben je dan een beetje depri als je zo denkt of gewoon realistisch ? Ik probeer vaak de voordelen van deze leeftijd in te zien, en die zijn er zeker, maar ik ervaar het ook wel vaak dat alles een beetje moervast staat nu. Dat er al heel veel is bepaald, een gezinnetje hebben in geweldig, maar ineens is je leven zo af en zo ingevuld, en kan ik nog wel eens weg dromen bij hoe alles had kunnen zijn. Het is voor mij ook wel een beetje de leeftijd van de sleur. Zelfs met veel uit gaan en veel uitjes bedenken ervaar ik het toch zo.

Ik had zo'n momentje toen ik voor het eerst een colbert jasje kocht. Had nooit zoiets aan gehad. Daar vond ik mezelf nog te jong voor. Maar na het colbert jasje ging ik ook vaker bloesjes kopen in plaats van strakke shirtjes. En zo komt het steeds beetje bij beetje. Ik voel me er goed bij, hoor. En als ik naar bepaalde evenementen ga blijven dat soort kledingstukken thuis, maar langzaam wordt het meisje wel een mevrouw. O ja, inderdaad dat u genoemd worden... als het gebeurd vind ik het nog altijd raar klinken. Van mij mag dat wel helemaal worden afgeschaft.



Ook zoiets... Straks een grens over gaan naar een leeftijd dat je zeker weet dat je geen kinderen meer gaat krijgen. Dat weet ik nu ook wel behoorlijk zeker, maar theoretisch, qua leeftijd, kan het allemaal nog.



Vroeger was ik een mooi tenger meisje, alleen ik wilde het niet zien. Vond mezelf niet goed genoeg, liep te piekeren over school en over toekomst en kon er heel lang van balen als er een vriendin niet aardig had gedaan. Op dat punt ben ik blij dat we dat gehad hebben. Ik lig zelden nog snachts ergens over te piekeren. Liever gezegd nooit. Nu kijk ik er op terug dat ik mij destijds echt druk kon maken om niks. Anderzijds was het zorgelozer. Kon soms wel vol ergens van genieten.

Nu ben ik een dun (iets minder tenger) meisje. Man, kinderen, druk leven. Ik ben iets minder goed geworden in zorgeloos genieten, maar als die momentjes er zijn dan geniet ik er wel dubbel van. Dan kan ik nog lang nagenieten en zelfs emotioneel terug kijken op bepaalde avonden waarvan ik blij ben dat ik toch zoveel mensen om mij heen heb die ik zo erg de moeite waard vind ! Piekeren om kleine akkefietjes met vriendinnen is wel voorbij inmiddels. Gek genoeg lijken ook die akkefietjes voorbij te zijn. Wel komt soms uit het niets het gevoel hoe kwetsbaar alles eigenlijk is, en dat ik het eng vind dat ik niet weet hoe lang die mooie dingen nog blijven. Dan knuffel ik altijd even extra met mijn kinderen. Het voelt allemaal wel iets stabieler en niet oud worden zou ook niet de bedoeling zijn, maar soms kijk je toch met wat spijt achterom, of weemoed, of verkeerde beslissingen, maar vooral een gevoel van, heb ik toen wel beseft hoe mooi deze tijd is en hoe vaak ik hier nog aan terug zou denken ! Dingen die je op je 35ste nog probeert in te halen omdat je op je 19de iets niet gedaan heb blijkt toch altijd anders uit te pakken. Ik ben niet meer die 19-jarige. Nu worden feestjes in een andere vorm gegoten. Dus aan de ene kant voel ik mij oud, maar ik moet ook gewoon denken, weer een nieuwe interessante fase !



Dan denk ik ook vaak: De problemen van toen gaan voorbij, daar komen andere problemen voor terug. De geluksmomentjes van toen gaan voorbij, daar komen andere geluksmomentjes voor terug. Ik ben nog lang niet echt oud. Niet afgeschreven, het is meer een andere fase. Die nu voor mij wel een beetje lastig is, gaat niet zo vlekkeloos in mn relatie, wil val alles wat allemaal even niet lukt, en dan ineens zo gevoel van, jak. Dit hoort ook bij deze leeftijd. Ik moet mn draai weer even vinden. Misschien ben ik later wel een hele gelukkige 40er.