Psyche
alle pijlers
Faalangst..?
maandag 25 juli 2016 om 13:58
Hoi allemaal,
Ik ga straks naar het 4e jaar van HBO pedagogiek, heb een superleuke en uitdagende baan op een oude stageplek, maar toch merk ik dat ik overal tegenop zie en dat ik heel bang ben om fouten te maken. Ik heb mezelf nooit als een perfectionist of faalangstig persoon gezien, maar de laatste tijd bekruipt me het gevoel dat ik dat misschien toch ben.. Ik heb heel wat lessen gekregen in feedback ontvangen en geven, maar nog steeds vind ik dit één van de lastigste dingen in mijn opleiding.
Ik moet nu bijvoorbeeld een aantal verslagen van het afgelopen schooljaar herkansen, en vind dat vreselijk. Niet alleen omdat ik in de zomervakantie nog niet vrij ben van school, maar ook omdat ik constant word geconfronteerd met alles dat ik verkeerd heb gedaan. Als ik de feedback van mijn begeleider lees, kan ik er soms misselijk en moedeloos van worden. Dit is vooral omdat ik de verslagen voor mijn gevoel heel goed had gemaakt, dan is het echt balen als ik weer een 4 terugkrijg.. Dit heeft als gevolg dat ik er enorm tegenop zie en het steeds uitstel. En als ik me er dan eindelijk toe zet, stop ik zodra ik wat lastigs tegenkom waar ik niet uitkom om andere dingen te doen (zoals op dit forum zitten :p).
En dan mijn werk; ik werk in een instelling met kinderen met verschillende (gedrags)stoornissen als autisme en adhd. Erg leuk en uitdagend, maar word wel regelmatig flink in het diepe gegooid. Sta regelmatig alleen op de groep (van bijvoorbeeld 8 kinderen), wat een hele uitdaging is (aangezien ik dus nog geen diploma heb en nog onder de 20 ben). Ik krijg bijna niets dan lof van mijn werkgever, maar als hij ook maar het kleinste negatieve puntje op me aan te merken heeft, voel ik me zo rot. Zelfs als dit niets met mij te maken heeft, maar bijvoorbeeld: Wil je die was de volgende keer op 60 wassen ipv 40?
Ik voel me ontzettend onzeker, hoewel ik dat in andere situaties nooit ben. Ik kan echt al dagen of soms weken tegen mijn werk opzien, terwijl ik na de tijd altijd denk 'dat viel best mee'. En als er een keer iets heftigs gebeurt waarbij het bijvoorbeeld compleet escaleert, krijg ik grote complimenten van mijn leidinggevende en collega's over hoe ik het heb opgelost. Maar toch heb ik het gevoel dat ik het nooit goed genoeg doe. Heb er zelfs over getwijfeld om ontslag te nemen, puur omdat ik die spanning en onzekerheid niet meer aankan. Maar het zou te belachelijk voor woorden zijn om ontslag te nemen, aangezien ik het (als ik er eenmaal ben) een super leuke baan vind, het super goed verdient en ik alvast veel ervaring kan opdoen.
Maar het is tegelijkertijd echt slopend. Ik heb het gevoel dat ik constant op eieren moet lopen, terwijl ze me vaak genoeg hebben duidelijk gemaakt dat dit niet hoeft. En ik wéét dat het niet erg is om fouten te maken en dat ik daar juist van leer, blablabla, maar ik krijg het rotgevoel niet weg als ik denk dat ik iets verkeerd heb gedaan. Ik wil alles 100% perfect doen en als dat niet lukt voel ik me verschrikkelijk en schaam ik me. Het is soms zo erg dat ik er suïcidale gedachten van krijg. Gewoon, om even van die constante prestatiedruk af te zijn. Want naast school en werk, wil ik óók nog graag de perfecte dochter, vriendin en klasgenoot zien die met iedereen begaan is en bij iedereen betrokken..
Help?
Ik ga straks naar het 4e jaar van HBO pedagogiek, heb een superleuke en uitdagende baan op een oude stageplek, maar toch merk ik dat ik overal tegenop zie en dat ik heel bang ben om fouten te maken. Ik heb mezelf nooit als een perfectionist of faalangstig persoon gezien, maar de laatste tijd bekruipt me het gevoel dat ik dat misschien toch ben.. Ik heb heel wat lessen gekregen in feedback ontvangen en geven, maar nog steeds vind ik dit één van de lastigste dingen in mijn opleiding.
Ik moet nu bijvoorbeeld een aantal verslagen van het afgelopen schooljaar herkansen, en vind dat vreselijk. Niet alleen omdat ik in de zomervakantie nog niet vrij ben van school, maar ook omdat ik constant word geconfronteerd met alles dat ik verkeerd heb gedaan. Als ik de feedback van mijn begeleider lees, kan ik er soms misselijk en moedeloos van worden. Dit is vooral omdat ik de verslagen voor mijn gevoel heel goed had gemaakt, dan is het echt balen als ik weer een 4 terugkrijg.. Dit heeft als gevolg dat ik er enorm tegenop zie en het steeds uitstel. En als ik me er dan eindelijk toe zet, stop ik zodra ik wat lastigs tegenkom waar ik niet uitkom om andere dingen te doen (zoals op dit forum zitten :p).
En dan mijn werk; ik werk in een instelling met kinderen met verschillende (gedrags)stoornissen als autisme en adhd. Erg leuk en uitdagend, maar word wel regelmatig flink in het diepe gegooid. Sta regelmatig alleen op de groep (van bijvoorbeeld 8 kinderen), wat een hele uitdaging is (aangezien ik dus nog geen diploma heb en nog onder de 20 ben). Ik krijg bijna niets dan lof van mijn werkgever, maar als hij ook maar het kleinste negatieve puntje op me aan te merken heeft, voel ik me zo rot. Zelfs als dit niets met mij te maken heeft, maar bijvoorbeeld: Wil je die was de volgende keer op 60 wassen ipv 40?
Ik voel me ontzettend onzeker, hoewel ik dat in andere situaties nooit ben. Ik kan echt al dagen of soms weken tegen mijn werk opzien, terwijl ik na de tijd altijd denk 'dat viel best mee'. En als er een keer iets heftigs gebeurt waarbij het bijvoorbeeld compleet escaleert, krijg ik grote complimenten van mijn leidinggevende en collega's over hoe ik het heb opgelost. Maar toch heb ik het gevoel dat ik het nooit goed genoeg doe. Heb er zelfs over getwijfeld om ontslag te nemen, puur omdat ik die spanning en onzekerheid niet meer aankan. Maar het zou te belachelijk voor woorden zijn om ontslag te nemen, aangezien ik het (als ik er eenmaal ben) een super leuke baan vind, het super goed verdient en ik alvast veel ervaring kan opdoen.
Maar het is tegelijkertijd echt slopend. Ik heb het gevoel dat ik constant op eieren moet lopen, terwijl ze me vaak genoeg hebben duidelijk gemaakt dat dit niet hoeft. En ik wéét dat het niet erg is om fouten te maken en dat ik daar juist van leer, blablabla, maar ik krijg het rotgevoel niet weg als ik denk dat ik iets verkeerd heb gedaan. Ik wil alles 100% perfect doen en als dat niet lukt voel ik me verschrikkelijk en schaam ik me. Het is soms zo erg dat ik er suïcidale gedachten van krijg. Gewoon, om even van die constante prestatiedruk af te zijn. Want naast school en werk, wil ik óók nog graag de perfecte dochter, vriendin en klasgenoot zien die met iedereen begaan is en bij iedereen betrokken..
Help?
When the power of love overcomes the love of power, beautiful things start to happen
maandag 25 juli 2016 om 14:09
Je maakt je al druk omdat wordt gevraagd om en ander wasprogramma te gebruiken?
Wat heeft dat met jou persoonlijk te maken? Mogen zij niet aangeven hoe je iets kunt verbeteren of hoe zij iets graag zien?
Hoe wil je leren indien je jezelf al heel goed vind en niemand een verbeterpunt aan kan/mag geven?
Wat heeft dat met jou persoonlijk te maken? Mogen zij niet aangeven hoe je iets kunt verbeteren of hoe zij iets graag zien?
Hoe wil je leren indien je jezelf al heel goed vind en niemand een verbeterpunt aan kan/mag geven?
This user may use sarcasm and cynicism in a way you are not accustomed to. You might suffer severe mental damage.
maandag 25 juli 2016 om 14:18
Vind je het niet heel erg onrealistisch om te denken dat je foutloos door het leven kan gaan? Je bent geen god of Moeder Theresa of Boeddha, maar een gewoon jong mens die nog genoeg kan leren.
Het leven bestaat uit vallen en opstaan. En er zijn altijd verbeterpunten.
Ga terug naar je docenten om te vragen waarom je een onvoldoende hebt gekregen terwijl jij denkt dat je het goed gemaakt hebt.
Persoonlijk werk ik liever met mensen die zo af en toe fouten maken en op hun bek gaan, maar dan wel van leren. Dan mensen die geen fouten durven te maken of denken dat ze het allemaal zo goed doen. Kritiek betekent niet altijd dat je het hartstikke fout doet, maar gewoon dat het nog beter kan.
Het leven bestaat uit vallen en opstaan. En er zijn altijd verbeterpunten.
Ga terug naar je docenten om te vragen waarom je een onvoldoende hebt gekregen terwijl jij denkt dat je het goed gemaakt hebt.
Persoonlijk werk ik liever met mensen die zo af en toe fouten maken en op hun bek gaan, maar dan wel van leren. Dan mensen die geen fouten durven te maken of denken dat ze het allemaal zo goed doen. Kritiek betekent niet altijd dat je het hartstikke fout doet, maar gewoon dat het nog beter kan.
I can't control the wind but I can adjust the sail
explore, dream & discover
explore, dream & discover
maandag 25 juli 2016 om 14:39
Ja, ik herken wel veel.
Ook het stukje dat je best weet dat je fouten mag maken, maar je je er toch ongemakkelijk bij voelt.
Ook dat kritiek dan harder aankomt dan nodig is.
Alsof je niet de capaciteit hebt om kritiek op te vangen, dat het als een klap in je gezicht is.
Ik ben er ook nog niet uit.
Negatief zelfbeeld...zoiets?
Ook het stukje dat je best weet dat je fouten mag maken, maar je je er toch ongemakkelijk bij voelt.
Ook dat kritiek dan harder aankomt dan nodig is.
Alsof je niet de capaciteit hebt om kritiek op te vangen, dat het als een klap in je gezicht is.
Ik ben er ook nog niet uit.
Negatief zelfbeeld...zoiets?
maandag 25 juli 2016 om 15:53
Ik denk dat je minder hoge eisen aan jezelf moet stellen, omdat je het al prima doet! Dat een opdracht niet in een keer goed wordt gekeurd is vervelend, maar kan gebeuren natuurlijk! Zoals anderen ook al zeiden, fouten maken geeft niet.
Ik zou beginnen met vragen wat er niet goed was aan de ingeleverde opdrachten. Misschien kan je vragen of ze zowel positieve als negatieve feedback hebben. Het lijkt mij belangrijk, zeker als je onzeker bent, om niet alleen te weten wat je fout hebt gedaan, maar ook juist wat er wel goed aan was!
Ik zou beginnen met vragen wat er niet goed was aan de ingeleverde opdrachten. Misschien kan je vragen of ze zowel positieve als negatieve feedback hebben. Het lijkt mij belangrijk, zeker als je onzeker bent, om niet alleen te weten wat je fout hebt gedaan, maar ook juist wat er wel goed aan was!
maandag 25 juli 2016 om 16:19
quote:viva-amber schreef op 25 juli 2016 @ 14:09:
Je maakt je al druk omdat wordt gevraagd om en ander wasprogramma te gebruiken?
Wat heeft dat met jou persoonlijk te maken? Mogen zij niet aangeven hoe je iets kunt verbeteren of hoe zij iets graag zien?
Hoe wil je leren indien je jezelf al heel goed vind en niemand een verbeterpunt aan kan/mag geven?
Huuh, dat is totaal niet waar het om draait. Ze vindt zichzelf waarschijnlijk helemaal niet heel goed. Als ik naar mezelf kijk, dan zit het meer zo:
Ik ben er zelf al redelijk van overtuigd dat ik niet bijzonder veel waard ben. Niet om zielig te doen, maar ik weet gewoon dat mijn zelfbeeld niet bepaald fantastisch is. Als iemand anders dan een opmerking of verbeterpunt heeft, dan zie ik dat als bevestiging dat ik inderdaad waardeloos bezig ben. Zolang dat niet uitgesproken wordt, vind ik alleen mezelf waardeloos, maar als iemand anders een verbetering heeft, dan vindt diegene mij óók nog eens (op dat moment) niet goed. Das een beetje veel, dat ik mezelf niet goed vind is al erg genoeg, maar als een ander dat ook nog vindt... Nou, dan is het echt zo hè, geen ontkomen aan.
Ik weet dondersgoed dat het niet zo werkt, of in ieder geval niet zo hoort te werken, maar zo werkt het in mijn hoofd dus wel.
Werk er al aan met een psycholoog, maar dit blijft echt een heel lastig punt.
Heb zelf mijn baan moeten opgeven omdat ik het niet trok. Heb nu een baan waarin ik meer overtuigd ben van mijn kunnen. Het is weliswaar ver onder mijn niveau, maar ik ga in ieder geval gelukkiger door het leven. Omhoog gaan qua baan kan altijd nog.
Je maakt je al druk omdat wordt gevraagd om en ander wasprogramma te gebruiken?
Wat heeft dat met jou persoonlijk te maken? Mogen zij niet aangeven hoe je iets kunt verbeteren of hoe zij iets graag zien?
Hoe wil je leren indien je jezelf al heel goed vind en niemand een verbeterpunt aan kan/mag geven?
Huuh, dat is totaal niet waar het om draait. Ze vindt zichzelf waarschijnlijk helemaal niet heel goed. Als ik naar mezelf kijk, dan zit het meer zo:
Ik ben er zelf al redelijk van overtuigd dat ik niet bijzonder veel waard ben. Niet om zielig te doen, maar ik weet gewoon dat mijn zelfbeeld niet bepaald fantastisch is. Als iemand anders dan een opmerking of verbeterpunt heeft, dan zie ik dat als bevestiging dat ik inderdaad waardeloos bezig ben. Zolang dat niet uitgesproken wordt, vind ik alleen mezelf waardeloos, maar als iemand anders een verbetering heeft, dan vindt diegene mij óók nog eens (op dat moment) niet goed. Das een beetje veel, dat ik mezelf niet goed vind is al erg genoeg, maar als een ander dat ook nog vindt... Nou, dan is het echt zo hè, geen ontkomen aan.
Ik weet dondersgoed dat het niet zo werkt, of in ieder geval niet zo hoort te werken, maar zo werkt het in mijn hoofd dus wel.
Werk er al aan met een psycholoog, maar dit blijft echt een heel lastig punt.
Heb zelf mijn baan moeten opgeven omdat ik het niet trok. Heb nu een baan waarin ik meer overtuigd ben van mijn kunnen. Het is weliswaar ver onder mijn niveau, maar ik ga in ieder geval gelukkiger door het leven. Omhoog gaan qua baan kan altijd nog.
maandag 25 juli 2016 om 16:30
Zij geeft o.a. dat zij zelf vindt dat zij haar verslagen en schoolopdrachten naar haar gevoel heel goed heeft gemaakt terwijl er een 4 voor haalt. Kritiek trekt zij zich niet aan als een leerpunt maar persoonlijk, zelfs een opmerking over een wasprogramma beschouwt zij niet als een algemene aanmerking maar als een persoonlijke aanval. Hoe ga je leren wanneer je jezelf goed vindt en je elke aanmerking beschouwt als een persoonlijke aanval?
Het gaat niet altijd om goed of fout soms betekent het gewoon dat een leidinggevende of docent vindt dat iets op een bepaalde manier gedaan moet worden of dat het aan bepaalde regels moet voldoen (waar je wellicht zelf nog niet eens over na hebt gedacht). Soms moet je je gewoon conformeren aan dat soort regels en niet alles zien als een persoonlijke aanval. Alleen wanneer je voor jezelf werkt kun je alles volgens je eigen normen doen.
Volgens mij gaat dit topic over TO, wortel, en delen jullie niet dezelfde hersens en persoonlijkheid.
Het gaat niet altijd om goed of fout soms betekent het gewoon dat een leidinggevende of docent vindt dat iets op een bepaalde manier gedaan moet worden of dat het aan bepaalde regels moet voldoen (waar je wellicht zelf nog niet eens over na hebt gedacht). Soms moet je je gewoon conformeren aan dat soort regels en niet alles zien als een persoonlijke aanval. Alleen wanneer je voor jezelf werkt kun je alles volgens je eigen normen doen.
Volgens mij gaat dit topic over TO, wortel, en delen jullie niet dezelfde hersens en persoonlijkheid.
This user may use sarcasm and cynicism in a way you are not accustomed to. You might suffer severe mental damage.
maandag 25 juli 2016 om 17:07
Hmmm ja misschien betrek ik het teveel op mezelf, lees ik het verhaal teveel met mijn hersens en persoonlijkheid.
Mijn punt was eigenlijk alleen dat het niet per se zo hoeft te zijn omdat ze zichzelf fantastisch vindt. Zelfs niet als ze denkt dat ze iets goed heeft gedaan. Ik bedoel, ik vind mezelf ook niet áltijd waardeloos. Juist op de momenten dat je zelf denkt dat je het wel goed hebt gedaan komt de kritiek harder aan.
Maargoed, voor hetzelfde geld vindt TO zichzelf wel gewoon heel goed in heel veel dingen Ook leuk, alleen onhandig als je dan inderdaad geen kritiek duldt.
Mijn punt was eigenlijk alleen dat het niet per se zo hoeft te zijn omdat ze zichzelf fantastisch vindt. Zelfs niet als ze denkt dat ze iets goed heeft gedaan. Ik bedoel, ik vind mezelf ook niet áltijd waardeloos. Juist op de momenten dat je zelf denkt dat je het wel goed hebt gedaan komt de kritiek harder aan.
Maargoed, voor hetzelfde geld vindt TO zichzelf wel gewoon heel goed in heel veel dingen Ook leuk, alleen onhandig als je dan inderdaad geen kritiek duldt.
dinsdag 26 juli 2016 om 14:23
Bedankt voor jullie reacties allemaal!
En nee, het is niet zo dat ik mezelf zo goed vind dat ik geen kritiek kan verdragen. Ik vind mezelf niet overdreven goed, maar heb ook niet echt een slecht zelfbeeld. Ik denk dat ik mezelf gewoon een hoge druk opleg op mijn werk omdat ik met allemaal mensen werk die minstens 10 jaar ouder zijn en een HBO of Universitaire opleiding af hebben gerond. Ik doe het naar mijn idee gewoon niet zo goed als zij en dat vind ik heel lastig (hoewel ik ook wel weet dat dat onrealistisch is, want zij werken veel meer en zitten er dus beter 'in' en ze hebben veel meer ervaring).
Ik wil gewoon alles graag goed doen en als dat niet lukt voel ik me rot. Het maakt daarin niet uit of het 'erg' is of dat het buiten mijn macht valt, ik wil gewoon dat alles goed gaat. Onrealistisch, maar wel waar.
En het is niet zo dat niemand verbeterpunten aan kan of mag geven, die krijg ik genoeg en vang ik ook goed op. Niemand weet of merkt dat ik er lang mee blijf zitten en dat ik me er rot door voel (ik heb té veel lessen 'feedback ontvangen' gehad om te leren hoe je dat kunt faken...). En ik doe er ook echt iets mee, alleen krijg dat rotgevoel maar niet van me afgeschud.
Sommige dingen lijken heel tegenstrijdig, dat besef ik wel. Maar zo werkt het wel in mijn hoofd.
En nee, het is niet zo dat ik mezelf zo goed vind dat ik geen kritiek kan verdragen. Ik vind mezelf niet overdreven goed, maar heb ook niet echt een slecht zelfbeeld. Ik denk dat ik mezelf gewoon een hoge druk opleg op mijn werk omdat ik met allemaal mensen werk die minstens 10 jaar ouder zijn en een HBO of Universitaire opleiding af hebben gerond. Ik doe het naar mijn idee gewoon niet zo goed als zij en dat vind ik heel lastig (hoewel ik ook wel weet dat dat onrealistisch is, want zij werken veel meer en zitten er dus beter 'in' en ze hebben veel meer ervaring).
Ik wil gewoon alles graag goed doen en als dat niet lukt voel ik me rot. Het maakt daarin niet uit of het 'erg' is of dat het buiten mijn macht valt, ik wil gewoon dat alles goed gaat. Onrealistisch, maar wel waar.
En het is niet zo dat niemand verbeterpunten aan kan of mag geven, die krijg ik genoeg en vang ik ook goed op. Niemand weet of merkt dat ik er lang mee blijf zitten en dat ik me er rot door voel (ik heb té veel lessen 'feedback ontvangen' gehad om te leren hoe je dat kunt faken...). En ik doe er ook echt iets mee, alleen krijg dat rotgevoel maar niet van me afgeschud.
Sommige dingen lijken heel tegenstrijdig, dat besef ik wel. Maar zo werkt het wel in mijn hoofd.
When the power of love overcomes the love of power, beautiful things start to happen
dinsdag 26 juli 2016 om 14:29
quote:Zanahoria schreef op 25 juli 2016 @ 16:19:
[...]
Huuh, dat is totaal niet waar het om draait. Ze vindt zichzelf waarschijnlijk helemaal niet heel goed. Als ik naar mezelf kijk, dan zit het meer zo:
Ik ben er zelf al redelijk van overtuigd dat ik niet bijzonder veel waard ben. Niet om zielig te doen, maar ik weet gewoon dat mijn zelfbeeld niet bepaald fantastisch is. Als iemand anders dan een opmerking of verbeterpunt heeft, dan zie ik dat als bevestiging dat ik inderdaad waardeloos bezig ben. Zolang dat niet uitgesproken wordt, vind ik alleen mezelf waardeloos, maar als iemand anders een verbetering heeft, dan vindt diegene mij óók nog eens (op dat moment) niet goed. Das een beetje veel, dat ik mezelf niet goed vind is al erg genoeg, maar als een ander dat ook nog vindt... Nou, dan is het echt zo hè, geen ontkomen aan.
Ik weet dondersgoed dat het niet zo werkt, of in ieder geval niet zo hoort te werken, maar zo werkt het in mijn hoofd dus wel.
Werk er al aan met een psycholoog, maar dit blijft echt een heel lastig punt.
Heb zelf mijn baan moeten opgeven omdat ik het niet trok. Heb nu een baan waarin ik meer overtuigd ben van mijn kunnen. Het is weliswaar ver onder mijn niveau, maar ik ga in ieder geval gelukkiger door het leven. Omhoog gaan qua baan kan altijd nog.Hey, rot voor je zeg
Ik herken me gedeeltelijk.. Goed dat je naar een psycholoog gaat, ik hoop echt dat je eruit komt!
[...]
Huuh, dat is totaal niet waar het om draait. Ze vindt zichzelf waarschijnlijk helemaal niet heel goed. Als ik naar mezelf kijk, dan zit het meer zo:
Ik ben er zelf al redelijk van overtuigd dat ik niet bijzonder veel waard ben. Niet om zielig te doen, maar ik weet gewoon dat mijn zelfbeeld niet bepaald fantastisch is. Als iemand anders dan een opmerking of verbeterpunt heeft, dan zie ik dat als bevestiging dat ik inderdaad waardeloos bezig ben. Zolang dat niet uitgesproken wordt, vind ik alleen mezelf waardeloos, maar als iemand anders een verbetering heeft, dan vindt diegene mij óók nog eens (op dat moment) niet goed. Das een beetje veel, dat ik mezelf niet goed vind is al erg genoeg, maar als een ander dat ook nog vindt... Nou, dan is het echt zo hè, geen ontkomen aan.
Ik weet dondersgoed dat het niet zo werkt, of in ieder geval niet zo hoort te werken, maar zo werkt het in mijn hoofd dus wel.
Werk er al aan met een psycholoog, maar dit blijft echt een heel lastig punt.
Heb zelf mijn baan moeten opgeven omdat ik het niet trok. Heb nu een baan waarin ik meer overtuigd ben van mijn kunnen. Het is weliswaar ver onder mijn niveau, maar ik ga in ieder geval gelukkiger door het leven. Omhoog gaan qua baan kan altijd nog.Hey, rot voor je zeg
Ik herken me gedeeltelijk.. Goed dat je naar een psycholoog gaat, ik hoop echt dat je eruit komt!
When the power of love overcomes the love of power, beautiful things start to happen
