Psyche
alle pijlers
Twijfel over diagnose: second opinion?
dinsdag 26 juli 2016 om 18:56
Vandaag is tegen mij gezegd dat er genoeg aanwijzingen zijn dat ik de borderline persoonlijkheidsstoornis heb, door een psychiater die mij vandaag pas voor de eerste keer gezien heeft.
De grond hiervan zijn aantekeningen uit mijn dossier van behandelaren die mij slechts kort hebben gezien en een intakegesprek met een sociaal psychiatrisch verpleegkundige. Die toverde tijdens de intake een DSM handboek te voorschijn, begon alle kenmerken van borderline op te noemen en vroeg of ik mij daarin herkende. Ik herkende mij in vier van de negen kenmerken, te weinig om de diagnose te krijgen. Bovendien mag zij niet eens de diagnose stellen, daartoe is ze niet bevoegd. Dus ik dacht: oke, dat is gelukkig van tafel. Ten onrechte dus.
Het zit mij erg dwars. Zo'n diagnose is niet alleen stigmatiserend, ook heb ik sterke twijfels over de juistheid daarvan. Bij borderline stel ik mij agressieve types voor, die constant om aandacht vragen en ruzie zoeken, maar zo ben ik juist helemaal niet.
Anderen - vriendinnen, familie, collega's omschrijven mij juist als rustig, gevoelig en introvert. Wat ik dan wel herken, is suicidaliiteit, automutilatie, stemmingswisselingen, impulsiviteit. Vanuit mijn eetstoornis ben ik wel manipulatief gewest, maar dat zit hem niet in mij als persoon.
En, dat is mijn belangrijkste argument: er is geen psychiatrisch onderzoek aan vooraf gegaan. Zoiets kan toch pas worden vastgesteld na het doorlopen van allerlei vragenlijsten?
Wat nu? Kan ik een second opinion aanvragen bij een kliniek die hier wel in gespecialiseerd is? Heb ik daarvoor een verwijzing van de huisarts nodig? En wordt het vergoed door de verzekering?
Ik ben ook wel benieuwd of er meer mensen zijn, bij wie de diagnose bps ten onrechte is gesteld. Ik ben hier eigenlijk best wel van ontdaan.
De grond hiervan zijn aantekeningen uit mijn dossier van behandelaren die mij slechts kort hebben gezien en een intakegesprek met een sociaal psychiatrisch verpleegkundige. Die toverde tijdens de intake een DSM handboek te voorschijn, begon alle kenmerken van borderline op te noemen en vroeg of ik mij daarin herkende. Ik herkende mij in vier van de negen kenmerken, te weinig om de diagnose te krijgen. Bovendien mag zij niet eens de diagnose stellen, daartoe is ze niet bevoegd. Dus ik dacht: oke, dat is gelukkig van tafel. Ten onrechte dus.
Het zit mij erg dwars. Zo'n diagnose is niet alleen stigmatiserend, ook heb ik sterke twijfels over de juistheid daarvan. Bij borderline stel ik mij agressieve types voor, die constant om aandacht vragen en ruzie zoeken, maar zo ben ik juist helemaal niet.
Anderen - vriendinnen, familie, collega's omschrijven mij juist als rustig, gevoelig en introvert. Wat ik dan wel herken, is suicidaliiteit, automutilatie, stemmingswisselingen, impulsiviteit. Vanuit mijn eetstoornis ben ik wel manipulatief gewest, maar dat zit hem niet in mij als persoon.
En, dat is mijn belangrijkste argument: er is geen psychiatrisch onderzoek aan vooraf gegaan. Zoiets kan toch pas worden vastgesteld na het doorlopen van allerlei vragenlijsten?
Wat nu? Kan ik een second opinion aanvragen bij een kliniek die hier wel in gespecialiseerd is? Heb ik daarvoor een verwijzing van de huisarts nodig? En wordt het vergoed door de verzekering?
Ik ben ook wel benieuwd of er meer mensen zijn, bij wie de diagnose bps ten onrechte is gesteld. Ik ben hier eigenlijk best wel van ontdaan.
dinsdag 26 juli 2016 om 18:59
Een sociaal psychiatrisch verpleegkundige mag zeker geen diagnose stellen. Zeker zou ik voor een second opinion gaan, temeer omdat jij je helemaal niet in de diagnose kunt vinden.
Succes!
Succes!
Ontbijt: Een Smoothie banaan Lunch: Een cracker/avocado en guinoa salade Diner:57 pizza broodjes,13 donuts,2 bakken gefrituurde kipkluif, 9 Rosé
dinsdag 26 juli 2016 om 19:04
Als jij een second opinion wil, moet je dat doen. Je kunt bij de kliniek of je huisarts vragen of je hiervoor een verwijzing nodig hebt. En bij je verzekering kun je navragen of dit vergoed wordt. Het kan natuurlijk zijn dat de diagnose niet goed is, maar de diagnose kan ook worden bevestigd door de kliniek. Hou daar rekening mee.
dinsdag 26 juli 2016 om 19:06
Ik ben een stille meelezer van je voorgaande topics en om de een of andere reden wist ik al dat jij dit topic had geopend voor ik het aanklikte...
Borderline hoeftft helemaal niks te maken te hebben met agressiviteit of aandacht zoeken. Veel voorkomende symptomen zijn verlatingsangst, het niet kunnen hebben / moeilijk kunnen onderhouden van relaties, stemmingsuitslagen, impulsiviteit, zelfbeeld... Dit zijn naar mijn mening symptomen die bij zoveel ziektebeelden voorkomen. Ik herken mezelf enorm in deze symptomen ook.
Ja, borderline is inderdaad nogal stigmatiserend, zoals bijna alle psychische diagnoses zijn..
Ik zie niet in waarom je geen second opinion kunt krijgen, maar eerlijk? Heeft het zin om dat te doen zonder dat er een psychiatrisch onderzoek aan vast hangt? En wat doe je als uit je second opinion weer dezelfde diagnose komt?
Borderline hoeftft helemaal niks te maken te hebben met agressiviteit of aandacht zoeken. Veel voorkomende symptomen zijn verlatingsangst, het niet kunnen hebben / moeilijk kunnen onderhouden van relaties, stemmingsuitslagen, impulsiviteit, zelfbeeld... Dit zijn naar mijn mening symptomen die bij zoveel ziektebeelden voorkomen. Ik herken mezelf enorm in deze symptomen ook.
Ja, borderline is inderdaad nogal stigmatiserend, zoals bijna alle psychische diagnoses zijn..
Ik zie niet in waarom je geen second opinion kunt krijgen, maar eerlijk? Heeft het zin om dat te doen zonder dat er een psychiatrisch onderzoek aan vast hangt? En wat doe je als uit je second opinion weer dezelfde diagnose komt?
dinsdag 26 juli 2016 om 19:08
Herkenbaar.
Een gesprek met mijn toenmalige nieuwe huisarts en een vervolggesprek leverde me een doorverwijzing naar de afdeling persoonlijkheidsstoornissen op terwijl ik langs kwam met een paniekaanval. Vervolgens bleek de wachttijd daarvoor eeuwig te zijn. Maar dat was de enige juiste plek voor me, elders was de zorg niet intensief genoeg.
5 maanden later had ik eindelijk een intakegesprek voor behandeling. En kwamen ze tot de conclusie dat ik eerst hulp nodig had voor mijn paniekaanvallen en zou de doorverwijzing weer opnieuw beginnen..
Nu hadden ze me al 5 maanden zonder fatsoenlijke hulp thuis laten zitten, met paniekaanvallen die alleen maar erger werden. Dus belande ik zwaar in paniek bij de eerste hulp in een andere stad. Daar stonden ze met open mond te luisteren, kreeg ik nieuwe medicijnen en dagelijkse begeleiding aan huis. Die zouden ook voor een nieuwe doorverwijzing zorgen. Die heb ik vandaag binnen gehad, een intakegesprek voor traumatheraie en ik mag over 1 week al langs komen.
Maar oh wat heb ik aan mezelf getwijfeld, want ook ik herkende borderline trekjes, maar ook weer trekjes van andere stoornissen. En de dokter deed dit toch niet voor niks.. Maar tegelijkertijd wist ik ook wat er aan voorafgegaan was. Waardoor ik in eeuwige strijd was met mezelf. Want ik wilde niet ook "zo'n psychiatrische patient zijn die haar eigen problemen ontkent". Maar nu ik eindelijk serieus genomen word, en ik dus een hele andere verwijzing heb gekregen van mensen die wel luisterde en me wel serieus namen denk ik, oh je hebt zo met jezelf laten spelen.
Dus als het je niet lekker zit, zou ik inderdaad voor een second opinion gaan. Want ze horen inderdaad niet op basis van wat jij hier opnoemt al te zeggen "je hebt borderline".
Een gesprek met mijn toenmalige nieuwe huisarts en een vervolggesprek leverde me een doorverwijzing naar de afdeling persoonlijkheidsstoornissen op terwijl ik langs kwam met een paniekaanval. Vervolgens bleek de wachttijd daarvoor eeuwig te zijn. Maar dat was de enige juiste plek voor me, elders was de zorg niet intensief genoeg.
5 maanden later had ik eindelijk een intakegesprek voor behandeling. En kwamen ze tot de conclusie dat ik eerst hulp nodig had voor mijn paniekaanvallen en zou de doorverwijzing weer opnieuw beginnen..
Nu hadden ze me al 5 maanden zonder fatsoenlijke hulp thuis laten zitten, met paniekaanvallen die alleen maar erger werden. Dus belande ik zwaar in paniek bij de eerste hulp in een andere stad. Daar stonden ze met open mond te luisteren, kreeg ik nieuwe medicijnen en dagelijkse begeleiding aan huis. Die zouden ook voor een nieuwe doorverwijzing zorgen. Die heb ik vandaag binnen gehad, een intakegesprek voor traumatheraie en ik mag over 1 week al langs komen.
Maar oh wat heb ik aan mezelf getwijfeld, want ook ik herkende borderline trekjes, maar ook weer trekjes van andere stoornissen. En de dokter deed dit toch niet voor niks.. Maar tegelijkertijd wist ik ook wat er aan voorafgegaan was. Waardoor ik in eeuwige strijd was met mezelf. Want ik wilde niet ook "zo'n psychiatrische patient zijn die haar eigen problemen ontkent". Maar nu ik eindelijk serieus genomen word, en ik dus een hele andere verwijzing heb gekregen van mensen die wel luisterde en me wel serieus namen denk ik, oh je hebt zo met jezelf laten spelen.
Dus als het je niet lekker zit, zou ik inderdaad voor een second opinion gaan. Want ze horen inderdaad niet op basis van wat jij hier opnoemt al te zeggen "je hebt borderline".
dinsdag 26 juli 2016 om 19:13
quote:itsme1973 schreef op 26 juli 2016 @ 18:59:
Je zegt in je eerste zin dat de diagnose is gesteld door een psychiater, ik zou niet weten waarom je daaraan zou twijfelen?
Waar denk je zelf aan dan? Je topics hier lezend, is er wel degelijk iets met je aan de hand, denk ik
ik geloof best dat ik treken van borderline heb, maar zeker niet de stoornis zelf.
Ik heb al duidelijk omschreven waarom ik twijfel. Ik zag haar vandaag pas voor het eerst in mijn leven, ze baseert zich op eerdere verslaggeving in plaats van gedegen onderzoek en ik herken me niet in bepaalde kenmerken.
Je zegt in je eerste zin dat de diagnose is gesteld door een psychiater, ik zou niet weten waarom je daaraan zou twijfelen?
Waar denk je zelf aan dan? Je topics hier lezend, is er wel degelijk iets met je aan de hand, denk ik
ik geloof best dat ik treken van borderline heb, maar zeker niet de stoornis zelf.
Ik heb al duidelijk omschreven waarom ik twijfel. Ik zag haar vandaag pas voor het eerst in mijn leven, ze baseert zich op eerdere verslaggeving in plaats van gedegen onderzoek en ik herken me niet in bepaalde kenmerken.
dinsdag 26 juli 2016 om 19:22
quote:Ceridwen91 schreef op 26 juli 2016 @ 19:06:
Ik ben een stille meelezer van je voorgaande topics en om de een of andere reden wist ik al dat jij dit topic had geopend voor ik het aanklikte...
Borderline heeft helemaal niks te maken met agressiviteit of aandacht zoeken. Veel voorkomende symptomen zijn verlatingsangst, het niet kunnen hebben / moeilijk kunnen onderhouden van relaties, stemmingsuitslagen, impulsiviteit, zelfbeeld... Dit zijn naar mijn mening symptomen die bij zoveel ziektebeelden voorkomen. Ik herken mezelf enorm in deze symptomen ook.
Ja, borderline is inderdaad nogal stigmatiserend, zoals bijna alle psychische diagnoses zijn..
Ik zie niet in waarom je geen second opinion kunt krijgen, maar eerlijk? Heeft het zin om dat te doen zonder dat er een psychiatrisch onderzoek aan vast hangt? En wat doe je als uit je second opinion weer dezelfde diagnose komt?Idem, aan de titel wist ik al dat het om jou zou gaan. Hou er rekening mee, dat je niet alle kenmerken hoeft te hebben om toch de diagnose te hebben. Ik zou persoonlijk de vraag aldaar neerleggen, aangezien je je nogal aan behandeling onttrekt.
Ik ben een stille meelezer van je voorgaande topics en om de een of andere reden wist ik al dat jij dit topic had geopend voor ik het aanklikte...
Borderline heeft helemaal niks te maken met agressiviteit of aandacht zoeken. Veel voorkomende symptomen zijn verlatingsangst, het niet kunnen hebben / moeilijk kunnen onderhouden van relaties, stemmingsuitslagen, impulsiviteit, zelfbeeld... Dit zijn naar mijn mening symptomen die bij zoveel ziektebeelden voorkomen. Ik herken mezelf enorm in deze symptomen ook.
Ja, borderline is inderdaad nogal stigmatiserend, zoals bijna alle psychische diagnoses zijn..
Ik zie niet in waarom je geen second opinion kunt krijgen, maar eerlijk? Heeft het zin om dat te doen zonder dat er een psychiatrisch onderzoek aan vast hangt? En wat doe je als uit je second opinion weer dezelfde diagnose komt?Idem, aan de titel wist ik al dat het om jou zou gaan. Hou er rekening mee, dat je niet alle kenmerken hoeft te hebben om toch de diagnose te hebben. Ik zou persoonlijk de vraag aldaar neerleggen, aangezien je je nogal aan behandeling onttrekt.
dinsdag 26 juli 2016 om 19:26
Ik vind de diagnose ook helemaal niet zo vreemd hoor. Zoals ik je lees hier op het forum voldoe je echt wel aan het etiketje. Misschien moet je zelf wat meer gaan lezen over borderline en niet de informatie die je tot nu toe blijkbaar hebt gelezen. Elk persoon met borderline is anders en zo ben en blijf jij ook nog steeds jezelf ondanks een diagnose als deze.
niks moet en alles mag
dinsdag 26 juli 2016 om 19:28
quote:Allesmag schreef op 26 juli 2016 @ 19:26:
Ik vind de diagnose ook helemaal niet zo vreemd hoor. Zoals ik je lees hier op het forum voldoe je echt wel aan het etiketje. Misschien moet je zelf wat meer gaan lezen over borderline en niet de informatie die je tot nu toe blijkbaar hebt gelezen. Elk persoon met borderline is anders en zo ben en blijf jij ook nog steeds jezelf ondanks een diagnose als deze.En het is heel goed mogelijk met een gesprek al die diagnose te stellen, zeker als hij vrij duidelijk is.
Ik vind de diagnose ook helemaal niet zo vreemd hoor. Zoals ik je lees hier op het forum voldoe je echt wel aan het etiketje. Misschien moet je zelf wat meer gaan lezen over borderline en niet de informatie die je tot nu toe blijkbaar hebt gelezen. Elk persoon met borderline is anders en zo ben en blijf jij ook nog steeds jezelf ondanks een diagnose als deze.En het is heel goed mogelijk met een gesprek al die diagnose te stellen, zeker als hij vrij duidelijk is.
dinsdag 26 juli 2016 om 19:34
Hang niet te zwaar aan dat etiketje. Ik kreeg die ook en kon en kan me er niet in vinden. En nee er hoeft echt niet altijd sprake te zijn van vragenlijsten voor een diagnose.
Ik heb een prima behandeling gekregen die voor een groot deel geholpen heeft. Toen ik ging verhuizen kwam ik bij een andere GGZ instelling en daar kwamen ze met de diagnose vermijdende persoonlijkheidsstoornis in combinatie met een extreem negatief zelfbeeld. daarnaast trekken van borderline.
Tja ook daar weer goede behandeling gekregen. Ja ik vind deze diagnose meer passen bij mij maar feitelijk maakt het niks uit als je behandeling maar goed is.
Wat maakt het dat jij er zo'n belang aan hecht? En waarom zou deze psychiater niet bevoegd zijn om deze diagnose te geven?
Ik heb een prima behandeling gekregen die voor een groot deel geholpen heeft. Toen ik ging verhuizen kwam ik bij een andere GGZ instelling en daar kwamen ze met de diagnose vermijdende persoonlijkheidsstoornis in combinatie met een extreem negatief zelfbeeld. daarnaast trekken van borderline.
Tja ook daar weer goede behandeling gekregen. Ja ik vind deze diagnose meer passen bij mij maar feitelijk maakt het niks uit als je behandeling maar goed is.
Wat maakt het dat jij er zo'n belang aan hecht? En waarom zou deze psychiater niet bevoegd zijn om deze diagnose te geven?
Liefhebben
is meer
lief
dan hebben
is meer
lief
dan hebben
dinsdag 26 juli 2016 om 19:46
quote:Eindeloos schreef op 26 juli 2016 @ 18:59:
Een sociaal psychiatrisch verpleegkundige mag zeker geen diagnose stellen. Zeker zou ik voor een second opinion gaan, temeer omdat jij je helemaal niet in de diagnose kunt vinden.
Succes!
Wel de intake doen en de diagnose in multidisciplinair verband bespreken. De psychiater vandaag bevestigd dat. prima geregeld.
Een second opinion mag natuurlijk altijd. Maar om bovenstaande reden echt geldverspilling en onnodig.
TO, weet je wel eens wat Borderline is? Je noemt het stigmatiserend, maar je noemt zelf ook maar net een heel klein gedeelte (agressief enzo) van wat de gehele diagnose inhoudt. En dat is onterecht van je.
Ik kan me wel voorstellen dat het niet leuk is de diagnose t krijgen. maar misschien moet je eerst een tijdje met je behandelaar spreken over wat borderline bij en voor jou betekent. Een second opinion kan je altijd nog doen.
Een sociaal psychiatrisch verpleegkundige mag zeker geen diagnose stellen. Zeker zou ik voor een second opinion gaan, temeer omdat jij je helemaal niet in de diagnose kunt vinden.
Succes!
Wel de intake doen en de diagnose in multidisciplinair verband bespreken. De psychiater vandaag bevestigd dat. prima geregeld.
Een second opinion mag natuurlijk altijd. Maar om bovenstaande reden echt geldverspilling en onnodig.
TO, weet je wel eens wat Borderline is? Je noemt het stigmatiserend, maar je noemt zelf ook maar net een heel klein gedeelte (agressief enzo) van wat de gehele diagnose inhoudt. En dat is onterecht van je.
Ik kan me wel voorstellen dat het niet leuk is de diagnose t krijgen. maar misschien moet je eerst een tijdje met je behandelaar spreken over wat borderline bij en voor jou betekent. Een second opinion kan je altijd nog doen.
dinsdag 26 juli 2016 om 20:03
Je hebt zelf een verkeerd beeld in ieder geval van de 'diagnose' borderline. Dat wat jij beschrijft is niet alles wat borderline inhoudt. Wacht eerst eens af wat het verdere behandeltraject gaat zijn. Second opinion kan je altijd aanvragen, maar je mag en kan ook bij je huidige psych aan geven dat je niet zeker bent van deze 'diagnose' en leg je twijfels verder voor.. Hij zal het je vast kunnen uitleggen..
dinsdag 26 juli 2016 om 20:09
Dus omdat jij zelf een vooroordeel hebt over borderline, en duidelijk niet weet wat het inhoudt, wil je een diagnose door een deskundige niet geloven? Misschien is het goed om je eens wat meer te verdiepen in wat borderline nu echt is, en meer te leren over hoe de stoornis in verschillende intensiteiten voor kan komen en hoe het zich vaak anders uit bij mannen dan bij vrouwen, voordat je de diagnose afwijst? Lees dit eens door:
http://www.mentaalvitaal. ... -persoonlijkheidsstoornis
http://www.mentaalvitaal. ... jkheidsstoornis/Symptomen
Alleen al op basis van jouw posts hier op het forum, herken ik al de minimaal 5 vereiste kenmerken om deze diagnose te kunnen krijgen. Ik vind het daarom helemaal niet zo gek dat een psychisch geschoolde verpleegkundige hier aan denkt en ook niet dat een psychiater die jaren heeft gestudeerd en zich heeft gespecialiseerd in persoonlijkheidsstoornissen vrij snel tot zo'n diagnose kan komen.
http://www.mentaalvitaal. ... -persoonlijkheidsstoornis
http://www.mentaalvitaal. ... jkheidsstoornis/Symptomen
Alleen al op basis van jouw posts hier op het forum, herken ik al de minimaal 5 vereiste kenmerken om deze diagnose te kunnen krijgen. Ik vind het daarom helemaal niet zo gek dat een psychisch geschoolde verpleegkundige hier aan denkt en ook niet dat een psychiater die jaren heeft gestudeerd en zich heeft gespecialiseerd in persoonlijkheidsstoornissen vrij snel tot zo'n diagnose kan komen.
dinsdag 26 juli 2016 om 20:49
Ik snap niet waarom je zo ontdaan bent door deze diagnose als ik lees hoeveel psychische problemen je hebt.
Het lijkt mij fijn om een diagnose te krijgen om het probleem vervolgens te behandelen.
Het lijkt mij duidelijk dat er iets met je aan de hand is. Wat had je dan willen horen bij de psychiater?
Het lijkt mij fijn om een diagnose te krijgen om het probleem vervolgens te behandelen.
Het lijkt mij duidelijk dat er iets met je aan de hand is. Wat had je dan willen horen bij de psychiater?
dinsdag 26 juli 2016 om 20:51
"Genoeg aanwijzingen" is toch niet hetzelfde als een officiële diagnose? Een officiële diagnose krijg je op papier, en mag je nog doorlezen voordat de psychiater een brief naar de huisarts stuurt. Volgens mij is er dus nog niks officieel.
En hoe "kort" heb je met de andere behandelaars gesproken? Je hebt toch al eens eerder therapie gehad, dat was toch niet kort? Ik neem aan dat de psychiater die je gesproken hebt, jouw hele dossier heeft gelezen.
Het valt me op dat je zegt jezelf niet te herkennen in "types die constant aandacht zoeken", maar ik zie jou hier de hele tijd aandacht zoeken, bijv. in een topic waarin je de hele tijd bleef benadrukken hoeveel medicatie je wel niet in huis had, terwijl je de neiging had om te veel pillen te slikken. Dat vind ik nogal om aandacht vragen.
En hoe "kort" heb je met de andere behandelaars gesproken? Je hebt toch al eens eerder therapie gehad, dat was toch niet kort? Ik neem aan dat de psychiater die je gesproken hebt, jouw hele dossier heeft gelezen.
Het valt me op dat je zegt jezelf niet te herkennen in "types die constant aandacht zoeken", maar ik zie jou hier de hele tijd aandacht zoeken, bijv. in een topic waarin je de hele tijd bleef benadrukken hoeveel medicatie je wel niet in huis had, terwijl je de neiging had om te veel pillen te slikken. Dat vind ik nogal om aandacht vragen.
Slik die kikker!
dinsdag 26 juli 2016 om 22:22
Bedankt voor jullie reacties.. Ik denk dat ik een beetje overdreven reageerde, maar ik schrok er erg van. Nu sta ik er wel iets nuchterder n. Het verandert mij niet als persoon, bovendien hoeft een persoonlijkheidsstoornis - als daar al sprake van is, zeker niet blijvend te zijn, denk ik.
Over die second opinion ga ik ook maar goed nadenken, ik denk dat zo'n heel onderzoek best intensief kan zijn.
De psychiater bood ook aan om de persoonlijkheidsstoornis nao op te schrijven ipv borderline. Rare gang van zaken toch?
Misschien moet ik dat maar doen, is toch minder stigmatiserend.
Over die second opinion ga ik ook maar goed nadenken, ik denk dat zo'n heel onderzoek best intensief kan zijn.
De psychiater bood ook aan om de persoonlijkheidsstoornis nao op te schrijven ipv borderline. Rare gang van zaken toch?
Misschien moet ik dat maar doen, is toch minder stigmatiserend.
