Psyche
alle pijlers
Draak van een moeder
donderdag 29 september 2016 om 09:47
Ik heb een draak van een moeder. Ze is heel dominant, fel en geeft over alles haar nare mening. Als we samen zijn is ze me constant aan het afzeiken, er kan nooit iets positiefs af. Mijn haar is te donker (geverfd), en een hele waslijst aan dingen, eigenlijk ben ik gewoon niet goed genoeg (in haar ogen).
Laatst zaten we samen in de auto, ze heeft de hele weg geklaagd. Mijn auto stonk, ik reed niet goed, ze werd misselijk. Alles wat ik doe doe ik verkeerd en ze geeft haar ongezouten mening. Als ik er dan wat van zeg dan wordt ze boos.
Dit gaat mijn hele leven al zo waarschijnlijk voel ik me daarom ook zo slecht (over mezelf). Als kind heeft ze amper naar me omgekeken en zei ze bv dat een vriendinnetje van me veel leuker was.
Ze heeft ook hele nare streken uitgehaald. Mijn ex (toen nog mijn vriend) achter mijn rug om uitnodigen om te eten. Toen hij wel mijn ex was met hem (sex) smsen.
Ze hebben nu borderline bij me geconstateerd. Komt niet als een verrassing want dit gevoel heb ik zelf al jaren.
Wat wil ik hiermee, advies over hoe ik met haar om moet gaan denk ik....
Laatst zaten we samen in de auto, ze heeft de hele weg geklaagd. Mijn auto stonk, ik reed niet goed, ze werd misselijk. Alles wat ik doe doe ik verkeerd en ze geeft haar ongezouten mening. Als ik er dan wat van zeg dan wordt ze boos.
Dit gaat mijn hele leven al zo waarschijnlijk voel ik me daarom ook zo slecht (over mezelf). Als kind heeft ze amper naar me omgekeken en zei ze bv dat een vriendinnetje van me veel leuker was.
Ze heeft ook hele nare streken uitgehaald. Mijn ex (toen nog mijn vriend) achter mijn rug om uitnodigen om te eten. Toen hij wel mijn ex was met hem (sex) smsen.
Ze hebben nu borderline bij me geconstateerd. Komt niet als een verrassing want dit gevoel heb ik zelf al jaren.
Wat wil ik hiermee, advies over hoe ik met haar om moet gaan denk ik....
donderdag 29 september 2016 om 09:52
donderdag 29 september 2016 om 09:53
Hoe oud ben je? Woon je nog thuis?
Indien volwassen en uit huis, zou ik zoveel mogelijk met haar breken. Hooguit nog wat beleefdheden uitwisselen.
Een moeder die gaat sex smsen met een ex partner van jou deugt niet.
Als je zelf het al zo moeilijk hebt, omgeef je dan het liefst met mensen die goed voor je zijn.
Wat rot, sterkte
Indien volwassen en uit huis, zou ik zoveel mogelijk met haar breken. Hooguit nog wat beleefdheden uitwisselen.
Een moeder die gaat sex smsen met een ex partner van jou deugt niet.
Als je zelf het al zo moeilijk hebt, omgeef je dan het liefst met mensen die goed voor je zijn.
Wat rot, sterkte
donderdag 29 september 2016 om 09:54
Ik had ook een draak van een moeder. Ik heb gewoon de stekker uit het stop contact gehaald. Oftewel ik heb alle contact verbroken en voor mijzelf gekozen. Ik had geen keuze en ben sinds dien beter af.
Ik heb geen ander advies voor je. Ik ben echt nog wel van het praten etc... maar als ik er slechter van word en psychische mijzelf kwijt raak en het mij bemoeilijkt in mijn verdere leven ben ik heel radicaal.
Ik heb geen ander advies voor je. Ik ben echt nog wel van het praten etc... maar als ik er slechter van word en psychische mijzelf kwijt raak en het mij bemoeilijkt in mijn verdere leven ben ik heel radicaal.
donderdag 29 september 2016 om 09:56
donderdag 29 september 2016 om 10:04
Ik lees net je andere topic over single zijn en ik herken veel van wat je zegt. De band met mijn moeder is ook niet goed, en toen mijn vader overleed toen ik jong was, is 'ie nog verder bekoeld. Steun haal ik niet bij haar vandaan en ik heb altijd het gevoel een vangnet te missen.
Ik kan me heel erg goed voorstellen dat je je zo voelt zoals je in je andere topic omschrijft als dit ook een beetje bij zo is. Ik vermoed, als je mij loept, dat je inderdaad ziet dat ik ook wel eens een liefdesvedriet/hetgaatnietgoedmetme/hoekomikhierooituit-topic geopend heb, tegelijkertijd met een geenvangnet/mijnmoederisstom-topic. Die dingen gaan gewoon hand in hand, want als je relatie uit is, voel je je even extra alleen en dan is het fijn om je begrepen te voelen door iemand die er onvoorwaardelijk voor je is. Dat is bij vriendinnen toch gewoon anders dan bij je ouders.
Het contact verbreken heb ik heel vaak over nagedacht, maar heb ik (gelukkig) nooit gedaan. Je hebt tenslotte maar één moeder en minder alleen ga je er niet door voelen. Ook denk ik dat je, als je zo emotioneel bent, niet in de beste positie bent om zulke beslissingen te maken. Waar ik wel heel erg veel aan heb gehad, is actief hulp zoeken. Zo heb ik een reeks gesprekken gehad met een therapeute gespecialiseerd in jong ouder-verlies (in mijn geval), en met een loopbaancoach die achteraf een hele leven-coach bleek te zijn en heel waardevol is geweest. Ik leer mezelf kennen, weet wie ik ben (en niet wat mijn moeder me heeft verteld/bijgebracht), ben nu sterk genoeg om me niet emotioneel afhankelijk te laten zijn van mijn moeder en me niet te laten raken. En sterk genoeg om mijn eigen mannetje te staan en zelf een plek in te nemen.
Het advies van YellowDiamond vind ik een goede: parkeer je moeder even, en grijp alles aan om zelf sterker te worden. Vind uit wie je zelf bent en laat je eigenwaarde niet bepalen door je moeder. Dat is heel lastig, want die rol heeft ze evolutionair gezien wél. Ik dacht ook dat het niet kon, maar ik voel me zoveel beter dan pak 'm beet, een jaar geleden.
Als ik terugkijk, heb ik écht een zware tijd gehad, waarin ik me ook zo rot voelde. Maar het heeft me ook gedwongen om dingen te doen die ik anders niet had gedaan. Alleen op reis, een enorme worsteling met een liefde op werk, vriendschappen die afliepen en waar ik mee om moest gaan. En als ik nu terugkijk heb ik zoveel zelfvertrouwen opgebouwd door die dingen te overwinnen. Dus accepteer ook even dat het nu heel k*t is. Het brengt ook heel veel goede dingen. Je komt er wel!
Ik kan me heel erg goed voorstellen dat je je zo voelt zoals je in je andere topic omschrijft als dit ook een beetje bij zo is. Ik vermoed, als je mij loept, dat je inderdaad ziet dat ik ook wel eens een liefdesvedriet/hetgaatnietgoedmetme/hoekomikhierooituit-topic geopend heb, tegelijkertijd met een geenvangnet/mijnmoederisstom-topic. Die dingen gaan gewoon hand in hand, want als je relatie uit is, voel je je even extra alleen en dan is het fijn om je begrepen te voelen door iemand die er onvoorwaardelijk voor je is. Dat is bij vriendinnen toch gewoon anders dan bij je ouders.
Het contact verbreken heb ik heel vaak over nagedacht, maar heb ik (gelukkig) nooit gedaan. Je hebt tenslotte maar één moeder en minder alleen ga je er niet door voelen. Ook denk ik dat je, als je zo emotioneel bent, niet in de beste positie bent om zulke beslissingen te maken. Waar ik wel heel erg veel aan heb gehad, is actief hulp zoeken. Zo heb ik een reeks gesprekken gehad met een therapeute gespecialiseerd in jong ouder-verlies (in mijn geval), en met een loopbaancoach die achteraf een hele leven-coach bleek te zijn en heel waardevol is geweest. Ik leer mezelf kennen, weet wie ik ben (en niet wat mijn moeder me heeft verteld/bijgebracht), ben nu sterk genoeg om me niet emotioneel afhankelijk te laten zijn van mijn moeder en me niet te laten raken. En sterk genoeg om mijn eigen mannetje te staan en zelf een plek in te nemen.
Het advies van YellowDiamond vind ik een goede: parkeer je moeder even, en grijp alles aan om zelf sterker te worden. Vind uit wie je zelf bent en laat je eigenwaarde niet bepalen door je moeder. Dat is heel lastig, want die rol heeft ze evolutionair gezien wél. Ik dacht ook dat het niet kon, maar ik voel me zoveel beter dan pak 'm beet, een jaar geleden.
Als ik terugkijk, heb ik écht een zware tijd gehad, waarin ik me ook zo rot voelde. Maar het heeft me ook gedwongen om dingen te doen die ik anders niet had gedaan. Alleen op reis, een enorme worsteling met een liefde op werk, vriendschappen die afliepen en waar ik mee om moest gaan. En als ik nu terugkijk heb ik zoveel zelfvertrouwen opgebouwd door die dingen te overwinnen. Dus accepteer ook even dat het nu heel k*t is. Het brengt ook heel veel goede dingen. Je komt er wel!
donderdag 29 september 2016 om 10:04
Niet..
Iig veel minder dan je nu doet.
Deel vanaf nu zo min mogelijk met je moeder. Hou het contact zo zakelijk mogelijk, waardoor ze niet veel stof meer heeft om haar kritiek en negativiteit op te uiten. En uit ze toch kritiek, geeft direct je grens aan en leg het terug waar het hoort ( bij haar). Want jij zal het, wat je ook doet, toch nooit goed ( genoeg) doen. Laat het van je afglijden. Heb alleen contact met haar als jij dit wil, niet de frequentie waartoe zij jou dwingt.
Lees voor meer tips en achtergrond info het boek van iris koops, het verdwenen zelf.
Je moet gaan leren dat jij ook grenzen hebt, waar ze dan liggen ( ver weg waarschijnlijk want nooit geleerd), en deze gaan aangeven. Ben ik ook aan het leren en dat voelt heerlijk! Gaat een wereld voor je open. Ik heb nl ook zo n moeder, en na een lange tijd veel heftigheid ( omdat ik een grens trok) is ze nu wat aan het indimmen en begint ze eindelijk rekening te houden met mijn grenzen, omdat ze geen andere keus meer heeft.
Ik raad je ook aan hierbij hulp te zoeken, alleen zal dit enorm zwaar worden. Heb je broers zussen die hetzelfde ervaren? Partner die he steunt? Vrienden? En liefst ook een professional.
Veel succes!
Iig veel minder dan je nu doet.
Deel vanaf nu zo min mogelijk met je moeder. Hou het contact zo zakelijk mogelijk, waardoor ze niet veel stof meer heeft om haar kritiek en negativiteit op te uiten. En uit ze toch kritiek, geeft direct je grens aan en leg het terug waar het hoort ( bij haar). Want jij zal het, wat je ook doet, toch nooit goed ( genoeg) doen. Laat het van je afglijden. Heb alleen contact met haar als jij dit wil, niet de frequentie waartoe zij jou dwingt.
Lees voor meer tips en achtergrond info het boek van iris koops, het verdwenen zelf.
Je moet gaan leren dat jij ook grenzen hebt, waar ze dan liggen ( ver weg waarschijnlijk want nooit geleerd), en deze gaan aangeven. Ben ik ook aan het leren en dat voelt heerlijk! Gaat een wereld voor je open. Ik heb nl ook zo n moeder, en na een lange tijd veel heftigheid ( omdat ik een grens trok) is ze nu wat aan het indimmen en begint ze eindelijk rekening te houden met mijn grenzen, omdat ze geen andere keus meer heeft.
Ik raad je ook aan hierbij hulp te zoeken, alleen zal dit enorm zwaar worden. Heb je broers zussen die hetzelfde ervaren? Partner die he steunt? Vrienden? En liefst ook een professional.
Veel succes!
donderdag 29 september 2016 om 10:07
quote:juliadenders schreef op 29 september 2016 @ 10:04:
Niet..
Iig veel minder dan je nu doet.
Deel vanaf nu zo min mogelijk met je moeder. Hou het contact zo zakelijk mogelijk, waardoor ze niet veel stof meer heeft om haar kritiek en negativiteit op te uiten. En uit ze toch kritiek, geeft direct je grens aan en leg het terug waar het hoort ( bij haar). Want jij zal het, wat je ook doet, toch nooit goed ( genoeg) doen. Laat het van je afglijden. Heb alleen contact met haar als jij dit wil, niet de frequentie waartoe zij jou dwingt.
Lees voor meer tips en achtergrond info het boek van iris koops, het verdwenen zelf.
Je moet gaan leren dat jij ook grenzen hebt, waar ze dan liggen ( ver weg waarschijnlijk want nooit geleerd), en deze gaan aangeven. Ben ik ook aan het leren en dat voelt heerlijk! Gaat een wereld voor je open. Ik heb nl ook zo n moeder, en na een lange tijd veel heftigheid ( omdat ik een grens trok) is ze nu wat aan het indimmen en begint ze eindelijk rekening te houden met mijn grenzen, omdat ze geen andere keus meer heeft.
Ik raad je ook aan hierbij hulp te zoeken, alleen zal dit enorm zwaar worden. Heb je broers zussen die hetzelfde ervaren? Partner die he steunt? Vrienden? En liefst ook een professional.
Veel succes!
Dit!
Ga de hoofdrol in je eigen leven spelen. En maak van je moeder een figurant.
Niet..
Iig veel minder dan je nu doet.
Deel vanaf nu zo min mogelijk met je moeder. Hou het contact zo zakelijk mogelijk, waardoor ze niet veel stof meer heeft om haar kritiek en negativiteit op te uiten. En uit ze toch kritiek, geeft direct je grens aan en leg het terug waar het hoort ( bij haar). Want jij zal het, wat je ook doet, toch nooit goed ( genoeg) doen. Laat het van je afglijden. Heb alleen contact met haar als jij dit wil, niet de frequentie waartoe zij jou dwingt.
Lees voor meer tips en achtergrond info het boek van iris koops, het verdwenen zelf.
Je moet gaan leren dat jij ook grenzen hebt, waar ze dan liggen ( ver weg waarschijnlijk want nooit geleerd), en deze gaan aangeven. Ben ik ook aan het leren en dat voelt heerlijk! Gaat een wereld voor je open. Ik heb nl ook zo n moeder, en na een lange tijd veel heftigheid ( omdat ik een grens trok) is ze nu wat aan het indimmen en begint ze eindelijk rekening te houden met mijn grenzen, omdat ze geen andere keus meer heeft.
Ik raad je ook aan hierbij hulp te zoeken, alleen zal dit enorm zwaar worden. Heb je broers zussen die hetzelfde ervaren? Partner die he steunt? Vrienden? En liefst ook een professional.
Veel succes!
Dit!
Ga de hoofdrol in je eigen leven spelen. En maak van je moeder een figurant.
donderdag 29 september 2016 om 10:11
Dit is wel erg makkelijk praten.
Als je zo n moeder ( emotioneel gezien dus geen moeder) hebt dan mag je wel even klagen hoor. Is niet niets. Je hele basis is ontwricht. Want met zo n moeder heb je geen vijanden meer nodig, en heeft echt een grote invloed op je hele leven. En geldt echt niet dat je je daar vanaf je 18de overheen zet.
Wel ben ik het ermee eens dat ze er vanaf nu zelf aan moet gaan werken. Zodat ze geen slachtoffer van haar moeder blijft.
quote:Rhae schreef op 29 september 2016 @ 09:52:
Laat vooral die klaagzang achter je, je bent volwassen, je moeder is wie ze is. Dat gaat niet veranderen. Kijk waar jij invloed op hebt, verander dat. Je hebt je handen vol aan je eigen persoonlijkheid, werk daar aan, laat je moeder op afstand als dat beter werkt.
Als je zo n moeder ( emotioneel gezien dus geen moeder) hebt dan mag je wel even klagen hoor. Is niet niets. Je hele basis is ontwricht. Want met zo n moeder heb je geen vijanden meer nodig, en heeft echt een grote invloed op je hele leven. En geldt echt niet dat je je daar vanaf je 18de overheen zet.
Wel ben ik het ermee eens dat ze er vanaf nu zelf aan moet gaan werken. Zodat ze geen slachtoffer van haar moeder blijft.
quote:Rhae schreef op 29 september 2016 @ 09:52:
Laat vooral die klaagzang achter je, je bent volwassen, je moeder is wie ze is. Dat gaat niet veranderen. Kijk waar jij invloed op hebt, verander dat. Je hebt je handen vol aan je eigen persoonlijkheid, werk daar aan, laat je moeder op afstand als dat beter werkt.
donderdag 29 september 2016 om 10:14
dor een negatieve bron van ruis (lees draak van moeder) uit je leven te weren ga je voelen hoe het is om te leven zonder constant deze negativiteit in je leven die je omlaag haalt keer op keer. Het is slepende vretende energie, dit soort draakjes in je buurt.
Dus zet het contact op heel weinig, alleen zo kort als jij kan verdragen en dat kan heel goed zijn dat je een paar maanden even helemaal radiostilte wil. Kom voor jezelf op en geef aan, je bent aan het veranderen en voelen wat voor jou gezonde omgang en grenzen zijn en welke je niet meer wil. Niet de persoon, maar gedrag is wat je nu niet meer in je leven wil.
Zo verhoog je je levenskwaliteit en kan je voelen wat het is om al je energie voor jezelf te hebben en voor positieve zaken. Dan ben je er nog niet, want je hele systeem en persoonlijkheid is gewend aan deze emotionele mishandeling en negativiteit. Zonder dit ga je dit scherper voelen maar kan je ook leren om grenzen te gaan maken welk gedrag je nog wil en welke niet.
Daarnaast, omdat je weinig gewenning hebt gehad met leuke opbouwende luchtige vrolijke interacties, zul je dit dus moeten verwerven, in interactie met andere mensen. Oude patronen zullen om de hoek liggen wachtende, en ontmoetingen met mensen zullen kunnen vervallen in herhalingen van die oude patronen. Goed dat je therapie gaat volgen, om zo jezelf te ondersteunen een 'nieuwe taal'lees, nieuwe gezonde interacties aan te gaan! Succes met de koers naar een harmonieuze omgeving vol mensen die liever voor jou zijn!
Dus zet het contact op heel weinig, alleen zo kort als jij kan verdragen en dat kan heel goed zijn dat je een paar maanden even helemaal radiostilte wil. Kom voor jezelf op en geef aan, je bent aan het veranderen en voelen wat voor jou gezonde omgang en grenzen zijn en welke je niet meer wil. Niet de persoon, maar gedrag is wat je nu niet meer in je leven wil.
Zo verhoog je je levenskwaliteit en kan je voelen wat het is om al je energie voor jezelf te hebben en voor positieve zaken. Dan ben je er nog niet, want je hele systeem en persoonlijkheid is gewend aan deze emotionele mishandeling en negativiteit. Zonder dit ga je dit scherper voelen maar kan je ook leren om grenzen te gaan maken welk gedrag je nog wil en welke niet.
Daarnaast, omdat je weinig gewenning hebt gehad met leuke opbouwende luchtige vrolijke interacties, zul je dit dus moeten verwerven, in interactie met andere mensen. Oude patronen zullen om de hoek liggen wachtende, en ontmoetingen met mensen zullen kunnen vervallen in herhalingen van die oude patronen. Goed dat je therapie gaat volgen, om zo jezelf te ondersteunen een 'nieuwe taal'lees, nieuwe gezonde interacties aan te gaan! Succes met de koers naar een harmonieuze omgeving vol mensen die liever voor jou zijn!
donderdag 29 september 2016 om 10:25
Kijk eens of er bij jou in de buurt een KOPP (kinderen van ouders met psychiatrische problemen) groep voor volwassenen is. Opgroeien bij een ouder met Borderline is niet iets waar je zomaar even overheen stapt. Vooral als je nu in je volwassen leven zoveel problemen ervaart wel een aanrader ermee aan de slag te gaan.
donderdag 29 september 2016 om 11:20
quote:Maline schreef op 29 september 2016 @ 10:29:
Sorry, ik heb je op verkeerd gelezen: dacht dat bij je moeder borderline was vastgesteld.
Kan mobiel mijn bericht niet meer wijzigen.
To heeft zelf ook 2 kleine kinderen en strooit met uitspraken als "het leven heeft geen zin".
Hulp lijkt mij extreem noodzakelijk, maar TO slaat alle gegeven adviezen in haar vorige topics in de wind.
Sorry, ik heb je op verkeerd gelezen: dacht dat bij je moeder borderline was vastgesteld.
Kan mobiel mijn bericht niet meer wijzigen.
To heeft zelf ook 2 kleine kinderen en strooit met uitspraken als "het leven heeft geen zin".
Hulp lijkt mij extreem noodzakelijk, maar TO slaat alle gegeven adviezen in haar vorige topics in de wind.
donderdag 29 september 2016 om 12:23
Jemig, wat heftig..! Het lijkt me heel logisch dat jouw lage zelfbeeld hier vandaan komt. Nu is het dus zaak om jezelf te gaan "heropvoeden", oftewel jezelf gaan geven wat je moeder je niet gaf. Je bent nu inderdaad volwassen, maar zo voel je je waarschijnlijk nog niet. Ik herken het heel erg, ik voel me ook nog steeds dat kleine kind wat het nooit goed genoeg kan doen. Maar dat is echt niet gezond, en hoe erg het ook is geweest wat je moeder deed (meen ik echt), je kunt je niet achter haar blijven verschuilen. Wat ze gedaan heeft, heeft veel kapot gemaakt, daar is geen twijfel over mogelijk. Maar daar stopt het verhaal niet. Daar staat niet de punt.
Het is nu aan jou, het is jouw verantwoordelijkheid om de toekomst voor jezelf beter te maken en deze ellende te boven te komen.
Ik ga over een paar maanden beginnen met schematherapie, als ik jouw verhaal zo lees denk ik dat dat jou ook kan helpen.
Heel veel sterkte!
Het is nu aan jou, het is jouw verantwoordelijkheid om de toekomst voor jezelf beter te maken en deze ellende te boven te komen.
Ik ga over een paar maanden beginnen met schematherapie, als ik jouw verhaal zo lees denk ik dat dat jou ook kan helpen.
Heel veel sterkte!
Confidence is not; "I know they'll like me". Confidence is; "I'll be fine if they don't".
donderdag 29 september 2016 om 13:15
[quote]Rhae schreef op 29 september 2016 @ 09:56:
Oh god, ik loep.
Zou jij je niet moeten bezighouden hoe jij zelf niet een draak van een moeder wordt? Je hebt 2 kleine kinderen en je bent alleen maar bezig met navelstaren. Werk aan je problemen, zorg voor je kinderen, anders praten zij later over jou zoals jij over je moeder.[/quote]
+100
To, lees aub bovenstaande nog eens goed....
Oh god, ik loep.
Zou jij je niet moeten bezighouden hoe jij zelf niet een draak van een moeder wordt? Je hebt 2 kleine kinderen en je bent alleen maar bezig met navelstaren. Werk aan je problemen, zorg voor je kinderen, anders praten zij later over jou zoals jij over je moeder.[/quote]
+100
To, lees aub bovenstaande nog eens goed....
donderdag 29 september 2016 om 14:16
Dat ze je haar te donker geverfd vindt komt misschien omdat ze het er deprimerend uit vind zien, dit heb ik wel vaker gezien bij mensen die in een depressie zitten, alleen zie jij dit waarschijnlijk anders. Dat je moeder vind dat jouw auto stinkt, tja dat kan, en zou het kunnen dat ze daarin gelijk heeft of merk je dat zelf soms niet? Je geeft aan borderline te hebben dus er is wel wat aan de hand, misschien zoek je alles buiten jezelf omdat je niet inziet wat er misgaat . Krijg je hulp van de juiste instanties?
~Energy flows where attention goes~
donderdag 29 september 2016 om 14:26
quote:Dragisa schreef op 29 september 2016 @ 11:20:
[...]
To heeft zelf ook 2 kleine kinderen en strooit met uitspraken als "het leven heeft geen zin".
Hulp lijkt mij extreem noodzakelijk, maar TO slaat alle gegeven adviezen in haar vorige topics in de wind.
Huh?? Waar heb jij het over.
Ik heb hulp hoor en ga in dagbehandeling.
[...]
To heeft zelf ook 2 kleine kinderen en strooit met uitspraken als "het leven heeft geen zin".
Hulp lijkt mij extreem noodzakelijk, maar TO slaat alle gegeven adviezen in haar vorige topics in de wind.
Huh?? Waar heb jij het over.
Ik heb hulp hoor en ga in dagbehandeling.
donderdag 29 september 2016 om 14:30
quote:zoethoudertje schreef op 29 september 2016 @ 14:16:
Dat ze je haar te donker geverfd vindt komt misschien omdat ze het er deprimerend uit vind zien, dit heb ik wel vaker gezien bij mensen die in een depressie zitten, alleen zie jij dit waarschijnlijk anders. Dat je moeder vind dat jouw auto stinkt, tja dat kan, en zou het kunnen dat ze daarin gelijk heeft of merk je dat zelf soms niet? Je geeft aan borderline te hebben dus er is wel wat aan de hand, misschien zoek je alles buiten jezelf omdat je niet inziet wat er misgaat . Krijg je hulp van de juiste instanties?
Daar gaat het allemaal niet om. Ze hoeft niet constant commentaar op mij te leveren. Wat het ook is, dat bedoel ik te zeggen.
Mijn haar is gewoon middenbruin, niet pikzwart ofzo. Niet dat daar wat mis mee is. Dat heb ik ooit ook weleens gehad net als blond. Het gaat erom dat ze weer eens wat negatiefs moet zeggen. Ik vraag er toch niet om??
Ik heb net een andere auto en daar heeft blijkbaar weleens iemand in gerookt. Ik zelf niet want ik rook niet. Dat ze dat vindt stinken oke. Maar moet ze het weer noemen, zoals alles altijd. Er komt dan zo'n nare sfeer door.
Dat ze je haar te donker geverfd vindt komt misschien omdat ze het er deprimerend uit vind zien, dit heb ik wel vaker gezien bij mensen die in een depressie zitten, alleen zie jij dit waarschijnlijk anders. Dat je moeder vind dat jouw auto stinkt, tja dat kan, en zou het kunnen dat ze daarin gelijk heeft of merk je dat zelf soms niet? Je geeft aan borderline te hebben dus er is wel wat aan de hand, misschien zoek je alles buiten jezelf omdat je niet inziet wat er misgaat . Krijg je hulp van de juiste instanties?
Daar gaat het allemaal niet om. Ze hoeft niet constant commentaar op mij te leveren. Wat het ook is, dat bedoel ik te zeggen.
Mijn haar is gewoon middenbruin, niet pikzwart ofzo. Niet dat daar wat mis mee is. Dat heb ik ooit ook weleens gehad net als blond. Het gaat erom dat ze weer eens wat negatiefs moet zeggen. Ik vraag er toch niet om??
Ik heb net een andere auto en daar heeft blijkbaar weleens iemand in gerookt. Ik zelf niet want ik rook niet. Dat ze dat vindt stinken oke. Maar moet ze het weer noemen, zoals alles altijd. Er komt dan zo'n nare sfeer door.
donderdag 29 september 2016 om 14:56
Laatst zaten we samen in de auto, ze heeft de hele weg geklaagd. Mijn auto stonk, ik reed niet goed, ze werd misselijk. Alles wat ik doe doe ik verkeerd en ze geeft haar ongezouten mening. Als ik er dan wat van zeg dan wordt ze boos.
Weet je wat je dan moet doen. De auto aan de kant zetten en haar de keuze geven. Of je houdt op met je gezeur en je mag verder meerijden, of je stapt uit en je loopt lekker naar huis/afspraak toe.
Laat niet zo over je heen lopen en wees gewoon kort en consequent. Geen gezeik en anders stap je maar uit / stap ik op / kan je je jas aan doen en vertrekken / etc / etc.
Weet je wat je dan moet doen. De auto aan de kant zetten en haar de keuze geven. Of je houdt op met je gezeur en je mag verder meerijden, of je stapt uit en je loopt lekker naar huis/afspraak toe.
Laat niet zo over je heen lopen en wees gewoon kort en consequent. Geen gezeik en anders stap je maar uit / stap ik op / kan je je jas aan doen en vertrekken / etc / etc.
donderdag 29 september 2016 om 15:20
Jij leest het echt vanuit je eigen referentiekader wat me blij stemt want gelukkig kan jij je gewoon echt niet voorstellen hoe gemeen zo n moeder is. Waarschijnlijk speelt dit al van jongs af aan, klopt dat to?
En het zijn niet alleen de letterlijke uitspraken maar ook het onderhuidse wat er speelt. Dit ziet de buitenwereld vaak niet maar voelt het kind wel.
To, als ik het verkeerd zie moet je het zeggen hoor.
Maar ik weet wel dat mensen niet het niet hebben meegemaakt het zich gewoon niet kunnen voorstellen.
To, ga je het boek lezen wat ik je tipte?
En ga je goede hulp zoeken ( in het boek kan je ook goede therapeuten vinden die hierin gespecialiseerd zijn).
Je moet hier nu echt aan gaan werken, dat ben je ook echt verplicht aan he kinderen. Want voordat je het in de gaten hebt geef je dit door aan he kinderen. Gaat vaak generatie op generatie en het stopt nu bij jou:).
quote]zoethoudertje schreef op 29 september 2016 @ 14:16:
Dat ze je haar te donker geverfd vindt komt misschien omdat ze het er deprimerend uit vind zien, dit heb ik wel vaker gezien bij mensen die in een depressie zitten, alleen zie jij dit waarschijnlijk anders. Dat je moeder vind dat jouw auto stinkt, tja dat kan, en zou het kunnen dat ze daarin gelijk heeft of merk je dat zelf soms niet? Je geeft aan borderline te hebben dus er is wel wat aan de hand, misschien zoek je alles buiten jezelf omdat je niet inziet wat er misgaat . Krijg je hulp van de juiste instanties?[/quote]
En het zijn niet alleen de letterlijke uitspraken maar ook het onderhuidse wat er speelt. Dit ziet de buitenwereld vaak niet maar voelt het kind wel.
To, als ik het verkeerd zie moet je het zeggen hoor.
Maar ik weet wel dat mensen niet het niet hebben meegemaakt het zich gewoon niet kunnen voorstellen.
To, ga je het boek lezen wat ik je tipte?
En ga je goede hulp zoeken ( in het boek kan je ook goede therapeuten vinden die hierin gespecialiseerd zijn).
Je moet hier nu echt aan gaan werken, dat ben je ook echt verplicht aan he kinderen. Want voordat je het in de gaten hebt geef je dit door aan he kinderen. Gaat vaak generatie op generatie en het stopt nu bij jou:).
quote]zoethoudertje schreef op 29 september 2016 @ 14:16:
Dat ze je haar te donker geverfd vindt komt misschien omdat ze het er deprimerend uit vind zien, dit heb ik wel vaker gezien bij mensen die in een depressie zitten, alleen zie jij dit waarschijnlijk anders. Dat je moeder vind dat jouw auto stinkt, tja dat kan, en zou het kunnen dat ze daarin gelijk heeft of merk je dat zelf soms niet? Je geeft aan borderline te hebben dus er is wel wat aan de hand, misschien zoek je alles buiten jezelf omdat je niet inziet wat er misgaat . Krijg je hulp van de juiste instanties?[/quote]
donderdag 29 september 2016 om 17:30
