Cognitieve gedragstherapie.

Hi forummers,



Half jaartje geleden ben ik bij een psycholoog in behandeling getreden ter bestrijding van mijn sociale fobie.



De behandeling is in zoverre succesvol dat de ''scherpe randjes'' ervanaf zijn : geen paniekaanvallen meer bijvoorbeeld.



Het minderwaardige gevoel is nog altijd hardnekkig aanwezig. Het ingezette traject is om deze gevoelens te bestrijden met behulp van cognitieve gedragstherapie, met als ''stok achter de deur'' een tweemaandelijks consult bij de psycholoog waar de voortgang wordt besproken en tips worden gegeven.



Punt waar ik toch behoorlijk tegenaan loop nu, is dat ik die cognitieve therapie erg lastig vind. Ik ben nu 27, en kom er toch wel achter dat ik door mijn fobie de afgelopen jaren best wel wat bootjes heb gemist. Voor mijn gevoel loop ik achter op leeftijdsgenoten, en daar schaam ik mij erg voor. Ook heb ik na mijn afstuderen in december nog geen vaste baan kunnen vinden, wat mijn zelfvertrouwen ook alles behalve goed doet.



Door dit soort dingen kom ik in een min of meer vicieuze cirkel terecht : Ik beoordeel mijzelf negatief, waardoor mijn zelfvertrouwen achterblijft. Daardoor ben ik weer minder assertief, waardoor ik ook minder snel ''verder'' kom in het leven, waardoor ik eigenlijk vast kom te zitten in de huidige situatie.



Hoewel mijn psycholoog mij natuurlijk ondersteunt, heb ik toch het gevoel behoefte te hebben aan wat extra feedback, welke ik hier hoop te vinden.



Groetjes.

quote:Hayek schreef op 21 juli 2016 @ 20:52:

Je schrijft alvast fatsoenlijk Nederlands, je eerste pluspunt heb je al te pakken....



Je hebt een studie weten af te ronden, dat is al meer dan veel mensen kunnen zeggen. Een baan vinden is voor heel veel mensen niet eenvoudig. Leg de lat voor jezelf niet te hoog!



Dank je!



Tja mijn studie heb ik tot nu toe weinig profijt van gehad. Ben er blij mee dat die ''fase'' nu is afgerond, maar ook toen ik te horen had gekregen dat mijn scriptie goed was en ik dus was afgestudeerd sprong ik niet bepaald een gat in de lucht omdat ik al door had hoe moeilijk het ging worden om een baan te vinden.



Maar ik moet proberen het inderdaad van een meer positieve kant te bekijken. Het diploma heb ik toch maar mooi in mijn zak, daar heb ik eigenlijk nooit echt bij stilgestaan.

quote:YellowLemon schreef op 21 juli 2016 @ 20:52:

Ik sta aan het begin van een soort gelijk traject geloof ik. Ik ga eerst traumatherapie krijgen, weet even de exacte naam niet meer. En zal daarna vermoedelijk doorrollen naar iets van Schematherapie of cognitieve therapie.



Ben 22 en heb een beetje hetzelfde gevoel als jou. Heb m'n studie niet af kunnen maken, iedereen gaat door en mijn leven staat stil voor mijn gevoel.



Dus ik lees graag mee.Sterkte! Je hebt je leeftijd in ieder geval mee. Op 22 kun je nog alle kanten op.

quote:nansie schreef op 21 juli 2016 @ 21:01:

Je zit in een heel belangrijk proces waar je de rest van je leven baat bij zult hebben. Je leert jezelf nu al veel beter kennen dan leeftijdsgenoten bij wie alles op rolletjes lijkt te lopen (en dat lijkt in veel gevallen maar zo).



Wees mild voor jezelf. Kijk naar je goede eigenschappen en naar wat je nu allemaal leert over jezelf en het leven. Misschien een leuk idee om eens een moodboard te maken over jezelf? Met dingen die je graag zou willen, dingen die je aanspreken, die je mooi vindt etc. Dan heb je een mooi geheugensteuntje op de mindere momenten.



Ik leer inderdaad veel van deze situatie, al is het maar dat ik straks enorm dankbaar zal zijn als ik werk heb en er ook voor de volle 100 % voor zal gaan.



Desondanks blijft die onzekerheid echt killing. Ik hoop maar dat die baan ooit gaat komen (en vertrouw daar ergens ook wel op), maar je wéét het niet.



Het is inderdaad zo dat bij veel leeftijdsgenoten en in mijn sociale kring alles op rolletjes lijkt te lopen. Vast contract, lease auto, hypotheek, relatie. Het is niet dat ik het andere mensen niet gun, maar soms denk ik echt : hoe dan? Is het nu allemaal gewoon zo makkelijk, maak ik het leven te gecompliceerd?, hebben zij geluk? Heb ik pech? Ben ik gewoon een laatbloeier? Komt mijn tijd nog, of ga ik over een paar jaar uit wanhoop maar bij het vreemdelingenlegioen? Geen idee, zoals ik momenteel over zo veel geen idee heb.



Natuurlijk heb ik wel mijn dromen voor de toekomst, ook op werkvlak. Op dat soort banen heb ik ook gesolliciteerd, maar telkens afgewezen. Ik vraag me op dit moment af in hoeverre dromen nog een optie is, misschien moet ik juist realistischer worden en minder dromen?

quote:tyche schreef op 21 juli 2016 @ 20:59:

Met wie vergelijk je jezelf? Is dat een eerlijke vergelijking?



Vooral met mijn leeftijdsgenoten, sociale kring en vrienden / vriendinnen.



Eigenlijk lijkt het bij iedereen te lukken. Zelfs met die ene vriendin die nooit een opleiding heeft afgemaakt. Niet dat ik daarmee wil zeggen dat zij minder recht heeft op een goede toekomst dan ik, maar om maar aan te geven : van hele serieuze mensen tot mensen die altijd ''lang leve de lol'' hebben geleefd, van strebers tot dagdromers, van introvert, extravert, mensen die goed kunnen leren, mensen die minder goed kunnen leren, sociaal vaardige mensen, sociaal lompe mensen, empathische mensen tot onaardige mensen : om mij heen zie ik mensen van echt allerlei pluimage doorstomen in het leven, terwijl ik stil sta en echt geen idee heb welke kant ik op moet bij wijze van spreken.

quote:tyche schreef op 21 juli 2016 @ 21:27:

[...]



En als jij je vergelijkt met onaardige mensen, zie je vooral dat zij succesvoller zijn dan jij, en gelukkiger lijken? Dat jij misschien wel heel aardig bent (geen idee hoor ) dat telt niet?



En zijn die vergelijkingen terecht? Oftewel, mag je van jezelf redelijkerwijs verwachten dat jij net zo succesvol bent? En wat is succes dan; je salaris? De waarde van je lease-auto of hypotheek? Is dat echt wat centraal moet staan in jouw leven?



En je kent echt niemand van jouw leeftijd die het moeilijk heeft? Bijzonder fortuinlijke sociale kring heb je dan.



Het gaat me ook niet zozeer om de antwoorden, maar om het vergelijken zelf: wat brengt het je? Wat doet het met je?



Ik denk dat het deels te maken heeft met maatschappelijke veroordeling (die wel degelijk bestaat) plus het niet halen van persoonlijke dromen.



In mijn leeftijdsfase is (nagenoeg) iedereen bezig met het settelen van zijn of haar leven. Ik wil dat zelf ook enorm graag : leuke relatie, leuke woning, eigenlijk gewoon een normaal huisje, boompje, beestje leven. Maar ik kom nog niet eens bij het huisje, bij wijze van spreken.



En nee, eerlijk gezegd ken ik echt niemand van mijn leeftijd, die het moeilijk heeft. Natuurlijk kan ik niet achter de voordeur kijken, maar iedereen is eigenlijk wel aan het werk. En dan niet via een uitzendbureau of vrijwillig of in een schimmige sector of als drugskoerier, maar gewoon degelijke vaste banen, variërend van de top van het bedrijfsleven tot loonwerker in de landbouwsector.



Ik ken er welgeteld één van mijn leeftijd die niet werkt, maar die wil ook niet werken en is geloof ik kunstenaar en hij solliciteert niet eens en komt het huis nooit uit. Daar vergelijk ik mijzelf eerlijk gezegd liever niet mee



Of ik nu toevallig de fortuinlijke mensen tref weet ik niet, maar juist daardoor voel ik mezelf ook zo buiten de boot vallen. Als er nog meer in hetzelfde schuitje als jij zitten, dan voel je je niet ''raar'' of een uitzondering. Ik voel dat nu echter wel heel erg zo.



Succes is niet echt in termen te vatten, maar ik zie het meer als : vooruitgaan met je leven en doelen halen in de richting die jij op wilt. Of dat nu top bankier worden is in londen of huismoeder met twee kindjes : zolang je maar ergens naartoe gaat waar jij naartoe wil. Ik ga nergens naartoe. Op de een of andere manier loop ik elke keer tegen een glazen muur aan.

quote:tyche schreef op 21 juli 2016 @ 21:33:

Trouwens, ik snap je onzekerheid heel goed. De maatschappelijke en sociale druk om 'succesvol' te zijn, is er ook echt.

Maar je bent altijd harder naar jezelf dan anderen zijn. De ergste druk komt van binnenuit, en je kunt je afvragen hoe functioneel dat is.



Het is niet verplicht mee te gaan in wat 'men' volgens jou als succesvol ziet. Het is niet automatisch de enige of juiste manier om je leven zinvol in te vullen. En wat voor anderen werkt, hoeft niet voor jou te gelden.



Daar heb je gelijk in, maar ik wil juist ook heel graag : een baan, vastigheid, een relatie, huisje, etc. Ik vind niets mis met mensen die dat niet willen en de eeuwige vrijbuiter willen blijven. Alleen mijn toekomst zie ik niet zo, en dan wordt het frustrerend als je anderen (ogenschijnlijk) gemakkelijk wel de doelen ziet behalen die je zelf ook zou willen behalen.



Maargoed op dit moment gaat het voor mij niet zo zeer om het aanpassen van doelen, maar meer om te leren accepteren hoe de situatie nu is en daar vrede mee hebben en mijzelf daardoor niet zo hard veroordelen. Door mijn sociale fobie en minderwaardige gevoel durf ik op dit moment bijvoorbeeld geen relatie aan te gaan, zie ik als een berg op tegen sollicitaties en netwerk ik amper en maak ik geen nieuwe contacten.



Het hoeft eigenlijk niet eens benadrukt te worden dat ik zo natuurlijk geen steek verder zal komen. Ik moet tevreden leren worden met mijzelf en deze situatie. Objectief gezien weet ik dat ik genoeg te bieden heb, en zoals uit mijn posts hiervoor al blijkt is het vooral het (niet hebben van) een baan een groot pijnpunt, omdat dit een soort bottleneck is om voor mijn gevoel door te kunnen met mijn leven.

quote:MinkeDeWit schreef op 21 juli 2016 @ 21:58:

Ik denk dat cognitieve therapie je niet van angsten afhelpt. Niet als die diep zitten in ieder geval. Een familielid van mij heeft drie jaar cognitieve therapie achter de rug, maar bleef 'hangen' op nieuwe situaties. Ze heeft nu ook een aantal sessies EMDR achter de rug en dat heeft wel heel snel resultaat. Die therapie vond ze helaas zo vervelend en zwaar dat ze nu weer aan het twijfelen is over hoe verder.Het is niet zo zeer een angst. Ik vind het lastig om uit te leggen, want in sociale situaties ben ik totaal niet angstig en ik beschik over goede sociale vaardigheden verder en voel me prima tussen mensen. Het is alleen een laag zelfbeeld waardoor ik het functioneren van mijzelf in de maatschappij onnodig enorm moeilijk maak, waardoor ik mijzelf tegenhoud in mijn ontwikkeling, waardoor ik verder ''achterop'' raak, wat zorgt voor een nog minder goed zelfbeeld, etc etc.

quote:Pien02 schreef op 22 juli 2016 @ 00:16:

De fase tussen (grofweg) je 25e en je 30e is ook een rare fase. Het ene moment ben je nog ''allemaal'' student, lig je doordeweeks om 10 uur 's ochtends nog wel eens op je bed nadat je op een random dinsdagavond uit bent geweest en stroomt de whatsapp-groep met je vriendinnen vol met de meest nutteloze berichtjes.



Je knippert even met je ogen en opeens is bijna je hele vriendinnengroep aan de vent, zijn de eersten zwanger en worden er huizen en trouwringen gekocht. Althans, zo ervaarde ik het. Dan heb je natuurlijk altijd nog de mensen die van zichzelf vinden dat ze ''verder'' zijn dan jij en je dit ook graag willen laten weten.



Zag er laatst een plaatje over op Facebook:



21: ''You are so young''

22: ''You are so young''

23: ''You are so young''

24: ''You are so young''

25: ''Are you married, how's your career going?''



Sloeg voor mij de spijker op zijn kop!



Ik bleef ook als laatste over van mijn vriendinnengroep en toen dacht ik ook wel eens: waar gaat mijn leven heen. Maar aan de andere kant zie ik je ook wel dingen zeggen die ik simpelweg onrealistisch vind : volgens jou komt iedereen aan een baan, van slim tot dom van onaardig tot aardig, behalve jij. Ben jij dan een alien ofzo dat je niet aan het werk komt? Niet lullig bedoeld, maar of je schat de situatie van je omgeving te rooskleurig in, of je schat je eigen kansen op de arbeidsmarkt te laag in.



Kom op, de arbeidsmarkt trekt aan, als je gewoon een jonge gezonde meid bent, is er altijd werk voor je. Misschien aanvankelijk iets onder je niveau, maar dan kun je je opwerken. Heb ik ook zo gedaan, en heb er zeker geen spijt van.



Succes!



Dat plaatje ken ik ja, stelt me ook altijd enigszins gerust haha.



Desondanks blijft het lastig om reëel te blijven. Mijn Facebook staat overvol met zwangere, trouwende, huizen kopende en gaan samenwonende leeftijdgenoten. Ik gun iedereen zijn / haar geluk, maar wat mij steekt is dat ik momenteel voor mijzelf nog niet eens een ''weg'' zie om ook maar één van die dingen binnen de komende ca. 2/3 jaar te bereiken.



Mijn halfjaarcontract loopt 1 augustus af en wordt niet verlengd omdat het bedrijf waarschijnlijk op de fles gaat. Dat wordt dus weer een uitzendbureau en weer helemaal vanaf nul beginnen : Weer enorm je best doen, hopen dat je binnen het bedrijf misschien een kans krijgt dat ze je in vaste dienst willen overnemen. Willen ze dat niet of lukt dat om wat voor manier dan ook niet ben ik alweer 29, en kan ik weer ergens opnieuw beginnen en zo knoei ik alle touwtjes aan elkaar. Ondertussen op feestjes / verjaardagen hoor ik iedereen trots oreren over hun vaste contract, hun plannen met hun huis, etcetera.



Objectief gezien weet ik dat ik niet over minder capaciteiten beschik dan veel anderen die het wél lukt, dus zou het mij toch ook moeten kunnen lukken? Ik leg de laatste tijd steeds meer dingen negatief voor mijzelf uit. Vriendinnen waar je weinig meer van hoort omdat ze een relatie hebben : Ik betrek het enorm op mijzelf, terwijl het juist eerder bij de ander ligt. Allemaal van dat soort dingen.

quote:tyche schreef op 22 juli 2016 @ 10:51:

[...]



Ik denk dat je focus nu zo op werk ligt, dat je niet meer helder kan beoordelen hoe het nu echt zit. Aan het werk zijn staat voor jou gelijk aan geluk. Dat is simpelweg niet waar, en hoe vaker jij tegen jezelf zegt dat je zonder baan minderwaardig bent, hoe meer je je eigen negatieve zelfbeeld bevestigd. Bovendien creëer je zo enorm hoge verwachtingen van jezelf en van je toekomst.



Apart dat je je dus alleen vergelijkt met mensen die in jouw ogen succesvoller zijn dan jij. Je ziet alleen de dingen die bevestigen dat jij een loser bent die achterloopt. En dat is geen objectieve blik, maar een selectie die jij zelf maakt. Daarom probeer ik duidelijk te maken dat vergelijken met anderen vaak niet helpend is, zeker als je alleen maar kijkt naar wat zij wel (lijken te) hebben.



En stilstand? Je hebt in een half jaar tijd paniekaanvallen bestreden, je zit middenin een proces van verandering en genezing. Dat is moeilijk, tijdrovend, en de beste stap richting vooruitgang die je kunt maken. En jij ziet het niet, omdat vooruitgang in jouw ogen bestaat uit huisje, boompje, beestje. Je doet dus jezelf enorm tekort!



Ten slotte, je bent 27, niet 87. Vanuit je huidige positie ben je misschien een laatbloeier; maar denk je echt dat de toekomst die jij graag wilt daarmee verloren is? Dat het over 20 jaa uitmaakt of je al 20 jaar werkt of 15?



Jij gelooft elke negatieve gedachte over jezelf. Met cgt zul je moeten leren afstand nemen van al die overtuigingen, en onderzoeken of ze wel waar en helpend zijn.

Dat is een tijdrovend proces, en je kunt nu niet per direct besluiten dat je je niet meer minderwaardig voelt. Wat je wél kunt doen, is wat meer afstand nemen van die gedachten. Accepteren dat ze er zijn, maar bewust tegen jezelf zeggen dat ze misschien niet realistisch zijn. Ze herkennen als negatieve overtuigingen, in plaats van als de waarheid over jezelf. Gedachten hebben nu eenmaal niet altijd gelijk, al kunnen ze heel logisch klinken.



Ik besef ook dat ik alles ten nadele van mijzelf uitleg. Maar hoe langer deze situatie voortduurt, hoe lastiger het wordt. Feit is dat mijn leven op geen enkel vlak (naar mijn idee) ''normaal'' verloopt.



In nog geen jaar tijd ben ik mijn vriendinnen eigenlijk min of meer kwijtgeraakt waar ik al jaren mee om ga. Allemaal hebben ze een relatie gekregen en sinds dien zijn we hard uit elkaar gegroeid. Sommige vriendinnen hebben me echt laten stikken en het contact is eigenlijk in een oogwenk van wekelijks naar nooit meer gegaan. Ik heb aan het begin wel geprobeerd het contact te onderhouden, maar ik ga niet smeken.



Het niet vinden van een baan is natuurlijk ook niet zomaar wat, hoofdzakelijk omdat er veel mee samenhangt. Ik kan eigenlijk alleen verder met mijn leven als ik weer een keer een inkomen heb, het liefste een stabiel inkomen. Steeds worden afgewezen op sollicitaties geeft me echt het gevoel niet goed genoeg te zijn voor ''de maatschappij'', dat niemand op je zit te wachten en dat ''de grote mensenwereld'' voor anderen bedoeld is maar niet voor jou.



Soms heb ik wel momenten waarop ik alles veel beter kan relativeren. Dan besef ik dat ik jaren lang een goede vriendin ben geweest, en dat ik het afwezig zijn van contact met mijn vriendinnen eerder bij hen moet zoeken dan bij mijzelf. Dat de maatschappij echt niet tegen mij is, maar dat ik mijn sollicitaties wellicht wat ongelukkig uitkies, etcetera.



Maar met het oog op de cognitieve gedragstherapie vind ik het wel verdomd lastig. Je moet beter over jezelf gaan denken, maar ondertussen loop ik elke dag met mijn ziel onder mijn arm terwijl mijn omgeving met grote stappen vooruit gaat. Daarnaast zit ik ook een beetje in een sociale omgeving waarin mensen graag hun succes tentoon spreiden, en soms doet het me pijn daarmee geconfronteerd te worden.



Ik probeer mijn tijd wel zoveel mogelijk in te vullen met sportschool, het helpen van familie, boeken lezen, in mijn eentje de natuur in gaan. De laatste week ga ik vaak 's avonds tegen zonsondergang heerlijk nog 30 KM fietsen, maar toch : elke keer is het alleen, en soms voelt het zo treurig.