Psyche
alle pijlers
Ruzie met mijn vader
dinsdag 22 november 2016 om 17:37
Hallo iedereen, hier ben ik nog eens. Ik vind het moeilijk om mijn verhaal te vertellen maar ik zal toch een poging doen.
Ik heb een knallende ruzie met mijn vader, om iets heel stoms. Ik had mijn ipad mini aan mijn vader uitgeleend om spelletjes op te spelen(op de tablet krijg je meer voordelen ofzoiets). Ik heb toen gezegd dat hij die zo lang mocht lenen als hij wou daar ik er nóg een heb en hij was daar blij mee. Nu was het zo dat mijn vader me de laatste tijd veel had geholpen en ik dacht bij mezelf: 'Ik wil iets terug doen'. Mijn vader kende niet zo veel van die tablet en vroeg of ik kon helpen. En toen dacht ik: 'Weet je wat? Ik zet die ipad op zijn naam (ik wist zijn gegevens) en ik schenk hem die, want ik gebruik die ipad toch niet'. Ik vond het een geweldig idee en men vader zou er heel blij mee zijn. Dus ik zet die tablet op zijn naam en geef hem die ipad. Hij speelt een spelletje wanneer er plots een zogezegd onbekende vrouwennaam op het scherm komt met de mededeling dat ze men vader had verslagen bij dat spelletje. Men vader en ik snapten er niks van. Vooral men vader die mij vroeg wat dit te betekenen had. Zo echt van: 'Seg wat komt die naam hier op doen?! Ik ken geen claudia! Hoe kan het dat die mij voorbij kan steken?!' Tja en toen begon de discusie. Hij beschuldigde mij ervan dat ik die zogenaamde claudia had toegevoegd maar dat zou ik nooit doen. Maar hij bleef me maar beschuldigen en toen zei ik: 'Welja papa ik zal dat gedaan hebben.' Toen werd hij razend. Hij zei: 'Hier, neem die stomme ipad mee ik hoef die rommel al niet meer!' Waarop ik antwoordde dat ik niet meer zou komen, waarop men vader zei dat ik dat zelf maar moest weten. Tegen men stiefmoeder die verbaasd naar boven kwam zei ik dat men vader zijn plan maar moest trekken en ik ging naar beneden. Daarop kwam men vader vrij agressief achter me aan en riep: 'Als je hier niet meer komt, hoef je bij de rest van de familie ook niet meer te komen! Want jij bent in fout!' Waarop ik terug riep: 'Ah zo?! Wie vliegt er zonder reden uit tegen mij?! Ik heb die claudia niet toegevoegd!' Toen begon hij weer te schreeuwen en vroeg: ' Wie heeft de instellingen van die ipad verandert?!' Dat bleef hij maar herhalen zonder dat ik kans kreeg om een uitleg te doen, en toen moest ik verplicht zeggen dat ik dat wel gedaan had. Hij begon weer te roepen dat hij mijn boekje zou open doen bij de rest van de familie en hij dreigde ook dat hij mijn dokter zou bellen (ik heb borderline en autisme en ze dreigden altijd dat ze zouden laten wegsteken in een gesloten instelling). Toen heb ik voor het eerst in 26 jaar terug geschreeuwd en gezegd dat hij nog niks veranderd was en ook nooit zou veranderen. Ik stond te trillen op mijn benen maar was tegelijk wel trots dat ik dat durfde. Zijn laatste dreigement was: 'Wacht maar! Ik zal er wel voor zorgen!' Ik ging naar huis toe waar ik helemaal overstuur raakte en een huilbui kreeg. Ik was zo razend dat ik op mijn facebook schreef dat men vader naar de hel kon lopen. Misschien stom achteraf maar ik vond dat iedereen mocht weten wat voor iemand mijn vader was. Dus ik hoop nu wel dat ik niet al de slechte ben omdat ik onze ruzie openbaar heb gemaakt. Het was misschien fout van mij om dat op facebook te zetten maar het is niets in vergelijking wat mijn vader mij al heeft aangedaan. Maar nu om verder te gaan. Ik sprak een paar dagen later men grootmoeder die wel aardig was maar toch weer enkel mij de schuld gaf (ik krijg altijd de schuld van alles). Ze vond dat ik mijn vader moest begrijpen en wat meer water bij de wijn moest doen (er is geen wijn meer over). Eerst vond ik dat mijn vader ook zijn excuzes moest aanbieden en ik zou mij ook excuzeren omdat ik onze ruzie openbaar had gemaakt. Daarna dacht ik: 'Goh hij moet zich niet excuzeren, we doen gewoon of er niets is gebeurd.' Mijn grootmoeder stelde dan voor dat ik maar weer eens de eerste stap moest zetten en hem een berichtje moest sturen. Dat heb ik dus gedaan maar ik heb nooit een antwoord gekregen. Toen had ik gedacht om persoonlijk langs te gaan, maar nu slaat de twijfel weer toe. Het is ondertussen een maand geleden en ik heb niks van mijn vader gehoord en eigenlijk ben ik nog steeds boos en enorm gekwetst. Ik wou hem juist blij maken maar in de plaats begint hij te schreeuwen en te dreigen net als vroeger. Ik vind het ook niet eerlijk dat ik steeds maar weer al de schuld op mij moet nemen en dat mijn vader mij mag behandelen als een voetveeg. Ik denk dat het mijn familie niet kan schelen hoe ik mij voel omdat ik toch niets waard ben. Maar ik wil ook geen ruzie meer. Ik weet niet meer wat ik moet doen. Leg ik de ruzie bij en geef ik dan weer toe aan hun grillen? Of geef ik niet toe met de kans dat het toch weer tot een breuk komt? Want mijn familie zou nooit mijn kant kiezen. Sorry dat het zo'n lang verhaal is geworden, ik hoop dat het niet te verwarrend overkomt. Alvast bedankt voor de adviezen.
Ik heb een knallende ruzie met mijn vader, om iets heel stoms. Ik had mijn ipad mini aan mijn vader uitgeleend om spelletjes op te spelen(op de tablet krijg je meer voordelen ofzoiets). Ik heb toen gezegd dat hij die zo lang mocht lenen als hij wou daar ik er nóg een heb en hij was daar blij mee. Nu was het zo dat mijn vader me de laatste tijd veel had geholpen en ik dacht bij mezelf: 'Ik wil iets terug doen'. Mijn vader kende niet zo veel van die tablet en vroeg of ik kon helpen. En toen dacht ik: 'Weet je wat? Ik zet die ipad op zijn naam (ik wist zijn gegevens) en ik schenk hem die, want ik gebruik die ipad toch niet'. Ik vond het een geweldig idee en men vader zou er heel blij mee zijn. Dus ik zet die tablet op zijn naam en geef hem die ipad. Hij speelt een spelletje wanneer er plots een zogezegd onbekende vrouwennaam op het scherm komt met de mededeling dat ze men vader had verslagen bij dat spelletje. Men vader en ik snapten er niks van. Vooral men vader die mij vroeg wat dit te betekenen had. Zo echt van: 'Seg wat komt die naam hier op doen?! Ik ken geen claudia! Hoe kan het dat die mij voorbij kan steken?!' Tja en toen begon de discusie. Hij beschuldigde mij ervan dat ik die zogenaamde claudia had toegevoegd maar dat zou ik nooit doen. Maar hij bleef me maar beschuldigen en toen zei ik: 'Welja papa ik zal dat gedaan hebben.' Toen werd hij razend. Hij zei: 'Hier, neem die stomme ipad mee ik hoef die rommel al niet meer!' Waarop ik antwoordde dat ik niet meer zou komen, waarop men vader zei dat ik dat zelf maar moest weten. Tegen men stiefmoeder die verbaasd naar boven kwam zei ik dat men vader zijn plan maar moest trekken en ik ging naar beneden. Daarop kwam men vader vrij agressief achter me aan en riep: 'Als je hier niet meer komt, hoef je bij de rest van de familie ook niet meer te komen! Want jij bent in fout!' Waarop ik terug riep: 'Ah zo?! Wie vliegt er zonder reden uit tegen mij?! Ik heb die claudia niet toegevoegd!' Toen begon hij weer te schreeuwen en vroeg: ' Wie heeft de instellingen van die ipad verandert?!' Dat bleef hij maar herhalen zonder dat ik kans kreeg om een uitleg te doen, en toen moest ik verplicht zeggen dat ik dat wel gedaan had. Hij begon weer te roepen dat hij mijn boekje zou open doen bij de rest van de familie en hij dreigde ook dat hij mijn dokter zou bellen (ik heb borderline en autisme en ze dreigden altijd dat ze zouden laten wegsteken in een gesloten instelling). Toen heb ik voor het eerst in 26 jaar terug geschreeuwd en gezegd dat hij nog niks veranderd was en ook nooit zou veranderen. Ik stond te trillen op mijn benen maar was tegelijk wel trots dat ik dat durfde. Zijn laatste dreigement was: 'Wacht maar! Ik zal er wel voor zorgen!' Ik ging naar huis toe waar ik helemaal overstuur raakte en een huilbui kreeg. Ik was zo razend dat ik op mijn facebook schreef dat men vader naar de hel kon lopen. Misschien stom achteraf maar ik vond dat iedereen mocht weten wat voor iemand mijn vader was. Dus ik hoop nu wel dat ik niet al de slechte ben omdat ik onze ruzie openbaar heb gemaakt. Het was misschien fout van mij om dat op facebook te zetten maar het is niets in vergelijking wat mijn vader mij al heeft aangedaan. Maar nu om verder te gaan. Ik sprak een paar dagen later men grootmoeder die wel aardig was maar toch weer enkel mij de schuld gaf (ik krijg altijd de schuld van alles). Ze vond dat ik mijn vader moest begrijpen en wat meer water bij de wijn moest doen (er is geen wijn meer over). Eerst vond ik dat mijn vader ook zijn excuzes moest aanbieden en ik zou mij ook excuzeren omdat ik onze ruzie openbaar had gemaakt. Daarna dacht ik: 'Goh hij moet zich niet excuzeren, we doen gewoon of er niets is gebeurd.' Mijn grootmoeder stelde dan voor dat ik maar weer eens de eerste stap moest zetten en hem een berichtje moest sturen. Dat heb ik dus gedaan maar ik heb nooit een antwoord gekregen. Toen had ik gedacht om persoonlijk langs te gaan, maar nu slaat de twijfel weer toe. Het is ondertussen een maand geleden en ik heb niks van mijn vader gehoord en eigenlijk ben ik nog steeds boos en enorm gekwetst. Ik wou hem juist blij maken maar in de plaats begint hij te schreeuwen en te dreigen net als vroeger. Ik vind het ook niet eerlijk dat ik steeds maar weer al de schuld op mij moet nemen en dat mijn vader mij mag behandelen als een voetveeg. Ik denk dat het mijn familie niet kan schelen hoe ik mij voel omdat ik toch niets waard ben. Maar ik wil ook geen ruzie meer. Ik weet niet meer wat ik moet doen. Leg ik de ruzie bij en geef ik dan weer toe aan hun grillen? Of geef ik niet toe met de kans dat het toch weer tot een breuk komt? Want mijn familie zou nooit mijn kant kiezen. Sorry dat het zo'n lang verhaal is geworden, ik hoop dat het niet te verwarrend overkomt. Alvast bedankt voor de adviezen.
dinsdag 22 november 2016 om 19:28
dinsdag 22 november 2016 om 19:31
quote:Bellydancer26 schreef op 22 november 2016 @ 18:29:
Ja doornroosje9 hij deed altijd zo. Ik denk dat hij een hekel aan mij heeft omdat ik op men moeder lijk. Na dat hij haar 20 jaar had mishandeld had ze de moed om weg te gaan en dat heeft hij nooit kunnen verkroppen, zelfs niet toen hij men stiefmoeder had. Ik moest wonen bij men vader en stiefmoeder en mocht men eigen moeder 2 jaar niet zien van hun. Niet bellen of niets. Ze hebben me 5 jaar psychisch mishandeld. Ik mocht niets, geen vrienden hebben, nergens alleen naar toe (ik was toen toch al 18). Bijna iedere dag zei men stiefmoeder dat ze me nooit had gewild en dreigde steeds maar dat mijn vader zou moeten kiezen tussen haar of mij. Ze heeft er eerst voor gezorgd dat de hele familie tegen mij was. Aan haar lag het niet want zei deed alles voor mij, terwijl ik de ondankbare meid was die men arme vader en stiefmoeder pijn deed. Althans dat was wat ik minstens één keer per week te horen kreeg. Verder zeiden ze telkens dat ik niet normaal was en vooral men stiefmoeder zei dat ze me gemakkelijk kon laten wegsteken. Niets wat ik deed was ooit goed genoeg en alles wat ik zei werd later tegen mij gebruikt. Iedere avond weer kreeg ik ellenlange preken over onnozele dingen waarbij er dikwijls werd geschreeuwd en ik naar boven werd gejaagd. Steeds maar weer zat ik in de stres, zo erg dat mijn haar zelfs begon uit te vallen. Constant was ik bang om iets fout te doen, niets was goed.Als ik dit zo lees dan lijkt het me beter om eens wat meer aan jezelf te gaan denken, dit contact gaat je, zoals het er nu naar uit ziet, niet gelukkig maken.
Ja doornroosje9 hij deed altijd zo. Ik denk dat hij een hekel aan mij heeft omdat ik op men moeder lijk. Na dat hij haar 20 jaar had mishandeld had ze de moed om weg te gaan en dat heeft hij nooit kunnen verkroppen, zelfs niet toen hij men stiefmoeder had. Ik moest wonen bij men vader en stiefmoeder en mocht men eigen moeder 2 jaar niet zien van hun. Niet bellen of niets. Ze hebben me 5 jaar psychisch mishandeld. Ik mocht niets, geen vrienden hebben, nergens alleen naar toe (ik was toen toch al 18). Bijna iedere dag zei men stiefmoeder dat ze me nooit had gewild en dreigde steeds maar dat mijn vader zou moeten kiezen tussen haar of mij. Ze heeft er eerst voor gezorgd dat de hele familie tegen mij was. Aan haar lag het niet want zei deed alles voor mij, terwijl ik de ondankbare meid was die men arme vader en stiefmoeder pijn deed. Althans dat was wat ik minstens één keer per week te horen kreeg. Verder zeiden ze telkens dat ik niet normaal was en vooral men stiefmoeder zei dat ze me gemakkelijk kon laten wegsteken. Niets wat ik deed was ooit goed genoeg en alles wat ik zei werd later tegen mij gebruikt. Iedere avond weer kreeg ik ellenlange preken over onnozele dingen waarbij er dikwijls werd geschreeuwd en ik naar boven werd gejaagd. Steeds maar weer zat ik in de stres, zo erg dat mijn haar zelfs begon uit te vallen. Constant was ik bang om iets fout te doen, niets was goed.Als ik dit zo lees dan lijkt het me beter om eens wat meer aan jezelf te gaan denken, dit contact gaat je, zoals het er nu naar uit ziet, niet gelukkig maken.
dinsdag 22 november 2016 om 19:40
Je hebt niets aan familie die jou niet ziet, niet waardeert en niet respecteert. Het vervelende is ook dat het een makkelijke valkuil is om te blijven denken: als ik nóg wat aardiger, begripvoller, gezelliger, gevoeglijker etc ben, dán zien ze vast dat ik niet zo erg ben. Maar zo werkt het niet, je krijgt dat niet goed door je best te doen.
Persoonlijk zou ik je aanraden je energie te stoppen in mensen die jou wel zien en wel om je geven.
Persoonlijk zou ik je aanraden je energie te stoppen in mensen die jou wel zien en wel om je geven.
dinsdag 22 november 2016 om 23:02
Even over de technische kant van het spel.
Ik ben niet vertrouwd met Apple maar het principe komt overeen met dat van een spel in bijvoorbeeld Android.
Ben ik juist dat het om een gratis spel gaat dat gesponsord wordt d.m.v. advertenties?
Dan kan het evengoed zijn dat die melding afkomstig is van zo'n advertentie.
Mocht dat toch niet het geval zijn wil ik dat wel even voor je uitzoeken.
Anderzijds betwijfel ik wel of het veel zin heeft om uit te leggen hoe het in elkaar zit.
Daar heeft hij, zeker nu niet, geen oren naar...
Ik ben niet vertrouwd met Apple maar het principe komt overeen met dat van een spel in bijvoorbeeld Android.
Ben ik juist dat het om een gratis spel gaat dat gesponsord wordt d.m.v. advertenties?
Dan kan het evengoed zijn dat die melding afkomstig is van zo'n advertentie.
Mocht dat toch niet het geval zijn wil ik dat wel even voor je uitzoeken.
Anderzijds betwijfel ik wel of het veel zin heeft om uit te leggen hoe het in elkaar zit.
Daar heeft hij, zeker nu niet, geen oren naar...
maandag 28 november 2016 om 19:02
Even een update: Ik ben daarstraks naar mijn vader geweest en hij zei natuurlijk wel dat het niet kan dat ik onze ruzie op facebook gezet heb, ik heb dan maar geantwoord dat we dat het beste gewoon allemaal vergeten en doen alsof er niks gebeurd is. Dus ja het is weer terug goed nu. Ik had wel verwacht dat ík weer de eerste stap zou moeten zetten en dat mijn vader weer vrijuit gaat. Moest het niet voor mijn grootouders zijn had ik niet de eerste stap gezet, maar ja. En ik wil geen ruzie maken nu de feestdagen er aan komen.
