Loslaten

Misschien tijd om je sociale leven wat op te krikken? Oproepje plaatsen?



Wat verdrietig dat er niemand kwam.

Nou dat lijkt me ook behoorlijk rot. Hopelijk heb je wel steun van je man gehad. Geen tips hier, ik zou het ook heel erg moeilijk los kunnen laten en ook dergelijke (gemengde) gevoelens voor mijn schoonmoeder hebben. Sterkte!

Jij hebt toch veel te weinig energie om zo vaak langs te gaan met maaltijden? Niet doen dus.

Wat erg voor je! Ik denk dat je het een soort van moet verwerken, die periode. Dat je ervoor uit kunt komen dat je het rot vindt dit zo te moeten zien is vast al een stap. Sterkte en wees lief voor jezelf.

Heb je nooit gevraagd waarom bepaalde mensen niet kwamen ?

Ach TO wat verdrietig. Uit andere topics weet ik dat de band met je ouders sowieso niet goed is, maar op zo'n moment steekt dat extra. En als anderen het dan ook laten afweten is dat helemaal naar. En ik snap dat je daar extra aan herinnerd wordt als mensen bij een ander, je schoonmoeder in dit geval, wél komen.

Alleen vrees ik dat je er niet zoveel mee kunt. Behalve eventueel wat BGB hierboven voorstelt, maar daar is best wat moed voor nodig. En de garantie dat je een bevredigend antwoord krijgt is er natuurlijk niet.

Dus: loslaten. Dat is natuurlijk makkelijker gezegd dan gedaan, dat snap ik ook wel, maar dat is het enige wat je kunt doen. En wellicht nieuwe vrienden zoeken, die wel meeleven.

voor jou!

quote:Chinue schreef op 09 augustus 2016 @ 13:07:

Jij hebt toch veel te weinig energie om zo vaak langs te gaan met maaltijden? Niet doen dus.







OT: Ik kan me goed voorstellen dat dat best eenzaam voelt TO. Erg rot. Wellicht kun je toch een gesprek aangaan met sommige vriendinnen waar je zo nu en dan nog contact heb. Of wellicht je te gaan focussen op activiteiten waar je interesse ligt die minder energie kosten. Zo kun misschien je op den duur weer nieuwe mensen leren kennen die deze 'ik' kennen en dus ook op een andere manier met jou zullen omgaan.



En, ik weet niet wat voor een ziekte/aandoening je gehad hebt, maar ik denk dat voor de meeste mensen kanker (vooral terminale) toch wel als de meest heftige en serieuze ziekte wordt gezien en dat mensen daar anders op reageren dan iets wat ze wellicht minder goed kennen. Niet dat dat veel zou moeten uitmaken onder je echte vrienden, maar toch..

Hoi Gelukspopje,

om los te laten, moet je eerst weten wat het eigenlijk is dat je vasthoudt. Als je dit weet, kun je bedenken wat het je oplevert om dat vast te houden. En bedenken wat het je oplevert om het los te laten.

Het klinkt misschien een beetje vaag, maar als je dit heel eerlijk voor jezelf doet, kom je er achter of je het diep in je wel wilt loslaten, of wat er misschien nog nodig is voordat je het los kunt laten.



Bij mij helpt het wanneer ik de dingen begrijp. In jouw situatie: als ik zou begrijpen waarom deze mensen me niet gesteund hebben, kan ik het daar mee eens zijn of niet, maar kan ik het wel loslaten.

Nou weet ik dat dit voor veel mensen niet zo belangrijk is, dus misschien werkt dit laatste voor jou helemaal niet.



Ik gun het je dat je het los kunt laten. Deze mensen hebben misschien een voor hun goede reden gehad om jou niet de steun te geven die je op dat moment nodig had. Ik kan 20 redenen verzinnen, maar eigenlijk is het niet belangrijk. Je hebt weinig steun gehad en je had deze wel moeten krijgen. Door het los te laten, steun je jezelf in ieder geval wel, in plaats van elke keer opnieuw jezelf te wijzen op 'dat je het niet waard bent' of iets soortgelijk negatiefs....

Remember this because it will happen many times in your life. When people show you who they are the first time believe them. Not the 29th. time. When a man doesn’t call you back the first time, when you are mistreated the first time, when someone shows you lack of integrity or dishonesty the first time, know that this will be followed many many other times, that will some point in life come back to haunt or hurt you. Live your life in truth.

~Maya Angelou



Ik herken veel van wat je schrijft, het is heel akelig, zeker omdat je jezelf de schuld gaat geven. Vind je niet?

Dat het uiteindelijk voelt alsof je je aanstelt of 'moeilijk doet om niks', terwijl zij je destijds in de steek lieten en er niet voor je waren?

Dat is het kromste.

Helaas kun je er weinig mee. Behalve je beseffen dat je je kut, in de steek gelaten en onbelangrijk mag voelen, dat staat namelijk behoorlijk in verhouding met wat er vier jaar geleden gebeurde.

Maar je kunt je beseffen wat Maya Angelou hierboven schrijft en daar je gedrag naar hen toe op aanpassen.

Als zij je niet een prioriteit maken, waarom zou jij hen prioriteit maken?

Waarschijnlijk zit het in je aard er bv nu voor je schoonmoeder te willen zijn, en dat is goed, maar houd gewoon in je achterhoofd dat jij recht hebt je gekwetst te voelen over wat er destijds is gebeurt, en mag voelen wat je voelt. En als dat voldoende is ingedaald bij jezelf, je hierin steviger staat, zou je kunnen proberen om bij de minst 'enge' persoon dit eens ter sprake te brengen. Puur hoe je je voelde destijds, eenzaam....dat je verdrietig was en mensen miste die eens langskwamen. Dat is niet zo gek om eens ter sprake te brengen. Ik zou dit echter doen bij een persoon van wie je weet dat hij/zij wel (redelijk) open voor je staat en ook echt geinteresseerd is in je. Mensen van wie je weet dat ze hard-defensief kunnen reageren zou ik eerst even mijden, misschien (als je dit wilt) kun je hier op een later moment met hen over spreken, als je wat sterker staat.

Maar probeer eerst, en dat is moeilijk, die eigen waarheid te vinden. Dat geloof in jezelf en jouw gevoelens te verstevigen. Want nu denk je misschien: ach, ik moet niet zoveel willen. En jee, ik heb daar toch geen 'recht' op, mensen zijn vrij om er te zijn of niet te zijn....



Ja. Is zo.



Maar kut-zo voelde het toch?

Nou dan...

Dat mag ook!

Oja, en verwacht flinke tegenstand als je veranderd hierin. Mensen vinden het maar wat fijn, dat je nooit weerwoord geeft. Als je wel meer voor je zelf gaat opkomen, en aan gaat geven hoe je behandeld wil worden (dit kan direct of indirect), verwacht dat mensen flink zullen proberen je tzelfde gelukspoppetje te houden dat je was.