Vader wil euthanasie / hulp bij zelfdoding

Hoi forummers,



Ik open dit topic eigenlijk niet om een specifieke reden, misschien om het even van me af te schrijven, misschien om zaken vanuit een ander licht te bekijken, of misschien om ervaringen te horen van anderen die ook in een soortgelijke situatie hebben gezeten.. anyway.. ik stap er open in en zie wel wat het me brengt.. Bedankt voor het lezen alvast X



Ik zal bij het begin beginnen:

Mijn vader heeft nu al ongeveer 5 jaar een zware depressie. dit is onstaan nav pijnklachten in zijn heup waardoor zijn hele leven langzaam, stukje bij beetje is afgebrokkeld. Naar vrienden, leuke dingen doen, erop uit, het zat er allemaal niet meer in. In 5 jaar tijd heb ik mijn vader van een grote sterke man, die altijd mijn grote voorbeeld was, op wie ik trots was, zien afbrokkelen naar een zielig hoopje mens die de wereld niet meer aan kan. Iemand die het leven gewoon te pijnlijk vind.

Mijn band met mijn vader is altijd super goed geweest. Ten gevolge van zijn depressie is hij langzamerhand iedereen kwijt geraakt maar hij spreekt altijd uit dat hij mij waardeert, dat ik altijd van hem ben blijven houden en altijd voor hem heb klaar gestaan. Je kunt wel stellen dat ik echt een papa's kindje ben.

Hij is 2x opgenomen geweest op PAAZ-afdeling (psychiatrische crisisafdeling), De eerste keernweet ik er niet zoveel meer van, mijn moeder heeft toen zoveel mogelijk van mij en mijn zusje afgehouden. De laatste keer heb ik hem zelf weggebracht. Hij zou toen uit elkaar gaan met mijn moeder en lag helemaal te verpieteren op een kamertje, in het donker en alleen. Ik had nav een telefoongesprek met hem over een praktisch iets een onderbuikgevoel en ben naar hem toe gereden, eenmaal daar bleek dat hij alles omtrent zijn suicide al gepland en geregeld had. Ik heb hem meegenomen en laten opnemen op de PAAZ. Hij wilde eerst zelf niet, hij was er klaar mee en de PAAZ afdeling zou alleen maar een blok op zijn weg zijn om er een eind aan te maken. Op de PAAZ werd er gedreigd met een IBS (gedwongen crisisopname, die ze later kunnen omzetten in een RM wat betekend dat ze je veel langer gedwongen kunnen opnemen. Dit geven ze af als iemand een gevaar is voor zichzelf of de omgeving) Mijn vader wilde absoluut geen IBS dus heeft ingestemd met een vrijwillige opname.

Uiteindelijk zijn hij en mijn moeder weer bij elkaar te gekomen en leek het wat beter te gaan. Noodzaak is te noemen dat mijn vader wel steeds depressief is gebleven en nergens meer naartoe ging, behalve met mij of met mijn moeder. Begin dit jaar heeft mijn moeder aangegeven dat ze het niet meer ziet zitten en wil scheiden, begrijpelijk is dat de eeuwige negativiteit en passiviteit die om mijn vader heen hangt, haar ook op breekt. Ik snap, hoe hard het ook klinkt, haar keuze wel. Haar leven begon ook steeds negatiever en zwaarder te worden. Een depressie treft niet alleen 1 persoon maar ook de mensen eromheen.

Tegelijkertijd raakte mijn vader zijn baan kwijt, en nu dus ook zijn huis. Hij heeft een camper gekocht en wilde in Portugal gaan wonen. Mensen om mij heen snapten dit niet, maar ik heb vanuit mezelf altijd zoiets gehad van; als hij zich daar beter voelt dan gun ik hem dat. Maar ik was me er wel van bewust dat het mogelijk ook een uitvlucht zou zijn, en ook daar niet van zijn problemen af zou zijn.

Afgelopen zomer heeft mijn vader vaker zijn wens om een euthanasietraject besproken. Hij zag Portugal ook niet meer zitten, langzaam stukje bij beetje brokkelde heel zijn perspectief af. Hij heeft nooit echt concrete acties ondernomen, behalve dat hij het bespreekbaar heeft gemaakt, ook met zijn psychiater. Hij volgt momenteel een zware dagbehandeling-training en daarnaast nog diverse gesprekken met psychologen en psychiaters. Eigenlijk is deze therapie een soort laatste strohalm, verder heeft hij vrijwel alle trajecten en therapieen bekend binnen de GGZ en alternatieve therapie wel ondergaan.

Gister vertelde mijn vader mij dat hij vandaag een gesprek heeft omtrent een euthanasietraject/hulp bij zelfdoding. Dit viel me echt rauw op mijn dak, ik wist wel dat het speelde maar opeens in levende lijve horen dat de concrete plannen er zijn.. Dat doet ongelofelijk veel pijn.

Momenteel word ik tussen allerlei emoties heen en weer geschud, ik snap nu wat mensen bedoelen met een emotionele rollercoaster.. Enerzijds denk ik; ik wil mijn vader niet kwijt, ik kan niet omgaan met de dood, ik wil dat hij mij nog ziet trouwen, kinderen krijgen, bij mijn diplomauitreiking is etc etc.. anderzijds denk ik, hoe egoistisch is het van mij om iemand in leven te willen houden, die zelf niet meer wil? Moet ik hem dan weer naar de PAAZ brengen, terwijl ik weet dat dit een neverending story is, dat het over een paar maanden weer hetzelfde is? en trek ik dat dan? En als ik wil, praat ik mijn vader zo weer uit de put, dat is het probleem niet.. Ik investeer erin, hij volgt weer een therapie erbij, we gaan veel wandelen, hij voelt zich misschien even "iets" beter, maar doe ik daar wel goed aan? Hoeveel zin heeft het om dat te doen en wat kost het mijzelf? Anderzijds ben ik veel mensen al verloren in mijn leven en ik wil niet nog iemand verliezen..

en hoe pijnlijk is het, om je vader te horen zeggen, dat zijn enige toekomstperspectief in zijn leven een gesprek vandaag is om het erover te hebben wanneer het op houd?

Precies zo chaotisch als het omschreven staat is het nu in mijn hoofd.



Daarnaast weet ik dat euthanasietrajecten zeer ingewikkeld zijn, zelden echt worden uitgevoerd, hulp bij zelfdoding iets eerder, maar dan moet je ook maar een arts vinden die daar, na een lang traject, mee instemt. Dus als mijn vader niet het antwoord krijgt dat hij wil of het duurt hem te lang, zie ik het ook nog gebeuren dat hij er zelf een eind aan maakt. Het klinkt misschien bizar maar ergens ben ik al in zo'n soort acceptatiefase dat ik hem ga verliezen dat ik heb afgesproken dat wanneer hij er een eind aan maakt, hij mij eerst belt om afscheid te nemen. Dat hij nooit gaat zonder mij gesproken te hebben. Deze belofte hebben we gemaakt. Echter ben ik nu niet bang dat hij zichzelf iets aan zal doen, omdat hij nu een soort "perspectief" heeft dat het mogelijk ook op een humanere wijze kan gebeuren..

Tja, en wat ik er nu mee moet.. Ik weet het niet.. Afwachten? Ik steun hem waar ik kan maar trek dit zelf ook niet eeuwig meer..



Bedankt voor het lezen..

Liefs mij