Psyche
alle pijlers
Is dit normaal?
zaterdag 1 oktober 2016 om 01:42
Hallo
Ik ben hier nieuw, al een tijdje lees ik hier berichten met veel interesse. Alvast excusses voor de spelling fouten in heb dislextie.
Rare titel weet ik. Ten eerst het is niet een serieus situatie maar wil graag weten hoe andere mensen hier naar kijken.
Een tijd terug heb ik een depressie gehad na het overlijden van mijn moeder. Dit was nog tijdens mijn studie. Nu ben ik net over mijn depressie "heen" en heb mijn studie afgerond. Nu zit ik dus in de bijstand tot dat ik werk vinden. Ik hoor veel slechte dingen over de bijstand (spookverhalen). Waardoor ik helemaal gestrest raak en het niet kan afschrudden. Dit onderbuik gevoel kan soms lang mee gaan tot dat ik heb met iemand besproken heb.
Nu vind een vriendin dat ik weer aan de medicatie moet omdat ze het raar vind dat ik pas van die gevoelens af kan komen als ik het met iemand besproken heb.
Nu spreek ik niet regelmatig mensen(die ik goed ken) omdat in graag op mezelf ben. De gevoelens kunnen soms intens worden omdat ik het niet uit mijn systheem kan krijgen. Heeft mijn vriendin gelijk of hebben andere mensen hier soms ook problemen mee?
Ik ben hier nieuw, al een tijdje lees ik hier berichten met veel interesse. Alvast excusses voor de spelling fouten in heb dislextie.
Rare titel weet ik. Ten eerst het is niet een serieus situatie maar wil graag weten hoe andere mensen hier naar kijken.
Een tijd terug heb ik een depressie gehad na het overlijden van mijn moeder. Dit was nog tijdens mijn studie. Nu ben ik net over mijn depressie "heen" en heb mijn studie afgerond. Nu zit ik dus in de bijstand tot dat ik werk vinden. Ik hoor veel slechte dingen over de bijstand (spookverhalen). Waardoor ik helemaal gestrest raak en het niet kan afschrudden. Dit onderbuik gevoel kan soms lang mee gaan tot dat ik heb met iemand besproken heb.
Nu vind een vriendin dat ik weer aan de medicatie moet omdat ze het raar vind dat ik pas van die gevoelens af kan komen als ik het met iemand besproken heb.
Nu spreek ik niet regelmatig mensen(die ik goed ken) omdat in graag op mezelf ben. De gevoelens kunnen soms intens worden omdat ik het niet uit mijn systheem kan krijgen. Heeft mijn vriendin gelijk of hebben andere mensen hier soms ook problemen mee?
zaterdag 1 oktober 2016 om 01:52
Als eerste, mensen met dyslexie kunnen juist dat woord wel correct schrijven.......
Welke studie heb je gedaan?
Sta je nog onder behandeling van een psycholoog/psychiater? Want het is wel handig om die dan opnieuw te benaderen als dat niet zo is.
Medicatie kan ter ondersteuning wel de scherpe kantjes eraf halen. Maar het is meer ter ondersteuning dan dat het je probleem oplost. Waarvoor zou je medicatie willen? Voor de depressie of voor de angst?
Waar ben je nu bang voor? Welke horror verhalen heb je gehoord en waarom trek jij je dit aan? Voor nu loopt het prima ga ik vanuit omdat je het over verhalen hebt en niet uit ervaring vertelt.
Welke studie heb je gedaan?
Sta je nog onder behandeling van een psycholoog/psychiater? Want het is wel handig om die dan opnieuw te benaderen als dat niet zo is.
Medicatie kan ter ondersteuning wel de scherpe kantjes eraf halen. Maar het is meer ter ondersteuning dan dat het je probleem oplost. Waarvoor zou je medicatie willen? Voor de depressie of voor de angst?
Waar ben je nu bang voor? Welke horror verhalen heb je gehoord en waarom trek jij je dit aan? Voor nu loopt het prima ga ik vanuit omdat je het over verhalen hebt en niet uit ervaring vertelt.
Kia aka brandhout voor de hel, aangenaam.
zaterdag 1 oktober 2016 om 02:55
zaterdag 1 oktober 2016 om 04:16
Het is juist heel normaal dat je van lastige gevoelens afkomt als je daar met iemand over praat. Dat is de gewone, gezonde manier. Het is juist abnormaal om pillen te gaan slikken om van gevoelens af te komen, tenzij praten niet helpt en/of ze heel, heel heftig zijn. En nee, ik ben helemaal niet tegen pillen, slik ze zelf ook. De juiste volgorde is dus: praten met een vriend of familielid, praten met een therapeut, pillen. Je vriendin zit er dus heel erg naast.
It is no measure of health to be well-adjusted to a sick society.
Krishnamurti
Krishnamurti
zaterdag 1 oktober 2016 om 06:42
Ik word nog in de gaten gehouden door een psychiater. Ik spreek haar nu over de 3 maanden (soms langer). Ik ben zelf gestopt met de medicatie omdat ik ze uiteindelijk zo vaak begon te vergeten dat ik ze net zo haard niet kon nemen. Het was al de bedoeling dat ik met mijn medicatie zou stoppen omdat het zo goed ging. Ik heb het alleen 3 maanden eerder gedaan. Ik neem nu al bijna 4 maanden geen medicatie.
Dit heb ik ook vermeld aan mijn psychiater, en die zei we zullen zien hoe ik ben over 3 maanden. Dit is ook waarom ik twijfel aan mijn eigen gedrag. Omdat ik niet wil terug vallen en omdat ik niet meer kan inschraten wat nomaal is. Omdat ik eenling ben heb ik een goede vriendin waar ik veel mee bespreek. Zij zelf is manische depressief en ik niet.
De medicatie was voor mijn depressie, niet voor angsten. Ik kreeg een workshop om tegen mijn innerlijke criticus te praten. Dat is alweer 2 jaar geleden.
Ik heb de studie HBO communiatie en multimedie design gedaan, Ik mag mezelf nu een interaction designer noemen.
De spookverhalen ging voornamelijk over dwangarbeid. Dat je als tegenprestatie voor je uitkering aan de lopendeband moet werken. Hoewel sommige geen sprookjes zijn. Zijn het verhalen van mensen die al die erg "tegen werken". Ik weet nu bijvoorbeeld dat als je vrijwilligers werk doet de gemeente geen tegenprestatie kan/mag vragen. Het system dat is opgezet is nog nieuw en de regels werken nog niet helemaal goed.
De gevoelens die ik heb zijn geen angens aanvallen. Het is meer een drukkent gevoel dat ik geen backup plan heb waarin in vertrouwen heb. Maar zodra ik heb besproken heb. Of mensen zeggen tegen mij dat het allemaal wel mee valt. Is het als sneeuw voor de zon verdwenen
Dit heb ik ook vermeld aan mijn psychiater, en die zei we zullen zien hoe ik ben over 3 maanden. Dit is ook waarom ik twijfel aan mijn eigen gedrag. Omdat ik niet wil terug vallen en omdat ik niet meer kan inschraten wat nomaal is. Omdat ik eenling ben heb ik een goede vriendin waar ik veel mee bespreek. Zij zelf is manische depressief en ik niet.
De medicatie was voor mijn depressie, niet voor angsten. Ik kreeg een workshop om tegen mijn innerlijke criticus te praten. Dat is alweer 2 jaar geleden.
Ik heb de studie HBO communiatie en multimedie design gedaan, Ik mag mezelf nu een interaction designer noemen.
De spookverhalen ging voornamelijk over dwangarbeid. Dat je als tegenprestatie voor je uitkering aan de lopendeband moet werken. Hoewel sommige geen sprookjes zijn. Zijn het verhalen van mensen die al die erg "tegen werken". Ik weet nu bijvoorbeeld dat als je vrijwilligers werk doet de gemeente geen tegenprestatie kan/mag vragen. Het system dat is opgezet is nog nieuw en de regels werken nog niet helemaal goed.
De gevoelens die ik heb zijn geen angens aanvallen. Het is meer een drukkent gevoel dat ik geen backup plan heb waarin in vertrouwen heb. Maar zodra ik heb besproken heb. Of mensen zeggen tegen mij dat het allemaal wel mee valt. Is het als sneeuw voor de zon verdwenen
zaterdag 1 oktober 2016 om 07:29
Praat je ook met een psycholoog of coach?
Dit zou ik wel gaan doen.
Bij een depressie is het belangrijk, tenminste dat is mij verteld en heeft mij geholpen, om een sociaal vangnet te creëren.
Dus om een aantal goede sociale contacten te hebben. Om dingen van het leven mee te bespreken, wat dus juist erg normaal is!
Ook is al je zorgen en alles waar je meezit uitspreken juist nodig om een depressie te voorkomen, anders krop je emoties op.
Als je weinig van je af kunt kletsen bij vriendinnen of familie of zei dit 'raar' vinden, wat het dus absoluut niet is, doe dit dan bij een professional. En bouw met behulp van diegene je sociaal netwerk uit. Ze kan tips geven.
Om de 3 maanden met iemand praten, die ook nog alleen over de medicijnen gaat toch?, vind ik erg weinig.
Geen zorgen maken over de bijstand. Als het zover is, tegenprestatie, dan nodigen ze je uit en gaan ze eerst een gesprekje doen, wie ben jij, wat kun je, je kunt dan ook aangeven dat net uit een depressie komt en dat je zeker wilt werken of vrijwilligerswerk wilt doen, maar of dit rustig en in overleg kan worden opgebouwd?
Zoiets.
Komt goed
Dit zou ik wel gaan doen.
Bij een depressie is het belangrijk, tenminste dat is mij verteld en heeft mij geholpen, om een sociaal vangnet te creëren.
Dus om een aantal goede sociale contacten te hebben. Om dingen van het leven mee te bespreken, wat dus juist erg normaal is!
Ook is al je zorgen en alles waar je meezit uitspreken juist nodig om een depressie te voorkomen, anders krop je emoties op.
Als je weinig van je af kunt kletsen bij vriendinnen of familie of zei dit 'raar' vinden, wat het dus absoluut niet is, doe dit dan bij een professional. En bouw met behulp van diegene je sociaal netwerk uit. Ze kan tips geven.
Om de 3 maanden met iemand praten, die ook nog alleen over de medicijnen gaat toch?, vind ik erg weinig.
Geen zorgen maken over de bijstand. Als het zover is, tegenprestatie, dan nodigen ze je uit en gaan ze eerst een gesprekje doen, wie ben jij, wat kun je, je kunt dan ook aangeven dat net uit een depressie komt en dat je zeker wilt werken of vrijwilligerswerk wilt doen, maar of dit rustig en in overleg kan worden opgebouwd?
Zoiets.
Komt goed
zaterdag 1 oktober 2016 om 07:38
quote:-Kia-Ora- schreef op 01 oktober 2016 @ 01:52:
Als eerste, mensen met dyslexie kunnen juist dat woord wel schrijven.......
Dat is echt niet waar;
Waar andere mensen trucjes qua hoe je iets schrijft kunnen onthouden, lukt dat bij iemand met dyslexie juist niet.
Het is voor hun elke keer opnieuw een raadsel hoe je iets schrijft.
Als eerste, mensen met dyslexie kunnen juist dat woord wel schrijven.......
Dat is echt niet waar;
Waar andere mensen trucjes qua hoe je iets schrijft kunnen onthouden, lukt dat bij iemand met dyslexie juist niet.
Het is voor hun elke keer opnieuw een raadsel hoe je iets schrijft.
zaterdag 1 oktober 2016 om 07:48
Het is vrij normaal dat je van je rotgevoel af komt door met iemand te praten. Daarom zeggen ze ook dat je je belastbaarheid vergroot als je meer vrienden en bekenden hebt. Ik denk dat je jezelf helpt door wat meer de mensen op te zoeken en wat meer te praten. Dan bedoel ik niet meteen goede vrienden, ook wat oppervlakkiger contacten kunnen zorgen dat je zaken anders gaat zien.
Verder vind ik dat jouw vriendin geen uitspraken moet doen over jouw medicatie. Ze is geen arts. Als ze zich zorgen maakt, kan ze hoogstens erop aandringen dat je een afspraak met je psychiater maakt.
Wat heel goed helpt om de stress af te schudden is bewegen. Wandelen, roeien, yoga, er is vast iets wat je leuk vindt. Het helpt enorm als je je eigen lichaam kunt zien als een wijze vriend, die altijd met je meeloopt. In plaats van als een lastig ding met pijntjes en kwaaltjes.
Verder vind ik dat jouw vriendin geen uitspraken moet doen over jouw medicatie. Ze is geen arts. Als ze zich zorgen maakt, kan ze hoogstens erop aandringen dat je een afspraak met je psychiater maakt.
Wat heel goed helpt om de stress af te schudden is bewegen. Wandelen, roeien, yoga, er is vast iets wat je leuk vindt. Het helpt enorm als je je eigen lichaam kunt zien als een wijze vriend, die altijd met je meeloopt. In plaats van als een lastig ding met pijntjes en kwaaltjes.
zaterdag 1 oktober 2016 om 08:35
De reden dat vrouwen veel praten is omdat wij weten dat als je uit waar je mee zit het probleem al kleiner wordt dus wat jij doet is heel normaal. Je eerste baan, de bijstand, allemaal nieuwe dingen en op weg naar de toekomst, geloof me, iedereen vindt dat spannend. Wat mag je verwachten, waar moet je op letten, met welke baan moet je genoegen nemen en welk salaris. Als jij je eerste baan hebt wordt het nog spannender want dan wil je goed je best doen, je moet leren omgaan met collega's, kortom, heel normaal dat je piekert in deze fase van je leven. Het komt echt goed en geniet ervan.
zaterdag 1 oktober 2016 om 09:43
quote:-Kia-Ora- schreef op 01 oktober 2016 @ 01:52:
Als eerste, mensen met dyslexie kunnen juist dat woord wel correct schrijven.......
Zo, oordeel jij even. Doe je dit in het echt ook?
TO, goed dat je van de medicatie af bent. Jij had een depressie door een situatie en jouw vriendin is manisch depressief. Ik snap haar redenatie wel wat betreft de medicatie. Alleen jouw depressie is situatie gebonden en je komt hier nu uit. Jouw vriendin heeft episodes van een depressie of manie en dan is medicatie zinvol. Bij jou ligt dat anders.
Bespreek het sowieso met je psychiater, hij weet de beste route. Ik zou zeggen, laat die medicatie achterwege. Het is heel normaal dat je wilt praten als je je rot voelt en dat gevoelens dan zakken. Iemand anders kan helpen relativeren.
Als eerste, mensen met dyslexie kunnen juist dat woord wel correct schrijven.......
Zo, oordeel jij even. Doe je dit in het echt ook?
TO, goed dat je van de medicatie af bent. Jij had een depressie door een situatie en jouw vriendin is manisch depressief. Ik snap haar redenatie wel wat betreft de medicatie. Alleen jouw depressie is situatie gebonden en je komt hier nu uit. Jouw vriendin heeft episodes van een depressie of manie en dan is medicatie zinvol. Bij jou ligt dat anders.
Bespreek het sowieso met je psychiater, hij weet de beste route. Ik zou zeggen, laat die medicatie achterwege. Het is heel normaal dat je wilt praten als je je rot voelt en dat gevoelens dan zakken. Iemand anders kan helpen relativeren.
zaterdag 1 oktober 2016 om 11:05
Heel normaal dat je je beter voelt wanneer je je zorgen en twijfels met iemand kan delen en absoluut geen reden om aan de medicatie te gaan.
Je vriendin heeft in zo verre gelijk dat de meeste mensen een negatieve gedachte niet helemaal op hol laten slaan.
Dus veel mensen die in de bijstand zitten zullen best wel eens denken ojee als de gemeente mij maar niet gedwongen een of ander rotklusje laat doen met behoud van uitkering. De meeste mensen zullen zich ook erg ongelukkig voelen bij diegedachte.
Maar de meeste mensen zijn dan ook in staat om te denken ach nou ja zo ver is het nog niet. Wordt ik uitgenodigd voor en gesprek dan kan ik altijd nog aangeven dat ik liever ander vrijwilligerswerk doe.
Kan jij die gedachte niet van je afzetten. Blijf je malen en slaap je er s nachts niet meer van en ben je er bijna van overtuigt dat je volgende week inderdaad aan de lopende band stast dan is het inderdaad tijd om aan de bel te trekken. Dan gaat het niet goed met je.
Maar dan nog hoeft dit niet te betekenen dat je aan de medicijnen moet.
Het betekent wel dat het nuttig kan zijn je netwerk te vergroten want zoals je al gemerkt heb voel je je veel beter als je dingen met een ande r kan delen.
Dat is dan weer heel normaal.
Je vriendin heeft in zo verre gelijk dat de meeste mensen een negatieve gedachte niet helemaal op hol laten slaan.
Dus veel mensen die in de bijstand zitten zullen best wel eens denken ojee als de gemeente mij maar niet gedwongen een of ander rotklusje laat doen met behoud van uitkering. De meeste mensen zullen zich ook erg ongelukkig voelen bij diegedachte.
Maar de meeste mensen zijn dan ook in staat om te denken ach nou ja zo ver is het nog niet. Wordt ik uitgenodigd voor en gesprek dan kan ik altijd nog aangeven dat ik liever ander vrijwilligerswerk doe.
Kan jij die gedachte niet van je afzetten. Blijf je malen en slaap je er s nachts niet meer van en ben je er bijna van overtuigt dat je volgende week inderdaad aan de lopende band stast dan is het inderdaad tijd om aan de bel te trekken. Dan gaat het niet goed met je.
Maar dan nog hoeft dit niet te betekenen dat je aan de medicijnen moet.
Het betekent wel dat het nuttig kan zijn je netwerk te vergroten want zoals je al gemerkt heb voel je je veel beter als je dingen met een ande r kan delen.
Dat is dan weer heel normaal.
zaterdag 1 oktober 2016 om 13:20
quote:-Kia-Ora- schreef op 01 oktober 2016 @ 01:52:
Als eerste, mensen met dyslexie kunnen juist dat woord wel correct schrijven.......
@TS: Aan de medicatie gaan omdat je pas van die vervelende gevoelens afkomt als je dit met iemand besproken hebt, lijkt me niet nodig hoor.
Ik zou ook gestrest raken als ik in de bijstand zou zitten. En vaak helpt het mij dan ook om er goed over te praten met iemand. Lijkt mij heel 'normaal'. Als je pas van dat onderbuik gevoel af komt als je het met iemand besproken hebt, zou je eerder met iemand kunnen gaan praten. Dus er niet te lang mee rondlopen.
Beperken die gevoelens je ook in je dagelijks functioneren?
Als eerste, mensen met dyslexie kunnen juist dat woord wel correct schrijven.......
@TS: Aan de medicatie gaan omdat je pas van die vervelende gevoelens afkomt als je dit met iemand besproken hebt, lijkt me niet nodig hoor.
Ik zou ook gestrest raken als ik in de bijstand zou zitten. En vaak helpt het mij dan ook om er goed over te praten met iemand. Lijkt mij heel 'normaal'. Als je pas van dat onderbuik gevoel af komt als je het met iemand besproken hebt, zou je eerder met iemand kunnen gaan praten. Dus er niet te lang mee rondlopen.
Beperken die gevoelens je ook in je dagelijks functioneren?
