Psyche
alle pijlers
Twijfel over diagnose: second opinion?
dinsdag 26 juli 2016 om 18:56
Vandaag is tegen mij gezegd dat er genoeg aanwijzingen zijn dat ik de borderline persoonlijkheidsstoornis heb, door een psychiater die mij vandaag pas voor de eerste keer gezien heeft.
De grond hiervan zijn aantekeningen uit mijn dossier van behandelaren die mij slechts kort hebben gezien en een intakegesprek met een sociaal psychiatrisch verpleegkundige. Die toverde tijdens de intake een DSM handboek te voorschijn, begon alle kenmerken van borderline op te noemen en vroeg of ik mij daarin herkende. Ik herkende mij in vier van de negen kenmerken, te weinig om de diagnose te krijgen. Bovendien mag zij niet eens de diagnose stellen, daartoe is ze niet bevoegd. Dus ik dacht: oke, dat is gelukkig van tafel. Ten onrechte dus.
Het zit mij erg dwars. Zo'n diagnose is niet alleen stigmatiserend, ook heb ik sterke twijfels over de juistheid daarvan. Bij borderline stel ik mij agressieve types voor, die constant om aandacht vragen en ruzie zoeken, maar zo ben ik juist helemaal niet.
Anderen - vriendinnen, familie, collega's omschrijven mij juist als rustig, gevoelig en introvert. Wat ik dan wel herken, is suicidaliiteit, automutilatie, stemmingswisselingen, impulsiviteit. Vanuit mijn eetstoornis ben ik wel manipulatief gewest, maar dat zit hem niet in mij als persoon.
En, dat is mijn belangrijkste argument: er is geen psychiatrisch onderzoek aan vooraf gegaan. Zoiets kan toch pas worden vastgesteld na het doorlopen van allerlei vragenlijsten?
Wat nu? Kan ik een second opinion aanvragen bij een kliniek die hier wel in gespecialiseerd is? Heb ik daarvoor een verwijzing van de huisarts nodig? En wordt het vergoed door de verzekering?
Ik ben ook wel benieuwd of er meer mensen zijn, bij wie de diagnose bps ten onrechte is gesteld. Ik ben hier eigenlijk best wel van ontdaan.
De grond hiervan zijn aantekeningen uit mijn dossier van behandelaren die mij slechts kort hebben gezien en een intakegesprek met een sociaal psychiatrisch verpleegkundige. Die toverde tijdens de intake een DSM handboek te voorschijn, begon alle kenmerken van borderline op te noemen en vroeg of ik mij daarin herkende. Ik herkende mij in vier van de negen kenmerken, te weinig om de diagnose te krijgen. Bovendien mag zij niet eens de diagnose stellen, daartoe is ze niet bevoegd. Dus ik dacht: oke, dat is gelukkig van tafel. Ten onrechte dus.
Het zit mij erg dwars. Zo'n diagnose is niet alleen stigmatiserend, ook heb ik sterke twijfels over de juistheid daarvan. Bij borderline stel ik mij agressieve types voor, die constant om aandacht vragen en ruzie zoeken, maar zo ben ik juist helemaal niet.
Anderen - vriendinnen, familie, collega's omschrijven mij juist als rustig, gevoelig en introvert. Wat ik dan wel herken, is suicidaliiteit, automutilatie, stemmingswisselingen, impulsiviteit. Vanuit mijn eetstoornis ben ik wel manipulatief gewest, maar dat zit hem niet in mij als persoon.
En, dat is mijn belangrijkste argument: er is geen psychiatrisch onderzoek aan vooraf gegaan. Zoiets kan toch pas worden vastgesteld na het doorlopen van allerlei vragenlijsten?
Wat nu? Kan ik een second opinion aanvragen bij een kliniek die hier wel in gespecialiseerd is? Heb ik daarvoor een verwijzing van de huisarts nodig? En wordt het vergoed door de verzekering?
Ik ben ook wel benieuwd of er meer mensen zijn, bij wie de diagnose bps ten onrechte is gesteld. Ik ben hier eigenlijk best wel van ontdaan.
woensdag 7 september 2016 om 15:04
quote:Ameliaaa schreef op 07 september 2016 @ 11:59:
Bij borderline gaat het vooral over relaties. Het is een stoornis waarbij mensen onveilig gehecht zijn in hun jeugd. In de hechting met anderen gaan er dus dingen mis. Hoe ben jij met relaties? Lijkt mij de belangrijkste vraag.
Auto-mutileren doen mensen als ze hun pijn voor iedereen willen verbergen, liever dan erover te praten. Dat kan een aanwijzing zijn dat je nooit hebt geleerd goed om te gaan met je emoties. En dat komt vaak voor bij borderline. Ik moet de eerste persoon nog tegenkomen die tevreden was met de diagnose borderline trouwens, niemand wil die diagnose. Maar wat je opnoemt, zijn wel belangrijke kenmerken van borderline, denk ik. De relatie met je eigen emoties is erg slecht en de relaties met anderen zullen daaronder lijden, neem ik aan.
Gaan al die psychiaters samen een diagnose maken nu? Ik vind dat dat wel een probleem is. Hoe kun je nu een degelijke diagnose stellen over verloop van tijd, als de psychiater steeds wisselt? Tja, diagnoses zijn gewoon k*t. Ik vind, het gaat erom dat je met een diagnose de problemen in je leven op kunt lossen, dat je jezelf daardoor beter gaat begrijpen. Als dat niet gebeurt, wat heb je er dan aan he. Ik heb het niet zo op diagnoses.
Daar heb ik ook het idee bij dat het een heel vertekend beeld kan geven.
Want natuurlijk kan het zo zijn dat iemand vroeger is misbruikt bijvoorbeeld en daar een trauma van heeft en verkeerde hechting enzovoort.
Maar en zijn bijvoorbeeld ook mensen met autisme die zich niet fixeren op treinen, of op wiskunde, maar die zich fixeren op een persoon of op een relatie. Vaak is dat het geval bij vrouwen met autisme. Die lezen psychologie boeken en proberen om zich zo goed mogelijk aan te passen.
Een relatie geeft ook houvast en structuur en een gevoel van veiligheid en bescherming, alleen al daarom zou een vrouw met autisme zich aan een partner kunnen vastklampen. Dan kunnen mensen met autisme niet goed tegen verandering en als dus een relatie misloopt raken ze extra van slag.
Dan belanden ze misschien in de hulpverlening, praten enkel nog over die relatiebreuk en hoppa: diagnose borderline-persoonlijkheidsstoornis, want: heeft te veel moeite met relaties.
Ik twijfel zowiezo aan borderline als diagnose. Ik vind het verwarrend.
Waarom zijn er bijvoorbeeld 4 x zo veel vrouwen met borderline dan mannen?
En zijn er 4 x zo veel mannen met autisme dan vrouwen?
Volgens mij hebben ze gewoon bijna allemaal een autisme-spectrum-stoornis...of bijna allemaal borderline (doe de rekensom hierboven)...alleen bij vrouwen uit het zich anders dan bij mannen en wordt het niet herkend.
Bij borderline gaat het vooral over relaties. Het is een stoornis waarbij mensen onveilig gehecht zijn in hun jeugd. In de hechting met anderen gaan er dus dingen mis. Hoe ben jij met relaties? Lijkt mij de belangrijkste vraag.
Auto-mutileren doen mensen als ze hun pijn voor iedereen willen verbergen, liever dan erover te praten. Dat kan een aanwijzing zijn dat je nooit hebt geleerd goed om te gaan met je emoties. En dat komt vaak voor bij borderline. Ik moet de eerste persoon nog tegenkomen die tevreden was met de diagnose borderline trouwens, niemand wil die diagnose. Maar wat je opnoemt, zijn wel belangrijke kenmerken van borderline, denk ik. De relatie met je eigen emoties is erg slecht en de relaties met anderen zullen daaronder lijden, neem ik aan.
Gaan al die psychiaters samen een diagnose maken nu? Ik vind dat dat wel een probleem is. Hoe kun je nu een degelijke diagnose stellen over verloop van tijd, als de psychiater steeds wisselt? Tja, diagnoses zijn gewoon k*t. Ik vind, het gaat erom dat je met een diagnose de problemen in je leven op kunt lossen, dat je jezelf daardoor beter gaat begrijpen. Als dat niet gebeurt, wat heb je er dan aan he. Ik heb het niet zo op diagnoses.
Daar heb ik ook het idee bij dat het een heel vertekend beeld kan geven.
Want natuurlijk kan het zo zijn dat iemand vroeger is misbruikt bijvoorbeeld en daar een trauma van heeft en verkeerde hechting enzovoort.
Maar en zijn bijvoorbeeld ook mensen met autisme die zich niet fixeren op treinen, of op wiskunde, maar die zich fixeren op een persoon of op een relatie. Vaak is dat het geval bij vrouwen met autisme. Die lezen psychologie boeken en proberen om zich zo goed mogelijk aan te passen.
Een relatie geeft ook houvast en structuur en een gevoel van veiligheid en bescherming, alleen al daarom zou een vrouw met autisme zich aan een partner kunnen vastklampen. Dan kunnen mensen met autisme niet goed tegen verandering en als dus een relatie misloopt raken ze extra van slag.
Dan belanden ze misschien in de hulpverlening, praten enkel nog over die relatiebreuk en hoppa: diagnose borderline-persoonlijkheidsstoornis, want: heeft te veel moeite met relaties.
Ik twijfel zowiezo aan borderline als diagnose. Ik vind het verwarrend.
Waarom zijn er bijvoorbeeld 4 x zo veel vrouwen met borderline dan mannen?
En zijn er 4 x zo veel mannen met autisme dan vrouwen?
Volgens mij hebben ze gewoon bijna allemaal een autisme-spectrum-stoornis...of bijna allemaal borderline (doe de rekensom hierboven)...alleen bij vrouwen uit het zich anders dan bij mannen en wordt het niet herkend.
woensdag 7 september 2016 om 15:31
Ik wilde hier niet mee zeggen dat je autisme hebt natuurlijk.
Ik probeer hiermee te zeggen dat het soms best zo kan zijn dat er iets anders ten grondslag ligt aan jouw klachten dan op het eerste gezicht misschien lijkt.
En dat jij dat intuitief aanvoelt en je daardoor minder goed begrepen voelt kan ik mij goed voorstellen vanuit mijn eigen ervaring en vanuit mijn eigen gevecht met mezelf in de wereld.
Misschien heb je last van een combinatie van factoren, is er een co-morbide stoornis zoals een depressie en dan wordt het soms lastig om een passende diagnose te vinden. Soms zet dat de hulpverleners op het verkeerde been.
Ik kan mij heel goed voorstellen dat je graag wilt weten wat er aan de hand is, waarom je bent zoals je bent en dat het moeilijk is om hulp aan te nemen als je je niet begrepen voelt. Zelf zit ik er aan te denken om wat meer op te schrijven voordat ik met een hulpverlener ga praten, om beter voorbereid te zijn en om beter voor mezelf op te durven komen.
Het is zo lastig om je over te geven aan de hulp van een ander en om tegelijkertijd assertief te zijn. Volgzaam en meegaand, maar toch in je kracht te komen. Dus, probeer toch om voor jezelf op te komen en ook om jezelf over te geven en om niet al te koppig te zijn. Toch je grenzen bewaken, maar niet te verdedigend.
Succes
Ik probeer hiermee te zeggen dat het soms best zo kan zijn dat er iets anders ten grondslag ligt aan jouw klachten dan op het eerste gezicht misschien lijkt.
En dat jij dat intuitief aanvoelt en je daardoor minder goed begrepen voelt kan ik mij goed voorstellen vanuit mijn eigen ervaring en vanuit mijn eigen gevecht met mezelf in de wereld.
Misschien heb je last van een combinatie van factoren, is er een co-morbide stoornis zoals een depressie en dan wordt het soms lastig om een passende diagnose te vinden. Soms zet dat de hulpverleners op het verkeerde been.
Ik kan mij heel goed voorstellen dat je graag wilt weten wat er aan de hand is, waarom je bent zoals je bent en dat het moeilijk is om hulp aan te nemen als je je niet begrepen voelt. Zelf zit ik er aan te denken om wat meer op te schrijven voordat ik met een hulpverlener ga praten, om beter voorbereid te zijn en om beter voor mezelf op te durven komen.
Het is zo lastig om je over te geven aan de hulp van een ander en om tegelijkertijd assertief te zijn. Volgzaam en meegaand, maar toch in je kracht te komen. Dus, probeer toch om voor jezelf op te komen en ook om jezelf over te geven en om niet al te koppig te zijn. Toch je grenzen bewaken, maar niet te verdedigend.
Succes
woensdag 7 september 2016 om 16:55
To wil hulp, maar op haar manier, met de door haar 'gewenste' diagnose en op haar voorwaarden. Dat blijkt uit al haar topics.
Shisa, loep TO even. En wat betreft je vraag over hoe dat nou zit met ass en borderline: veel vrouwen worden (in eerste instantie) verkeerd gediagnostiseerd. Langzaamaan komt hier meer aandacht voor, waardoor gelukkig steeds meer meiden en vrouwen de juiste diagnose krijgen.
Shisa, loep TO even. En wat betreft je vraag over hoe dat nou zit met ass en borderline: veel vrouwen worden (in eerste instantie) verkeerd gediagnostiseerd. Langzaamaan komt hier meer aandacht voor, waardoor gelukkig steeds meer meiden en vrouwen de juiste diagnose krijgen.
woensdag 7 september 2016 om 20:05
Wat ik ervan begrepen heb, heb je een 'introverte' soort, die de ellende naar zichzelf toe keert, dmv automutileren bv en zelfbeschadigend gedrag, en de 'extraverte' soort, die de ellende naar buiten en dus naar anderen toe keert. Borderline gaat vooral over hechten onthechten, daarbij kunnen mensen moeite hebben met een band aangaan met anderen. Je ziet ook vaker bij borderliners dat ze therapie-ontrouw zijn daardoor. Of ze gaan teveel hechten en worden verliefd op hun hulpverlener bv of te weinig en komen niet meer opdagen. Je ziet ook het fenomeen van mensen aantrekken en afstoten, mensen doen dat om de band te 'testen', hou je nog wel van mij als ik je pijn doe. Verlatingsangst zie je veel bij borderline. Het is echt wel een stoornis apart in de beschrijving maar ja, toepassen op een persoon, dat kan alleen een psychiater.
Al vind ik het zelf het belangrijkst om je problemen in kaart te brengen, men wil weten of er een bron is die ervoor zorgt dat je steeds opnieuw dezelfde problemen krijgt. Want dan kun je daar beter wat mee doen, anders is het dweilen met de kraan open. Zoiets.
Al vind ik het zelf het belangrijkst om je problemen in kaart te brengen, men wil weten of er een bron is die ervoor zorgt dat je steeds opnieuw dezelfde problemen krijgt. Want dan kun je daar beter wat mee doen, anders is het dweilen met de kraan open. Zoiets.
donderdag 8 september 2016 om 18:45
Shisha, ik vind dat jij ook nogal kort door de bocht gaat.
Maar goed, dat is niet wat me het meeste raakt aan je posts. Misschien heb je wel autisme spectrum problematiek, dat zou best kunnen. Maar stel dat het niet zo is vind ik eerlijk gezegd dat je jezelf behoorlijk tekort doet met deze redenering. Alsof je jouw anders-zijn alleen kan verantwoorden met een stoornis. Je bent gewoon prima en meer dan genoeg zoals je bent. Daar hoeft geen labeltje op, als kind had je geaccepteerd en geliefd moeten zijn gewoon als shisha, gewoon zoals je was. Je diende liefde, warmte, duidelijkheid en veiligheid van de volwassenen in jouw omgeving te krijgen. En die volwassenen dienden jouw behoeftes zien en erkennen. Dat is niet voorwaardelijk en niet alleen als jij je 'normaal' of 'net als de rest' gedroeg. Een persoonlijkheidsstoornis is niet een tekortkoming van jezelf, maar wijst op een tekortkoming van je omgeving in je jeugd. Dat maakt van jou geen slachtoffer, want inmiddels ben je vokwassen en verantwoordelijk voor je eigen gedrag. Maar het is zeker niet jouw tekortkoming of schuld als je persoonlijkheidsproblematiek ontwikkelt. Als je dat kan erkennen en erkennen dat de tekortkomingen in jouw jeugd geleid hebben tot de problematiek die je nu hebt is dat een mooi begin van herstel.
Juist dat jij borderline nu ervaart als weer dat wijzend vingertje vind ik erg verdrietig. En zou ook best een uiting van borderline kunnen zijn. Want dan komen die emoties van vroeger weer naar boven, wordt het patroon weer geactiveerd en begint de herhaling met, voor jou, een onbevredigende, teleurstellende en kwetsende afloop.
Het is niet de label borderline die je 'degradeert tot een opstandig kind' of 'geen recht doet aan het gevecht dat je hebt moeten leveren' dat is juist jouw verleden dat spreekt. Jij ervaart de label 'borderline' als een afwijzing omdat jij al zo vaak bent afgewezen om wie je was. Dan is dat ook zoals je het gedrag en de uitingen van je omgeving leert verklaren, ook al wordt het in het hier en nu helemaal niet zo bedoeld. En elke keer is het dan weer een bevestiging van de foute boodschappen die jij aangeleerd hebt gekregen 'IK deug niet'. Het wordt pijnlijk duidelijk hoe naar, eenzaam, onbegrepen, ongeliefd en minderwaardig jij je gevoeld hebt in je jeugd en hoeveel jij tekort bent gekomen. Je had je nooit zo lang, zo vaak zo mogen voelen. Jij had recht op zo veel meer, of je nou ASS had of helemaal niet.
Nogmaals, ik wil niet zeggen dat je geen ASS hebt. Maar het klinkt voor mij zo negatief zoals je het bekijkt. Je hoeft geen stoornis op jezelf te plakken om jezelf als kindzijnde te 'legitimeren'. Je was als kind gewoon oké, je was genoeg, ook al had je geen stoornis.
En dat geldt voor iedereen met dit soort problematiek. Je bent nu volwassen en verantwoordelijk en kan leren om de wereld en interacties anders te zien en ervaren. Maar als kind was je afhankelijk en wist je niet beter dan wat jou geleerd werd. Persoonlijkheidsproblematiek is een verklaring en geen verwijt, beschuldiging of tekortkoming.
Maar goed, dat is niet wat me het meeste raakt aan je posts. Misschien heb je wel autisme spectrum problematiek, dat zou best kunnen. Maar stel dat het niet zo is vind ik eerlijk gezegd dat je jezelf behoorlijk tekort doet met deze redenering. Alsof je jouw anders-zijn alleen kan verantwoorden met een stoornis. Je bent gewoon prima en meer dan genoeg zoals je bent. Daar hoeft geen labeltje op, als kind had je geaccepteerd en geliefd moeten zijn gewoon als shisha, gewoon zoals je was. Je diende liefde, warmte, duidelijkheid en veiligheid van de volwassenen in jouw omgeving te krijgen. En die volwassenen dienden jouw behoeftes zien en erkennen. Dat is niet voorwaardelijk en niet alleen als jij je 'normaal' of 'net als de rest' gedroeg. Een persoonlijkheidsstoornis is niet een tekortkoming van jezelf, maar wijst op een tekortkoming van je omgeving in je jeugd. Dat maakt van jou geen slachtoffer, want inmiddels ben je vokwassen en verantwoordelijk voor je eigen gedrag. Maar het is zeker niet jouw tekortkoming of schuld als je persoonlijkheidsproblematiek ontwikkelt. Als je dat kan erkennen en erkennen dat de tekortkomingen in jouw jeugd geleid hebben tot de problematiek die je nu hebt is dat een mooi begin van herstel.
Juist dat jij borderline nu ervaart als weer dat wijzend vingertje vind ik erg verdrietig. En zou ook best een uiting van borderline kunnen zijn. Want dan komen die emoties van vroeger weer naar boven, wordt het patroon weer geactiveerd en begint de herhaling met, voor jou, een onbevredigende, teleurstellende en kwetsende afloop.
Het is niet de label borderline die je 'degradeert tot een opstandig kind' of 'geen recht doet aan het gevecht dat je hebt moeten leveren' dat is juist jouw verleden dat spreekt. Jij ervaart de label 'borderline' als een afwijzing omdat jij al zo vaak bent afgewezen om wie je was. Dan is dat ook zoals je het gedrag en de uitingen van je omgeving leert verklaren, ook al wordt het in het hier en nu helemaal niet zo bedoeld. En elke keer is het dan weer een bevestiging van de foute boodschappen die jij aangeleerd hebt gekregen 'IK deug niet'. Het wordt pijnlijk duidelijk hoe naar, eenzaam, onbegrepen, ongeliefd en minderwaardig jij je gevoeld hebt in je jeugd en hoeveel jij tekort bent gekomen. Je had je nooit zo lang, zo vaak zo mogen voelen. Jij had recht op zo veel meer, of je nou ASS had of helemaal niet.
Nogmaals, ik wil niet zeggen dat je geen ASS hebt. Maar het klinkt voor mij zo negatief zoals je het bekijkt. Je hoeft geen stoornis op jezelf te plakken om jezelf als kindzijnde te 'legitimeren'. Je was als kind gewoon oké, je was genoeg, ook al had je geen stoornis.
En dat geldt voor iedereen met dit soort problematiek. Je bent nu volwassen en verantwoordelijk en kan leren om de wereld en interacties anders te zien en ervaren. Maar als kind was je afhankelijk en wist je niet beter dan wat jou geleerd werd. Persoonlijkheidsproblematiek is een verklaring en geen verwijt, beschuldiging of tekortkoming.
vrijdag 9 september 2016 om 10:08
quote:tinypotato schreef op 08 september 2016 @ 18:45:
Shisha, ik vind dat jij ook nogal kort door de bocht gaat.
Maar goed, dat is niet wat me het meeste raakt aan je posts. Misschien heb je wel autisme spectrum problematiek, dat zou best kunnen. Maar stel dat het niet zo is vind ik eerlijk gezegd dat je jezelf behoorlijk tekort doet met deze redenering. Alsof je jouw anders-zijn alleen kan verantwoorden met een stoornis. Je bent gewoon prima en meer dan genoeg zoals je bent. Daar hoeft geen labeltje op, als kind had je geaccepteerd en geliefd moeten zijn gewoon als shisha, gewoon zoals je was. Je diende liefde, warmte, duidelijkheid en veiligheid van de volwassenen in jouw omgeving te krijgen. En die volwassenen dienden jouw behoeftes zien en erkennen. Dat is niet voorwaardelijk en niet alleen als jij je 'normaal' of 'net als de rest' gedroeg. Een persoonlijkheidsstoornis is niet een tekortkoming van jezelf, maar wijst op een tekortkoming van je omgeving in je jeugd. Dat maakt van jou geen slachtoffer, want inmiddels ben je vokwassen en verantwoordelijk voor je eigen gedrag. Maar het is zeker niet jouw tekortkoming of schuld als je persoonlijkheidsproblematiek ontwikkelt. Als je dat kan erkennen en erkennen dat de tekortkomingen in jouw jeugd geleid hebben tot de problematiek die je nu hebt is dat een mooi begin van herstel.
Juist dat jij borderline nu ervaart als weer dat wijzend vingertje vind ik erg verdrietig. En zou ook best een uiting van borderline kunnen zijn. Want dan komen die emoties van vroeger weer naar boven, wordt het patroon weer geactiveerd en begint de herhaling met, voor jou, een onbevredigende, teleurstellende en kwetsende afloop.
Het is niet de label borderline die je 'degradeert tot een opstandig kind' of 'geen recht doet aan het gevecht dat je hebt moeten leveren' dat is juist jouw verleden dat spreekt. Jij ervaart de label 'borderline' als een afwijzing omdat jij al zo vaak bent afgewezen om wie je was. Dan is dat ook zoals je het gedrag en de uitingen van je omgeving leert verklaren, ook al wordt het in het hier en nu helemaal niet zo bedoeld. En elke keer is het dan weer een bevestiging van de foute boodschappen die jij aangeleerd hebt gekregen 'IK deug niet'. Het wordt pijnlijk duidelijk hoe naar, eenzaam, onbegrepen, ongeliefd en minderwaardig jij je gevoeld hebt in je jeugd en hoeveel jij tekort bent gekomen. Je had je nooit zo lang, zo vaak zo mogen voelen. Jij had recht op zo veel meer, of je nou ASS had of helemaal niet.
Nogmaals, ik wil niet zeggen dat je geen ASS hebt. Maar het klinkt voor mij zo negatief zoals je het bekijkt. Je hoeft geen stoornis op jezelf te plakken om jezelf als kindzijnde te 'legitimeren'. Je was als kind gewoon oké, je was genoeg, ook al had je geen stoornis.
En dat geldt voor iedereen met dit soort problematiek. Je bent nu volwassen en verantwoordelijk en kan leren om de wereld en interacties anders te zien en ervaren. Maar als kind was je afhankelijk en wist je niet beter dan wat jou geleerd werd. Persoonlijkheidsproblematiek is een verklaring en geen verwijt, beschuldiging of tekortkoming.
Dank je wel voor je hug en zo, ik zie het bericht nu pas en heb geen tijd om te reageren, maar ik ga het even laten bezinken.
Shisha, ik vind dat jij ook nogal kort door de bocht gaat.
Maar goed, dat is niet wat me het meeste raakt aan je posts. Misschien heb je wel autisme spectrum problematiek, dat zou best kunnen. Maar stel dat het niet zo is vind ik eerlijk gezegd dat je jezelf behoorlijk tekort doet met deze redenering. Alsof je jouw anders-zijn alleen kan verantwoorden met een stoornis. Je bent gewoon prima en meer dan genoeg zoals je bent. Daar hoeft geen labeltje op, als kind had je geaccepteerd en geliefd moeten zijn gewoon als shisha, gewoon zoals je was. Je diende liefde, warmte, duidelijkheid en veiligheid van de volwassenen in jouw omgeving te krijgen. En die volwassenen dienden jouw behoeftes zien en erkennen. Dat is niet voorwaardelijk en niet alleen als jij je 'normaal' of 'net als de rest' gedroeg. Een persoonlijkheidsstoornis is niet een tekortkoming van jezelf, maar wijst op een tekortkoming van je omgeving in je jeugd. Dat maakt van jou geen slachtoffer, want inmiddels ben je vokwassen en verantwoordelijk voor je eigen gedrag. Maar het is zeker niet jouw tekortkoming of schuld als je persoonlijkheidsproblematiek ontwikkelt. Als je dat kan erkennen en erkennen dat de tekortkomingen in jouw jeugd geleid hebben tot de problematiek die je nu hebt is dat een mooi begin van herstel.
Juist dat jij borderline nu ervaart als weer dat wijzend vingertje vind ik erg verdrietig. En zou ook best een uiting van borderline kunnen zijn. Want dan komen die emoties van vroeger weer naar boven, wordt het patroon weer geactiveerd en begint de herhaling met, voor jou, een onbevredigende, teleurstellende en kwetsende afloop.
Het is niet de label borderline die je 'degradeert tot een opstandig kind' of 'geen recht doet aan het gevecht dat je hebt moeten leveren' dat is juist jouw verleden dat spreekt. Jij ervaart de label 'borderline' als een afwijzing omdat jij al zo vaak bent afgewezen om wie je was. Dan is dat ook zoals je het gedrag en de uitingen van je omgeving leert verklaren, ook al wordt het in het hier en nu helemaal niet zo bedoeld. En elke keer is het dan weer een bevestiging van de foute boodschappen die jij aangeleerd hebt gekregen 'IK deug niet'. Het wordt pijnlijk duidelijk hoe naar, eenzaam, onbegrepen, ongeliefd en minderwaardig jij je gevoeld hebt in je jeugd en hoeveel jij tekort bent gekomen. Je had je nooit zo lang, zo vaak zo mogen voelen. Jij had recht op zo veel meer, of je nou ASS had of helemaal niet.
Nogmaals, ik wil niet zeggen dat je geen ASS hebt. Maar het klinkt voor mij zo negatief zoals je het bekijkt. Je hoeft geen stoornis op jezelf te plakken om jezelf als kindzijnde te 'legitimeren'. Je was als kind gewoon oké, je was genoeg, ook al had je geen stoornis.
En dat geldt voor iedereen met dit soort problematiek. Je bent nu volwassen en verantwoordelijk en kan leren om de wereld en interacties anders te zien en ervaren. Maar als kind was je afhankelijk en wist je niet beter dan wat jou geleerd werd. Persoonlijkheidsproblematiek is een verklaring en geen verwijt, beschuldiging of tekortkoming.
Dank je wel voor je hug en zo, ik zie het bericht nu pas en heb geen tijd om te reageren, maar ik ga het even laten bezinken.
zaterdag 10 september 2016 om 14:48
Misschien heb ik het idee en het gevoel ook dat de persoonlijkheidsproblematiek niet alles verklaart en ook te veel de schuld bij mijn ouders legt. Mijn ouders waren erg zorgzaam en zachtaardig en deden veel leuke dingen met ons als kinderen.
Er was structuur en liefde, dus het klopt ergens niet en het lijkt wel alsof het mij niet lukte om echt te communiceren.
Ik heb me al van heel jongs af aan anders gevoeld, vanaf 5 jaar oud.
Persoonlijkheidsproblematiek ontstaat meestal later volgens mij.
En zo wijst het vingertje ook te veel naar mijn ouders in mijn beleving.
Mijn ouders hebben mij altijd geholpen en zijn altijd achter mij blijven staan, onvoorwaardelijk.
Ik ben bang dat er af en toe iets mis is in mijn beleving, of misschien gewoon anders is waardoor ik de dingen anders beleef, dat ik op een andere manier denk, maar het verschilt niet zo veel van mijn ouders, dus het valt hen misschien niet eens echt zo op. Maar ik heb in mijn jeugd overduidelijk het gevoel gekregen dat er iets aparts is aan mij en mensen noemden me ook wel eens wat excentriek. Mijn ouders vonden mij altijd goed zoals ik was en ze willen voornamelijk dat ik gelukkig ben.
Natuurlijk hebben ze dingen wel eens verkeerd aangepakt, zoals elke ouder en zoals elk mens.
Mijn ouders hebben zich toch van de andere kant ook vaak genoeg hardop afgevraagd waarom ik de dingen deed zoals ik ze deed en begrepen me niet. Als er een milde vorm van autisme aan ten grondslag zou liggen dan zou dat in mijn ogen een boel verklaren en het zou me kunnen helpen om de dingen een plekje te geven.
Vanuit die benadering zou ik volgens mij misschien meer openstaan voor de aanpak van foute denkpatronen en gedragspatronen die ik door de jaren heen ontwikkeld heb.
Maar ik weet het niet zeker, misschien is het inderdaad iets wat juist deel uitmaakt van een persoonlijkheidsstoornis, zoals ik op de psychologen reageer. Misschien is het ook de depressie die spreekt en de frustratie dat het zo lang duurt voor de diagnose gesteld kan worden, waardoor de behandeling niet echt op gang komt.
En in de tussentijd herken ik mij in heel erg veel symptomen van asperger-vrouwen.
Ik hoop dat to er iets aan heeft, want ik wil dit topic niet overnemen...hoe is het nu met je to?
Er was structuur en liefde, dus het klopt ergens niet en het lijkt wel alsof het mij niet lukte om echt te communiceren.
Ik heb me al van heel jongs af aan anders gevoeld, vanaf 5 jaar oud.
Persoonlijkheidsproblematiek ontstaat meestal later volgens mij.
En zo wijst het vingertje ook te veel naar mijn ouders in mijn beleving.
Mijn ouders hebben mij altijd geholpen en zijn altijd achter mij blijven staan, onvoorwaardelijk.
Ik ben bang dat er af en toe iets mis is in mijn beleving, of misschien gewoon anders is waardoor ik de dingen anders beleef, dat ik op een andere manier denk, maar het verschilt niet zo veel van mijn ouders, dus het valt hen misschien niet eens echt zo op. Maar ik heb in mijn jeugd overduidelijk het gevoel gekregen dat er iets aparts is aan mij en mensen noemden me ook wel eens wat excentriek. Mijn ouders vonden mij altijd goed zoals ik was en ze willen voornamelijk dat ik gelukkig ben.
Natuurlijk hebben ze dingen wel eens verkeerd aangepakt, zoals elke ouder en zoals elk mens.
Mijn ouders hebben zich toch van de andere kant ook vaak genoeg hardop afgevraagd waarom ik de dingen deed zoals ik ze deed en begrepen me niet. Als er een milde vorm van autisme aan ten grondslag zou liggen dan zou dat in mijn ogen een boel verklaren en het zou me kunnen helpen om de dingen een plekje te geven.
Vanuit die benadering zou ik volgens mij misschien meer openstaan voor de aanpak van foute denkpatronen en gedragspatronen die ik door de jaren heen ontwikkeld heb.
Maar ik weet het niet zeker, misschien is het inderdaad iets wat juist deel uitmaakt van een persoonlijkheidsstoornis, zoals ik op de psychologen reageer. Misschien is het ook de depressie die spreekt en de frustratie dat het zo lang duurt voor de diagnose gesteld kan worden, waardoor de behandeling niet echt op gang komt.
En in de tussentijd herken ik mij in heel erg veel symptomen van asperger-vrouwen.
Ik hoop dat to er iets aan heeft, want ik wil dit topic niet overnemen...hoe is het nu met je to?
zaterdag 10 september 2016 om 15:31
Persoonlijkheidsproblematiek heeft de wortels in ervaringen uit de (vroege) jeugd.
Persoonlijkheidsproblematiek is geen wijzend vingertje naar jezelf of naar je ouders/opvoeders/verzorgers toe.
Het is juist kenmerkend dat je denkt 'ik kreeg niet wat ik nodig had omdat IK anders was'.
Dat je niet kreeg wat JIJ nodig had, of wat goed voor JOU was geweest betekent niet dat je ouders slecht/verwaarlozend/mishandelend waren (het kán wel, maar het hoeft zeer zeker niet).
Je ervaringen, hoe jij leert de wereld te zien en te begrijpen, doe je grotendeels op door je ouders/verzorgers, maar ook de andere mensen om je heen.
Dit niet specifiek op jouw gericht shisha, want ik ken jouw persoonlijke situatie niet, maar wel naar aanleiding van wat je schrijft. Ik hoop wel dat je vindt wat je nodig hebt om je goed te voelen.
Overigens is in kinderen soms ook moeilijk de diagnose te stellen: hechtingsproblematiek of autisme.
Persoonlijkheidsproblematiek is geen wijzend vingertje naar jezelf of naar je ouders/opvoeders/verzorgers toe.
Het is juist kenmerkend dat je denkt 'ik kreeg niet wat ik nodig had omdat IK anders was'.
Dat je niet kreeg wat JIJ nodig had, of wat goed voor JOU was geweest betekent niet dat je ouders slecht/verwaarlozend/mishandelend waren (het kán wel, maar het hoeft zeer zeker niet).
Je ervaringen, hoe jij leert de wereld te zien en te begrijpen, doe je grotendeels op door je ouders/verzorgers, maar ook de andere mensen om je heen.
Dit niet specifiek op jouw gericht shisha, want ik ken jouw persoonlijke situatie niet, maar wel naar aanleiding van wat je schrijft. Ik hoop wel dat je vindt wat je nodig hebt om je goed te voelen.
Overigens is in kinderen soms ook moeilijk de diagnose te stellen: hechtingsproblematiek of autisme.
maandag 12 september 2016 om 17:42
Besef je dat niet alles werkt zoals die eetstoornis? Niet alles is te genezen, niet van iedere diagnose in de psychiatrie kun je afkomen... Ook als je niet bij 0 begint.
Ik ben zo bang dat jij nu denkt 'o, dit ga ik wel even genezen', en dat je je daarom ook zo aan het verzetten was tegen borderline: dat is niet te genezen. Dat het nu geen borderline is, wil niet zeggen dat dit wel te genezen is.
Jij verzet je tegen iedere diagnose die 'onomkeerbaar' is. Je wil overal vanaf kunnen komen, je bent bang voor het definitieve labeltje. Daardoor ben je zo aan het vechten.
Ik ben zo bang dat jij nu denkt 'o, dit ga ik wel even genezen', en dat je je daarom ook zo aan het verzetten was tegen borderline: dat is niet te genezen. Dat het nu geen borderline is, wil niet zeggen dat dit wel te genezen is.
Jij verzet je tegen iedere diagnose die 'onomkeerbaar' is. Je wil overal vanaf kunnen komen, je bent bang voor het definitieve labeltje. Daardoor ben je zo aan het vechten.
maandag 12 september 2016 om 20:47
Wat ik erg jammer vind is dat jij (Rebecca) die stigma van borderline in je hoofd hebt, maar juist JIJ houdt dat in stand terwijl je ZELF overduidelijk alleen dat stigmabeeld van borderline in je hoofd hebt. Heel jammer.
Succes met je therapie, ik hoop dat je wat meer open minded kan worden naar jezelf toe, en daarmee ook naar de wereld toe. En, ja, een persoonlijkheidsstoornis kan je 'wegwerken' je kan wel verwachten dat daar minstens enkele jaren therapie overheen gaan.
Succes met je therapie, ik hoop dat je wat meer open minded kan worden naar jezelf toe, en daarmee ook naar de wereld toe. En, ja, een persoonlijkheidsstoornis kan je 'wegwerken' je kan wel verwachten dat daar minstens enkele jaren therapie overheen gaan.
woensdag 14 september 2016 om 08:32
woensdag 14 september 2016 om 18:48
Klopt ja. Mijn voorkeur zou uitgaan naar 'mentalisation based therapy', dit is echter deeltijd en dus geen optie, helaas...
Ik heb inderdaad gegoogled en herken mij er wel wat in, ja.
Het is vooral gericht op emotieregulatie en ik heb daar soms wel problemen mee. Anderzijds voel ik me soms ook wel stabiel.
Vooral nu ik aan de slaapmedicatie zit , ben enorm afgevlakt daardoor.
Ik heb inderdaad gegoogled en herken mij er wel wat in, ja.
Het is vooral gericht op emotieregulatie en ik heb daar soms wel problemen mee. Anderzijds voel ik me soms ook wel stabiel.
Vooral nu ik aan de slaapmedicatie zit , ben enorm afgevlakt daardoor.
