Iemand anders willen

Al op mijn 18de kwam ik de persoon tegen met wie ik uiteindelijk oud ging worden. Dit klopt heel goed wij samen. Ik denk dat het zo heeft moeten zijn. Ik had 1x eerder een relatie van 8 maanden gehad. We zijn nu bijna 20 jaar verder. Ik ben nog steeds met dezelfde man (Getrouwd en kids inmiddels). Hij is een heel stuk ouder dan mij, en het bekende verhaal, hij heeft wel veel ervaring opgedaan voordat hij iets met mij kreeg en ik eigenlijk niet heel veel. Uiteindelijk ging mij dat op mijn 30ste toch opbreken. Ik ben een introvert persoon. Misschien zelfs wel best extreem introvert. Zo rond mijn 30ste zei mijn man dat als ik echt ooit eens iets met iemand anders wilde... ik het dan maar gewoon een keer moest doen. Dan hadden we dat ook maar gehad. Hij zei uit zichzelf wel meteen dat hij ook wel wilde, maar dat dat niet de opzet was. Hij wist dat het hele punt was dat ik de ervaring van "iemand anders" miste, en hij had die ervaring natuurlijk wel. De opzet was dat ik best een keertje niet monogaam hoefde te zijn als het zo uit zou komen. De afspraak voelde heerlijk, maar ik was en ben hartstikke bleu. Ik sprak mannen niet zomaar aan, want ze zouden misschien wel eens kunnen denken dat.... Nu gaat dat iets beter. Zelfvertrouwen kwam met de jaren, en soms durf ik zelfs een onschuldig praatje te maken, maar dat heeft allemaal best lang geduurd.

Maar de jaren verstreken en het gebeurde natuurlijk allemaal niet. Ik mis iets ondeugends in mijn karakter. Nu komt de 40 eraan. Ik denk bij veel dingen laat maar zitten, maar dit zou ik toch wel heel graag willen. Het hele punt is, dat ik ook wel weet. Internetsites, ruilen van partner, etc. etc. Maar daar is het mij nou net niet om te doen allemaal. Ik hoop dat iemand die ik wellicht al een beetje ken mij dat vleugje aandacht zou kunnen geven. Iemand waarbij ik van te voren al denk dat ik het wel met diegene zou kunnen doen. De enige stap die ik gemaakt heb is dat ik wat mannen op Facebook ben gaan toevoegen. Wel mannen die ik gewoon een klein beetje ken. Ik heb er 1 best hoog staan als het om deze wens gaat, maar als ik het te opzichtig kenbaar maak dan is natuurlijk de hele klik (die ik nu denk te hebben met die persoon) wel weg.

Dus hoe pak je zoiets nu aan ? Is het raar om als vrouw zijnde gewoon een mannelijke vage kennis een priveberichtje te sturen met "Hoi, hoe gaat het ?" Ik wil ook niet raar overkomen als hij savonds met zijn vrouw op de bank zit en mijn berichtje komt binnen. De man die ik nu voor ogen heb die heeft wel een gezinnetje, maar is niet heel gezins-gericht. Ik kom hem vaker alleen of met vrienden tegen dan met zijn gezin. Ik hou mij steeds voor ogen dat ik die persoon wel in de toekomst nog moet tegen komen. Als ik snachts berichtjes ga sturen, met "Hoi, hoe gaat het. Jij bent best wel....." en hij reageert daar niet op, dan kom ik hem bij wijze van spreken een week later wel tegen. En het zit niet in mijn aard om zo heel direct te zijn naar mannen toe, hoewel ik nu toch wel heel erg de neiging heb om dat voor 1 keer wel te zijn. Ik zie er volgens mij niet slecht uit, en ik zal niet iemand benaderen zonder het idee te hebben dat diegene er voor open staat, maar helemaal zeker weten doe ik het natuurlijk niet. Moeilijk moeilijk.

Ik hoop even een beetje algemeen op iedereen te reageren. Het is niet mijn intentie om een gezin kapot te maken. Natuurlijk niet. Het mooiste zou zijn dat iemand wellicht gescheiden is, vrijgezel is of wel met een partner leeft, maar samen met die partner zo'n soort zelfde afspraak heeft gemaakt. Ik wil geen roddels, en ook geen boze vrouw op mijn hals halen.

Ik wil gewoon een mooie herinnering maken, en die maak ik liever met iemand die ik ken, dan met een totaal onbekende. Dan zou het mij echt alleen maar om seks gaan, en ik ben er nu achter dat het mij gaat om een mooie ervaring, met iemand waar ik jaren later nog eens tegen zou kunnen zeggen "Dat was leuk toen. Leuk dat we dat toen gedaan hebben."

Ik wil hem dus een beetje kennen en tevens wil ik mij seksueel aangetrokken voelen tot diegene. Vandaar dat er meteen iemand opborrelde bij mij die daaraan voldeed. Deze persoon is naar mijn weten bezet, maar wel de moeite waard om uit te zoeken of hij dat inderdaad nog steeds is, ik weet wel dat hij vrij open minded is.

Als je introvert bent dan vinden mannen het moeilijk om eens gek te doen. Om eens een arm om je heen te slaan of je eens een knuffel te geven. Ze denken automatisch dat je daar niet van gediend bent en dat vind ik heel moeilijk.

Natuurlijk praat ik wel met de vrienden van mijn man, met de vaders die ik echt goed ken, en zeg ik hoi en dag etc. Ik zal alleen niet bij zwemles naast een vader gaan staan en zeggen: Goedemorgen, wat is het koud buiten vandaag. Ofzoiets. Dat zit gewoon niet in mijn aard. Ik kan alleen proberen als de ander begint met kletsen om niet af te wenden, maar het gesprek in gang te houden.

Ik werk vanuit huis en kom hier weinig mannen tegen. Ik heb weinig vriendinnen. Wel die op de koffie komen, maar niet direct meiden die mee gaan naar de kroeg. Ik weet dat ik leuk kan zijn, gek kan doen, een geintje kan maken. Ik ben geen grijze saaie muis, maar door negatieve ervaringen uit het verleden, veel buiten gesloten worden en moeilijk aansluiting kunnen vinden hou ik uit mezelf de boot nog wel eens af. Dit gedrag heeft er door de jaren heen voor gezorgd dat mijn wereldje soms erg klein werd. Ik hou graag de herinnering warm van mannen die mij in het verleden wel wat aandacht hebben gegeven. Al is het jaren geleden, het liefste zou ik ze een berichtje sturen en vragen: Ken je me nog ? Natuurlijk is dat dom en ondoordacht. Hun hebben niet jaren op mij zitten wachten, ofzo. Maar de wens kan soms zo sterk ineens boven komen drijven. Gewoon even die aandacht, gewoon even zo graag willen dat ze je weer even zien staan. Dit heb ik veel hoger staan dan seks. Maar ik wil weten of ze mij nog zo zouden kunnen zien. Ik wil het gewoon meemaken, die ervaring. Het is tussen mijn man en mij nog wel eens het gespreksonderwerp, ja. Dan zegt hij: "Schiet nog niet op met je plannen, he !" Ik denk inderdaad dat het wel belangrijk is dat hier goed over gepraat word maar voorlopig lijkt het nog helemaal niet van toepassing te zijn. En hij denkt: "Zover gaat het toch niet komen." Wat terecht is dat hij zo denkt, want ik hou mij liever op de achtergrond en sta graag in zijn schaduw. Veilig. Maar als ik niet ga veranderen, gaat er op dit punt ook weinig veranderen, en als ik mij dat bedenk dan vind ik dat nog wel eens moeilijk.