Psyche
alle pijlers
Ruzie met mijn vader
dinsdag 22 november 2016 om 17:37
Hallo iedereen, hier ben ik nog eens. Ik vind het moeilijk om mijn verhaal te vertellen maar ik zal toch een poging doen.
Ik heb een knallende ruzie met mijn vader, om iets heel stoms. Ik had mijn ipad mini aan mijn vader uitgeleend om spelletjes op te spelen(op de tablet krijg je meer voordelen ofzoiets). Ik heb toen gezegd dat hij die zo lang mocht lenen als hij wou daar ik er nóg een heb en hij was daar blij mee. Nu was het zo dat mijn vader me de laatste tijd veel had geholpen en ik dacht bij mezelf: 'Ik wil iets terug doen'. Mijn vader kende niet zo veel van die tablet en vroeg of ik kon helpen. En toen dacht ik: 'Weet je wat? Ik zet die ipad op zijn naam (ik wist zijn gegevens) en ik schenk hem die, want ik gebruik die ipad toch niet'. Ik vond het een geweldig idee en men vader zou er heel blij mee zijn. Dus ik zet die tablet op zijn naam en geef hem die ipad. Hij speelt een spelletje wanneer er plots een zogezegd onbekende vrouwennaam op het scherm komt met de mededeling dat ze men vader had verslagen bij dat spelletje. Men vader en ik snapten er niks van. Vooral men vader die mij vroeg wat dit te betekenen had. Zo echt van: 'Seg wat komt die naam hier op doen?! Ik ken geen claudia! Hoe kan het dat die mij voorbij kan steken?!' Tja en toen begon de discusie. Hij beschuldigde mij ervan dat ik die zogenaamde claudia had toegevoegd maar dat zou ik nooit doen. Maar hij bleef me maar beschuldigen en toen zei ik: 'Welja papa ik zal dat gedaan hebben.' Toen werd hij razend. Hij zei: 'Hier, neem die stomme ipad mee ik hoef die rommel al niet meer!' Waarop ik antwoordde dat ik niet meer zou komen, waarop men vader zei dat ik dat zelf maar moest weten. Tegen men stiefmoeder die verbaasd naar boven kwam zei ik dat men vader zijn plan maar moest trekken en ik ging naar beneden. Daarop kwam men vader vrij agressief achter me aan en riep: 'Als je hier niet meer komt, hoef je bij de rest van de familie ook niet meer te komen! Want jij bent in fout!' Waarop ik terug riep: 'Ah zo?! Wie vliegt er zonder reden uit tegen mij?! Ik heb die claudia niet toegevoegd!' Toen begon hij weer te schreeuwen en vroeg: ' Wie heeft de instellingen van die ipad verandert?!' Dat bleef hij maar herhalen zonder dat ik kans kreeg om een uitleg te doen, en toen moest ik verplicht zeggen dat ik dat wel gedaan had. Hij begon weer te roepen dat hij mijn boekje zou open doen bij de rest van de familie en hij dreigde ook dat hij mijn dokter zou bellen (ik heb borderline en autisme en ze dreigden altijd dat ze zouden laten wegsteken in een gesloten instelling). Toen heb ik voor het eerst in 26 jaar terug geschreeuwd en gezegd dat hij nog niks veranderd was en ook nooit zou veranderen. Ik stond te trillen op mijn benen maar was tegelijk wel trots dat ik dat durfde. Zijn laatste dreigement was: 'Wacht maar! Ik zal er wel voor zorgen!' Ik ging naar huis toe waar ik helemaal overstuur raakte en een huilbui kreeg. Ik was zo razend dat ik op mijn facebook schreef dat men vader naar de hel kon lopen. Misschien stom achteraf maar ik vond dat iedereen mocht weten wat voor iemand mijn vader was. Dus ik hoop nu wel dat ik niet al de slechte ben omdat ik onze ruzie openbaar heb gemaakt. Het was misschien fout van mij om dat op facebook te zetten maar het is niets in vergelijking wat mijn vader mij al heeft aangedaan. Maar nu om verder te gaan. Ik sprak een paar dagen later men grootmoeder die wel aardig was maar toch weer enkel mij de schuld gaf (ik krijg altijd de schuld van alles). Ze vond dat ik mijn vader moest begrijpen en wat meer water bij de wijn moest doen (er is geen wijn meer over). Eerst vond ik dat mijn vader ook zijn excuzes moest aanbieden en ik zou mij ook excuzeren omdat ik onze ruzie openbaar had gemaakt. Daarna dacht ik: 'Goh hij moet zich niet excuzeren, we doen gewoon of er niets is gebeurd.' Mijn grootmoeder stelde dan voor dat ik maar weer eens de eerste stap moest zetten en hem een berichtje moest sturen. Dat heb ik dus gedaan maar ik heb nooit een antwoord gekregen. Toen had ik gedacht om persoonlijk langs te gaan, maar nu slaat de twijfel weer toe. Het is ondertussen een maand geleden en ik heb niks van mijn vader gehoord en eigenlijk ben ik nog steeds boos en enorm gekwetst. Ik wou hem juist blij maken maar in de plaats begint hij te schreeuwen en te dreigen net als vroeger. Ik vind het ook niet eerlijk dat ik steeds maar weer al de schuld op mij moet nemen en dat mijn vader mij mag behandelen als een voetveeg. Ik denk dat het mijn familie niet kan schelen hoe ik mij voel omdat ik toch niets waard ben. Maar ik wil ook geen ruzie meer. Ik weet niet meer wat ik moet doen. Leg ik de ruzie bij en geef ik dan weer toe aan hun grillen? Of geef ik niet toe met de kans dat het toch weer tot een breuk komt? Want mijn familie zou nooit mijn kant kiezen. Sorry dat het zo'n lang verhaal is geworden, ik hoop dat het niet te verwarrend overkomt. Alvast bedankt voor de adviezen.
Ik heb een knallende ruzie met mijn vader, om iets heel stoms. Ik had mijn ipad mini aan mijn vader uitgeleend om spelletjes op te spelen(op de tablet krijg je meer voordelen ofzoiets). Ik heb toen gezegd dat hij die zo lang mocht lenen als hij wou daar ik er nóg een heb en hij was daar blij mee. Nu was het zo dat mijn vader me de laatste tijd veel had geholpen en ik dacht bij mezelf: 'Ik wil iets terug doen'. Mijn vader kende niet zo veel van die tablet en vroeg of ik kon helpen. En toen dacht ik: 'Weet je wat? Ik zet die ipad op zijn naam (ik wist zijn gegevens) en ik schenk hem die, want ik gebruik die ipad toch niet'. Ik vond het een geweldig idee en men vader zou er heel blij mee zijn. Dus ik zet die tablet op zijn naam en geef hem die ipad. Hij speelt een spelletje wanneer er plots een zogezegd onbekende vrouwennaam op het scherm komt met de mededeling dat ze men vader had verslagen bij dat spelletje. Men vader en ik snapten er niks van. Vooral men vader die mij vroeg wat dit te betekenen had. Zo echt van: 'Seg wat komt die naam hier op doen?! Ik ken geen claudia! Hoe kan het dat die mij voorbij kan steken?!' Tja en toen begon de discusie. Hij beschuldigde mij ervan dat ik die zogenaamde claudia had toegevoegd maar dat zou ik nooit doen. Maar hij bleef me maar beschuldigen en toen zei ik: 'Welja papa ik zal dat gedaan hebben.' Toen werd hij razend. Hij zei: 'Hier, neem die stomme ipad mee ik hoef die rommel al niet meer!' Waarop ik antwoordde dat ik niet meer zou komen, waarop men vader zei dat ik dat zelf maar moest weten. Tegen men stiefmoeder die verbaasd naar boven kwam zei ik dat men vader zijn plan maar moest trekken en ik ging naar beneden. Daarop kwam men vader vrij agressief achter me aan en riep: 'Als je hier niet meer komt, hoef je bij de rest van de familie ook niet meer te komen! Want jij bent in fout!' Waarop ik terug riep: 'Ah zo?! Wie vliegt er zonder reden uit tegen mij?! Ik heb die claudia niet toegevoegd!' Toen begon hij weer te schreeuwen en vroeg: ' Wie heeft de instellingen van die ipad verandert?!' Dat bleef hij maar herhalen zonder dat ik kans kreeg om een uitleg te doen, en toen moest ik verplicht zeggen dat ik dat wel gedaan had. Hij begon weer te roepen dat hij mijn boekje zou open doen bij de rest van de familie en hij dreigde ook dat hij mijn dokter zou bellen (ik heb borderline en autisme en ze dreigden altijd dat ze zouden laten wegsteken in een gesloten instelling). Toen heb ik voor het eerst in 26 jaar terug geschreeuwd en gezegd dat hij nog niks veranderd was en ook nooit zou veranderen. Ik stond te trillen op mijn benen maar was tegelijk wel trots dat ik dat durfde. Zijn laatste dreigement was: 'Wacht maar! Ik zal er wel voor zorgen!' Ik ging naar huis toe waar ik helemaal overstuur raakte en een huilbui kreeg. Ik was zo razend dat ik op mijn facebook schreef dat men vader naar de hel kon lopen. Misschien stom achteraf maar ik vond dat iedereen mocht weten wat voor iemand mijn vader was. Dus ik hoop nu wel dat ik niet al de slechte ben omdat ik onze ruzie openbaar heb gemaakt. Het was misschien fout van mij om dat op facebook te zetten maar het is niets in vergelijking wat mijn vader mij al heeft aangedaan. Maar nu om verder te gaan. Ik sprak een paar dagen later men grootmoeder die wel aardig was maar toch weer enkel mij de schuld gaf (ik krijg altijd de schuld van alles). Ze vond dat ik mijn vader moest begrijpen en wat meer water bij de wijn moest doen (er is geen wijn meer over). Eerst vond ik dat mijn vader ook zijn excuzes moest aanbieden en ik zou mij ook excuzeren omdat ik onze ruzie openbaar had gemaakt. Daarna dacht ik: 'Goh hij moet zich niet excuzeren, we doen gewoon of er niets is gebeurd.' Mijn grootmoeder stelde dan voor dat ik maar weer eens de eerste stap moest zetten en hem een berichtje moest sturen. Dat heb ik dus gedaan maar ik heb nooit een antwoord gekregen. Toen had ik gedacht om persoonlijk langs te gaan, maar nu slaat de twijfel weer toe. Het is ondertussen een maand geleden en ik heb niks van mijn vader gehoord en eigenlijk ben ik nog steeds boos en enorm gekwetst. Ik wou hem juist blij maken maar in de plaats begint hij te schreeuwen en te dreigen net als vroeger. Ik vind het ook niet eerlijk dat ik steeds maar weer al de schuld op mij moet nemen en dat mijn vader mij mag behandelen als een voetveeg. Ik denk dat het mijn familie niet kan schelen hoe ik mij voel omdat ik toch niets waard ben. Maar ik wil ook geen ruzie meer. Ik weet niet meer wat ik moet doen. Leg ik de ruzie bij en geef ik dan weer toe aan hun grillen? Of geef ik niet toe met de kans dat het toch weer tot een breuk komt? Want mijn familie zou nooit mijn kant kiezen. Sorry dat het zo'n lang verhaal is geworden, ik hoop dat het niet te verwarrend overkomt. Alvast bedankt voor de adviezen.
dinsdag 22 november 2016 om 17:46
Wow, alinea's.
Klinkt als een uit de hand gelopen ruzie met de persoon waarvan jij jouw psychische problematiek hebt overgeërfd.
Je bent momenteel beter af alleen en zelfstandig.
Die dreigementen, heel je leven lang, daarover zou je misschien maar eens moeten praten met je behandelend psycholoog.
En wanneer jouw familie iets aanhaalt m.b.t. dit gedrag, zeg dan maar gewoon; "Van wie denk je dat ik dat heb meegekregen, mijn vader natuurlijk, dat zijn zijn genen geweest."
Klinkt als een uit de hand gelopen ruzie met de persoon waarvan jij jouw psychische problematiek hebt overgeërfd.
Je bent momenteel beter af alleen en zelfstandig.
Die dreigementen, heel je leven lang, daarover zou je misschien maar eens moeten praten met je behandelend psycholoog.
En wanneer jouw familie iets aanhaalt m.b.t. dit gedrag, zeg dan maar gewoon; "Van wie denk je dat ik dat heb meegekregen, mijn vader natuurlijk, dat zijn zijn genen geweest."
Disclaimer: All presented text are opinionated and present only a written account of my mental state at that time.
dinsdag 22 november 2016 om 17:51
Heb je hulp voor je psychische problemen?
Is er wel eens systeemtherapie besproken?
Ik vraag het, omdat ik zelf ook ass heb. Ik had ook vaak dergelijke uit de hand lopende conflicten met mijn ouders, tot er systeemtherapie kwam. Na 4 gesprekken ging het stukken beter tussen mijn ouders en mij.
Daarnaast kan ik je CGT, zelfbeeldtherapie en de VERS aanraden.
Is er wel eens systeemtherapie besproken?
Ik vraag het, omdat ik zelf ook ass heb. Ik had ook vaak dergelijke uit de hand lopende conflicten met mijn ouders, tot er systeemtherapie kwam. Na 4 gesprekken ging het stukken beter tussen mijn ouders en mij.
Daarnaast kan ik je CGT, zelfbeeldtherapie en de VERS aanraden.
dinsdag 22 november 2016 om 17:51
Wat lief dat je je vader die Ipad wilde geven. En wat reageert hij raar op een onbekende melding.
Die ruzie op FB zetten was niet handig van je, dat zou ik er maar snel afhalen. Je vader is wel heel erg persoonlijk en bedreigend en waar gaat het om? Om een onbekende melding. Jullie zouden een keer moeten lachen en de instellingen weer goed moeten zetten en weer verder gaan.
Ik zou mijn vader een brief of een mail sturen en het daarbij laten. Jij hebt hem ook al een appje/smsje gestuurd. Nu is hij aan zet. Je hoeft je niet alles te laten zeggen.
Die ruzie op FB zetten was niet handig van je, dat zou ik er maar snel afhalen. Je vader is wel heel erg persoonlijk en bedreigend en waar gaat het om? Om een onbekende melding. Jullie zouden een keer moeten lachen en de instellingen weer goed moeten zetten en weer verder gaan.
Ik zou mijn vader een brief of een mail sturen en het daarbij laten. Jij hebt hem ook al een appje/smsje gestuurd. Nu is hij aan zet. Je hoeft je niet alles te laten zeggen.
dinsdag 22 november 2016 om 17:53
dinsdag 22 november 2016 om 17:59
quote:Bellydancer26 schreef op 22 november 2016 @ 17:57:
Tja ik denk soms ook dat ik beter af zou zijn zonder mijn vader maar ik ben ook bang dat de rest van de familie ook met mij zal breken. Dan heb ik niemand meer.Is het een idee om je sociale netwerk wat te gaan vergroten? Sport, dagbesteding, vrijwilligerswerk? Woon je nog thuis?
Tja ik denk soms ook dat ik beter af zou zijn zonder mijn vader maar ik ben ook bang dat de rest van de familie ook met mij zal breken. Dan heb ik niemand meer.Is het een idee om je sociale netwerk wat te gaan vergroten? Sport, dagbesteding, vrijwilligerswerk? Woon je nog thuis?
dinsdag 22 november 2016 om 18:01
Je vader is erg onredelijk, hij maakt van iets kleins iets groots én geeft jou onterecht de schuld.
Ik vind het dus logisch dat je je gekwetst voelt, en als dit een patroon is dat vaker voorkomt kan ik me voorstellen dat je niet weer degene wilt zijn die de eerste stap zet.
Heb je mensen aan jou 'kant' staan? Vrienden, geliefden waarbij je je verhaal kwijt kunt en die jou steunen?
Jouw vader gaat waarschijnlijk niet zomaar veranderen. Als jij het moeilijk vind om voor jezelf op te komen, en steeds toegeeft dat het jouw schuld is, is hij daar aan gewend en denkt hij misschien zelfs dat hij niets verkeerd heeft gedaan.
Als je de lieve vrede terug wilt, is excuses maken en zelf de eerste stap zetten de snelste manier. Maar ik zou me maar goed afvragen wat die lieve vrede je waard is, als die alleen bestaat als jij voor hem kruipt.
Een andere optie is om zelf initiatief te nemen om de interactie tussen jullie te veranderen.
Dat kan door het contact alleen oppervlakkig te houden, en bij beledigende opmerkingen en onterechte beschuldigingen meteen weg te gaan. En dan ook te zeggen waarom: 'je doet nu onredelijk dus ik ga weg' en dan meteen opstaan en vertrekken. Niet verder uitleggen, niet meegaan in de ruzie, maar gewoon weggaan. Je geeft daarmee heel duidelijk aan waar je grens ligt.
Dit klinkt simpel maar is het niet. Vandaar dat het denk ik belangrijk is om aan je zelfstandigheid te werken en om mensen om je heen te hebben die jou steunen en waar je je verhaal kwijt kan.
Je hoeft trouwens echt niet bang te zijn dat ze je in een gesticht stoppen. Dat kunnen ze helemaal niet als jij gewoon normaal functioneert.
Ik vind het dus logisch dat je je gekwetst voelt, en als dit een patroon is dat vaker voorkomt kan ik me voorstellen dat je niet weer degene wilt zijn die de eerste stap zet.
Heb je mensen aan jou 'kant' staan? Vrienden, geliefden waarbij je je verhaal kwijt kunt en die jou steunen?
Jouw vader gaat waarschijnlijk niet zomaar veranderen. Als jij het moeilijk vind om voor jezelf op te komen, en steeds toegeeft dat het jouw schuld is, is hij daar aan gewend en denkt hij misschien zelfs dat hij niets verkeerd heeft gedaan.
Als je de lieve vrede terug wilt, is excuses maken en zelf de eerste stap zetten de snelste manier. Maar ik zou me maar goed afvragen wat die lieve vrede je waard is, als die alleen bestaat als jij voor hem kruipt.
Een andere optie is om zelf initiatief te nemen om de interactie tussen jullie te veranderen.
Dat kan door het contact alleen oppervlakkig te houden, en bij beledigende opmerkingen en onterechte beschuldigingen meteen weg te gaan. En dan ook te zeggen waarom: 'je doet nu onredelijk dus ik ga weg' en dan meteen opstaan en vertrekken. Niet verder uitleggen, niet meegaan in de ruzie, maar gewoon weggaan. Je geeft daarmee heel duidelijk aan waar je grens ligt.
Dit klinkt simpel maar is het niet. Vandaar dat het denk ik belangrijk is om aan je zelfstandigheid te werken en om mensen om je heen te hebben die jou steunen en waar je je verhaal kwijt kan.
Je hoeft trouwens echt niet bang te zijn dat ze je in een gesticht stoppen. Dat kunnen ze helemaal niet als jij gewoon normaal functioneert.
Weet je wat pas conflictvermijdend is? Wereldvrede.
dinsdag 22 november 2016 om 18:23
waarom zou je het niet goed meer maken? Je kan nog steeds contact hebben maar wel meer je grenzen aan geven en als je vader rot doet, dit zeggen en dan weggaan, omdat jij niet gaat blijven luisteren naar een vader die rot tegen je doet dan. En je kan zeker hulp hier bij krijgen om dit te leren, kalm te blijven, grenzen aan geven. Dit is een heel mooi voorbeeld om hulp voor te regelen!
Nu met je vader...
Je kan zeggen, ik wou je de ipad cadeau doen en je blij ermee maken. Nu ben je kwaad op mij geworden vanwege het spel, en wil je de ipad niet meer. Dat het zo ver gaat dat je ruzie maakt, vanwege het verliezen van een spel? Ik weet niet wie die Claudia is en hoe die opeens bij je spel komt, jij weet het ook niet. Het was niet jouw intentie, en ook niet de mijne om een Claudia toe te voegen. Dus laten we dat voor ogen houden dat we allebei van goede bedoelingen zijn. En niet elkaar afbranden, en het ergste geloven van een ander, want dat is niet waar. En het is kwetsend, als je hoort dat je vader je weg wil hebben of op wil laten sluiten, en als vader zou je dat niet moeten zeggen tegen mij.
Maar ik wou je dus bedanken voor je hulp de laatste tijd en je de ipad cadeau geven en helemaal geen ruzie met jou.
Wat wil jij?
Nu met je vader...
Je kan zeggen, ik wou je de ipad cadeau doen en je blij ermee maken. Nu ben je kwaad op mij geworden vanwege het spel, en wil je de ipad niet meer. Dat het zo ver gaat dat je ruzie maakt, vanwege het verliezen van een spel? Ik weet niet wie die Claudia is en hoe die opeens bij je spel komt, jij weet het ook niet. Het was niet jouw intentie, en ook niet de mijne om een Claudia toe te voegen. Dus laten we dat voor ogen houden dat we allebei van goede bedoelingen zijn. En niet elkaar afbranden, en het ergste geloven van een ander, want dat is niet waar. En het is kwetsend, als je hoort dat je vader je weg wil hebben of op wil laten sluiten, en als vader zou je dat niet moeten zeggen tegen mij.
Maar ik wou je dus bedanken voor je hulp de laatste tijd en je de ipad cadeau geven en helemaal geen ruzie met jou.
Wat wil jij?
dinsdag 22 november 2016 om 18:29
Ja doornroosje9 hij deed altijd zo. Ik denk dat hij een hekel aan mij heeft omdat ik op men moeder lijk. Na dat hij haar 20 jaar had mishandeld had ze de moed om weg te gaan en dat heeft hij nooit kunnen verkroppen, zelfs niet toen hij men stiefmoeder had. Ik moest wonen bij men vader en stiefmoeder en mocht men eigen moeder 2 jaar niet zien van hun. Niet bellen of niets. Ze hebben me 5 jaar psychisch mishandeld. Ik mocht niets, geen vrienden hebben, nergens alleen naar toe (ik was toen toch al 18). Bijna iedere dag zei men stiefmoeder dat ze me nooit had gewild en dreigde steeds maar dat mijn vader zou moeten kiezen tussen haar of mij. Ze heeft er eerst voor gezorgd dat de hele familie tegen mij was. Aan haar lag het niet want zei deed alles voor mij, terwijl ik de ondankbare meid was die men arme vader en stiefmoeder pijn deed. Althans dat was wat ik minstens één keer per week te horen kreeg. Verder zeiden ze telkens dat ik niet normaal was en vooral men stiefmoeder zei dat ze me gemakkelijk kon laten wegsteken. Niets wat ik deed was ooit goed genoeg en alles wat ik zei werd later tegen mij gebruikt. Iedere avond weer kreeg ik ellenlange preken over onnozele dingen waarbij er dikwijls werd geschreeuwd en ik naar boven werd gejaagd. Steeds maar weer zat ik in de stres, zo erg dat mijn haar zelfs begon uit te vallen. Constant was ik bang om iets fout te doen, niets was goed.
