Psyche
alle pijlers
Twijfel over diagnose: second opinion?
dinsdag 26 juli 2016 om 18:56
Vandaag is tegen mij gezegd dat er genoeg aanwijzingen zijn dat ik de borderline persoonlijkheidsstoornis heb, door een psychiater die mij vandaag pas voor de eerste keer gezien heeft.
De grond hiervan zijn aantekeningen uit mijn dossier van behandelaren die mij slechts kort hebben gezien en een intakegesprek met een sociaal psychiatrisch verpleegkundige. Die toverde tijdens de intake een DSM handboek te voorschijn, begon alle kenmerken van borderline op te noemen en vroeg of ik mij daarin herkende. Ik herkende mij in vier van de negen kenmerken, te weinig om de diagnose te krijgen. Bovendien mag zij niet eens de diagnose stellen, daartoe is ze niet bevoegd. Dus ik dacht: oke, dat is gelukkig van tafel. Ten onrechte dus.
Het zit mij erg dwars. Zo'n diagnose is niet alleen stigmatiserend, ook heb ik sterke twijfels over de juistheid daarvan. Bij borderline stel ik mij agressieve types voor, die constant om aandacht vragen en ruzie zoeken, maar zo ben ik juist helemaal niet.
Anderen - vriendinnen, familie, collega's omschrijven mij juist als rustig, gevoelig en introvert. Wat ik dan wel herken, is suicidaliiteit, automutilatie, stemmingswisselingen, impulsiviteit. Vanuit mijn eetstoornis ben ik wel manipulatief gewest, maar dat zit hem niet in mij als persoon.
En, dat is mijn belangrijkste argument: er is geen psychiatrisch onderzoek aan vooraf gegaan. Zoiets kan toch pas worden vastgesteld na het doorlopen van allerlei vragenlijsten?
Wat nu? Kan ik een second opinion aanvragen bij een kliniek die hier wel in gespecialiseerd is? Heb ik daarvoor een verwijzing van de huisarts nodig? En wordt het vergoed door de verzekering?
Ik ben ook wel benieuwd of er meer mensen zijn, bij wie de diagnose bps ten onrechte is gesteld. Ik ben hier eigenlijk best wel van ontdaan.
De grond hiervan zijn aantekeningen uit mijn dossier van behandelaren die mij slechts kort hebben gezien en een intakegesprek met een sociaal psychiatrisch verpleegkundige. Die toverde tijdens de intake een DSM handboek te voorschijn, begon alle kenmerken van borderline op te noemen en vroeg of ik mij daarin herkende. Ik herkende mij in vier van de negen kenmerken, te weinig om de diagnose te krijgen. Bovendien mag zij niet eens de diagnose stellen, daartoe is ze niet bevoegd. Dus ik dacht: oke, dat is gelukkig van tafel. Ten onrechte dus.
Het zit mij erg dwars. Zo'n diagnose is niet alleen stigmatiserend, ook heb ik sterke twijfels over de juistheid daarvan. Bij borderline stel ik mij agressieve types voor, die constant om aandacht vragen en ruzie zoeken, maar zo ben ik juist helemaal niet.
Anderen - vriendinnen, familie, collega's omschrijven mij juist als rustig, gevoelig en introvert. Wat ik dan wel herken, is suicidaliiteit, automutilatie, stemmingswisselingen, impulsiviteit. Vanuit mijn eetstoornis ben ik wel manipulatief gewest, maar dat zit hem niet in mij als persoon.
En, dat is mijn belangrijkste argument: er is geen psychiatrisch onderzoek aan vooraf gegaan. Zoiets kan toch pas worden vastgesteld na het doorlopen van allerlei vragenlijsten?
Wat nu? Kan ik een second opinion aanvragen bij een kliniek die hier wel in gespecialiseerd is? Heb ik daarvoor een verwijzing van de huisarts nodig? En wordt het vergoed door de verzekering?
Ik ben ook wel benieuwd of er meer mensen zijn, bij wie de diagnose bps ten onrechte is gesteld. Ik ben hier eigenlijk best wel van ontdaan.
maandag 5 september 2016 om 18:01
quote:rebecca_90 schreef op 05 september 2016 @ 17:53:
Ze sturen bij mij ook heel erg aan richting borderline, en dat heeft zo'n negatieve lading.
Ze hadden zelfs de diagnose al gesteld, zonder überhaupt een diagnostisch onderzoek, maar daar heb ik zelf om verzocht.
Toen hebben ze er NAO van gemaakt en die brief naar de HA gestuurd.
Ik herken mezelf in vier kenmerken, te weinig om de diagnose BPS te krijgen.
Maar goed, wie weet wat eruit komt.. ik hoop dan alleen niet dat ze opnieuw een brief gaan sturen.Het punt is wel dat het zo kan zijn dat jij je weliswaar niet in meer punten herkend maar dat professionals dat wel kunnen doen.
Ze sturen bij mij ook heel erg aan richting borderline, en dat heeft zo'n negatieve lading.
Ze hadden zelfs de diagnose al gesteld, zonder überhaupt een diagnostisch onderzoek, maar daar heb ik zelf om verzocht.
Toen hebben ze er NAO van gemaakt en die brief naar de HA gestuurd.
Ik herken mezelf in vier kenmerken, te weinig om de diagnose BPS te krijgen.
Maar goed, wie weet wat eruit komt.. ik hoop dan alleen niet dat ze opnieuw een brief gaan sturen.Het punt is wel dat het zo kan zijn dat jij je weliswaar niet in meer punten herkend maar dat professionals dat wel kunnen doen.
Liefhebben
is meer
lief
dan hebben
is meer
lief
dan hebben
maandag 5 september 2016 om 18:15
quote:rebecca_90 schreef op 05 september 2016 @ 17:53:
Ze sturen bij mij ook heel erg aan richting borderline, en dat heeft zo'n negatieve lading.
Ze hadden zelfs de diagnose al gesteld, zonder überhaupt een diagnostisch onderzoek, maar daar heb ik zelf om verzocht.
Toen hebben ze er NAO van gemaakt en die brief naar de HA gestuurd.
Ik herken mezelf in vier kenmerken, te weinig om de diagnose BPS te krijgen.
Maar goed, wie weet wat eruit komt.. ik hoop dan alleen niet dat ze opnieuw een brief gaan sturen.
Tip: vraag om uitleg. Vraag waarom zij dat denken, hoe zij welke trekken/kenmerken bij jou herkennen. Leg uit dat jij jezelf er niet in herkent, en dat je daarom graag uitleg wil.
Niet meteen schoppen, vraag om uitleg. Als jij iets hoort wat je niet aanstaat, ga je namelijk meteen schoppen, zowel hier als bij je hulpverleners. Eerst vragen dus!
Ze sturen bij mij ook heel erg aan richting borderline, en dat heeft zo'n negatieve lading.
Ze hadden zelfs de diagnose al gesteld, zonder überhaupt een diagnostisch onderzoek, maar daar heb ik zelf om verzocht.
Toen hebben ze er NAO van gemaakt en die brief naar de HA gestuurd.
Ik herken mezelf in vier kenmerken, te weinig om de diagnose BPS te krijgen.
Maar goed, wie weet wat eruit komt.. ik hoop dan alleen niet dat ze opnieuw een brief gaan sturen.
Tip: vraag om uitleg. Vraag waarom zij dat denken, hoe zij welke trekken/kenmerken bij jou herkennen. Leg uit dat jij jezelf er niet in herkent, en dat je daarom graag uitleg wil.
Niet meteen schoppen, vraag om uitleg. Als jij iets hoort wat je niet aanstaat, ga je namelijk meteen schoppen, zowel hier als bij je hulpverleners. Eerst vragen dus!
maandag 5 september 2016 om 18:18
maandag 5 september 2016 om 19:05
quote:blueeyes*3 schreef op 05 september 2016 @ 18:15:
[...]
Tip: vraag om uitleg. Vraag waarom zij dat denken, hoe zij welke trekken/kenmerken bij jou herkennen. Leg uit dat jij jezelf er niet in herkent, en dat je daarom graag uitleg wil.
Niet meteen schoppen, vraag om uitleg. Als jij iets hoort wat je niet aanstaat, ga je namelijk meteen schoppen, zowel hier als bij je hulpverleners. Eerst vragen dus!
Ik geloof dat ik dit advies al tig keen aan Rebecca heb gegeven, maar het lijkt niet te beklijven
Ga. In. Gesprek.
Stel. Vragen.
Luister.
Vertel. Hoe. Jij. Het. Ziet.
Luister.
[...]
Tip: vraag om uitleg. Vraag waarom zij dat denken, hoe zij welke trekken/kenmerken bij jou herkennen. Leg uit dat jij jezelf er niet in herkent, en dat je daarom graag uitleg wil.
Niet meteen schoppen, vraag om uitleg. Als jij iets hoort wat je niet aanstaat, ga je namelijk meteen schoppen, zowel hier als bij je hulpverleners. Eerst vragen dus!
Ik geloof dat ik dit advies al tig keen aan Rebecca heb gegeven, maar het lijkt niet te beklijven
Ga. In. Gesprek.
Stel. Vragen.
Luister.
Vertel. Hoe. Jij. Het. Ziet.
Luister.
maandag 5 september 2016 om 19:20
Het valt me op Rebecca, dat je het zelf allemaal beter schijnt te weten. Alle aanwijzingen van andere forumleden en mensen die er voor gestudeerd hebben sla je in de wind. Bovendien ben jij zelf degene die hier maar loopt te klagen dat het bordeline-label zo negatief is. Daar heb je niemand wat over zien schrijven. M.a.w. je maakt er zelf iets negatiefs van.
Bovenstaande duidelijk kenmerken van borderline. Als je echt beter wilt worden zou ik als ik jou was maar eens gaan luisteren naar mensen om je heen. Je zegt alles is niet zo zoals je hulpverlening het ziet, maar je vraagt wel hulp. Misschien ligt het probleem dan wel bij jou?
Bovenstaande duidelijk kenmerken van borderline. Als je echt beter wilt worden zou ik als ik jou was maar eens gaan luisteren naar mensen om je heen. Je zegt alles is niet zo zoals je hulpverlening het ziet, maar je vraagt wel hulp. Misschien ligt het probleem dan wel bij jou?
Het leven is te kort om te lang op de verkeerde plek te blijven.
maandag 5 september 2016 om 20:10
quote:blueeyes*3 schreef op 05 september 2016 @ 17:24:
Volgens mij zijn ze verplicht om een diagnose te melden bij de huisarts.
Het 'achtervolgt' je niet de rest van je leven. Net als kanker: de huisarts blijft alert, maar is niet altijd op de voorgrond.
Voorbeeld: ik ben vandaag bij de huisarts geweest voor rugklachten. Huisarts haalt er dan mijn Asperger niet bij. Kom ik met stress-gerelateerde klachten, of iets rondom m'n psyche, dan kan het zijn dat ze dat er wel bij haalt. Bij rugklachten (mogelijk blessure) dan is dat niet nodig.
Ander voorbeeld: mijn vader heeft kanker. Komt hij met een gebroken pols bij de SEH, dan halen ze dat dossier er niet bij. Komt hij daar met hoge koorts, dan wel.
Het hangt dus af van waarmee je bij de huisarts komt, of dit erbij gehaald wordt.
Het hoeft niet gemeld te worden aan de huisarts. To kan bij de ggz aangeven dat ze niet wil det de huisarts geïnformeerd wordt.
Helaas komt het nog vaak voor dat een diagnose als borderline mensen vaak en lang negatief kan achtervolgen. Ook bij huisartsen.
Volgens mij zijn ze verplicht om een diagnose te melden bij de huisarts.
Het 'achtervolgt' je niet de rest van je leven. Net als kanker: de huisarts blijft alert, maar is niet altijd op de voorgrond.
Voorbeeld: ik ben vandaag bij de huisarts geweest voor rugklachten. Huisarts haalt er dan mijn Asperger niet bij. Kom ik met stress-gerelateerde klachten, of iets rondom m'n psyche, dan kan het zijn dat ze dat er wel bij haalt. Bij rugklachten (mogelijk blessure) dan is dat niet nodig.
Ander voorbeeld: mijn vader heeft kanker. Komt hij met een gebroken pols bij de SEH, dan halen ze dat dossier er niet bij. Komt hij daar met hoge koorts, dan wel.
Het hangt dus af van waarmee je bij de huisarts komt, of dit erbij gehaald wordt.
Het hoeft niet gemeld te worden aan de huisarts. To kan bij de ggz aangeven dat ze niet wil det de huisarts geïnformeerd wordt.
Helaas komt het nog vaak voor dat een diagnose als borderline mensen vaak en lang negatief kan achtervolgen. Ook bij huisartsen.
maandag 5 september 2016 om 22:12
quote:juliaaana schreef op 05 september 2016 @ 20:10:
[...]
Het hoeft niet gemeld te worden aan de huisarts. To kan bij de ggz aangeven dat ze niet wil det de huisarts geïnformeerd wordt.
Helaas komt het nog vaak voor dat een diagnose als borderline mensen vaak en lang negatief kan achtervolgen. Ook bij huisartsen.Hier ben ik het heel erg mee eens. Huisartsen hebben de neiging om lichamelijke klachten snel op de psyche te schuiffen als ze weten dat je wat hebt op dat gebied. Dat heeft mijn moeder haar leven gekost, nou ja iig hebben we daardoor geen afscheid kunnen nemen van haar en dacht zij dat ze zich aanstelde.
[...]
Het hoeft niet gemeld te worden aan de huisarts. To kan bij de ggz aangeven dat ze niet wil det de huisarts geïnformeerd wordt.
Helaas komt het nog vaak voor dat een diagnose als borderline mensen vaak en lang negatief kan achtervolgen. Ook bij huisartsen.Hier ben ik het heel erg mee eens. Huisartsen hebben de neiging om lichamelijke klachten snel op de psyche te schuiffen als ze weten dat je wat hebt op dat gebied. Dat heeft mijn moeder haar leven gekost, nou ja iig hebben we daardoor geen afscheid kunnen nemen van haar en dacht zij dat ze zich aanstelde.
Liefhebben
is meer
lief
dan hebben
is meer
lief
dan hebben
maandag 5 september 2016 om 22:26
quote:rebecca_90 schreef op 05 september 2016 @ 22:18:
En dat is dus precies waar ik bang voor ben..
Dat ik iets lichamelijks heb, en ik dan wordt gezien als 'aanstelster', omdat ik toevallig een cluster b persoonlijkheidsstoornis heb, het theatrale cluster.Snap ik heel goed hoor en is ook best een reële gedachtegang. Echter is het niet gezegd dat dit jou ook gaat overkomen. Daarnaast levert een eventuele diagnose en de nodige behandeling daarvoor als alles goed gaat zoveel positieve dingen op dat dit niet meer zo belangrijk is.
En dat is dus precies waar ik bang voor ben..
Dat ik iets lichamelijks heb, en ik dan wordt gezien als 'aanstelster', omdat ik toevallig een cluster b persoonlijkheidsstoornis heb, het theatrale cluster.Snap ik heel goed hoor en is ook best een reële gedachtegang. Echter is het niet gezegd dat dit jou ook gaat overkomen. Daarnaast levert een eventuele diagnose en de nodige behandeling daarvoor als alles goed gaat zoveel positieve dingen op dat dit niet meer zo belangrijk is.
Liefhebben
is meer
lief
dan hebben
is meer
lief
dan hebben
maandag 5 september 2016 om 22:51
quote:rebecca_90 schreef op 05 september 2016 @ 22:18:
En dat is dus precies waar ik bang voor ben..
Dat ik iets lichamelijks heb, en ik dan wordt gezien als 'aanstelster', omdat ik toevallig een cluster b persoonlijkheidsstoornis heb, het theatrale cluster.
Ik wil hier niet mee zeggen dat alle huisartsen zo zijn, of dat huisartsen met opzet steeds aanhalen dat je borderline hebt. Ik denk dat het voor jezelf ook veel kan toevoegen als de huisarts het juist wel weet.
Maar ik wilde wel een tegengeluid laten horen dat het namelijk ook negatieve invloed kan hebben.
En dat is dus precies waar ik bang voor ben..
Dat ik iets lichamelijks heb, en ik dan wordt gezien als 'aanstelster', omdat ik toevallig een cluster b persoonlijkheidsstoornis heb, het theatrale cluster.
Ik wil hier niet mee zeggen dat alle huisartsen zo zijn, of dat huisartsen met opzet steeds aanhalen dat je borderline hebt. Ik denk dat het voor jezelf ook veel kan toevoegen als de huisarts het juist wel weet.
Maar ik wilde wel een tegengeluid laten horen dat het namelijk ook negatieve invloed kan hebben.
dinsdag 6 september 2016 om 23:06
dinsdag 6 september 2016 om 23:19
Voor de duidelijkheid: een psychiatrisch onderzoek is een gesprek met een psychiater waarbij deze een indruk opdoet van jou. Een psychologisch onderzoek zijn een batterij aan vragenlijsten, levensgeschiedenis en dergelijke.
Persoonlijkheidsstoonissen zijn vaak niet zo zwart-wit, iedereen herkent van een aantal persoonlijkheidsstoonissen wel punten van zichzelf. Ook mensen zonder pro. Maar het klinkt wel of jij extremer reageert dan anderen in je topics. Dat kan bij allerlei persoonlijkheidsstoonissen horen. Maar vaak is de behandeling ongeveer hetzelfde en een diagnose kan altijd aangepast worden.
In jouw situatie zou ik of vragen om een psychologisch onderzoek naar persoonlijkheidsstoonissen of gewoon starten met behandelen.
Persoonlijkheidsstoonissen zijn vaak niet zo zwart-wit, iedereen herkent van een aantal persoonlijkheidsstoonissen wel punten van zichzelf. Ook mensen zonder pro. Maar het klinkt wel of jij extremer reageert dan anderen in je topics. Dat kan bij allerlei persoonlijkheidsstoonissen horen. Maar vaak is de behandeling ongeveer hetzelfde en een diagnose kan altijd aangepast worden.
In jouw situatie zou ik of vragen om een psychologisch onderzoek naar persoonlijkheidsstoonissen of gewoon starten met behandelen.
dinsdag 6 september 2016 om 23:19
quote:pausini schreef op 06 september 2016 @ 04:23:
Lange mouwen aan Rebecca want dat je automutileert zou mij al genoeg zeggen eerlijk gezegd.
Wat ik overigens heel vervelend voor je vind.zijn genoeg mensen die geen borderline hebben en zich toch snijden. In mijn ervaring zijn dit meestal mensen die het snijden ook "stiekem" doen. Waarvan je het dus gewoon niet weet en zeker niet bedoeld om aandacht te trekken.
Lange mouwen aan Rebecca want dat je automutileert zou mij al genoeg zeggen eerlijk gezegd.
Wat ik overigens heel vervelend voor je vind.zijn genoeg mensen die geen borderline hebben en zich toch snijden. In mijn ervaring zijn dit meestal mensen die het snijden ook "stiekem" doen. Waarvan je het dus gewoon niet weet en zeker niet bedoeld om aandacht te trekken.
Liefhebben
is meer
lief
dan hebben
is meer
lief
dan hebben
dinsdag 6 september 2016 om 23:24
quote:Foodsandbeats schreef op 06 september 2016 @ 23:19:
In jouw situatie zou ik of vragen om een psychologisch onderzoek naar persoonlijkheidsstoonissen of gewoon starten met behandelen.Punt is dus dat men dat wilde gaan doen, behandelen, en toen vond Rebecca dat ze te snel gingen en haar zomaar, zonder reden/bevoegdheid/gedegen onderzoek, een stempel op drukten.
In jouw situatie zou ik of vragen om een psychologisch onderzoek naar persoonlijkheidsstoonissen of gewoon starten met behandelen.Punt is dus dat men dat wilde gaan doen, behandelen, en toen vond Rebecca dat ze te snel gingen en haar zomaar, zonder reden/bevoegdheid/gedegen onderzoek, een stempel op drukten.
woensdag 7 september 2016 om 07:30
@pausini. Dan kan ik gelijk een vooroordeel onderuit halen. Ik automutileer alleen op mijn benen, zodat anderen het niet zien. Vroeger wel op armen gedaan, toen ik een jaar of 14 was. Maar daar is nu weinig meer van te zien, alleen ik zie het.
@blueeyes: Klopt niet helemaal. Met de psychiater heb ik afgesproken dat het diagnostisch onderzoek parallel zou lopen met prétherapie. Dat zou worden gedaan door dezelfde psycholoog. Maar toen ik daarop terug kwam bij die psycholoog, leek het haar niet zinvol, omdat ik nog geen diagnose heb. Onder het mom van: als er niks aan de hand is, heeft het ook geen nut om een behandeling op te staarten. Psychiater gaf onlangs toe dat er toch iets mis was gegaan in de communicatie. Inmiddels weer zeven weken verder zonder enige vorm van hulp.
En oh ja, ik heb al vier psychiaters gehad. en de psychiater die ik nu heb, verwijst mij nu door naar een arts-assisent. En al zeker zeven psychiatrisch verpleegkundigen. Ik word echt niet goed van al die wisselingen.
@blueeyes: Klopt niet helemaal. Met de psychiater heb ik afgesproken dat het diagnostisch onderzoek parallel zou lopen met prétherapie. Dat zou worden gedaan door dezelfde psycholoog. Maar toen ik daarop terug kwam bij die psycholoog, leek het haar niet zinvol, omdat ik nog geen diagnose heb. Onder het mom van: als er niks aan de hand is, heeft het ook geen nut om een behandeling op te staarten. Psychiater gaf onlangs toe dat er toch iets mis was gegaan in de communicatie. Inmiddels weer zeven weken verder zonder enige vorm van hulp.
En oh ja, ik heb al vier psychiaters gehad. en de psychiater die ik nu heb, verwijst mij nu door naar een arts-assisent. En al zeker zeven psychiatrisch verpleegkundigen. Ik word echt niet goed van al die wisselingen.
woensdag 7 september 2016 om 10:08
quote:IBIopviva schreef op 06 september 2016 @ 23:19:
[...]
zijn genoeg mensen die geen borderline hebben en zich toch snijden. In mijn ervaring zijn dit meestal mensen die het snijden ook "stiekem" doen. Waarvan je het dus gewoon niet weet en zeker niet bedoeld om aandacht te trekken.Ik denk dat het vaak stressreducerend is dus niet om de aandacht.
[...]
zijn genoeg mensen die geen borderline hebben en zich toch snijden. In mijn ervaring zijn dit meestal mensen die het snijden ook "stiekem" doen. Waarvan je het dus gewoon niet weet en zeker niet bedoeld om aandacht te trekken.Ik denk dat het vaak stressreducerend is dus niet om de aandacht.
Hatsjikideee...
woensdag 7 september 2016 om 11:59
Bij borderline gaat het vooral over relaties. Het is een stoornis waarbij mensen onveilig gehecht zijn in hun jeugd. In de hechting met anderen gaan er dus dingen mis. Hoe ben jij met relaties? Lijkt mij de belangrijkste vraag.
Auto-mutileren doen mensen als ze hun pijn voor iedereen willen verbergen, liever dan erover te praten. Dat kan een aanwijzing zijn dat je nooit hebt geleerd goed om te gaan met je emoties. En dat komt vaak voor bij borderline. Ik moet de eerste persoon nog tegenkomen die tevreden was met de diagnose borderline trouwens, niemand wil die diagnose. Maar wat je opnoemt, zijn wel belangrijke kenmerken van borderline, denk ik. De relatie met je eigen emoties is erg slecht en de relaties met anderen zullen daaronder lijden, neem ik aan.
Gaan al die psychiaters samen een diagnose maken nu? Ik vind dat dat wel een probleem is. Hoe kun je nu een degelijke diagnose stellen over verloop van tijd, als de psychiater steeds wisselt? Tja, diagnoses zijn gewoon k*t. Ik vind, het gaat erom dat je met een diagnose de problemen in je leven op kunt lossen, dat je jezelf daardoor beter gaat begrijpen. Als dat niet gebeurt, wat heb je er dan aan he. Ik heb het niet zo op diagnoses.
Auto-mutileren doen mensen als ze hun pijn voor iedereen willen verbergen, liever dan erover te praten. Dat kan een aanwijzing zijn dat je nooit hebt geleerd goed om te gaan met je emoties. En dat komt vaak voor bij borderline. Ik moet de eerste persoon nog tegenkomen die tevreden was met de diagnose borderline trouwens, niemand wil die diagnose. Maar wat je opnoemt, zijn wel belangrijke kenmerken van borderline, denk ik. De relatie met je eigen emoties is erg slecht en de relaties met anderen zullen daaronder lijden, neem ik aan.
Gaan al die psychiaters samen een diagnose maken nu? Ik vind dat dat wel een probleem is. Hoe kun je nu een degelijke diagnose stellen over verloop van tijd, als de psychiater steeds wisselt? Tja, diagnoses zijn gewoon k*t. Ik vind, het gaat erom dat je met een diagnose de problemen in je leven op kunt lossen, dat je jezelf daardoor beter gaat begrijpen. Als dat niet gebeurt, wat heb je er dan aan he. Ik heb het niet zo op diagnoses.
woensdag 7 september 2016 om 12:26
woensdag 7 september 2016 om 14:39
Oke, ik begrijp je wel to, ik ga momenteel door iets soortgelijks heen. Er begint ineens iets te kriebelen en ik moet het gewoon typen:
Het woord borderline viel ook heel snel bij mij, maar bij nader onderzoek klopte het niet helemaal en begonnen ze te twijfelen. Ik heb inmiddels vier psychologen gezien en drie psychiaters en allemaal twijfelen ze over de diagnose. Na meerdere tests konden ze niet verder komen dan persoonlijkheidsstoornis nao, of misschien toch bipolair, of autisme. Ik automutileer niet, (overigens komt automutileren voor bij alle stressgerelateerde stoornissen) maar heb wel een eetstoornis vanaf mijn tiende jaar.
Het label borderline doet mij te veel zeer, het is te hard, te kort door de bocht en het doet geen recht aan het gevecht wat ik heb moeten leveren en doet geen recht aan alle inspanningen die ik heb geleverd tot nu toe.
Het degradeert me tot een opstandig kind in mijn ogen.
En het klopt maar gedeeltelijk, omdat ik vanaf mijn vijfde al wist dat ik anders was dan mijn klasgenootjes.
En omdat ik anders was werd ik een beetje gepest en daardoor werd ik onzeker en daardoor werd ik meer gepest enz.
Dat was redelijk traumatisch, dus daar zal ik wel een knak van hebben gekregen, dus inderdaad heb ik gedragingen die overeen komen met borderline. Maar het is ontstaan vanuit dat anders zijn. Vanuit het niet in de gaten hebben dat ik weer te hard praat en te snel. Vanuit het slecht slapen en het niet kunnen ontspannen.
Een diagnose als: autisme-spectrum-stoornis met daarbij een emotie-regulatie-stoornis zou ik direct accepteren, want dat klopt wel naar mijn idee.
Enkel de emotie-regulatie-stoornis is in mijn ogen onrechtvaardig. Het benadrukt dan ALWEER dat onbegrip wat ik vroeger als klein meisje al zo vaak moest ervaren.
Dat ik andere dingen interessant vond dan mijn klasgenootjes, dat ik alles wilde controleren, anders begreep ik er weinig van, dat het mij niet lukte om mij aan te passen en te socialiseren. Dat ik veel dure woorden gebruikte, maar niet kon uitdrukken wat ik wilde zeggen zodra het om mijn gevoelens ging.
De zeer eenzijdige interesses en hobby's, eigenlijk obsessies die in intensiteit afweken van die van leeftijdgenootjes. Ik voerde namelijk geen wederkerige gesprekken, maar ik dreunde informatie op en tja...vriendinnetjes vonden dat niet gezellig, maar ik wist niet beter toen.
En daardoor heb ik een enorme sociale achterstand opgelopen. Dat had niet hoeven gebeuren als het tijdig onderkend was.
Op mijn vijfde ben ik getest, want ik speelde niet met poppen, speelde geen normaal spel, maar toen bleek dat ik slim genoeg was voor mijn leeftijd hebben ze het laten gaan. Ik observeerde altijd alles en iedereen, zat de hele tijd te "scannen".
Ik kon extreem moeilijk uitreiken naar anderen en zodra ik dat toch probeerde deed ik dat soms op een lompe en claimerige manier, maar achteraf zie ik dat pas. Toen niet. Ik ontwikkelde allerlei tics en zenuwtrekken en een eetstoornis en ze lieten mij maar aanmodderen in mijn eentje. Ik had faalangst, maar kreeg geen training. Ik socialiseerde niet goed, maar ook weer geen sociale vaardigheid-training. Wel een heleboel standjes, want ik zou inmiddels beter moeten weten, maar ik bleef de plank misslaan en werd dus regelmatig buitengesloten. Ik ging mij steeds dommer voelen, minderwaardig, geen echt mens.
Dus als ze nu aankomen met borderline dan is het net alsof ze willen zeggen: gedraag je nou eens goed!
Dan word ik een beetje boos, het voelt als wederom een standje, zo'n vingertje wat wijst en zegt: zie je wel dat het aan jou ligt, je stelt je gewoon aan, doe nog maar eens wat beter je best!
Oke, ik geef toe, dit komt wat overdreven over, ik schrijf dit vanuit een frustratie.
De frustratie van het mij onbegrepen voelen en van het niet kunnen overbruggen van de afstand in beleving tussen mij en de ander en de wereld. Ik doe al zo mijn best. Ik zit te smachten naar erkenning, naar een zachte hand, naar een luisterend oor...verdorie ik ben al veel te vaak afgewezen.
Ik weet dat ik dat niet heb verdiend, ik bedoelde het goed, paste me zo veel mogelijk aan, wilde niemand tot last zijn.
Natuurlijk heb ik inmiddels een emotie-regulatie-stoornis opgelopen. Je loopt gewoon een enorme achterstand op als je niet weet hoe je je moet gedragen en als je jezelf niet kunt spiegelen aan de anderen omdat je anders in elkaar zit en als je zo naief bent dat je in zeven sloten tegelijk loopt en het niet eens in de gaten hebt. Maar het is een onaardig label, alsof je een asshole wordt genoemd en een aansteller en een baby of een huilie.
Dat beeld is echt wel ontstaan in de media en als iemand zegt die heeft borderline, dan is de eerste reactie: daar moet je niets mee beginnen, want dat heeft toch geen zin. Die mensen zijn lastige energiezuigers en daar kun je het beste ver bij vandaan blijven. Zelfs de behandelaars hebben dat.
Misschien dat het beeld de laatste jaren een beetje begint te verschuiven, maar we zijn er nog niet volgens mij.
Laten ze maar snel de term borderline vervallen en het alleen nog maar emotie-regulatie-stoornis noemen, want dat stigma van "lastige parasiet" moet er van af.
Het werkt erg demotiverend en zeker voor mensen die al onzeker zijn.
Dit was even vanuit mijn rauwe emotie, maar ik hoop toch dat je er iets aan hebt to.
Het woord borderline viel ook heel snel bij mij, maar bij nader onderzoek klopte het niet helemaal en begonnen ze te twijfelen. Ik heb inmiddels vier psychologen gezien en drie psychiaters en allemaal twijfelen ze over de diagnose. Na meerdere tests konden ze niet verder komen dan persoonlijkheidsstoornis nao, of misschien toch bipolair, of autisme. Ik automutileer niet, (overigens komt automutileren voor bij alle stressgerelateerde stoornissen) maar heb wel een eetstoornis vanaf mijn tiende jaar.
Het label borderline doet mij te veel zeer, het is te hard, te kort door de bocht en het doet geen recht aan het gevecht wat ik heb moeten leveren en doet geen recht aan alle inspanningen die ik heb geleverd tot nu toe.
Het degradeert me tot een opstandig kind in mijn ogen.
En het klopt maar gedeeltelijk, omdat ik vanaf mijn vijfde al wist dat ik anders was dan mijn klasgenootjes.
En omdat ik anders was werd ik een beetje gepest en daardoor werd ik onzeker en daardoor werd ik meer gepest enz.
Dat was redelijk traumatisch, dus daar zal ik wel een knak van hebben gekregen, dus inderdaad heb ik gedragingen die overeen komen met borderline. Maar het is ontstaan vanuit dat anders zijn. Vanuit het niet in de gaten hebben dat ik weer te hard praat en te snel. Vanuit het slecht slapen en het niet kunnen ontspannen.
Een diagnose als: autisme-spectrum-stoornis met daarbij een emotie-regulatie-stoornis zou ik direct accepteren, want dat klopt wel naar mijn idee.
Enkel de emotie-regulatie-stoornis is in mijn ogen onrechtvaardig. Het benadrukt dan ALWEER dat onbegrip wat ik vroeger als klein meisje al zo vaak moest ervaren.
Dat ik andere dingen interessant vond dan mijn klasgenootjes, dat ik alles wilde controleren, anders begreep ik er weinig van, dat het mij niet lukte om mij aan te passen en te socialiseren. Dat ik veel dure woorden gebruikte, maar niet kon uitdrukken wat ik wilde zeggen zodra het om mijn gevoelens ging.
De zeer eenzijdige interesses en hobby's, eigenlijk obsessies die in intensiteit afweken van die van leeftijdgenootjes. Ik voerde namelijk geen wederkerige gesprekken, maar ik dreunde informatie op en tja...vriendinnetjes vonden dat niet gezellig, maar ik wist niet beter toen.
En daardoor heb ik een enorme sociale achterstand opgelopen. Dat had niet hoeven gebeuren als het tijdig onderkend was.
Op mijn vijfde ben ik getest, want ik speelde niet met poppen, speelde geen normaal spel, maar toen bleek dat ik slim genoeg was voor mijn leeftijd hebben ze het laten gaan. Ik observeerde altijd alles en iedereen, zat de hele tijd te "scannen".
Ik kon extreem moeilijk uitreiken naar anderen en zodra ik dat toch probeerde deed ik dat soms op een lompe en claimerige manier, maar achteraf zie ik dat pas. Toen niet. Ik ontwikkelde allerlei tics en zenuwtrekken en een eetstoornis en ze lieten mij maar aanmodderen in mijn eentje. Ik had faalangst, maar kreeg geen training. Ik socialiseerde niet goed, maar ook weer geen sociale vaardigheid-training. Wel een heleboel standjes, want ik zou inmiddels beter moeten weten, maar ik bleef de plank misslaan en werd dus regelmatig buitengesloten. Ik ging mij steeds dommer voelen, minderwaardig, geen echt mens.
Dus als ze nu aankomen met borderline dan is het net alsof ze willen zeggen: gedraag je nou eens goed!
Dan word ik een beetje boos, het voelt als wederom een standje, zo'n vingertje wat wijst en zegt: zie je wel dat het aan jou ligt, je stelt je gewoon aan, doe nog maar eens wat beter je best!
Oke, ik geef toe, dit komt wat overdreven over, ik schrijf dit vanuit een frustratie.
De frustratie van het mij onbegrepen voelen en van het niet kunnen overbruggen van de afstand in beleving tussen mij en de ander en de wereld. Ik doe al zo mijn best. Ik zit te smachten naar erkenning, naar een zachte hand, naar een luisterend oor...verdorie ik ben al veel te vaak afgewezen.
Ik weet dat ik dat niet heb verdiend, ik bedoelde het goed, paste me zo veel mogelijk aan, wilde niemand tot last zijn.
Natuurlijk heb ik inmiddels een emotie-regulatie-stoornis opgelopen. Je loopt gewoon een enorme achterstand op als je niet weet hoe je je moet gedragen en als je jezelf niet kunt spiegelen aan de anderen omdat je anders in elkaar zit en als je zo naief bent dat je in zeven sloten tegelijk loopt en het niet eens in de gaten hebt. Maar het is een onaardig label, alsof je een asshole wordt genoemd en een aansteller en een baby of een huilie.
Dat beeld is echt wel ontstaan in de media en als iemand zegt die heeft borderline, dan is de eerste reactie: daar moet je niets mee beginnen, want dat heeft toch geen zin. Die mensen zijn lastige energiezuigers en daar kun je het beste ver bij vandaan blijven. Zelfs de behandelaars hebben dat.
Misschien dat het beeld de laatste jaren een beetje begint te verschuiven, maar we zijn er nog niet volgens mij.
Laten ze maar snel de term borderline vervallen en het alleen nog maar emotie-regulatie-stoornis noemen, want dat stigma van "lastige parasiet" moet er van af.
Het werkt erg demotiverend en zeker voor mensen die al onzeker zijn.
Dit was even vanuit mijn rauwe emotie, maar ik hoop toch dat je er iets aan hebt to.
