Thuis
alle pijlers
Hond inslapen
donderdag 8 september 2016 om 21:16
De hond van mijn vader (het is ook mijn hond want ben er grotendeels mee opgegroeid). Ze is ingeslapen door de dierenarts. Ze heeft kanker, ze eet niet veel meer en is veel afgevallen. Ik ben gister nog even langs geweest. Ze is de laatste tijd best rustig maar ze kan nog wel lopen en kwispelt nog dus heb er er een dubbel gevoel bij want mijn vader heeft het ook heel moeilijk gehad om dit te besluiten maar aan de andere kant weet je wel dat dit het beste is voor de hond maar aan de andere kant wil je ook niet dat ze gaat en hoeft te lijden. Wat ik mooi vind is dat ze in een fluwelen kist ligt en nu een plekje heeft in de tuin. Ik weet dat dit het beste voor haar is maar aan de andere kant denk ik toch steeds wat als? Omdat je als mens geen afscheid wil nemen van het dier waar je half mee opgegroeid bent. Ik kon mijn hoofd er niet bijhouden vandaag op het werk maar heb toch mijn best gedaan om ergens anders aan te denken & afleiding zoeken.
donderdag 8 september 2016 om 22:02
Wat als, heb je er goed aan gedaan, was er echt geen mogelijkheid meer, was er echt niet iets wat ik nog had kunnen doen, heb ik wel alles gedaan wat mogelijk was....
Bekende vragen, dat heeft denk ik bijna iedereen die zijn hond of kat moet laten inslapen. Ik ook. Hoort bij het acceptatieproces. Je zult er uiteindelijk wel vrede mee krijgen maar daarvoor moet je er eerst verder van af komen te staan. En dat kost heel veel tijd.
Veel sterkte.
Bekende vragen, dat heeft denk ik bijna iedereen die zijn hond of kat moet laten inslapen. Ik ook. Hoort bij het acceptatieproces. Je zult er uiteindelijk wel vrede mee krijgen maar daarvoor moet je er eerst verder van af komen te staan. En dat kost heel veel tijd.
Veel sterkte.
donderdag 8 september 2016 om 22:22
Wat een verschrikkelijke beslissing. Maar jullie hebben de keus gemaakt uit liefde voor de hond, en wat dat betreft kan de hond zich geen betere baas bedenken. Ik heb zelf een hond waar ik ontzettend veel van hou. De hond is erg ziek geweest en ik ging mijn grenzen steeds verleggen, maar ik heb wel altijd gedacht dat ik in het belang van de hond moest denken en niet in mijn belang. Onze hond is er gelukkig bovenop gekomen, maar kanker is op een gegeven moment niet meer tegen te gaan. Je hond heeft het goed gehad bij jullie en is een mooie dood ingegleden. De hond lijdt niet meer. Ik hoop dat jouw verdriet op een gegeven moment steeds meer plaats gaat maken voor mooie herinneringen. Ik wens je echt veel sterkte, huisdieren hebben is echt geweldig, het is alleen moeilijk dat wij ze overleven.
donderdag 8 september 2016 om 23:04
Dankjulliewel! Op een gegeven moment denk je inderdaad steeds van 'wat als dit' of 'wat als dat' en komen er steeds vragen mijn hoofd binnen stormen. Hoort ook bij de acceptatieproces en wil er ook niet in blijven hangen, ik zoek ook afleiding waar het kan maar op dit moment ben ik het nog aan het verwerken en kan ik steeds wel een potje janken als ik er uitgebreid overna ga denken. Heb mijn vader ook nog nooit zo gebroken gezien in mijn bijzijn. Uiteindelijk zal ik er wel vrede mee krijgen zoals hier al gezegd word maar dat zal wel een tijdje duren..
donderdag 8 september 2016 om 23:07
zondag 11 september 2016 om 22:07
Beetje late reactie maar het is ook wel zo. Op de ene moment denk ik van het is beter voor het oude zieke beestje maar aan de andere kant voel je je zo schuldig want je wil graag dat ie blijft leven maar aan de andere kant moet je ook je eigen belang opzij zetten voor het belang van een dier. Dit beestje (ze heet Malou en het is een Jack Russell fox terriër) is 14/15 jaar geworden dus idd zoals jij al zegt minnimouse wat wil je dan na zoveel jaar? Mijn vader heeft haar al 13 jaar waarvan ze 2 jaar bij me tante is geweest (de hond was van haar ex man) geweest maar achteraf ben ik blij dat ze bij mijn vader terecht is gekomen want m'n moeder wou toendertijd geen huisdieren. Ze is echt een hele bijzondere hond en ze heeft iets wat veel andere honden niet hebben. Ik denk dat ik een tattoo ga zetten met een hondenpootje of gezicht met een datum eronder, dat vind ik een hele mooie aandenking en dat zou me enigszins nog een beetje troost geven. Het gemis kan er zeker flink inhakken, ik probeer dan ook te denken dat het beestje een goed leven heeft gehad en mezelf voor te houden om te denken aan de leuke momenten maar dat is niet altijd makkelijk. Thanks all!