Psyche
alle pijlers
Van paniek naar leven.
zondag 31 juli 2016 om 22:47
quote:notalwaysdark schreef op 31 juli 2016 @ 22:41:
@herion, ja! Ik heb er zeker op gelet. Ik voel mijn voeten niet goed. Ik sta, maar daar is dan ook gelijk alles mee gezegd. Ik voel niet dat ik sta, een heel raar/wazig gevoel komt dan opzetten. Zittend gaat het wel beter.
Heb je ongeveer het gevoel dat je op watten loopt?
En je schouders?
Je lichaamshouding in het algemeen?
@herion, ja! Ik heb er zeker op gelet. Ik voel mijn voeten niet goed. Ik sta, maar daar is dan ook gelijk alles mee gezegd. Ik voel niet dat ik sta, een heel raar/wazig gevoel komt dan opzetten. Zittend gaat het wel beter.
Heb je ongeveer het gevoel dat je op watten loopt?
En je schouders?
Je lichaamshouding in het algemeen?
zondag 31 juli 2016 om 22:51
quote:herion schreef op 31 juli 2016 @ 22:47:
[...]
Heb je ongeveer het gevoel dat je op watten loopt?
En je schouders?
Je lichaamshouding in het algemeen?
Ja alsof het oppervlaktegevoel compleet verstoord is en ik op een wiebelende boot loop.
Misschien dat ik me onbewust aanspan, ik voel wel dat mijn schouders aardig vastzitten, maar ik loop niet ineengebogen ofzo. Hoop ik.
[...]
Heb je ongeveer het gevoel dat je op watten loopt?
En je schouders?
Je lichaamshouding in het algemeen?
Ja alsof het oppervlaktegevoel compleet verstoord is en ik op een wiebelende boot loop.
Misschien dat ik me onbewust aanspan, ik voel wel dat mijn schouders aardig vastzitten, maar ik loop niet ineengebogen ofzo. Hoop ik.
zondag 31 juli 2016 om 22:53
Herkenbaar, gelukkig gaat het nu de goede kant op. Al heb ik ook weer de angst voor een terugval. Ik weet niet wat bij mij precies heeft geholpen, of wellicht allemaal een beetje. Ik bleek een vitamine d tekort en trage schildklier te hebben. Plus uiteraard op een aantal vlakken langdurige stress. Ik volg psychotherapie met emdr.
Ook ben ik bij een orthomoleculair therapeut onder behandeling. Deze zorgt er met name voor dat ik de prikkels/stress beter kan behappen. Ik heb daar een ecg gehad. Van lichte achtergrond geluiden schoot ik al omhoog. Mijn systeem om weer tot rust te komen werkte niet meer.
Ik merk nu na maanden nu we echt met de behandeling van de rust bezig zijn echt verbetering. De angst is naar de achtergrond verdwenen en schiet niet meer in de angst om ieder geluid, drukte of iets wat ik moet ondernemen. Ik denk dan ook dat mijn lichaam helemaal uit balans was. Waardoor ik gewoon niet meer tot rust kwam en gewoon niet meer in staat was om te relativeren.
Ik heb de afgelopen tijd vaker topics over angst gelezen en nu ik ervaar dat het effect heeft wilde ik dit toch delen.
Wat mij ook hielp was terug uit tellen. De tip om je angst mee te nemen en ermee te praten helpt ook. Ik heb hem wel eens op de achterbank in de auto gezet.
Rust nemen helpt ook, boek lezen, series kijken of van die sisi films. Douchen vond ik eerst heel angstig, later spoelde ik de angst van mij af onder de douchen, huppakee zo het riool in!! Massage door vriend hielp mij ook ontspannen. Net als knuffelen of aaien
Mocht je geen partner hebben is haptonomie wellicht iets. Had ik ook overwogen.
En blijf dingen ondernemen. Al is het maar vijf of tien minuten. Zorg ervoor dat je wereld niet te klein wordt. Het is doodvermoeiend, maar heeft mij wel geholpen. Ik heb mij ook verdiept in hoe stress en angst nou eigenlijk werkt (theoretisch). Ik vond het toen makkelijker te accepteren/begrijpen en inderdaad, ik voelde mij soms ook een hypochonder.
In paniek de huisarts bellen, of naar de huisartsen post. Helemaal niet vreemd als je jezelf ineens zo slecht voelt. Ook vond ik het prettig dat andere zaken uitgesloten werden.
Sterkte allemaal en jullie zijn heel dapper! Het voelde voor mij gewoon alsof er de hele dag een leeuw achter mij aanliep die ieder moment kon aanvallen. Nu knuffelen we
Ook ben ik bij een orthomoleculair therapeut onder behandeling. Deze zorgt er met name voor dat ik de prikkels/stress beter kan behappen. Ik heb daar een ecg gehad. Van lichte achtergrond geluiden schoot ik al omhoog. Mijn systeem om weer tot rust te komen werkte niet meer.
Ik merk nu na maanden nu we echt met de behandeling van de rust bezig zijn echt verbetering. De angst is naar de achtergrond verdwenen en schiet niet meer in de angst om ieder geluid, drukte of iets wat ik moet ondernemen. Ik denk dan ook dat mijn lichaam helemaal uit balans was. Waardoor ik gewoon niet meer tot rust kwam en gewoon niet meer in staat was om te relativeren.
Ik heb de afgelopen tijd vaker topics over angst gelezen en nu ik ervaar dat het effect heeft wilde ik dit toch delen.
Wat mij ook hielp was terug uit tellen. De tip om je angst mee te nemen en ermee te praten helpt ook. Ik heb hem wel eens op de achterbank in de auto gezet.
Rust nemen helpt ook, boek lezen, series kijken of van die sisi films. Douchen vond ik eerst heel angstig, later spoelde ik de angst van mij af onder de douchen, huppakee zo het riool in!! Massage door vriend hielp mij ook ontspannen. Net als knuffelen of aaien
Mocht je geen partner hebben is haptonomie wellicht iets. Had ik ook overwogen.
En blijf dingen ondernemen. Al is het maar vijf of tien minuten. Zorg ervoor dat je wereld niet te klein wordt. Het is doodvermoeiend, maar heeft mij wel geholpen. Ik heb mij ook verdiept in hoe stress en angst nou eigenlijk werkt (theoretisch). Ik vond het toen makkelijker te accepteren/begrijpen en inderdaad, ik voelde mij soms ook een hypochonder.
In paniek de huisarts bellen, of naar de huisartsen post. Helemaal niet vreemd als je jezelf ineens zo slecht voelt. Ook vond ik het prettig dat andere zaken uitgesloten werden.
Sterkte allemaal en jullie zijn heel dapper! Het voelde voor mij gewoon alsof er de hele dag een leeuw achter mij aanliep die ieder moment kon aanvallen. Nu knuffelen we
zondag 31 juli 2016 om 23:15
quote:notalwaysdark schreef op 31 juli 2016 @ 22:51:
[...]
Ja alsof het oppervlaktegevoel compleet verstoord is en ik op een wiebelende boot loop.
Misschien dat ik me onbewust aanspan, ik voel wel dat mijn schouders aardig vastzitten, maar ik loop niet ineengebogen ofzo. Hoop ik.
Het kan inderdaad bijna ongemerkt en onbewust zijn.
Ik kreeg altijd te horen dat de duizeligheid door hyperventilatie veroorzaakt werd maar toen het zo erg werd dat ik mijn hoofd bijna als een schildpad introk begon ik te merken waar het nu echt aan lag.
Kan je je even inbeelden sterk te zijn, vol zelfvertrouwen. Dat je de hele wereld aankan?
En dan voelen hoe je lichaamshouding daar in meegaat?
De momenten dat ik dat kan trekt de duizeligheid bijna direct weg.
[...]
Ja alsof het oppervlaktegevoel compleet verstoord is en ik op een wiebelende boot loop.
Misschien dat ik me onbewust aanspan, ik voel wel dat mijn schouders aardig vastzitten, maar ik loop niet ineengebogen ofzo. Hoop ik.
Het kan inderdaad bijna ongemerkt en onbewust zijn.
Ik kreeg altijd te horen dat de duizeligheid door hyperventilatie veroorzaakt werd maar toen het zo erg werd dat ik mijn hoofd bijna als een schildpad introk begon ik te merken waar het nu echt aan lag.
Kan je je even inbeelden sterk te zijn, vol zelfvertrouwen. Dat je de hele wereld aankan?
En dan voelen hoe je lichaamshouding daar in meegaat?
De momenten dat ik dat kan trekt de duizeligheid bijna direct weg.
zondag 31 juli 2016 om 23:28
Graag gedaan! Het is echt een ongrijpbaar iets. En inderdaad wat anderen ook zeggen een zwaar proces. Ik denkt ook dat de oorzaak bij iedereen verschillend is. Bij mij is het gekomen doordat ik helemaal het contact was verloren met mijzelf. Ik was/ben er meester in om mij aan te passen anticiperen op alles en iedereen. Ik hadden alleen geen aandacht voor mijzelf. Luisterde nooit naar mijn lijf. Wist niet wat ik wilde en kon moeilijk keuzes maken. Plus ik heb nooit geleerd om hulp te vragen op emotioneel vlak. Ik relativeerde alles weg. Ik was ook werkzaam in een vakgebied waar doorgaan/stoer de norm is. Jezelf niet laten kennen. Wat mij dus ook heeft geholpen, mijzelf afvragen waar ik nu behoefte aan heb en wat ik voel. Zo stap voor stap terug naar de rust. En de orthomoleculair is echt een meer waarde geweest. Kijk wel goed waar je heen gaat. Ik heb mijn bedrijfsarts ook mee laten kijken, gewoon voor de zekerheid. Kijk vooral naar wat jij nodig hebt! Sterkte met het gevecht! Het komt goed! Blijf dat geloven.
maandag 1 augustus 2016 om 00:03
quote:notalwaysdark schreef op 31 juli 2016 @ 22:12:
[...]
Nog niet helaas, maar wil wel heel erg graag.
Sta op de wachtlijst en duurt nog een eeuwigheid. Enige voordeel van al dit, je realiseert je dat hulp echt nodig is. Heb me nog nooit zo gevoeld, ook huilbuien (?), terwijl ik dat vrijwel nooit heb. Alsof ik sinds zes jaar weer emotie voel oid.Ik heb ook een hele tijd last gehad van angst en paniek klachten. Veel oxazapam gebruikt om wat rustig te blijven, dit is maar tijdelijk en geen oplossing. Door cognitieve gedragstherapie en AD te gebruiken ben ik er weer wat boven opgekomen. Maar ik merk dat het ook in mn persoonlijkheid zit. Ik ben altijd wat angstiger en sneller in paniek. Klinkt gek, maar als ik weer angstig ben doe ik muziek op en zoek ik quotes over angst en paniek. Ik herken dan heel veel dingen en dat geeft rust.
[...]
Nog niet helaas, maar wil wel heel erg graag.
Sta op de wachtlijst en duurt nog een eeuwigheid. Enige voordeel van al dit, je realiseert je dat hulp echt nodig is. Heb me nog nooit zo gevoeld, ook huilbuien (?), terwijl ik dat vrijwel nooit heb. Alsof ik sinds zes jaar weer emotie voel oid.Ik heb ook een hele tijd last gehad van angst en paniek klachten. Veel oxazapam gebruikt om wat rustig te blijven, dit is maar tijdelijk en geen oplossing. Door cognitieve gedragstherapie en AD te gebruiken ben ik er weer wat boven opgekomen. Maar ik merk dat het ook in mn persoonlijkheid zit. Ik ben altijd wat angstiger en sneller in paniek. Klinkt gek, maar als ik weer angstig ben doe ik muziek op en zoek ik quotes over angst en paniek. Ik herken dan heel veel dingen en dat geeft rust.
maandag 1 augustus 2016 om 03:40
maandag 1 augustus 2016 om 03:43
quote:herion schreef op 31 juli 2016 @ 23:15:
[...]
Het kan inderdaad bijna ongemerkt en onbewust zijn.
Ik kreeg altijd te horen dat de duizeligheid door hyperventilatie veroorzaakt werd maar toen het zo erg werd dat ik mijn hoofd bijna als een schildpad introk begon ik te merken waar het nu echt aan lag.
Kan je je even inbeelden sterk te zijn, vol zelfvertrouwen. Dat je de hele wereld aankan?
En dan voelen hoe je lichaamshouding daar in meegaat?
De momenten dat ik dat kan trekt de duizeligheid bijna direct weg.
Ik merk ook dat het wat wegtrekt, hoewel het wel veel moeite kost om die houding vast te houden, dus misschien doe ik toch wat verkeerd al die tijd.
Merk wel dat ik de laatste tijd ook last van mijn linkerarm heb. Erg zeurend gevoel.
[...]
Het kan inderdaad bijna ongemerkt en onbewust zijn.
Ik kreeg altijd te horen dat de duizeligheid door hyperventilatie veroorzaakt werd maar toen het zo erg werd dat ik mijn hoofd bijna als een schildpad introk begon ik te merken waar het nu echt aan lag.
Kan je je even inbeelden sterk te zijn, vol zelfvertrouwen. Dat je de hele wereld aankan?
En dan voelen hoe je lichaamshouding daar in meegaat?
De momenten dat ik dat kan trekt de duizeligheid bijna direct weg.
Ik merk ook dat het wat wegtrekt, hoewel het wel veel moeite kost om die houding vast te houden, dus misschien doe ik toch wat verkeerd al die tijd.
Merk wel dat ik de laatste tijd ook last van mijn linkerarm heb. Erg zeurend gevoel.
maandag 1 augustus 2016 om 08:59
quote:Baba-nam-kevalam schreef op 31 juli 2016 @ 23:28:
Graag gedaan! Het is echt een ongrijpbaar iets. En inderdaad wat anderen ook zeggen een zwaar proces. Ik denkt ook dat de oorzaak bij iedereen verschillend is. Bij mij is het gekomen doordat ik helemaal het contact was verloren met mijzelf. Ik was/ben er meester in om mij aan te passen anticiperen op alles en iedereen. Ik hadden alleen geen aandacht voor mijzelf. Luisterde nooit naar mijn lijf. Wist niet wat ik wilde en kon moeilijk keuzes maken. Plus ik heb nooit geleerd om hulp te vragen op emotioneel vlak. Ik relativeerde alles weg. Ik was ook werkzaam in een vakgebied waar doorgaan/stoer de norm is. Jezelf niet laten kennen. Wat mij dus ook heeft geholpen, mijzelf afvragen waar ik nu behoefte aan heb en wat ik voel. Zo stap voor stap terug naar de rust. En de orthomoleculair is echt een meer waarde geweest. Kijk wel goed waar je heen gaat. Ik heb mijn bedrijfsarts ook mee laten kijken, gewoon voor de zekerheid. Kijk vooral naar wat jij nodig hebt! Sterkte met het gevecht! Het komt goed! Blijf dat geloven.
Het is heel ongrijpbaar inderdaad.
Alsof je jezelf niet aanvoelt. Je idd totaal niet weet wat je wil, wat goed voor je is etc. Ik denk dat je pas echt in de problemen komt als dat stukje relativeren niet lukt en in die fase ben ik een beetje beland. Dat moet ik echt helemaal terug zien te krijgen.
Ik vind het knap hoe je ermee om bent gegaan!
Graag gedaan! Het is echt een ongrijpbaar iets. En inderdaad wat anderen ook zeggen een zwaar proces. Ik denkt ook dat de oorzaak bij iedereen verschillend is. Bij mij is het gekomen doordat ik helemaal het contact was verloren met mijzelf. Ik was/ben er meester in om mij aan te passen anticiperen op alles en iedereen. Ik hadden alleen geen aandacht voor mijzelf. Luisterde nooit naar mijn lijf. Wist niet wat ik wilde en kon moeilijk keuzes maken. Plus ik heb nooit geleerd om hulp te vragen op emotioneel vlak. Ik relativeerde alles weg. Ik was ook werkzaam in een vakgebied waar doorgaan/stoer de norm is. Jezelf niet laten kennen. Wat mij dus ook heeft geholpen, mijzelf afvragen waar ik nu behoefte aan heb en wat ik voel. Zo stap voor stap terug naar de rust. En de orthomoleculair is echt een meer waarde geweest. Kijk wel goed waar je heen gaat. Ik heb mijn bedrijfsarts ook mee laten kijken, gewoon voor de zekerheid. Kijk vooral naar wat jij nodig hebt! Sterkte met het gevecht! Het komt goed! Blijf dat geloven.
Het is heel ongrijpbaar inderdaad.
Alsof je jezelf niet aanvoelt. Je idd totaal niet weet wat je wil, wat goed voor je is etc. Ik denk dat je pas echt in de problemen komt als dat stukje relativeren niet lukt en in die fase ben ik een beetje beland. Dat moet ik echt helemaal terug zien te krijgen.
Ik vind het knap hoe je ermee om bent gegaan!
maandag 1 augustus 2016 om 09:15
Zoveel mogelijk grond onder je stoelpoten verzamelen en vanuit die zekerheid kan je dan vanuit autonomie handelen en niet vanuit afhankelijkheid en de daaruit voortkomende angst liefde te verliezen zodat je weer een puinhoopje wordt.
Je moet ook bereid zijn om elke dag weer opnieuw voor jezelf en je eigen welzijn te vechten.
Je moet ook bereid zijn om elke dag weer opnieuw voor jezelf en je eigen welzijn te vechten.
En als het vuur gedoofd is komen er wolven
maandag 1 augustus 2016 om 09:25
quote:notalwaysdark schreef op 31 juli 2016 @ 22:12:
[...]
Heb me nog nooit zo gevoeld, ook huilbuien (?), terwijl ik dat vrijwel nooit heb. Alsof ik sinds zes jaar weer emotie voel oid.Het zou kunnen dat dit juist goed is. Dat het juist goed is dat je (weer) bent gaan voelen. Dit gebeurt ook vaak in therapie, het lijkt dan slechter te gaan, maar dit komt juist omdat je (weer) bent gaan voelen. En dus ook meer in contact bent met jezelf. Inderdaad niet meer relativeren allemaal, maar gewoon voelen wat je voelt. En soms zal dat voelen alsof je verdrinkt en dat is angstig, maar dat is voelen en dat heb je misschien tot nu toe altijd goed kunnen wegrelativeren. Voel nu maar gewoon. Ga er doorheen, laat het er zijn. Dat moet meestal eerst gebeuren voordat je aan de opwaartse weg naar herstel gaat. Eerst stilstaan, voelen, dan verder (met vallen en opstaan).
Wat werkt bij angst is trouwens exposure. Dus in kleine stapjes, met voldoende steun je blootstellen aan de situaties die angst opwekken. En therapie, het kan lonen om rond te kijken voor iets anders als de wachtlijst (te) lang is.
[...]
Heb me nog nooit zo gevoeld, ook huilbuien (?), terwijl ik dat vrijwel nooit heb. Alsof ik sinds zes jaar weer emotie voel oid.Het zou kunnen dat dit juist goed is. Dat het juist goed is dat je (weer) bent gaan voelen. Dit gebeurt ook vaak in therapie, het lijkt dan slechter te gaan, maar dit komt juist omdat je (weer) bent gaan voelen. En dus ook meer in contact bent met jezelf. Inderdaad niet meer relativeren allemaal, maar gewoon voelen wat je voelt. En soms zal dat voelen alsof je verdrinkt en dat is angstig, maar dat is voelen en dat heb je misschien tot nu toe altijd goed kunnen wegrelativeren. Voel nu maar gewoon. Ga er doorheen, laat het er zijn. Dat moet meestal eerst gebeuren voordat je aan de opwaartse weg naar herstel gaat. Eerst stilstaan, voelen, dan verder (met vallen en opstaan).
Wat werkt bij angst is trouwens exposure. Dus in kleine stapjes, met voldoende steun je blootstellen aan de situaties die angst opwekken. En therapie, het kan lonen om rond te kijken voor iets anders als de wachtlijst (te) lang is.
maandag 1 augustus 2016 om 11:21
Wat mij echt heeft geholpen was dagbehandeling. Inmiddels al zo'n 20 jaar geleden. Inmiddels zijn er vast andere therapieën.
Ik heb veel gehad aan het maken van "G-schema's"
Ook had ik een mantra dat ik steeds herhaalde als ik dingen moest oefenen die ik niet durfde. Agorafobie en ik oefende hele kleine stappen. Ik geloof dat de eerste was om het tuinpaadje af te lopen. Voor iedere dag had ik haalbare doelen. Als ze niet haalbaar bleken dan was ik dus te overmoedig geweest. Deze doelen schreef ik op en stelde ik bij.
Kauwgom hielp ook tijdens het oefenen, ik concentreerde me dan op het kauwgompje.
Uiteindelijk heb ik zo'n vijf jaar last gehad van angst en paniek. Daarna nog wel eens een paniekaanval gehad maar niet zo dat het me beperkte in het gewone leven. Inmiddels leef ik al heel erg lang paniekvrij.
Sterkte, het is waardeloos je zo te voelen.
Ik heb veel gehad aan het maken van "G-schema's"
Ook had ik een mantra dat ik steeds herhaalde als ik dingen moest oefenen die ik niet durfde. Agorafobie en ik oefende hele kleine stappen. Ik geloof dat de eerste was om het tuinpaadje af te lopen. Voor iedere dag had ik haalbare doelen. Als ze niet haalbaar bleken dan was ik dus te overmoedig geweest. Deze doelen schreef ik op en stelde ik bij.
Kauwgom hielp ook tijdens het oefenen, ik concentreerde me dan op het kauwgompje.
Uiteindelijk heb ik zo'n vijf jaar last gehad van angst en paniek. Daarna nog wel eens een paniekaanval gehad maar niet zo dat het me beperkte in het gewone leven. Inmiddels leef ik al heel erg lang paniekvrij.
Sterkte, het is waardeloos je zo te voelen.
Before you assume, there is this thing called asking.
maandag 1 augustus 2016 om 12:08
quote:lila01 schreef op 01 augustus 2016 @ 11:50:
Die huilbuien zou ik wel verwelkomen. Het lucht letterlijk op. Het moet eruit.
Ik kan niet huilen, dus zet alles zit vast in mijn lijf. Niet fijn.
Bij mij helpt afleiding het beste tegen de angst. Dingen doen.Weet ook hoe dat voelt. Je komt er gewoon niet bij, dus ben ook idd best blij met die emoties die ineens om de hoek komen kijken. Toch heb je op het moment zelfs iet van: wat doe ik
Die huilbuien zou ik wel verwelkomen. Het lucht letterlijk op. Het moet eruit.
Ik kan niet huilen, dus zet alles zit vast in mijn lijf. Niet fijn.
Bij mij helpt afleiding het beste tegen de angst. Dingen doen.Weet ook hoe dat voelt. Je komt er gewoon niet bij, dus ben ook idd best blij met die emoties die ineens om de hoek komen kijken. Toch heb je op het moment zelfs iet van: wat doe ik
maandag 1 augustus 2016 om 12:18
quote:notalwaysdark schreef op 01 augustus 2016 @ 03:43:
[...]
Ik merk ook dat het wat wegtrekt, hoewel het wel veel moeite kost om die houding vast te houden, dus misschien doe ik toch wat verkeerd al die tijd.
Merk wel dat ik de laatste tijd ook last van mijn linkerarm heb. Erg zeurend gevoel.
Met dat iets ''verkeerd doen'', bedoel je daarmee je houding?
Je voelt je angstig, gespannen en onzeker, in elkaar krimpen is daar een gevolg van.
Niet iets dat jij fout doet.
De pijn in de arm herken ik niet, wel ken ik tintelingen bij een lange aanval met veel hyperventilatie.
Je huisarts had hartklachten toch al uitgesloten?
Even googelen leert dat die pijn bij meer mensen voorkomt als gevolg van hyperventilatie.
Niet in contact met je zelf zijn, met je gevoelens.
Ik lees hier bij verschillenden veel herkenning.
Is er onlangs iets in je leven gebeurt notalwaysdark?
Of sta je misschien voor een verandering of een nieuwe levensfase?
[...]
Ik merk ook dat het wat wegtrekt, hoewel het wel veel moeite kost om die houding vast te houden, dus misschien doe ik toch wat verkeerd al die tijd.
Merk wel dat ik de laatste tijd ook last van mijn linkerarm heb. Erg zeurend gevoel.
Met dat iets ''verkeerd doen'', bedoel je daarmee je houding?
Je voelt je angstig, gespannen en onzeker, in elkaar krimpen is daar een gevolg van.
Niet iets dat jij fout doet.
De pijn in de arm herken ik niet, wel ken ik tintelingen bij een lange aanval met veel hyperventilatie.
Je huisarts had hartklachten toch al uitgesloten?
Even googelen leert dat die pijn bij meer mensen voorkomt als gevolg van hyperventilatie.
Niet in contact met je zelf zijn, met je gevoelens.
Ik lees hier bij verschillenden veel herkenning.
Is er onlangs iets in je leven gebeurt notalwaysdark?
Of sta je misschien voor een verandering of een nieuwe levensfase?
maandag 1 augustus 2016 om 12:28
Hartklachten zijn uitgesloten ja.
Toch vind ik de pijn in mijn linkerarm niet aangenaam (het is er niet constant btw) en twijfel ik of ik de ha hiervan op de hoogte moet brengen, maar ik wil niet voor elk klachtje een bezoekje brengen.
Er is van alles gebeurd ja (en er gebeurt nog steeds veel) Ik weet ook zeker waar het vandaan kan komen... alleen heb ik daar alsnog weinig aan om eerlijk te zijn. Ik ga nu iig gezond eten/slik vitamines en ga toch maar gewoon bewegen/sporten. Daarnaast merk ik wel dat het letten op mijn houding al direct een goed effect heeft.
Toch vind ik de pijn in mijn linkerarm niet aangenaam (het is er niet constant btw) en twijfel ik of ik de ha hiervan op de hoogte moet brengen, maar ik wil niet voor elk klachtje een bezoekje brengen.
Er is van alles gebeurd ja (en er gebeurt nog steeds veel) Ik weet ook zeker waar het vandaan kan komen... alleen heb ik daar alsnog weinig aan om eerlijk te zijn. Ik ga nu iig gezond eten/slik vitamines en ga toch maar gewoon bewegen/sporten. Daarnaast merk ik wel dat het letten op mijn houding al direct een goed effect heeft.
maandag 1 augustus 2016 om 13:16
maandag 1 augustus 2016 om 20:58
Bedankt voor de tip.
Maar ik ben er wel uit voor mezelf waardoor dit komt. Namelijk: citalopram.
Ik ben hier een paar maanden terug randomly mee gestopt, want ik voelde me echt heel goed. Ik was toen ook niet meer onder behandeling van een psychiater en heb niet eens afgebouwd. Nu pas zie ik in hoe slecht dat is geweest, als ik op internet lees over ervaringen tijdens/na stoppen, dan kom ik voornamelijk duizeligheid tegen en andere klachten die overeenkomen. Nou, laat ik dat nou net ook hebben. Nu het probleem.
Ga ik weer mee beginnen óf is dit een fase waar ik doorheen moet?
Maar ik ben er wel uit voor mezelf waardoor dit komt. Namelijk: citalopram.
Ik ben hier een paar maanden terug randomly mee gestopt, want ik voelde me echt heel goed. Ik was toen ook niet meer onder behandeling van een psychiater en heb niet eens afgebouwd. Nu pas zie ik in hoe slecht dat is geweest, als ik op internet lees over ervaringen tijdens/na stoppen, dan kom ik voornamelijk duizeligheid tegen en andere klachten die overeenkomen. Nou, laat ik dat nou net ook hebben. Nu het probleem.
Ga ik weer mee beginnen óf is dit een fase waar ik doorheen moet?
maandag 1 augustus 2016 om 21:26
Dat is echt niet handig notalwaysdark, stoppen met je medicatie omdat je je oké voelt. Medicatie moet je altijd op- en afbouwen onder begeleiding van een psychiater of op zijn minst een arts. Overleg met je huisarts hoe je weer gaat beginnen ermee. Dat zou ik wel doen nu het zo slecht gaat, en dan pas afbouwen als je een tijdje stabiel bent.
maandag 1 augustus 2016 om 21:33
quote:tinypotato schreef op 01 augustus 2016 @ 21:26:
Dat is echt niet handig notalwaysdark, stoppen met je medicatie omdat je je oké voelt. Medicatie moet je altijd op- en afbouwen onder begeleiding van een psychiater of op zijn minst een arts. Overleg met je huisarts hoe je weer gaat beginnen ermee. Dat zou ik wel doen nu het zo slecht gaat, en dan pas afbouwen als je een tijdje stabiel bent.
Idd maar het rare was. Het ging net na dat ik stopte nog steeds heel goed, kreeg er ook echt opmerkingen over. 'Wat zie je er stralend uit' etc. En ik voelde me ook goed. Tot een paar weken geleden dus. Misschien moet dat medicijn eerst echt uit je systeem? Iemand ervaringen hiermee?
Maar ik ga het idd overleggen met de arts.
Dat is echt niet handig notalwaysdark, stoppen met je medicatie omdat je je oké voelt. Medicatie moet je altijd op- en afbouwen onder begeleiding van een psychiater of op zijn minst een arts. Overleg met je huisarts hoe je weer gaat beginnen ermee. Dat zou ik wel doen nu het zo slecht gaat, en dan pas afbouwen als je een tijdje stabiel bent.
Idd maar het rare was. Het ging net na dat ik stopte nog steeds heel goed, kreeg er ook echt opmerkingen over. 'Wat zie je er stralend uit' etc. En ik voelde me ook goed. Tot een paar weken geleden dus. Misschien moet dat medicijn eerst echt uit je systeem? Iemand ervaringen hiermee?
Maar ik ga het idd overleggen met de arts.