Psyche
alle pijlers
Twijfel over diagnose: second opinion?
dinsdag 26 juli 2016 om 18:56
Vandaag is tegen mij gezegd dat er genoeg aanwijzingen zijn dat ik de borderline persoonlijkheidsstoornis heb, door een psychiater die mij vandaag pas voor de eerste keer gezien heeft.
De grond hiervan zijn aantekeningen uit mijn dossier van behandelaren die mij slechts kort hebben gezien en een intakegesprek met een sociaal psychiatrisch verpleegkundige. Die toverde tijdens de intake een DSM handboek te voorschijn, begon alle kenmerken van borderline op te noemen en vroeg of ik mij daarin herkende. Ik herkende mij in vier van de negen kenmerken, te weinig om de diagnose te krijgen. Bovendien mag zij niet eens de diagnose stellen, daartoe is ze niet bevoegd. Dus ik dacht: oke, dat is gelukkig van tafel. Ten onrechte dus.
Het zit mij erg dwars. Zo'n diagnose is niet alleen stigmatiserend, ook heb ik sterke twijfels over de juistheid daarvan. Bij borderline stel ik mij agressieve types voor, die constant om aandacht vragen en ruzie zoeken, maar zo ben ik juist helemaal niet.
Anderen - vriendinnen, familie, collega's omschrijven mij juist als rustig, gevoelig en introvert. Wat ik dan wel herken, is suicidaliiteit, automutilatie, stemmingswisselingen, impulsiviteit. Vanuit mijn eetstoornis ben ik wel manipulatief gewest, maar dat zit hem niet in mij als persoon.
En, dat is mijn belangrijkste argument: er is geen psychiatrisch onderzoek aan vooraf gegaan. Zoiets kan toch pas worden vastgesteld na het doorlopen van allerlei vragenlijsten?
Wat nu? Kan ik een second opinion aanvragen bij een kliniek die hier wel in gespecialiseerd is? Heb ik daarvoor een verwijzing van de huisarts nodig? En wordt het vergoed door de verzekering?
Ik ben ook wel benieuwd of er meer mensen zijn, bij wie de diagnose bps ten onrechte is gesteld. Ik ben hier eigenlijk best wel van ontdaan.
De grond hiervan zijn aantekeningen uit mijn dossier van behandelaren die mij slechts kort hebben gezien en een intakegesprek met een sociaal psychiatrisch verpleegkundige. Die toverde tijdens de intake een DSM handboek te voorschijn, begon alle kenmerken van borderline op te noemen en vroeg of ik mij daarin herkende. Ik herkende mij in vier van de negen kenmerken, te weinig om de diagnose te krijgen. Bovendien mag zij niet eens de diagnose stellen, daartoe is ze niet bevoegd. Dus ik dacht: oke, dat is gelukkig van tafel. Ten onrechte dus.
Het zit mij erg dwars. Zo'n diagnose is niet alleen stigmatiserend, ook heb ik sterke twijfels over de juistheid daarvan. Bij borderline stel ik mij agressieve types voor, die constant om aandacht vragen en ruzie zoeken, maar zo ben ik juist helemaal niet.
Anderen - vriendinnen, familie, collega's omschrijven mij juist als rustig, gevoelig en introvert. Wat ik dan wel herken, is suicidaliiteit, automutilatie, stemmingswisselingen, impulsiviteit. Vanuit mijn eetstoornis ben ik wel manipulatief gewest, maar dat zit hem niet in mij als persoon.
En, dat is mijn belangrijkste argument: er is geen psychiatrisch onderzoek aan vooraf gegaan. Zoiets kan toch pas worden vastgesteld na het doorlopen van allerlei vragenlijsten?
Wat nu? Kan ik een second opinion aanvragen bij een kliniek die hier wel in gespecialiseerd is? Heb ik daarvoor een verwijzing van de huisarts nodig? En wordt het vergoed door de verzekering?
Ik ben ook wel benieuwd of er meer mensen zijn, bij wie de diagnose bps ten onrechte is gesteld. Ik ben hier eigenlijk best wel van ontdaan.
dinsdag 26 juli 2016 om 22:52
quote:rebecca_90 schreef op 26 juli 2016 @ 22:22:
Bedankt voor jullie reacties.. Ik denk dat ik een beetje overdreven reageerde, maar ik schrok er erg van. Nu sta ik er wel iets nuchterder n. Het verandert mij niet als persoon, bovendien hoeft een persoonlijkheidsstoornis - als daar al sprake van is, zeker niet blijvend te zijn, denk ik.
Over die second opinion ga ik ook maar goed nadenken, ik denk dat zo'n heel onderzoek best intensief kan zijn.
De psychiater bood ook aan om de persoonlijkheidsstoornis nao op te schrijven ipv borderline. Rare gang van zaken toch?
Misschien moet ik dat maar doen, is toch minder stigmatiserend.
Het hoeft niet blijvend te zijn, maar ga er maar vanuit dat je er een poosje zoet mee bent, hoor. En met "een poosje" bedoel ik eerder jaren dan maanden.
Als de psych er NAO van maakt, dan is de kans groot dat hij er "overwegend cluster 2" bij zet, aangezien borderline onder cluster 2 valt. Dat is dan gewoon een andere manier om aan te geven dat je veel borderlinetrekken hebt. Misschien minder stigmatiserend voor de buitenwereld, maar het komt zo'n beetje op hetzelfde neer.
Bedankt voor jullie reacties.. Ik denk dat ik een beetje overdreven reageerde, maar ik schrok er erg van. Nu sta ik er wel iets nuchterder n. Het verandert mij niet als persoon, bovendien hoeft een persoonlijkheidsstoornis - als daar al sprake van is, zeker niet blijvend te zijn, denk ik.
Over die second opinion ga ik ook maar goed nadenken, ik denk dat zo'n heel onderzoek best intensief kan zijn.
De psychiater bood ook aan om de persoonlijkheidsstoornis nao op te schrijven ipv borderline. Rare gang van zaken toch?
Misschien moet ik dat maar doen, is toch minder stigmatiserend.
Het hoeft niet blijvend te zijn, maar ga er maar vanuit dat je er een poosje zoet mee bent, hoor. En met "een poosje" bedoel ik eerder jaren dan maanden.
Als de psych er NAO van maakt, dan is de kans groot dat hij er "overwegend cluster 2" bij zet, aangezien borderline onder cluster 2 valt. Dat is dan gewoon een andere manier om aan te geven dat je veel borderlinetrekken hebt. Misschien minder stigmatiserend voor de buitenwereld, maar het komt zo'n beetje op hetzelfde neer.
Slik die kikker!
dinsdag 26 juli 2016 om 23:22
quote:AllieBrosh schreef op 26 juli 2016 @ 22:52:
[...]
Het hoeft niet blijvend te zijn, maar ga er maar vanuit dat je er een poosje zoet mee bent, hoor. En met "een poosje" bedoel ik eerder jaren dan maanden.
Als de psych er NAO van maakt, dan is de kans groot dat hij er "overwegend cluster 2" bij zet, aangezien borderline onder cluster 2 valt. Dat is dan gewoon een andere manier om aan te geven dat je veel borderlinetrekken hebt. Misschien minder stigmatiserend voor de buitenwereld, maar het komt zo'n beetje op hetzelfde neer.Deze bedoel je? Ik denk dat je gelijk hebt. Maar NAO, cluster 2, klinkt wel beter dan borderline...
[...]
Het hoeft niet blijvend te zijn, maar ga er maar vanuit dat je er een poosje zoet mee bent, hoor. En met "een poosje" bedoel ik eerder jaren dan maanden.
Als de psych er NAO van maakt, dan is de kans groot dat hij er "overwegend cluster 2" bij zet, aangezien borderline onder cluster 2 valt. Dat is dan gewoon een andere manier om aan te geven dat je veel borderlinetrekken hebt. Misschien minder stigmatiserend voor de buitenwereld, maar het komt zo'n beetje op hetzelfde neer.Deze bedoel je? Ik denk dat je gelijk hebt. Maar NAO, cluster 2, klinkt wel beter dan borderline...
dinsdag 26 juli 2016 om 23:27
dinsdag 26 juli 2016 om 23:31
Nee, ik vroeg waar je zo bang voor bent. Want ik zie je constant je problemen bagatelliseren, dus je wil ze duidelijk niet onder ogen zien.
Ik snap best dat de diagnose "borderline" klote voelt vanwege het stigma, maar dan kun je tenminste gericht aan de slag met je problemen. Volgens mij wil jij dat echter niet. Jij wil helemaal niet beter worden.
Ik snap best dat de diagnose "borderline" klote voelt vanwege het stigma, maar dan kun je tenminste gericht aan de slag met je problemen. Volgens mij wil jij dat echter niet. Jij wil helemaal niet beter worden.
Slik die kikker!
dinsdag 26 juli 2016 om 23:39
Wat is je probleem met dat stigmatiseren? Alleen jij en de hulpverlening weet welk stickertje er op je hoofd zit. De schoonmaker en de caissière in de supermarkt echt niet hoor.
Ik snap dat je nog in de ontkenningsfase zit. Maar belangrijk: wees daarover wel eerlijk. Iig naar jezelf.
Jij bent je constant aan het verzetten tegen hulp. De huisarts mag dingen niet weten, en je controleert iedere hulpverlener die je ziet. Je hebt kritiek op allemaal: die benadert je niet goed, die baseert een diagnose op 'niets', die schrijft dingen op die ze volgens jou niet op mag schrijven...
Het is niet voor het eerst dat 'persoonlijkheidsstoornis' of 'persoonlijkheidsproblematiek' genoemd worden bij jou. Iedere keer sta je op je achterste benen. Wees eens eerlijk, zou je net zo zijn geflipt als ze het 'emotie-regulatiestoornis' hadden genoemd? Of als het om een totaal andere stoornis was gegaan? Autisme, ADHD? Zou je dan ook zo heftig reageren?
Ik snap dat je nog in de ontkenningsfase zit. Maar belangrijk: wees daarover wel eerlijk. Iig naar jezelf.
Jij bent je constant aan het verzetten tegen hulp. De huisarts mag dingen niet weten, en je controleert iedere hulpverlener die je ziet. Je hebt kritiek op allemaal: die benadert je niet goed, die baseert een diagnose op 'niets', die schrijft dingen op die ze volgens jou niet op mag schrijven...
Het is niet voor het eerst dat 'persoonlijkheidsstoornis' of 'persoonlijkheidsproblematiek' genoemd worden bij jou. Iedere keer sta je op je achterste benen. Wees eens eerlijk, zou je net zo zijn geflipt als ze het 'emotie-regulatiestoornis' hadden genoemd? Of als het om een totaal andere stoornis was gegaan? Autisme, ADHD? Zou je dan ook zo heftig reageren?
dinsdag 26 juli 2016 om 23:45
Autisme zou ik ook heel erg vinden, ja. ADHD minder, denk ik.
Autist, borderliner...zijn toch ook een soort scheldwoorden.
Ik moet wel zeggen dat het behandelaanbod mij dan wel weer aansprak. Eerst stuurde ze aan op gesprekken met een verpleegkundige, maar dat zie ik zelf niet zitten. Een andere mogelijkheid is dialectische gedragstherapie, ze dacht dat ik dat mij dat zou kunnen helpen. Daar sta ik zeker voor open, schijnt wel effectief te zijn. Maar dan moet ik wel weten wat er aan de hand is..
Autist, borderliner...zijn toch ook een soort scheldwoorden.
Ik moet wel zeggen dat het behandelaanbod mij dan wel weer aansprak. Eerst stuurde ze aan op gesprekken met een verpleegkundige, maar dat zie ik zelf niet zitten. Een andere mogelijkheid is dialectische gedragstherapie, ze dacht dat ik dat mij dat zou kunnen helpen. Daar sta ik zeker voor open, schijnt wel effectief te zijn. Maar dan moet ik wel weten wat er aan de hand is..
woensdag 27 juli 2016 om 00:31
quote:udenic schreef op 27 juli 2016 @ 00:20:
[...]
Ze heeft inmiddels driemaal je vraag genegeerd, dus zou geen serieus antwoord meer verwachten.Dat verwachtte ik überhaupt niet, maar een mens mag hopen. Ik denk eerlijk gezegd dat Rebecca niet eens meer weet wat serieus antwoord geven is (zonder leugens, manipulatie, verdraaien etc.) En ik denk ook niet dat Rebecca beter wil worden. Ik denk dat ze het prima vindt, zo.
[...]
Ze heeft inmiddels driemaal je vraag genegeerd, dus zou geen serieus antwoord meer verwachten.Dat verwachtte ik überhaupt niet, maar een mens mag hopen. Ik denk eerlijk gezegd dat Rebecca niet eens meer weet wat serieus antwoord geven is (zonder leugens, manipulatie, verdraaien etc.) En ik denk ook niet dat Rebecca beter wil worden. Ik denk dat ze het prima vindt, zo.
Slik die kikker!
woensdag 27 juli 2016 om 08:47
Rebecca, je opent steeds topics over je ontevredenheid over de zorg. Ga toch open met die mensen zelf in gesprek!!! Dat heb ik in je vorige topic ook gezegd, maar je komt elke keer hier klagen erover. Je moet met de behandelaren praten hierover wil je hulp krijgen die beter bij jou past.
Je kan je afvragen op wie de label borderline stigmatiserend werkt, want als niemand het weet, wie maakt er dan precies een probleem van? Alleen jij. Mensen met borderline kunnen zich heel vervelend uiten in interacties, realties en groepen, maar er zijn ook genoeg mensen met borderline aan wie je helemaal niks merkt.
De psychiater heeft gezegd dat er voldoende aanwijzingen zijn voor borderline. Jij kan zeggen 'jeetje, dat komt wat rauw op mijn dak. Ik herken mij in sommige punten, maar anderen niet. Wil je met mij de criteria doorlopen en uitleggen hoe jij het ziet? Dan kan ik misschien beter begrijpen hoe u tot deze diagnose komt.' Dan ga je dat samen doen, ga je in gesprek over hoe jij en hij de verschillende criteria zien en dan hebben jullie beiden meer begrip en inzicht in hoe de ander tegen de situatie aankijkt. Dat kan je echt wat opleveren.
En dat geldt niet alleen voor deze situatie, maar elke keer als jij je onbegrepen voelt door je hulpverleners. Gooi het gewoon open. Sta open voor hun uitleg en hoe zij het zien en deel met hen ook hoe jij het ziet. Dat zorgt er alleen maar voor dat er opening komt voor gesprek, dat zij jou misschien beter gaan begrijpen en dat jij hen beter gaat begrijpen. Win-win. PRAAT erover! Nu ga je elke keer in de weerstand, kom je elke keer hier spuien erover, maar dat lost je probleem niet op waardoor de frustratie en onvrede en wantrouwen in de hulpverlening alleen maar toeneemt. Zonde, want daardoor ben jij niet geholpen.
Er zijn hartstikke goede behandelingen voor persoonlijkheidsproblematiek. In plaats van te vechten over een labeltje waar jij zelf allemaal oordelen aan hangt, ga erover in gesprek. 'Wat maakt dat jullie dat denken?' Ik zou zeker beginnen aan de dialectische gedragstherapie. Je hoeft niet te weten wat er aan de hand is, jij loopt tegen problemen aan, de therapie spreekt je aan, ga eraan beginnen met een open blik, breng de problemen in waar je tegen aan loopt, durf open en eerlijk naar jezelf te kijken en je zult er echt iets van leren. Who cares welk labeltje daaraan vooraf ging? Het gaat erom dat jij geholpen wordt met waar jij tegenaan loopt. In de loop van de therapie zal vast duidelijker worden wat de kern van je problematiek is. Blijkt dat toch iets van autisme te zijn dan kan je de therapie altijd aanpassen. Maar het gaat erom dat jij geholpen wordt met waar jij tegenaan loopt in het dagelijkse leven, of dat nou A, B of C heet.
Je kan je afvragen op wie de label borderline stigmatiserend werkt, want als niemand het weet, wie maakt er dan precies een probleem van? Alleen jij. Mensen met borderline kunnen zich heel vervelend uiten in interacties, realties en groepen, maar er zijn ook genoeg mensen met borderline aan wie je helemaal niks merkt.
De psychiater heeft gezegd dat er voldoende aanwijzingen zijn voor borderline. Jij kan zeggen 'jeetje, dat komt wat rauw op mijn dak. Ik herken mij in sommige punten, maar anderen niet. Wil je met mij de criteria doorlopen en uitleggen hoe jij het ziet? Dan kan ik misschien beter begrijpen hoe u tot deze diagnose komt.' Dan ga je dat samen doen, ga je in gesprek over hoe jij en hij de verschillende criteria zien en dan hebben jullie beiden meer begrip en inzicht in hoe de ander tegen de situatie aankijkt. Dat kan je echt wat opleveren.
En dat geldt niet alleen voor deze situatie, maar elke keer als jij je onbegrepen voelt door je hulpverleners. Gooi het gewoon open. Sta open voor hun uitleg en hoe zij het zien en deel met hen ook hoe jij het ziet. Dat zorgt er alleen maar voor dat er opening komt voor gesprek, dat zij jou misschien beter gaan begrijpen en dat jij hen beter gaat begrijpen. Win-win. PRAAT erover! Nu ga je elke keer in de weerstand, kom je elke keer hier spuien erover, maar dat lost je probleem niet op waardoor de frustratie en onvrede en wantrouwen in de hulpverlening alleen maar toeneemt. Zonde, want daardoor ben jij niet geholpen.
Er zijn hartstikke goede behandelingen voor persoonlijkheidsproblematiek. In plaats van te vechten over een labeltje waar jij zelf allemaal oordelen aan hangt, ga erover in gesprek. 'Wat maakt dat jullie dat denken?' Ik zou zeker beginnen aan de dialectische gedragstherapie. Je hoeft niet te weten wat er aan de hand is, jij loopt tegen problemen aan, de therapie spreekt je aan, ga eraan beginnen met een open blik, breng de problemen in waar je tegen aan loopt, durf open en eerlijk naar jezelf te kijken en je zult er echt iets van leren. Who cares welk labeltje daaraan vooraf ging? Het gaat erom dat jij geholpen wordt met waar jij tegenaan loopt. In de loop van de therapie zal vast duidelijker worden wat de kern van je problematiek is. Blijkt dat toch iets van autisme te zijn dan kan je de therapie altijd aanpassen. Maar het gaat erom dat jij geholpen wordt met waar jij tegenaan loopt in het dagelijkse leven, of dat nou A, B of C heet.
woensdag 27 juli 2016 om 08:50
quote:rebecca_90 schreef op 26 juli 2016 @ 23:45:
Autisme zou ik ook heel erg vinden, ja. ADHD minder, denk ik.
Autist, borderliner...zijn toch ook een soort scheldwoorden.
Ik moet wel zeggen dat het behandelaanbod mij dan wel weer aansprak. Eerst stuurde ze aan op gesprekken met een verpleegkundige, maar dat zie ik zelf niet zitten. Een andere mogelijkheid is dialectische gedragstherapie, ze dacht dat ik dat mij dat zou kunnen helpen. Daar sta ik zeker voor open, schijnt wel effectief te zijn. Maar dan moet ik wel weten wat er aan de hand is..
Oke, ga ik het even in een totaal andere hoek gooien: zou je je ook zo verzetten tegen een diagnose als je met een paar vage en minder vage klachten bij de huisarts zou komen, die je doorstuurt naar het ziekenhuis en jij daar te horen zou krijgen 'het is kanker'?
Je weet wat er aan de hand is. Je hebt een persoonlijkheidsstoornis met flink wat trekken van borderline. Ik vermoed dat je relatief weinig kenmerken herkent omdat een groot deel van je persoonlijkheidsstoornis zich geuit heeft in een eetstoornis. Voor die persoonlijkheidsstoornis bieden ze je dus twee dingen aan: gesprekken (ik vermoed dat die gericht zijn op 'vinger aan de pols', 'ziektebesef' en 'ziekte-inzicht') en een gerichte therapie.
Wat kan het kwaad om eens te praten met die verpleegkundige? Wie weet is het een fijn mens en kun je goed met hem/haar praten. En wat kan het kwaad om die therapie te doen? Meeste therapieën kun je wel iets uit halen. Voorbeeld: ik ben autist, maar heb ook een deel van de VERS-behandeling gehad. Dat is best een slimme zet geweest, want daardoor kan ik nu werken en een baan behouden. Heb ik dan meteen borderline? Nee. Heb ik iets aan die behandeling gehad? Ja.
Die verpleegkundige kan je ook helpen met het acceptatieproces: datgene waardoor je het er nu zo moeilijk mee hebt. Lieve meid, gun jezelf dat toch eens.
O, en ik heb echt de nodige borderliners om me heen (gehad). Sommigen voldoen aan jouw beeld. Anderen behoren tot de liefste mensen die ik ken.
Autisme zou ik ook heel erg vinden, ja. ADHD minder, denk ik.
Autist, borderliner...zijn toch ook een soort scheldwoorden.
Ik moet wel zeggen dat het behandelaanbod mij dan wel weer aansprak. Eerst stuurde ze aan op gesprekken met een verpleegkundige, maar dat zie ik zelf niet zitten. Een andere mogelijkheid is dialectische gedragstherapie, ze dacht dat ik dat mij dat zou kunnen helpen. Daar sta ik zeker voor open, schijnt wel effectief te zijn. Maar dan moet ik wel weten wat er aan de hand is..
Oke, ga ik het even in een totaal andere hoek gooien: zou je je ook zo verzetten tegen een diagnose als je met een paar vage en minder vage klachten bij de huisarts zou komen, die je doorstuurt naar het ziekenhuis en jij daar te horen zou krijgen 'het is kanker'?
Je weet wat er aan de hand is. Je hebt een persoonlijkheidsstoornis met flink wat trekken van borderline. Ik vermoed dat je relatief weinig kenmerken herkent omdat een groot deel van je persoonlijkheidsstoornis zich geuit heeft in een eetstoornis. Voor die persoonlijkheidsstoornis bieden ze je dus twee dingen aan: gesprekken (ik vermoed dat die gericht zijn op 'vinger aan de pols', 'ziektebesef' en 'ziekte-inzicht') en een gerichte therapie.
Wat kan het kwaad om eens te praten met die verpleegkundige? Wie weet is het een fijn mens en kun je goed met hem/haar praten. En wat kan het kwaad om die therapie te doen? Meeste therapieën kun je wel iets uit halen. Voorbeeld: ik ben autist, maar heb ook een deel van de VERS-behandeling gehad. Dat is best een slimme zet geweest, want daardoor kan ik nu werken en een baan behouden. Heb ik dan meteen borderline? Nee. Heb ik iets aan die behandeling gehad? Ja.
Die verpleegkundige kan je ook helpen met het acceptatieproces: datgene waardoor je het er nu zo moeilijk mee hebt. Lieve meid, gun jezelf dat toch eens.
O, en ik heb echt de nodige borderliners om me heen (gehad). Sommigen voldoen aan jouw beeld. Anderen behoren tot de liefste mensen die ik ken.
woensdag 27 juli 2016 om 09:09
Zo te lezen heb je een behoorlijke stapel problemen en hou je de boel onder controle door automutilatie,je zelf eten te weigeren en te manipuleren. Je wil wel geholpen worden anders zou je niet naar een psychiater gaan en ook daar wil je weer totale controle. Borderline betekent alleen maar dat je veel moeite hebt om op een gezonde manier om te gaan met je emoties. Borderline heeft één absoluut voordeel en dat is dat het te genezen is. Vroeger dacht men van niet maar gelukkig is dat nu anders. Je hoeft ook tegen niemand te zeggen dat je borderline hebt en het is ook geen belediging. Homo, autist, borderliner of neger, het zijn tegenwoordig allemaal scheldwoorden maar dat zegt meer iets over degene die het roept dan over wie het gaat. Blijkbaar ben jij ook zo'n iemand. Begin eerst te bedenken waarom je een borderliner afwijst en een anorexiapatiënt niet. Iedereen heeft zijn trots maar je kan pas echt trots zijn als je begint met het aanpakken van je probleem in plaats van alles te verwerpen wat niet in jouw straatje valt. Je bent niet meer objectief over je zelf, je hebt je zelf niet kunnen helpen dus laat die verantwoording nou eens bij anderen liggen. Ga er open in en kijk eens of dat je wat oplevert.
maandag 5 september 2016 om 16:47
Het is al een tijdje geleden dat ik in dit topic heb geschreven. Inmiddels is het diagnostisch traject afgelopen en krijg ik de uitslag volgende week. Het was trouwens een psychiatrisch onderzoek naar persoonlijkheidsstoornissen.
Als er al iets uitkomt, in de vorm van een diagnose, is het dan ook zo dat het in mijn medisch dossier komt? De diagnose bedoel ik dan.
Komt dat in mijn medisch dossier bij de huisarts? ik wil namelijk het liefst dat het binnen de muren van de ggz blijft, zodat het mij niet mijn leven blijft achtervolgen. Natuurlijk loop ik nu ook wel erg vooruit op de zaken, maar dan nog...
Als er al iets uitkomt, in de vorm van een diagnose, is het dan ook zo dat het in mijn medisch dossier komt? De diagnose bedoel ik dan.
Komt dat in mijn medisch dossier bij de huisarts? ik wil namelijk het liefst dat het binnen de muren van de ggz blijft, zodat het mij niet mijn leven blijft achtervolgen. Natuurlijk loop ik nu ook wel erg vooruit op de zaken, maar dan nog...
maandag 5 september 2016 om 17:14
maandag 5 september 2016 om 17:24
Volgens mij zijn ze verplicht om een diagnose te melden bij de huisarts.
Het 'achtervolgt' je niet de rest van je leven. Net als kanker: de huisarts blijft alert, maar is niet altijd op de voorgrond.
Voorbeeld: ik ben vandaag bij de huisarts geweest voor rugklachten. Huisarts haalt er dan mijn Asperger niet bij. Kom ik met stress-gerelateerde klachten, of iets rondom m'n psyche, dan kan het zijn dat ze dat er wel bij haalt. Bij rugklachten (mogelijk blessure) dan is dat niet nodig.
Ander voorbeeld: mijn vader heeft kanker. Komt hij met een gebroken pols bij de SEH, dan halen ze dat dossier er niet bij. Komt hij daar met hoge koorts, dan wel.
Het hangt dus af van waarmee je bij de huisarts komt, of dit erbij gehaald wordt.
Het 'achtervolgt' je niet de rest van je leven. Net als kanker: de huisarts blijft alert, maar is niet altijd op de voorgrond.
Voorbeeld: ik ben vandaag bij de huisarts geweest voor rugklachten. Huisarts haalt er dan mijn Asperger niet bij. Kom ik met stress-gerelateerde klachten, of iets rondom m'n psyche, dan kan het zijn dat ze dat er wel bij haalt. Bij rugklachten (mogelijk blessure) dan is dat niet nodig.
Ander voorbeeld: mijn vader heeft kanker. Komt hij met een gebroken pols bij de SEH, dan halen ze dat dossier er niet bij. Komt hij daar met hoge koorts, dan wel.
Het hangt dus af van waarmee je bij de huisarts komt, of dit erbij gehaald wordt.
maandag 5 september 2016 om 17:47
Hoi Rebecca,
Geef bij de eerstvolgende afspraak (of bel even) expliciet aan dat je niet wil dat er een brief naar je huisarts gaat met de diagnose erin genoemd. Ik zie overigens geen reden om dit te doen. Er wordt niet zomaar tot een diagnose gekomen en dan is het goed dat het in je dossier wordt opgenomen. Ook bij het afsluiten van de behandeling zal er bericht gaan naar je huisarts met de stand van zaken.
Geef bij de eerstvolgende afspraak (of bel even) expliciet aan dat je niet wil dat er een brief naar je huisarts gaat met de diagnose erin genoemd. Ik zie overigens geen reden om dit te doen. Er wordt niet zomaar tot een diagnose gekomen en dan is het goed dat het in je dossier wordt opgenomen. Ook bij het afsluiten van de behandeling zal er bericht gaan naar je huisarts met de stand van zaken.
maandag 5 september 2016 om 17:50
Ik snap je wel een beetje. Ik schrok (nu 3 jaar geleden ongeveer) ook heel erg toen ik de diagnose borderline persoonlijkheidsstoornis kreeg. Nog meer omdat ik toen ook opgenomen was en anderen met borderline zag en mezelf toch echt niet zo zie/zag.
Ja, ik voldeed aan genoeg kenmerken maar ik vond mezelf niet de standaard borderliner die mensen omschrijven als borderliner.
Ik heb nu inmiddels geleerd dat het puur om het reguleren van je emoties gaat (het heet ook wel emotie-regulatie stoornis) en dat er met de juiste therapie heel goed mee te leven valt.
En over je stigma's, ik heb naast borderline ook asperger syndroom en ik ben blij dat de huisarts dat weet want ik wil graag dat mijn arts naast psychiater op de hoogte blijft van hoe het met mij gaat. Dat is voor mij fijn omdat als ik dan een afspraak heb, we het gewoon kunnen hebben over waarom ik kom (verstopte oor bijv) en verder niet over dingen die ik alleen met de psychiater bespreek.
Geef jezelf de tijd te wennen aan de diagnose, wat er ook uitkomt. Bedenk; je bent wie je bent en je bent niet je diagnose.
Ja, ik voldeed aan genoeg kenmerken maar ik vond mezelf niet de standaard borderliner die mensen omschrijven als borderliner.
Ik heb nu inmiddels geleerd dat het puur om het reguleren van je emoties gaat (het heet ook wel emotie-regulatie stoornis) en dat er met de juiste therapie heel goed mee te leven valt.
En over je stigma's, ik heb naast borderline ook asperger syndroom en ik ben blij dat de huisarts dat weet want ik wil graag dat mijn arts naast psychiater op de hoogte blijft van hoe het met mij gaat. Dat is voor mij fijn omdat als ik dan een afspraak heb, we het gewoon kunnen hebben over waarom ik kom (verstopte oor bijv) en verder niet over dingen die ik alleen met de psychiater bespreek.
Geef jezelf de tijd te wennen aan de diagnose, wat er ook uitkomt. Bedenk; je bent wie je bent en je bent niet je diagnose.
maandag 5 september 2016 om 17:53
Ze sturen bij mij ook heel erg aan richting borderline, en dat heeft zo'n negatieve lading.
Ze hadden zelfs de diagnose al gesteld, zonder überhaupt een diagnostisch onderzoek, maar daar heb ik zelf om verzocht.
Toen hebben ze er NAO van gemaakt en die brief naar de HA gestuurd.
Ik herken mezelf in vier kenmerken, te weinig om de diagnose BPS te krijgen.
Maar goed, wie weet wat eruit komt.. ik hoop dan alleen niet dat ze opnieuw een brief gaan sturen.
Ze hadden zelfs de diagnose al gesteld, zonder überhaupt een diagnostisch onderzoek, maar daar heb ik zelf om verzocht.
Toen hebben ze er NAO van gemaakt en die brief naar de HA gestuurd.
Ik herken mezelf in vier kenmerken, te weinig om de diagnose BPS te krijgen.
Maar goed, wie weet wat eruit komt.. ik hoop dan alleen niet dat ze opnieuw een brief gaan sturen.
