Psyche
alle pijlers
Paniek zo groot...
maandag 15 augustus 2016 om 17:47
Ik woon sinds 2 jaar in Finland en heb sinds ik hier ben aangekomen last van paniekaanvallen... Nu leek ik dat redelijk onder controle te hebben met behulp van medicijnen. Tot dat ik afgelopen April met het vliegtuig alleen naar Nederland zou gaan om mijn familie te zien, mijn man had het te druk met zijn thesis om mee te gaan. We kwamen samen op het vliegveld aan en op de roltrap ging het helemaal mis. De paniek greep me aan, ik kon niet meer rationeel nadenken, mijn hart ging te keer, ik kon niet meer ademen en stond bijna over te geven in de gang.
Ik ben nooit door de douane heen gekomen, heb het vliegtuig nooit gezien. Maar het sindsdien is het mis, de paniek beheerst bijna ons leven. Ik heb steeds meer moeite om zelfs even alleen naar het winkelcentrum te gaan, die ongeveer 2km verderop zit. Het lukt gewoon niet, de paniek is zo groot dat ik voel alsof ik vast zit. Mijn man doet zijn best, maar het is niet aan hem om mij hier doorheen te helpen.
Ik heb zelfhulp boeken gekregen van mijn moeder en dit lijkt een stapje in de goede richting. Maar toch twijfel ik aan mezelf, aan mijn kunnen, voelen alsof ik gefaald heb omdat de paniek mij zo beheerst. Ik ben op dit moment radeloos en voel mij zo ontzettend alleen in mijn problemen.. Mijn moeder stelde voor om mij in te schrijven bij een forum, voor misschien een stukje herkenning of advies. Op dit moment wil ik alles wel proberen om hier uit te komen, er moet meer in het leven zijn dan alleen dit.
Ik ben nooit door de douane heen gekomen, heb het vliegtuig nooit gezien. Maar het sindsdien is het mis, de paniek beheerst bijna ons leven. Ik heb steeds meer moeite om zelfs even alleen naar het winkelcentrum te gaan, die ongeveer 2km verderop zit. Het lukt gewoon niet, de paniek is zo groot dat ik voel alsof ik vast zit. Mijn man doet zijn best, maar het is niet aan hem om mij hier doorheen te helpen.
Ik heb zelfhulp boeken gekregen van mijn moeder en dit lijkt een stapje in de goede richting. Maar toch twijfel ik aan mezelf, aan mijn kunnen, voelen alsof ik gefaald heb omdat de paniek mij zo beheerst. Ik ben op dit moment radeloos en voel mij zo ontzettend alleen in mijn problemen.. Mijn moeder stelde voor om mij in te schrijven bij een forum, voor misschien een stukje herkenning of advies. Op dit moment wil ik alles wel proberen om hier uit te komen, er moet meer in het leven zijn dan alleen dit.
Ik moet baby stapjes blijven zetten, anders kom ik nergens.
maandag 15 augustus 2016 om 17:57
He wat rot voor.
Zoek idd professionele hulp. Op zich zijn angst/paniek aanvallen redelijk snel onder controle te krijgen door therapie/ademhalingsoefeningen en evt medicatie.
Wel goed om te onderzoelen wat het triggert..en daar iets mee te doen.
Maar je kunt t.
Er is echt licht aan eind van de paniektunnel !!!
Zoek idd professionele hulp. Op zich zijn angst/paniek aanvallen redelijk snel onder controle te krijgen door therapie/ademhalingsoefeningen en evt medicatie.
Wel goed om te onderzoelen wat het triggert..en daar iets mee te doen.
Maar je kunt t.
Er is echt licht aan eind van de paniektunnel !!!
maandag 15 augustus 2016 om 18:02
Een forum lijkt me een heel goed idee voor je.
Er zijn veel mensen met die probleem.
En natuurlijk heb je niet gefaald. Ergens is het gewoon een ziekte.
Je kan er toch niets aan doen als je ziek bent?
Het enige dat je kan doen is goede hulp zoeken : een psycholoog.
En elke kleine overwinning zien als een stap in de goede richting!
Succes, je kan het!
Er zijn veel mensen met die probleem.
En natuurlijk heb je niet gefaald. Ergens is het gewoon een ziekte.
Je kan er toch niets aan doen als je ziek bent?
Het enige dat je kan doen is goede hulp zoeken : een psycholoog.
En elke kleine overwinning zien als een stap in de goede richting!
Succes, je kan het!
maandag 15 augustus 2016 om 18:12
Heel herkenbaar, dat gevoel van gefaald te hebben. Je wilt toch als mens altijd graag de controle behouden over je lichaam en geest en als dat dan duidelijk niet lukt dan voelt dat als falen. Ik heb dat soort gevoelens ook gekregen en nog steeds heb ik daar last van.
Dus ik heb geen goede tips, maar ik lees mee.
Dus ik heb geen goede tips, maar ik lees mee.
maandag 15 augustus 2016 om 18:14
Oei, en dan zit je in Finland. Spreek je de taal (een beetje)? Ik zou ook op zoek gaan naar een psycholoog en als de taal een barrière is, kan je misschien iets via internet in het Nederlands doen? Volgens mij zijn er steeds vaker e-consulten, dus misschien ook wel voor therapie. Zeker met angstproblematiek lijkt me dat niet zo'n gek idee.
maandag 15 augustus 2016 om 18:29
quote:Marie89 schreef op 15 augustus 2016 @ 18:14:
Oei, en dan zit je in Finland. Spreek je de taal (een beetje)? Ik zou ook op zoek gaan naar een psycholoog en als de taal een barrière is, kan je misschien iets via internet in het Nederlands doen? Volgens mij zijn er steeds vaker e-consulten, dus misschien ook wel voor therapie. Zeker met angstproblematiek lijkt me dat niet zo'n gek idee.
Ik denk juist niet dat e-therapie gaat helpen. Zoek inderdaad een goede psychiater/ psycholoog.
Ik denk dat je je ontheemd voelt, TO, vervan je eigen veilige omgeving.
Oei, en dan zit je in Finland. Spreek je de taal (een beetje)? Ik zou ook op zoek gaan naar een psycholoog en als de taal een barrière is, kan je misschien iets via internet in het Nederlands doen? Volgens mij zijn er steeds vaker e-consulten, dus misschien ook wel voor therapie. Zeker met angstproblematiek lijkt me dat niet zo'n gek idee.
Ik denk juist niet dat e-therapie gaat helpen. Zoek inderdaad een goede psychiater/ psycholoog.
Ik denk dat je je ontheemd voelt, TO, vervan je eigen veilige omgeving.
maandag 15 augustus 2016 om 18:49
Zoveel reacties al, wauw. Ben er even stil van. Bedankt voor de lieve berichtjes en de herkenning, voor het eerst dat ik even adem en denk... Oh ja, dit is niet voor de rest van mijn leven.
Verhaal was misschien te kort, ik schreef maar gewoon wat ik voel.
Ik zie de huisarts elke 6 maanden, hij schrijft mijn medicijnen voor of past ze eventueel aan. Hij houd een hand aan de pols zeg maar, alleen het is geen behandelaar. Hij denkt dat ik het zelf zou kunnen met alleen medicatie, maar ik ben nu echt hard tegen een muur gelopen en besef dat dit niet zo is. Ik heb echt in de ontkenningsfase gezeten ben ik bang. Mijn volgende afspraak staat voor 30 Augustus, die 2 weken zijn denk ik wel te overbruggen, zeker omdat wij nog een week naar mijn schoonouders gaan. Ik ga dan ook vragen voor meer hulp, kijken wat de mogelijkheden zijn en of het eerst eventueel telefonish/via de mail kan als de afstand erg groot is. Hier in Finland zit helaas niet alles zo dichtbij dat het voor mij te doen is om erheen te gaan.
Verhaal was misschien te kort, ik schreef maar gewoon wat ik voel.
Ik zie de huisarts elke 6 maanden, hij schrijft mijn medicijnen voor of past ze eventueel aan. Hij houd een hand aan de pols zeg maar, alleen het is geen behandelaar. Hij denkt dat ik het zelf zou kunnen met alleen medicatie, maar ik ben nu echt hard tegen een muur gelopen en besef dat dit niet zo is. Ik heb echt in de ontkenningsfase gezeten ben ik bang. Mijn volgende afspraak staat voor 30 Augustus, die 2 weken zijn denk ik wel te overbruggen, zeker omdat wij nog een week naar mijn schoonouders gaan. Ik ga dan ook vragen voor meer hulp, kijken wat de mogelijkheden zijn en of het eerst eventueel telefonish/via de mail kan als de afstand erg groot is. Hier in Finland zit helaas niet alles zo dichtbij dat het voor mij te doen is om erheen te gaan.
Ik moet baby stapjes blijven zetten, anders kom ik nergens.
maandag 15 augustus 2016 om 18:51
quote:lila01 schreef op 15 augustus 2016 @ 18:25:
Ik woon sinds 2 jaar in Finland en heb sinds ik hier ben aangekomen last van paniekaanvallen...
Voel je je niet thuis in Finland? Is het een optie om terug te keren naar Nederland?Het rare is, ik voel mij heel erg thuis hier met mijn man. Ons huis is echt thuis voor mij en ik ben verliefd geworden op de prachtige omgeving en de rust. Alles is groen, mensen wonen zelfs in een grote stad niet hutjemutje op elkaar zoals in NL het geval is. Eerlijk gezegd denk ik niet dat terug gaan naar Nederland een optie is, ik denk dat dat alleen het huis/de plek veranderd maar niet de situatie waar ik nu mee zit.
Ik woon sinds 2 jaar in Finland en heb sinds ik hier ben aangekomen last van paniekaanvallen...
Voel je je niet thuis in Finland? Is het een optie om terug te keren naar Nederland?Het rare is, ik voel mij heel erg thuis hier met mijn man. Ons huis is echt thuis voor mij en ik ben verliefd geworden op de prachtige omgeving en de rust. Alles is groen, mensen wonen zelfs in een grote stad niet hutjemutje op elkaar zoals in NL het geval is. Eerlijk gezegd denk ik niet dat terug gaan naar Nederland een optie is, ik denk dat dat alleen het huis/de plek veranderd maar niet de situatie waar ik nu mee zit.
Ik moet baby stapjes blijven zetten, anders kom ik nergens.
maandag 15 augustus 2016 om 19:44
Wat rot dat je je zo voelt. Je huisarts heeft duidelijk geen kaas gegeten van dit soort zaken, medicatie alleen is eigenlijk nooit de oplossing voor dit soort problemen. Ga terug naar de huisarts en vraag een doorverwijzing naar een psycholoog. Of hoe dat in Finland ook werkt, als je maar bij een psycholoog terecht komt. Hier is echt een oplossing voor hoor maar daar heb je hulp bij nodig van een hulpverlener. Pillen, een boek en forumadvies zullen je niet genoeg helpen.
Difficulty is inevitable, drama is a choice.
maandag 15 augustus 2016 om 20:44
quote:Dragisa schreef op 15 augustus 2016 @ 19:50:
Met alle begrip ,maar een zelfhulpboekje of een beetje mailen met een therapeut gaat je niet van een (sociale)angststoornis af helpen. Al moet je een uur rijden, ik zou het toch echt doen.Lastig om te doen als je door de paniek niet eens in de 'vertrouwde' omgeving je ding kan doen. Ik hoop dat de psycholoog dichtbij genoeg zou zijn om daarheen te kunnen, zoniet kan hij/zij mij misschien eerst handvaten aanbieden waardoor ik weer meer kan en uiteindelijk ook bij hun zelf op gesprek kan.
Met alle begrip ,maar een zelfhulpboekje of een beetje mailen met een therapeut gaat je niet van een (sociale)angststoornis af helpen. Al moet je een uur rijden, ik zou het toch echt doen.Lastig om te doen als je door de paniek niet eens in de 'vertrouwde' omgeving je ding kan doen. Ik hoop dat de psycholoog dichtbij genoeg zou zijn om daarheen te kunnen, zoniet kan hij/zij mij misschien eerst handvaten aanbieden waardoor ik weer meer kan en uiteindelijk ook bij hun zelf op gesprek kan.
Ik moet baby stapjes blijven zetten, anders kom ik nergens.
maandag 15 augustus 2016 om 20:45
maandag 15 augustus 2016 om 20:51
quote:Desi89 schreef op 15 augustus 2016 @ 20:45:
[...]
Ik heb nu Voxra, dit is gericht op angst en paniek ipv depressie zoals de meeste pillen.http://hulpgids.nl/inform ... antidepressiva/bupropion-(zyban%C2%AE).html
Hmm... Is niet helemaal waar. Juist met angst- en paniekklachten ben je meer gebaat bij een SSRI en Voxra is bupropion, die verder geen effect heeft op serotonine.
[...]
Ik heb nu Voxra, dit is gericht op angst en paniek ipv depressie zoals de meeste pillen.http://hulpgids.nl/inform ... antidepressiva/bupropion-(zyban%C2%AE).html
Hmm... Is niet helemaal waar. Juist met angst- en paniekklachten ben je meer gebaat bij een SSRI en Voxra is bupropion, die verder geen effect heeft op serotonine.
maandag 15 augustus 2016 om 21:24
Iets dergelijks mee gemaakt... na honderd duizenden kilometers en tientallen jaren in een auto te hebben gereden,ineens na een bezoekje aan familie,weg gereden, en na 2 kilometer dacht ik , nu ga ik dood,
Durfde werkelijk geen meter meer te rijden, heb me op laten halen 2 honderd kilometer van huis,wist echt niet wat mij overkwam.
Uiteraard hulp gezocht,en kreeg sertraline voor geschreven,na een paar maanden voorzichtig weer geprobeerd weer een stukje te rijden,gaat nu steeds beter,maar de eerste keren voelde het net of ik een hart aanval kreeg,de medicijnen helpen mij er door heen.
Probeer van je arts, nee eis,een middel om je paniek te onderdrukken,ik had het zonder medicijnen echt niet gered.
Het allerbeste,en echt het komt weer terecht met goede medicatie.
Durfde werkelijk geen meter meer te rijden, heb me op laten halen 2 honderd kilometer van huis,wist echt niet wat mij overkwam.
Uiteraard hulp gezocht,en kreeg sertraline voor geschreven,na een paar maanden voorzichtig weer geprobeerd weer een stukje te rijden,gaat nu steeds beter,maar de eerste keren voelde het net of ik een hart aanval kreeg,de medicijnen helpen mij er door heen.
Probeer van je arts, nee eis,een middel om je paniek te onderdrukken,ik had het zonder medicijnen echt niet gered.
Het allerbeste,en echt het komt weer terecht met goede medicatie.
maandag 15 augustus 2016 om 22:09
quote:Desi89 schreef op 15 augustus 2016 @ 20:45:
[...]
Ik heb nu Voxra, dit is gericht op angst en paniek ipv depressie zoals de meeste pillen.
Hm, 'bekende' antidepressiva zoals Paroxetine (seroxat) helpen goed tegen angst.
Ik ben er overigens een groot voorstander van dat een psychiater dat voorschrijft en niet een huisarts.
Maar een goede therapeut is sowieso wenselijk bij angstklachten. Misschien dat ze ook aan huisbezoek doen?
[...]
Ik heb nu Voxra, dit is gericht op angst en paniek ipv depressie zoals de meeste pillen.
Hm, 'bekende' antidepressiva zoals Paroxetine (seroxat) helpen goed tegen angst.
Ik ben er overigens een groot voorstander van dat een psychiater dat voorschrijft en niet een huisarts.
Maar een goede therapeut is sowieso wenselijk bij angstklachten. Misschien dat ze ook aan huisbezoek doen?
