Psyche
alle pijlers
Zorgen om dochter
donderdag 25 augustus 2016 om 01:02
Hallo allemaal, ik lees hier al een tijdje mee en wil heel graag advies.
Sinds 2 maanden weet ik dat mijn jongste dochter zichzelf in haar arm snijd.
Natuurlijk direct hulp gezocht en veel met haar gepraat, onze band is gelukkig heel goed.
Alleen duurt het natuurlijk een tijd voordat de hulp daadwerkelijk start.
Ik vind het ondertussen heel moeilijk hoe ik met bepaalde dingen om moet gaan.
Ze schaamt zich erg en wil mij dus haar arm niet laten zien dus heeft ze altijd een trui of vest aan met lange mauwen
Ook nu het zo warm is, ik vind het zo erg om haar zo te zien, probeer ook wel om erover te praten maar ze zegt dat ze er nog niet aan toe is.
Nu zegt mijn ex, haar vader, dat ik gewoon moet eisen dat ze haar arm laat zien en dat dit nu eenmaal het gevolg is van haar daden.
Maar voor mij voelt het niet goed, ik wil haar niet pushen.
Maar dan twijfel ik weer, ben ik te soft en is dat juist het probleem?
Moet ik haar idd harder aanpakken of zoals ik het zie het straks aan de hulpverlener overlaten en ze dan hopelijk haar schuldgevoel en schaamte overwint. Wat zou jullie advies zijn?
Ze is overigens 13.
Sinds 2 maanden weet ik dat mijn jongste dochter zichzelf in haar arm snijd.
Natuurlijk direct hulp gezocht en veel met haar gepraat, onze band is gelukkig heel goed.
Alleen duurt het natuurlijk een tijd voordat de hulp daadwerkelijk start.
Ik vind het ondertussen heel moeilijk hoe ik met bepaalde dingen om moet gaan.
Ze schaamt zich erg en wil mij dus haar arm niet laten zien dus heeft ze altijd een trui of vest aan met lange mauwen
Ook nu het zo warm is, ik vind het zo erg om haar zo te zien, probeer ook wel om erover te praten maar ze zegt dat ze er nog niet aan toe is.
Nu zegt mijn ex, haar vader, dat ik gewoon moet eisen dat ze haar arm laat zien en dat dit nu eenmaal het gevolg is van haar daden.
Maar voor mij voelt het niet goed, ik wil haar niet pushen.
Maar dan twijfel ik weer, ben ik te soft en is dat juist het probleem?
Moet ik haar idd harder aanpakken of zoals ik het zie het straks aan de hulpverlener overlaten en ze dan hopelijk haar schuldgevoel en schaamte overwint. Wat zou jullie advies zijn?
Ze is overigens 13.
donderdag 25 augustus 2016 om 10:06
quote:portishead schreef op 25 augustus 2016 @ 09:16:
Ik ben het eigenlijk niet helemaal eens met de vorige reacties. Waarom zou je niet even naar die arm mogen kijken? Het meisje is 13, als moeder ben je verantwoordelijk voor zorg. Even kijken of er misschien extra (wond)zorg nodig is lijkt me niet overbodig.
Natuurlijk zit je dan op een gevoelig punt qua zelfbeschikking/privacy maar pijnlijk is het toch al. Ik zou er wel voor waken om er al te emotioneel over te doen dan, gewoon kalm blijven. Schaf ook zwachtels, betadine e/o sterilon aan en zeg dochter dat ze wel elke dag een schoon shirt aan doet ivm kans op infecties.
Sterkte TO, voor jou en dochter.
Inderdaad.
En straks gaat de boel ontsteken of raakt ze aders. Ik zou toch ook checken uit gezondheidszorg-oogpunt.
Ik ben het eigenlijk niet helemaal eens met de vorige reacties. Waarom zou je niet even naar die arm mogen kijken? Het meisje is 13, als moeder ben je verantwoordelijk voor zorg. Even kijken of er misschien extra (wond)zorg nodig is lijkt me niet overbodig.
Natuurlijk zit je dan op een gevoelig punt qua zelfbeschikking/privacy maar pijnlijk is het toch al. Ik zou er wel voor waken om er al te emotioneel over te doen dan, gewoon kalm blijven. Schaf ook zwachtels, betadine e/o sterilon aan en zeg dochter dat ze wel elke dag een schoon shirt aan doet ivm kans op infecties.
Sterkte TO, voor jou en dochter.
Inderdaad.
En straks gaat de boel ontsteken of raakt ze aders. Ik zou toch ook checken uit gezondheidszorg-oogpunt.
donderdag 25 augustus 2016 om 10:08
Het meeste is al gezegd. Ik denk inderdaad dat je vlak met zorgen dat ze je blijft vertrouwen. Dus niet pushen of dingen achter haar rug om doen. Tot ze professionele hulp krijgt blijven benadrukken dat ze zittend bij mee terecht kan. Je mag wel aangeven dat je me 2 zorgen maakt over de wonden een dat ze zich niet hoeft te schamen als ze hulp nodig heeft om ze te verzorgen.
Ik vind wel dat het in dit soort gevallen lang duurt voor er echt hulp is. Ik zou hier echt achteraan zitten. Blijf bellen ed. Misschien met huisarts bespreken of er een tussen oplossing mogelijk is. Sowieso denk ik goed om eens bij hem langs te gaan en aan te geven dat jij moeite hebt om met de situatie om te gaan. Misschien heeft hij wel tips hoe je haar het beste helpt in de tussentijd
Ik vind wel dat het in dit soort gevallen lang duurt voor er echt hulp is. Ik zou hier echt achteraan zitten. Blijf bellen ed. Misschien met huisarts bespreken of er een tussen oplossing mogelijk is. Sowieso denk ik goed om eens bij hem langs te gaan en aan te geven dat jij moeite hebt om met de situatie om te gaan. Misschien heeft hij wel tips hoe je haar het beste helpt in de tussentijd
donderdag 25 augustus 2016 om 10:18
Wat erg voor je! Ik heb dit heel dicht in mijn omgeving meegemaakt. En het is zwaar voor jou en haar. Zorg in ieder geval dat ze hulp gaat krijgen. Snijden gebeurd vaak wanneer iemand veel verdriet of pijn van binnen heeft. Door het snijden schijnt het voor veel meiden af te leiden van de "pijn" in hun hoofd. De schaamte die later komt, zorgt er weer voor dat ze het niet laat zien. Wat ik wel zou doen is iedere keer als je het ziet dat ze het mogelijk heeft gedaan, het ontsmetten en verband omheen doen. Probeer dit ook zonder oordeel, alsof er niks aan de hand is te doen. Klinkt gek, maar wanneer je dit doet zal je haar vertrouwen winnen en zal je daar mee een ingang krijgen. En het zal minder worden, doordat ze iedere keer als ze rustig is ermee wordt geconfronteerd doordat je er even mee bezig bent. Het is zwaar om je kind dit te zien doormaken. Je zal het ook niet stoppen door scherpe voorwerpen weg te halen, want er is altijd wel wat. Wat jammer is dat ze nog niet realiseert dat ze later spijt gaat krijgen van al haar littekens op haar armen.
donderdag 25 augustus 2016 om 10:22
als iemand die automutileert, sluit ik me aan bij het niet-pushen/straffen/veroordelen. Wel benoemen dat je het naar vindt dat zij zich zo rot voelt dat dit haar enige uitweg is.
Ze heeft hulp nodig, maar dat had je zelf ook al bedacht. Betrek haar in dit proces. En ga samen nog een keer naar de huisarts, waar jullie afspraken maken: hoe moet ze haar wonden verzorgen, dat soort dingen. En misschien kan die ook weer even die hulpinstanties bellen. En mogelijk kan de poh-ggz wat overbrugging bieden?
Ze heeft hulp nodig, maar dat had je zelf ook al bedacht. Betrek haar in dit proces. En ga samen nog een keer naar de huisarts, waar jullie afspraken maken: hoe moet ze haar wonden verzorgen, dat soort dingen. En misschien kan die ook weer even die hulpinstanties bellen. En mogelijk kan de poh-ggz wat overbrugging bieden?
donderdag 25 augustus 2016 om 10:28
Praat met haar over de reden.
Snijden werkt als een verdoving van psychische pijn.
Ze zal veel psychische pijn ervaren op dit moment.
Laat haar oplossingen zien. Laat zien hoe je problemen aan pakt en doorpakken.
Probeer achter de reden te komen.
Vaak is het:
Gepest worden
Buiten de groep vallen
Niet weten hoe sociaal zich te gedragen
Is dat herkenbaar voor je?
Snijden werkt als een verdoving van psychische pijn.
Ze zal veel psychische pijn ervaren op dit moment.
Laat haar oplossingen zien. Laat zien hoe je problemen aan pakt en doorpakken.
Probeer achter de reden te komen.
Vaak is het:
Gepest worden
Buiten de groep vallen
Niet weten hoe sociaal zich te gedragen
Is dat herkenbaar voor je?
donderdag 25 augustus 2016 om 10:44
quote:lindaatje1900 schreef op 25 augustus 2016 @ 10:28:
Praat met haar over de reden.
Snijden werkt als een verdoving van psychische pijn.
Ze zal veel psychische pijn ervaren op dit moment.
Laat haar oplossingen zien. Laat zien hoe je problemen aan pakt en doorpakken.
Probeer achter de reden te komen.
Vaak is het:
Gepest worden
Buiten de groep vallen
Niet weten hoe sociaal zich te gedragen
Is dat herkenbaar voor je?Of: niet weten wat je met je eigen frustraties/emoties aan moet. Probleem met de emotie-regulatie. Onmacht. Verdriet. Pijn.
Praat met haar over de reden.
Snijden werkt als een verdoving van psychische pijn.
Ze zal veel psychische pijn ervaren op dit moment.
Laat haar oplossingen zien. Laat zien hoe je problemen aan pakt en doorpakken.
Probeer achter de reden te komen.
Vaak is het:
Gepest worden
Buiten de groep vallen
Niet weten hoe sociaal zich te gedragen
Is dat herkenbaar voor je?Of: niet weten wat je met je eigen frustraties/emoties aan moet. Probleem met de emotie-regulatie. Onmacht. Verdriet. Pijn.
donderdag 25 augustus 2016 om 11:11
Een dochter van een vriendin deed dit ook. Voor de tijden dat er geen directe wonden waren heeft ze een rits aan armbandjes (allerlei soorten) voor haar dochter gekocht ter bedekking zodat dochter weer tshirts aan zou durven en weer mooi/stoer zou voelen ipv schaamte. Dat vond ik een zeer liefdevol gebaar.
donderdag 25 augustus 2016 om 11:38
Geloof mij, die meisjes zullen altijd een alternatieve plaats vinden om zichzelf te kunnen blijven snijden, ook al verplicht je blote armen.
Persoonlijk zou ik denk ik eens met haar praten over alternatieven.
Er bestaan beloningsmethodes voor mensen met drang tot automutilatie die vaak goed werken.
Er zijn ook andere methoden om jezelf te pijnigen doch dan zonder jezelf te beschadigen.
Het gaat er bij hen puur om dat de endorfine eventjes vrij komt waardoor ze (kortstondig) een gelukkig gevoel krijgen, dit is ook echt op andere manieren op te wekken.
Persoonlijk zou ik denk ik eens met haar praten over alternatieven.
Er bestaan beloningsmethodes voor mensen met drang tot automutilatie die vaak goed werken.
Er zijn ook andere methoden om jezelf te pijnigen doch dan zonder jezelf te beschadigen.
Het gaat er bij hen puur om dat de endorfine eventjes vrij komt waardoor ze (kortstondig) een gelukkig gevoel krijgen, dit is ook echt op andere manieren op te wekken.
Niet geschoten is altijd mis
donderdag 25 augustus 2016 om 12:10
Mooie reacties hier, ik denk dat je het goed doet TO.
Ik ben ook zo'n kind geweest en mijn ouders ontdekten dat ook toen ik 13 was. Zij dwongen me wel om mijn armen te laten zien en dat is (nu ik allang volwassen ben) nog altijd een nare herinnering. Ik voel zo weer die schaamte en vernedering. Het is alsof je voor een zaal vol mensen je ondergoed uit moet trekken.
Mijn ouders vonden ook dat daden consequenties hadden. Ze waren bang, denk ik, en gaven me straf, terwijl ze wel direct accepteerden dat ik geen professionele hulp wilde. Het is eigenlijk voor altijd tussen ons in blijven staan. Ik ben al mijn gevoelens gaan verbergen thuis zodat ik geen straf meer kreeg, en ik ben (totdat ik op mijn 19de zelf wilde stoppen) blijven automutileren op plekken die ze niet konden zien. Ik heb me veel alleen gevoeld.
Dit vertel ik je eigenlijk vooral vanwege wat je schrijft over je ex, want zelf lijk je gelukkig al niet in deze valkuil te trappen. Ik vind dat je erg betrokken over je dochter schrijft. Is het mogelijk om hier met je ex over in gesprek te gaan denk je?
Veel sterkte!
Ik ben ook zo'n kind geweest en mijn ouders ontdekten dat ook toen ik 13 was. Zij dwongen me wel om mijn armen te laten zien en dat is (nu ik allang volwassen ben) nog altijd een nare herinnering. Ik voel zo weer die schaamte en vernedering. Het is alsof je voor een zaal vol mensen je ondergoed uit moet trekken.
Mijn ouders vonden ook dat daden consequenties hadden. Ze waren bang, denk ik, en gaven me straf, terwijl ze wel direct accepteerden dat ik geen professionele hulp wilde. Het is eigenlijk voor altijd tussen ons in blijven staan. Ik ben al mijn gevoelens gaan verbergen thuis zodat ik geen straf meer kreeg, en ik ben (totdat ik op mijn 19de zelf wilde stoppen) blijven automutileren op plekken die ze niet konden zien. Ik heb me veel alleen gevoeld.
Dit vertel ik je eigenlijk vooral vanwege wat je schrijft over je ex, want zelf lijk je gelukkig al niet in deze valkuil te trappen. Ik vind dat je erg betrokken over je dochter schrijft. Is het mogelijk om hier met je ex over in gesprek te gaan denk je?
Veel sterkte!
donderdag 25 augustus 2016 om 12:38
donderdag 25 augustus 2016 om 13:12
Ik heb alles in de grote lijnen gelezen en het gros van de reacties/tips laten gelukkig zien dat steeds meer mensen weten wat automutilatie nu echt inhoudt en wat je absoluut niet moet doen om iemand verder het harnas in te jagen. Wat mij alleen niet duidelijk is, is of je dochter per se naar haar vader moet of gewoon zelf mag bepalen of ze hem wel of niet wil zien. Anders zou ik zeggen dat het aan haar is of ze naar haar vader moet, want zijn kijk werkt averechts op haar herstel.
You can breathe, you can blink, you can cry. Hell, you’re all gonna be doing that.
donderdag 25 augustus 2016 om 13:14
quote:blueeyes*3 schreef op 25 augustus 2016 @ 10:26:
O, en misschien is een verbandje dat ze als een zwachtel om haar arm kan wikkelen minder moeilijk? Dan kan ze toch een shirtje met korte mouwen aan.
Dat is een verbandje om je arm toch? Alsjeblieft niet. Straks beginnen de scholen weer of zijn al begonnen. Veel kinderen gaan dan vragen: Oehh, wat heb je gedaan?? Ben je gevallen?? Wat is er gebeurd?? Wat is er gebeurd?? Kom op, zeg dan. Tssk. Sta je daar Euhh akward. Kinderen zijn soms gewoon gemeen:(
Zijn er misschien wat dingen in het leven die je dochter wél leuk vind? Iets waarin ze ff afleiding van haar gedachtes/emoties kan hebben? Of juist expressief kan zijn? Miss mogelijk om zoiets een beetje te stimuleren? Ook niet pusherig ofzo hoor! Gewoon keertje vragen is voldoende. Bijv als ze van tekenen houdt, een keertje wat beter spul te halen met haar. Ook weer niet in álles toegevelijk worden hoor, het moet niet manipulerend van haar worden;)
O, en misschien is een verbandje dat ze als een zwachtel om haar arm kan wikkelen minder moeilijk? Dan kan ze toch een shirtje met korte mouwen aan.
Dat is een verbandje om je arm toch? Alsjeblieft niet. Straks beginnen de scholen weer of zijn al begonnen. Veel kinderen gaan dan vragen: Oehh, wat heb je gedaan?? Ben je gevallen?? Wat is er gebeurd?? Wat is er gebeurd?? Kom op, zeg dan. Tssk. Sta je daar Euhh akward. Kinderen zijn soms gewoon gemeen:(
Zijn er misschien wat dingen in het leven die je dochter wél leuk vind? Iets waarin ze ff afleiding van haar gedachtes/emoties kan hebben? Of juist expressief kan zijn? Miss mogelijk om zoiets een beetje te stimuleren? Ook niet pusherig ofzo hoor! Gewoon keertje vragen is voldoende. Bijv als ze van tekenen houdt, een keertje wat beter spul te halen met haar. Ook weer niet in álles toegevelijk worden hoor, het moet niet manipulerend van haar worden;)
donderdag 25 augustus 2016 om 15:36
quote:Bitje93 schreef op 25 augustus 2016 @ 11:38:
Geloof mij, die meisjes zullen altijd een alternatieve plaats vinden om zichzelf te kunnen blijven snijden, ook al verplicht je blote armen.
Persoonlijk zou ik denk ik eens met haar praten over alternatieven.
Er bestaan beloningsmethodes voor mensen met drang tot automutilatie die vaak goed werken.
Er zijn ook andere methoden om jezelf te pijnigen doch dan zonder jezelf te beschadigen.
Het gaat er bij hen puur om dat de endorfine eventjes vrij komt waardoor ze (kortstondig) een gelukkig gevoel krijgen, dit is ook echt op andere manieren op te wekken.
Zelf geen ervaring met automutilatie denk ik?
Want een endorfinen-rush is het echt niet hoor. En gelukkig voel je je er al helemaal niet van. Als dat zo was deed ik het nu nog steeds.
Geloof mij, die meisjes zullen altijd een alternatieve plaats vinden om zichzelf te kunnen blijven snijden, ook al verplicht je blote armen.
Persoonlijk zou ik denk ik eens met haar praten over alternatieven.
Er bestaan beloningsmethodes voor mensen met drang tot automutilatie die vaak goed werken.
Er zijn ook andere methoden om jezelf te pijnigen doch dan zonder jezelf te beschadigen.
Het gaat er bij hen puur om dat de endorfine eventjes vrij komt waardoor ze (kortstondig) een gelukkig gevoel krijgen, dit is ook echt op andere manieren op te wekken.
Zelf geen ervaring met automutilatie denk ik?
Want een endorfinen-rush is het echt niet hoor. En gelukkig voel je je er al helemaal niet van. Als dat zo was deed ik het nu nog steeds.
donderdag 25 augustus 2016 om 19:04
Wauw wat een lieve reacties allemaal. Heel erg bedankt daarvoor, ik voel me echt gesteund!
Naar de huisarts ben ik ook geweest maar misschien is t idd zinvol om weer een afspraak te maken om de tijd te overbruggen.
Ze is verder een heel sociaal meisje, doet het prima op school, vriendinnen en een pony waar ze bijna dagelijks naar toe gaat.
En dit is misschien wel juist mijn "valkuil" geweest, niet in de gaten gehad dat ze zoals ze nu aangeeft veel piekerd.
Naar de huisarts ben ik ook geweest maar misschien is t idd zinvol om weer een afspraak te maken om de tijd te overbruggen.
Ze is verder een heel sociaal meisje, doet het prima op school, vriendinnen en een pony waar ze bijna dagelijks naar toe gaat.
En dit is misschien wel juist mijn "valkuil" geweest, niet in de gaten gehad dat ze zoals ze nu aangeeft veel piekerd.
vrijdag 26 augustus 2016 om 00:08
Ik heb het idee dat je hier erg goed mee bezig bent, en er ook erg rustig en beheerst op kunt reageren!;)
Tja, soms heeft een huisartspraktijk ook zo iemand waar je over psychische problemen kunt praten in overbrugging tot hulp. Weet niet of zoiets iets voor haar is. Kan me ook heel goed voorstellen dat ze dat niet wilt, als ze dan een beetje vertrouwen heeft gekregen of kan praten, om dan wéér met iemand anders te moeten gaan praten zodra de echte hulp start. Overleg het gewoon zou ik zeggen, kijken wat ze er in wilt;)
Je hoeft jezelf er echt niet schuldig over te gaan voelen, dat je het niet gezien hebt. Dat alles op het eerste oog juist heel erg goed leek te gaan. Het is goed dat je het nu weet, dat je er op reageert en de juiste stappen onderneemt. Hopelijk gaat ze (ooit in de toekomst) inzien dat ze wel gewoon bij je terecht kan, dat je er voor haar bent. En hopelijk ook, dat voor de dingen waar ze over piekert vaak wel een oplossing is, waar ze nou zelf waarschijnlijk niet aan denkt. Dat ze niet alles alleen hoeft te doen/dragen.
Ze zit momenteel ook in een verschrikkelijk lastige leeftijd. Het is heel normaal om daarbij in de knel te raken. Van kind opeens iets worden tussen kind en volwassenen in... Je verandert, je leven verandert, je lichaam veranderd. Is niet niks.
Tja, soms heeft een huisartspraktijk ook zo iemand waar je over psychische problemen kunt praten in overbrugging tot hulp. Weet niet of zoiets iets voor haar is. Kan me ook heel goed voorstellen dat ze dat niet wilt, als ze dan een beetje vertrouwen heeft gekregen of kan praten, om dan wéér met iemand anders te moeten gaan praten zodra de echte hulp start. Overleg het gewoon zou ik zeggen, kijken wat ze er in wilt;)
Je hoeft jezelf er echt niet schuldig over te gaan voelen, dat je het niet gezien hebt. Dat alles op het eerste oog juist heel erg goed leek te gaan. Het is goed dat je het nu weet, dat je er op reageert en de juiste stappen onderneemt. Hopelijk gaat ze (ooit in de toekomst) inzien dat ze wel gewoon bij je terecht kan, dat je er voor haar bent. En hopelijk ook, dat voor de dingen waar ze over piekert vaak wel een oplossing is, waar ze nou zelf waarschijnlijk niet aan denkt. Dat ze niet alles alleen hoeft te doen/dragen.
Ze zit momenteel ook in een verschrikkelijk lastige leeftijd. Het is heel normaal om daarbij in de knel te raken. Van kind opeens iets worden tussen kind en volwassenen in... Je verandert, je leven verandert, je lichaam veranderd. Is niet niks.
