Psyche
alle pijlers
Leven met borderline
dinsdag 11 oktober 2016 om 16:12
Ik zou graag ervaringen horen van mensen met borderline. Wat doe je eraan, hoe leef je ermee?
Ik heb zelf dus borderline voor zolang ik weet. Ik voelde me altijd al anders, voel alles heel heftig, reageer anders op dingen, kan nog wel even doorgaan.
Therapie, dagbehandeling zal binnenkort starten en ik wil boeken erover gaan lezen. Ik vind het zelf moeilijk om ermee te leven. Het gevoel van leegte en ontevredenheid.
Ik zou daarom ook graag van lotgenoten horen hoe jullie het doen.
Ik heb zelf dus borderline voor zolang ik weet. Ik voelde me altijd al anders, voel alles heel heftig, reageer anders op dingen, kan nog wel even doorgaan.
Therapie, dagbehandeling zal binnenkort starten en ik wil boeken erover gaan lezen. Ik vind het zelf moeilijk om ermee te leven. Het gevoel van leegte en ontevredenheid.
Ik zou daarom ook graag van lotgenoten horen hoe jullie het doen.
dinsdag 18 oktober 2016 om 16:56
Singegirl, daar ben ik me nu van bewust, dat er verschil is. Waarschijnlijk is het de mensen hun bedoeling ook niet, anderen te kwetsen, als er geen ruimte meer is om andermans emoties te overwegen. I'm learning. Ik wil haar graag weer zien namelijk, al heeft ze me gekwetst, ik kan wel relativeren. De boosheid zakt naarmate ik er meer van ga begrijpen. Ik hou nog steeds van haar, hoe kan ik ook anders, ze is mijn zus en da's voor het leven. Maar een vriendin, had me nooit meer hoeven bellen na zo'n actie. Sociaal onhandig, is ook genoemd, dat was ze vroeger idd ook al. Wel fijn dat jullie me wat meer uitleggen hoor, bedankt.
dinsdag 18 oktober 2016 om 17:16
quote:Singlegirlx schreef op 18 oktober 2016 @ 12:19:
[...]
Die arme kinderen zijn wel mijn/onze kinderen en ik ben dus hun moeder.
Omdat ik BPS heb moet ik, volgens jou, maar ergens alleen zitten verpieteren en geen leven hebben zodat mijn kinderen hun moeder niet meer zien?
Man man man wat ben je toch ook een dramaqueen.!
Nee je hoeft niet alleen ergens te zitten verpieteren en tussen je kinderen niet meer zien en de schade van jouw borderlinegedrag voor je kinderen zo beperkt mogelijk houden zit nog een heel grijs gebied.
Maar goed de schade voor je kinderen zo beperkt mogelijk houden daar zit ook een verantwoordelijkheid van je ex/vriend want als jij het niet kan zal hij het moeten doen.
[...]
Die arme kinderen zijn wel mijn/onze kinderen en ik ben dus hun moeder.
Omdat ik BPS heb moet ik, volgens jou, maar ergens alleen zitten verpieteren en geen leven hebben zodat mijn kinderen hun moeder niet meer zien?
Man man man wat ben je toch ook een dramaqueen.!
Nee je hoeft niet alleen ergens te zitten verpieteren en tussen je kinderen niet meer zien en de schade van jouw borderlinegedrag voor je kinderen zo beperkt mogelijk houden zit nog een heel grijs gebied.
Maar goed de schade voor je kinderen zo beperkt mogelijk houden daar zit ook een verantwoordelijkheid van je ex/vriend want als jij het niet kan zal hij het moeten doen.
dinsdag 18 oktober 2016 om 17:20
quote:Ameliaaa schreef op 18 oktober 2016 @ 16:56:
Singegirl, daar ben ik me nu van bewust, dat er verschil is. Waarschijnlijk is het de mensen hun bedoeling ook niet, anderen te kwetsen, als er geen ruimte meer is om andermans emoties te overwegen. I'm learning. Ik wil haar graag weer zien namelijk, al heeft ze me gekwetst, ik kan wel relativeren. De boosheid zakt naarmate ik er meer van ga begrijpen. Ik hou nog steeds van haar, hoe kan ik ook anders, ze is mijn zus en da's voor het leven. Maar een vriendin, had me nooit meer hoeven bellen na zo'n actie. Sociaal onhandig, is ook genoemd, dat was ze vroeger idd ook al. Wel fijn dat jullie me wat meer uitleggen hoor, bedankt.Ik denk ook niet dat ze dat bewust doen maar dat ze simpelweg de impact van hun gedrag op andere mensen niet kunnen begrijpen.
Singegirl, daar ben ik me nu van bewust, dat er verschil is. Waarschijnlijk is het de mensen hun bedoeling ook niet, anderen te kwetsen, als er geen ruimte meer is om andermans emoties te overwegen. I'm learning. Ik wil haar graag weer zien namelijk, al heeft ze me gekwetst, ik kan wel relativeren. De boosheid zakt naarmate ik er meer van ga begrijpen. Ik hou nog steeds van haar, hoe kan ik ook anders, ze is mijn zus en da's voor het leven. Maar een vriendin, had me nooit meer hoeven bellen na zo'n actie. Sociaal onhandig, is ook genoemd, dat was ze vroeger idd ook al. Wel fijn dat jullie me wat meer uitleggen hoor, bedankt.Ik denk ook niet dat ze dat bewust doen maar dat ze simpelweg de impact van hun gedrag op andere mensen niet kunnen begrijpen.
dinsdag 18 oktober 2016 om 17:20
quote:Ameliaaa schreef op 18 oktober 2016 @ 16:51:
[...]
Dankjewel voor je uitleg en nee, dat herken ik niet. Maar het lijkt me wel een verklaring voor mijn zusters gedrag idd. De eerste die ik snap, dwz, ik heb zelf die chaos en intensiteit van emoties niet maar ik kan me er wel wat bij voorstellen. De vraag is nu alleen, waarom is ze zo boos op me. Daar ben ik nog niet uit.
Maar misschien is het mijn karakter, ik ben nogal direct en het kan zijn, dat ze zich door mij geïntimideerd voelde. Ze heeft zich in een hele andere richting ontwikkeld en ik voelde aan, dat ze niet wist wat ze met me aan moest. Misschien ook wel oud zeer, ik ben ouder en heb me vroeger nogal dominant opgesteld altijd. Ze had ook veel problemen en ik ben zo van, oplossen vrouw, niet zeuren. Gewoon gaan werken en je best doen. Beetje te bot misschien. Zou dat kunnen?
De enige die kan vertellen waarom ze zo boos op jou is, is jouw zus.
Ik hoop voor jullie beiden dat jullie er met elkaar over kunnen praten.
En eerlijk gezegd, in jouw eerdere posts had je weinig ruimte voor anderen. Je was/bent zo boos op je zus dat je iedereen met borderline over één kam schoor, op vrij grove wijze. Dat komt waarschijnlijk in de richting van de intensiteit van emoties die jouw zus ook voelt.
[...]
Dankjewel voor je uitleg en nee, dat herken ik niet. Maar het lijkt me wel een verklaring voor mijn zusters gedrag idd. De eerste die ik snap, dwz, ik heb zelf die chaos en intensiteit van emoties niet maar ik kan me er wel wat bij voorstellen. De vraag is nu alleen, waarom is ze zo boos op me. Daar ben ik nog niet uit.
Maar misschien is het mijn karakter, ik ben nogal direct en het kan zijn, dat ze zich door mij geïntimideerd voelde. Ze heeft zich in een hele andere richting ontwikkeld en ik voelde aan, dat ze niet wist wat ze met me aan moest. Misschien ook wel oud zeer, ik ben ouder en heb me vroeger nogal dominant opgesteld altijd. Ze had ook veel problemen en ik ben zo van, oplossen vrouw, niet zeuren. Gewoon gaan werken en je best doen. Beetje te bot misschien. Zou dat kunnen?
De enige die kan vertellen waarom ze zo boos op jou is, is jouw zus.
Ik hoop voor jullie beiden dat jullie er met elkaar over kunnen praten.
En eerlijk gezegd, in jouw eerdere posts had je weinig ruimte voor anderen. Je was/bent zo boos op je zus dat je iedereen met borderline over één kam schoor, op vrij grove wijze. Dat komt waarschijnlijk in de richting van de intensiteit van emoties die jouw zus ook voelt.
dinsdag 18 oktober 2016 om 17:38
Hoi Singlegirlx
Wat een goed idee om een topic hierover te openen. Om ervaringen met elkaar te delen en elkaar tips te geven.
Ameliaa, wat erg wat er allemaal gebeurd is tussen jou en je zus. Ik geloof dat ze echt geen makkelijk mens is en dat ze je t leven zuur heeft gemaakt met haar gedrag. Ben het alleen niet met je uitspraak eens dat borderliners geen pijn kunnen voelen. Misschien kan je zus dat niet, maar borderline uit zich bij iedereen weer anders zoals Singlegirlx ook zegt.
Zelf heb ik ook borderline. Ik heb er best lang over gedaan om dit in eerste instantie van mezelf te accepteren. De problemen begonnen toen ik ongeveer 13 was. Extreme stemmingswisselingen en ik zocht altijd ruzie met iedereen om me heen. Mijn moeder stuurde me naar verschillende behandelaars en ze zeiden altijd dat ik een borderliner was, echter de officiële diagnose kan pas op je 18e gesteld worden. Pas op m'n 19e heb ik het dan ook echt van mezelf geaccepteerd. Dat er iets met me aan de hand is en dat sommige dingen net iets anders werken in mijn hoofd. Daardoor wou ik het gewoon niet weten, ging naar de psycholoog met veel tegenzin enzo, vond het allemaal maar gelul. Pas toen ik het echt accepteerde en besloot om er wat aan te doen, begon de therapie ook te werken bij mij. Het is dus heel belangrijk dat je van jezelf accepteert dat je het nu eenmaal hebt. Die acceptatie zorgde er ook voor dat ik er makkelijker over ging praten, en dit maakt alles ook veel makkelijker voor de mensen die dicht bij me staan.
Moeite met het leggen van contacten heb ik nooit gehad. Ik ben helemaal niet verlegen en heb een groot sociaal netwerk. Regel altijd mijn eigen zaakjes. Wel heb ik altijd al grote moeite gehad met het onderhouden van blijvende vriendschappen. Ik wisselde altijd snel van vrienden, was snel klaar met mensen ook. Ik had de overtuiging dat ik me nooit echt moest laten kennen door mensen, daarom liet ik nooit mijn kwetsbare kant zien. Mijn vrienden wisten nooit wat er in mij om ging, hoe ik me voelde of wat bijvoorbeeld mijn angsten waren. Omdat ik bang was dat als ik dat stuk van mezelf liet zien, ze dit uiteindelijk tegen me zouden gebruiken. Voor anderen leek het dat ik zomaar een punt kon zetten achter een vriendschap zonder daar wat bij te voelen. Terwijl in de realiteit ikzelf waarschijnlijk degene was die hier de grootste moeite mee had. Omdat ik het vermogen niet had om me op een normale manier te uiten. Tijdens therapie heb ik onder andere geleerd hoe ik wél mezelf kan uiten en dat het niet erg is om die kwetsbare kant van mezelf te laten zien. Mijn beste vrienden weten dat ik borderline heb en dat het dus soms even niet zo lekker gaat met mij. Of dat ik soms heel impulsief ben. Natuurlijk vond ik het eng om dit aan ze te vertellen, maar ik ben zo blij dat ik het gedaan heb. Want ze accepteren mij en helpen mij waar ze dat kunnen!
Wat een goed idee om een topic hierover te openen. Om ervaringen met elkaar te delen en elkaar tips te geven.
Ameliaa, wat erg wat er allemaal gebeurd is tussen jou en je zus. Ik geloof dat ze echt geen makkelijk mens is en dat ze je t leven zuur heeft gemaakt met haar gedrag. Ben het alleen niet met je uitspraak eens dat borderliners geen pijn kunnen voelen. Misschien kan je zus dat niet, maar borderline uit zich bij iedereen weer anders zoals Singlegirlx ook zegt.
Zelf heb ik ook borderline. Ik heb er best lang over gedaan om dit in eerste instantie van mezelf te accepteren. De problemen begonnen toen ik ongeveer 13 was. Extreme stemmingswisselingen en ik zocht altijd ruzie met iedereen om me heen. Mijn moeder stuurde me naar verschillende behandelaars en ze zeiden altijd dat ik een borderliner was, echter de officiële diagnose kan pas op je 18e gesteld worden. Pas op m'n 19e heb ik het dan ook echt van mezelf geaccepteerd. Dat er iets met me aan de hand is en dat sommige dingen net iets anders werken in mijn hoofd. Daardoor wou ik het gewoon niet weten, ging naar de psycholoog met veel tegenzin enzo, vond het allemaal maar gelul. Pas toen ik het echt accepteerde en besloot om er wat aan te doen, begon de therapie ook te werken bij mij. Het is dus heel belangrijk dat je van jezelf accepteert dat je het nu eenmaal hebt. Die acceptatie zorgde er ook voor dat ik er makkelijker over ging praten, en dit maakt alles ook veel makkelijker voor de mensen die dicht bij me staan.
Moeite met het leggen van contacten heb ik nooit gehad. Ik ben helemaal niet verlegen en heb een groot sociaal netwerk. Regel altijd mijn eigen zaakjes. Wel heb ik altijd al grote moeite gehad met het onderhouden van blijvende vriendschappen. Ik wisselde altijd snel van vrienden, was snel klaar met mensen ook. Ik had de overtuiging dat ik me nooit echt moest laten kennen door mensen, daarom liet ik nooit mijn kwetsbare kant zien. Mijn vrienden wisten nooit wat er in mij om ging, hoe ik me voelde of wat bijvoorbeeld mijn angsten waren. Omdat ik bang was dat als ik dat stuk van mezelf liet zien, ze dit uiteindelijk tegen me zouden gebruiken. Voor anderen leek het dat ik zomaar een punt kon zetten achter een vriendschap zonder daar wat bij te voelen. Terwijl in de realiteit ikzelf waarschijnlijk degene was die hier de grootste moeite mee had. Omdat ik het vermogen niet had om me op een normale manier te uiten. Tijdens therapie heb ik onder andere geleerd hoe ik wél mezelf kan uiten en dat het niet erg is om die kwetsbare kant van mezelf te laten zien. Mijn beste vrienden weten dat ik borderline heb en dat het dus soms even niet zo lekker gaat met mij. Of dat ik soms heel impulsief ben. Natuurlijk vond ik het eng om dit aan ze te vertellen, maar ik ben zo blij dat ik het gedaan heb. Want ze accepteren mij en helpen mij waar ze dat kunnen!
woensdag 19 oktober 2016 om 00:56
Tja. Zijn er dan symptomen die wel universeel zijn voor alle borderliners? Ik heb nogal wat moeite moeten doen om de schade die mijn zus heeft gemaakt in mijn leven, ongedaan te maken. Dus ja ik ben bevooroordeeld. Voila, shoot me. Heb jij dan aan geen enkele bevolkingsgroep een hekel? De meeste mensen wel hoor. Vooroordelen komen vaak wel ergens vandaan he en ik ben niet alleen in mijn vooroordeel. Ik lees het vaker over borderliners. Ik probeer het wel te begrijpen, die moet je me geven.
En mijn zus kan ik niet meer bereiken, die wil niet met me praten, helaas. Ik hoop wel dat dat verandert. Nu moet ik er letterlijk naar raden. Terwijl ik haar eigenlijk achter het behang wil plakken, moet ik me inleven. Dat vind ik vrij lastig hoor. Maar ja, kan ook niet zeggen, dat ik haar nooit meer wil zien. Ik heb wat dingen meegemaakt die me hebben doen beseffen, dat het leven te kort is om te blijven hangen in conflicten.
En mijn zus kan ik niet meer bereiken, die wil niet met me praten, helaas. Ik hoop wel dat dat verandert. Nu moet ik er letterlijk naar raden. Terwijl ik haar eigenlijk achter het behang wil plakken, moet ik me inleven. Dat vind ik vrij lastig hoor. Maar ja, kan ook niet zeggen, dat ik haar nooit meer wil zien. Ik heb wat dingen meegemaakt die me hebben doen beseffen, dat het leven te kort is om te blijven hangen in conflicten.
woensdag 19 oktober 2016 om 09:03
Eigenlijk is het natuurlijk erg off-topic maar goed.
Ik vind dat je nu al heel anders overkomt dan in je eerdere posts. Je probeert het inderdaad te begrijpen en dat vind ik persoonlijk een stuk prettiger.
In mijn ogen heb je alle recht om je zus achter het behang te plakken. En je mag er ook voor kiezen om nooit meer contact te hebben. Je mag zelf bepalen hoe je met jouw zus omgaat, of ze nou borderline heeft of niet.
Ik vind het alleen altijd jammer als relaties stuk gaan. Maar iedereen mag zijn/haar eigen weg kiezen.
En of er overeenkomsten zijn? Zeker wel. In de dsm staan geloof ik 8 kenmerken en voldoe je aan 5 ervan, dan kan er sprake zijn van borderline.
Zo hebben veel borderliners moeite met het herkennen en erkennen van emoties, is er sprake van destructief gedrag (welk gedrag is dan weer heel verschillend), laag zelfbeeld, wisselende stemmingen, moeite met de lange termijn etc.
Maar de mate waarin of hoe zich dat uit is weer heel verschillend. Er zijn mensen die zichzelf pijn doen, die spullen slopen, die zich in heftige relaties met anderen storten, gaan drinken, gaan eten, zich compleet afzonderen. Maar in de kern draait het om heftige emoties en onvermogen om daar adequaat mee om te gaan.
Ik hoop dat je wat aan mijn reacties hebt. Ik vind het tof van je dat je vragen stelt en echt je best doet het te begrijpen.
Ik vind dat je nu al heel anders overkomt dan in je eerdere posts. Je probeert het inderdaad te begrijpen en dat vind ik persoonlijk een stuk prettiger.
In mijn ogen heb je alle recht om je zus achter het behang te plakken. En je mag er ook voor kiezen om nooit meer contact te hebben. Je mag zelf bepalen hoe je met jouw zus omgaat, of ze nou borderline heeft of niet.
Ik vind het alleen altijd jammer als relaties stuk gaan. Maar iedereen mag zijn/haar eigen weg kiezen.
En of er overeenkomsten zijn? Zeker wel. In de dsm staan geloof ik 8 kenmerken en voldoe je aan 5 ervan, dan kan er sprake zijn van borderline.
Zo hebben veel borderliners moeite met het herkennen en erkennen van emoties, is er sprake van destructief gedrag (welk gedrag is dan weer heel verschillend), laag zelfbeeld, wisselende stemmingen, moeite met de lange termijn etc.
Maar de mate waarin of hoe zich dat uit is weer heel verschillend. Er zijn mensen die zichzelf pijn doen, die spullen slopen, die zich in heftige relaties met anderen storten, gaan drinken, gaan eten, zich compleet afzonderen. Maar in de kern draait het om heftige emoties en onvermogen om daar adequaat mee om te gaan.
Ik hoop dat je wat aan mijn reacties hebt. Ik vind het tof van je dat je vragen stelt en echt je best doet het te begrijpen.
woensdag 19 oktober 2016 om 13:27
Ja, ik lees dat je het probeert te begrijpen Ameliaaa. In de DSM staan inderdaad de criteria voor borderline. Om tot een diagnose te komen moet je dus wel iets laten zien. Op welke manier je dat laat zien kan wel verschillend zijn. Wat wel overal voorkomt is moeite hebben met (intieme) relaties. Dat geeft veel problemen voor mensen met borderline. Ook dat kan zich weer op andere manieren uiten.
Wat misschien ook goed is om te weten is dat iemand met borderline er niks aan kan doen dat hij/zij zo is geworden. Dat word je namelijk door je omgeving en de ervaringen in je (vroege) jeugd. Als volwassene ben je wel zelf verantwoordelijk en ben je er dus ook verantwoordelijk voor de keuze om wel of niet in therapie te gaan. Wel of niet iets aan je gedrag te doen, de manier waarop je met dingen omgaat enz.
Ik kan me voorstellen dat het voor jou echt heel lastig is, ze is je zus dus je laat haar niet zomaar vallen. Maar ze heeft je wel heel wat aangedaan wat je misschien wel niet helemaal ongedaan krijgt. In ieder geval zul je het niet vergeten. Het is natuurlijk aan jou wat je verder met de relatie met haar wil. Ik zou in ieder geval niet te veel verwachtingen van haar hebben. De kans dat ze je weer gaat kwetsen is natuurlijk vrij groot.
Ik heb overigens aan niemand aan hekel, en zeker niet aan een hele bevolkingsgroep.
Wat misschien ook goed is om te weten is dat iemand met borderline er niks aan kan doen dat hij/zij zo is geworden. Dat word je namelijk door je omgeving en de ervaringen in je (vroege) jeugd. Als volwassene ben je wel zelf verantwoordelijk en ben je er dus ook verantwoordelijk voor de keuze om wel of niet in therapie te gaan. Wel of niet iets aan je gedrag te doen, de manier waarop je met dingen omgaat enz.
Ik kan me voorstellen dat het voor jou echt heel lastig is, ze is je zus dus je laat haar niet zomaar vallen. Maar ze heeft je wel heel wat aangedaan wat je misschien wel niet helemaal ongedaan krijgt. In ieder geval zul je het niet vergeten. Het is natuurlijk aan jou wat je verder met de relatie met haar wil. Ik zou in ieder geval niet te veel verwachtingen van haar hebben. De kans dat ze je weer gaat kwetsen is natuurlijk vrij groot.
Ik heb overigens aan niemand aan hekel, en zeker niet aan een hele bevolkingsgroep.
woensdag 19 oktober 2016 om 13:30
quote:Singlegirlx schreef op 18 oktober 2016 @ 12:19:
[...]
Die arme kinderen zijn wel mijn/onze kinderen en ik ben dus hun moeder.
Omdat ik BPS heb moet ik, volgens jou, maar ergens alleen zitten verpieteren en geen leven hebben zodat mijn kinderen hun moeder niet meer zien?
Ik denk dat dit precies een moment is waarop je problematiek opspeelt. Dit is natuurlijk niet wat er gezegd wordt. Jij zet jezelf in een slachtofferrol. Je moet zorgen dat je een goede moeder kan zijn voor je kinderen als je ze iets wil kunnen bieden.
Je bent inderdaad moeder, dat betekent dat je verantwoordelijk bent voor je kinderen. Het gaat er niet om of het voor jou goed is om je kinderen te zien en hoe veel en hoe vaak en waar ze wonen, maar wat voor je kinderen goed is.
Ik denk dat het heel goed is van je om aan de dagbehandeling te beginnen. Je kunt je nu misschien niet voorstellen dat en hoe dingen gaan veranderen, maar dat is logisch, want als je dat al wist dan zou je het allang gedaan hebben. Begin gewoon en kijk maar hoe je je ontwikkelt.
[...]
Die arme kinderen zijn wel mijn/onze kinderen en ik ben dus hun moeder.
Omdat ik BPS heb moet ik, volgens jou, maar ergens alleen zitten verpieteren en geen leven hebben zodat mijn kinderen hun moeder niet meer zien?
Ik denk dat dit precies een moment is waarop je problematiek opspeelt. Dit is natuurlijk niet wat er gezegd wordt. Jij zet jezelf in een slachtofferrol. Je moet zorgen dat je een goede moeder kan zijn voor je kinderen als je ze iets wil kunnen bieden.
Je bent inderdaad moeder, dat betekent dat je verantwoordelijk bent voor je kinderen. Het gaat er niet om of het voor jou goed is om je kinderen te zien en hoe veel en hoe vaak en waar ze wonen, maar wat voor je kinderen goed is.
Ik denk dat het heel goed is van je om aan de dagbehandeling te beginnen. Je kunt je nu misschien niet voorstellen dat en hoe dingen gaan veranderen, maar dat is logisch, want als je dat al wist dan zou je het allang gedaan hebben. Begin gewoon en kijk maar hoe je je ontwikkelt.
vrijdag 21 oktober 2016 om 07:05
Tja ik kan zelf wel heel boos worden. Ook al heb ik de stoornis niet, mijn emoties kunnen ook oplaaien, we zijn natuurlijk wel familie. Al ga ik dan niet wraak nemen, of iemand zwart maken. Meestal ben ik gewoon even boos en dan niet meer en daarna ga ik kijken, wat er aan gedaan kan worden. Ik hou van problemen oplossen, niet om erin te weken.
Maar in deze, denk ik niet dat dat gaat lukken. Ik snap het nu wel beter. Ik wil haar eigenlijk een brief schrijven met daarin, je blijft toch mijn zus, of zoiets. Maar ik krijg geen woorden uit mijn pen, echt geen idee wat ik wil zeggen. Dat halsstarrige zwijgen vind ik ook zo lastig, zeg dan gewoon waarom je zo boos wordt ofzo. Ze ervaart me vast als intimiderend. Totaal mijn bedoeling niet, maar ja. Nou ja, we zijn nog niet dood, wie weet wat de toekomst brengt.
Maar in deze, denk ik niet dat dat gaat lukken. Ik snap het nu wel beter. Ik wil haar eigenlijk een brief schrijven met daarin, je blijft toch mijn zus, of zoiets. Maar ik krijg geen woorden uit mijn pen, echt geen idee wat ik wil zeggen. Dat halsstarrige zwijgen vind ik ook zo lastig, zeg dan gewoon waarom je zo boos wordt ofzo. Ze ervaart me vast als intimiderend. Totaal mijn bedoeling niet, maar ja. Nou ja, we zijn nog niet dood, wie weet wat de toekomst brengt.
woensdag 26 oktober 2016 om 12:20
quote:Ameliaaa schreef op 14 oktober 2016 @ 13:43:
Omdat ik ze allemaal over 1 kam ga scheren nu. De schade is zo groot, dat ik het me niet kan veroorloven, iets anders te doen. De stoornis is in de kern gelijk hoor. Kun je niet zeggen van buitenlanders ofzo. Dus ik vind dat geen discriminatie, eerder realistisch. Je hebt geen idee, die vrouw is mijn eigen zus namelijk. Ze heeft de hele familie gebeld, zelfs mensen die zij nog nooit heeft ontmoet en gelogen over me. Walgelijke leugens. Dat noem je 'splitting'. Borderliners jagen graag mensen uit elkaar. Ik weet niet waarom. Maar als die term bestaat, doen psychiaters ook aan discriminatie? I think not. Splitting hoort bij borderline. En de term borderliner ga er maar aan wennen. Iedereen heeft een hekel aan borderliners en wat mij betreft hebben ze groot gelijk.
Ik snap dat over 1 kam scheren wel. Heb ook heel erg slechte ervaringen met 2 mensen met borderline in m'n directe omgeving. Is zo ontzettend veel kapot gemaakt en ik zie dagelijks de littekens waar sommigen mee worstelen en waar ze waarschijnlijk nooit afkomen.
Geen ruimte voor een gesprek, altijd wijzen met de vinger naar een ander, aantrekken en afstoten.
Kunnen ze niks aandoen natuurlijk maar mijn ervaring is, is dat er niet mee te leven is.
Maar weet ook dat niet iedereen hetzelfde is en weet ook dat het over 1kam scheren niet eerlijk is. Maar het is mss een soort zelfbescherming.
Als ik bv naar Billy/Jessie kijk in Utopia, krijg ik de zenuwen.
Teveel negatieve dingen meegemaakt helaas...
Omdat ik ze allemaal over 1 kam ga scheren nu. De schade is zo groot, dat ik het me niet kan veroorloven, iets anders te doen. De stoornis is in de kern gelijk hoor. Kun je niet zeggen van buitenlanders ofzo. Dus ik vind dat geen discriminatie, eerder realistisch. Je hebt geen idee, die vrouw is mijn eigen zus namelijk. Ze heeft de hele familie gebeld, zelfs mensen die zij nog nooit heeft ontmoet en gelogen over me. Walgelijke leugens. Dat noem je 'splitting'. Borderliners jagen graag mensen uit elkaar. Ik weet niet waarom. Maar als die term bestaat, doen psychiaters ook aan discriminatie? I think not. Splitting hoort bij borderline. En de term borderliner ga er maar aan wennen. Iedereen heeft een hekel aan borderliners en wat mij betreft hebben ze groot gelijk.
Ik snap dat over 1 kam scheren wel. Heb ook heel erg slechte ervaringen met 2 mensen met borderline in m'n directe omgeving. Is zo ontzettend veel kapot gemaakt en ik zie dagelijks de littekens waar sommigen mee worstelen en waar ze waarschijnlijk nooit afkomen.
Geen ruimte voor een gesprek, altijd wijzen met de vinger naar een ander, aantrekken en afstoten.
Kunnen ze niks aandoen natuurlijk maar mijn ervaring is, is dat er niet mee te leven is.
Maar weet ook dat niet iedereen hetzelfde is en weet ook dat het over 1kam scheren niet eerlijk is. Maar het is mss een soort zelfbescherming.
Als ik bv naar Billy/Jessie kijk in Utopia, krijg ik de zenuwen.
Teveel negatieve dingen meegemaakt helaas...
donderdag 27 oktober 2016 om 15:42
Ik heb zelf (waarschijnlijk) borderline. Ik zeg waarschijnlijk omdat ik het nooit 100% zeker weet al lijkt het erop. Ik ken verder in mijn omgeving, die zeer klein is, geen mensen met borderline. Ik heb dus geen vergelijkingsmateriaal of dat ik mensen over één kam kan scheren.
Ik heb wel moeite met mijn relatie, wat niet voelt als een (liefdes)relatie. Maar daarin is mijn 'vriend' degene die afstand houdt, afstoot. Dat vind ik ook moeilijk.
Wat is er met Billy/Jessie dan?
Ik heb wel moeite met mijn relatie, wat niet voelt als een (liefdes)relatie. Maar daarin is mijn 'vriend' degene die afstand houdt, afstoot. Dat vind ik ook moeilijk.
Wat is er met Billy/Jessie dan?
donderdag 27 oktober 2016 om 16:23
Als je het niet zeker weet, is het mss verstandig om ermee naar iemand te gaan die dat kan onderzoeken.
Het is iig al goed dat je onderkend dat er iets is. Das al een goede stap.
Bij Billy de stemmingsomslag. Het aantrekken van Jessie om hem vervolgens weer te vertellen dat t beter is als ze uit elkaar gaan. Maar als hij dat dan beaamt, wordt ze boos op hém. Het is zijn schuld en zij kan het niet aan en ze wil dan ook heel graag medelijden van de rest. En Jessie probeert maar steeds mee te buigen met haar....dodelijk vermoeiend. Èn hier voor ons ontzettend herkenbaar helaas...
Het is iig al goed dat je onderkend dat er iets is. Das al een goede stap.
Bij Billy de stemmingsomslag. Het aantrekken van Jessie om hem vervolgens weer te vertellen dat t beter is als ze uit elkaar gaan. Maar als hij dat dan beaamt, wordt ze boos op hém. Het is zijn schuld en zij kan het niet aan en ze wil dan ook heel graag medelijden van de rest. En Jessie probeert maar steeds mee te buigen met haar....dodelijk vermoeiend. Èn hier voor ons ontzettend herkenbaar helaas...
donderdag 27 oktober 2016 om 18:12
Ik loop momenteel bij een psycholoog en zij heeft het wel over borderline gehad en mij ook aangemeld voor MBT dagbehandeling.
Ah oké, ik volg Utopia niet vandaar.
Het is wel herkenbaar, dit gedrag had ik vroeger ook meer. Tegenwoordig heb ik dit niet alleen is het wel zo dat ik niet in een hele goede relatie zit en we pas uitelkaar zijn geweest en nu weer bijelkaar. Ik weet nog niet hoe het verder moet want happy voel ik me niet.
Ah oké, ik volg Utopia niet vandaar.
Het is wel herkenbaar, dit gedrag had ik vroeger ook meer. Tegenwoordig heb ik dit niet alleen is het wel zo dat ik niet in een hele goede relatie zit en we pas uitelkaar zijn geweest en nu weer bijelkaar. Ik weet nog niet hoe het verder moet want happy voel ik me niet.
donderdag 27 oktober 2016 om 18:17
donderdag 27 oktober 2016 om 18:32
