Kinderen
alle pijlers
Taalachterstand
zaterdag 28 januari 2017 om 08:44
Eigenlijk weet ik nog heel weinig. Maar er zijn zorgen uitgesproken bij de psycholoog en logopedist. Dus ik heb ook zorgen, maar eigenlijk heb ik nog geen idee wat me te wachten staat.
Mijn dochter is 24 maanden en heeft een taal- en ontwikkelingsachterstand. (+/- 4 maanden achterstand) We hadden zelf al wat zorgen uitgesproken omdat haar woordenschat bleef steken op enkele woorden. Brabbelen heeft ze ook niet gedaan, een naar wat blijkt grote reden tot zorgen.
Er is een psychologisch onderzoek in gang gezet en er is gesproken over een therapeutische peutergroep. Deze onderzoeken vinden over twee maanden plaats en in de tussentijd gaan we starten met logopedie.
Wat een aantal maanden geleden begon als een onschuldig 'oren laten testen want ze praat zo weinig' is nu best een zorgenpost geworden. En ondanks dat ik probeer nuchter te zijn, want we weten eigenlijk nog veel te weinig, ben ik enorm verdrietig vandaag.
Ik had even de behoefte dit van me af te schrijven. Heeft iemand misschien een vergelijkbaar traject gevolgd? Zat er meer achter dan alleen een taalachterstand?
Mijn dochter is 24 maanden en heeft een taal- en ontwikkelingsachterstand. (+/- 4 maanden achterstand) We hadden zelf al wat zorgen uitgesproken omdat haar woordenschat bleef steken op enkele woorden. Brabbelen heeft ze ook niet gedaan, een naar wat blijkt grote reden tot zorgen.
Er is een psychologisch onderzoek in gang gezet en er is gesproken over een therapeutische peutergroep. Deze onderzoeken vinden over twee maanden plaats en in de tussentijd gaan we starten met logopedie.
Wat een aantal maanden geleden begon als een onschuldig 'oren laten testen want ze praat zo weinig' is nu best een zorgenpost geworden. En ondanks dat ik probeer nuchter te zijn, want we weten eigenlijk nog veel te weinig, ben ik enorm verdrietig vandaag.
Ik had even de behoefte dit van me af te schrijven. Heeft iemand misschien een vergelijkbaar traject gevolgd? Zat er meer achter dan alleen een taalachterstand?
zaterdag 28 januari 2017 om 13:47
quote:Nouschi schreef op 28 januari 2017 @ 13:23:
[...]
Het is geen weerstand, integendeel zou ik bijna zeggen maar ik begrijp die 4 maanden niet zo.Bij dit soort tests (maar ik weet niet of dat bij deze tests zo is) wordt vaak een soort minimum gehanteerd van wat een kind op welke leeftijd zou moeten kunnen. En dan kan er dus een achterstand worden geconstateerd. Dat is een momentopname natuurlijk, maar kan wel een reden zijn om een kind in de gaten te houden, wat dus ook bij kind van TO gebeurt.
[...]
Het is geen weerstand, integendeel zou ik bijna zeggen maar ik begrijp die 4 maanden niet zo.Bij dit soort tests (maar ik weet niet of dat bij deze tests zo is) wordt vaak een soort minimum gehanteerd van wat een kind op welke leeftijd zou moeten kunnen. En dan kan er dus een achterstand worden geconstateerd. Dat is een momentopname natuurlijk, maar kan wel een reden zijn om een kind in de gaten te houden, wat dus ook bij kind van TO gebeurt.
zaterdag 28 januari 2017 om 13:51
Om een klein voorbeeldje te geven: veel baby's leren zich rond de 4-5 maanden om te draaien. Als een kind dat met 8 maanden doet, is dat laat, maar nog geen directe reden tot zorg. Kan een kind het met 12 maanden nog niet, dan is dat wel een reden tot zorg, want er is gesteld dat een kind het met 9 maanden zou moeten kunnen. Op dat moment is er dus een achterstand.
zaterdag 28 januari 2017 om 14:52
zaterdag 28 januari 2017 om 15:04
quote:jane_who schreef op 28 januari 2017 @ 09:31:
Oeps, zo komen de verhalen de wereld in. Ze had het over een therapeutische peutergroep. Nu je het zegt. Het zal de hoeveelheid informatie zijn, waardoor ik niet alles goed heb opgenomen.
Ik vind nu vooral de onzekerheid lastig. En wat nansie zegt; je kent je kind zoals het is en vallen kleine verschillen je niet of minder op. Onze zoon is (en was) zo snel met alles, weer een ander uiterste, dat we steeds zeiden; we kunnen ze niet met elkaar vergelijken. Vandaar dat de achterstand in begrip (?) wat naast ons neer hebben gelegd.
Mijn kind gaat ook naar een therapeutische peutergroep, maar vanwege motorische problematiek.
Ik vind het een warm bad met ontzettend betrokken therapeuten en groepsbegeleiding. Hij heeft er in korte tijd al zoveel geleerd dat ik bijna een soort therapeutische-peutergroep-evangelist wordt.
Mogelijk zijn er verschillende groepen met andere focus, dus misschien is onze groep niet representatief. Al hebben kinderen met de aandoening van mijn zoon soms ook een ontwikkelingsachterstand en moeite met taal. Alles wordt met liedjes en ondersteunende gebaren gedaan. Ook maken ze gebruik van logo's en pictogrammen en worden kinderen heel hard gestimuleerd.
Het reguliere kdv is leuk, de therapeutische peutergroep is fantastisch.
Mocht je na de eerste zorgen ruimte krijgen in je hoofd voor behandeling en vervolgstappen: er is best veel leuke hulpverlening voor kinderen.
Oeps, zo komen de verhalen de wereld in. Ze had het over een therapeutische peutergroep. Nu je het zegt. Het zal de hoeveelheid informatie zijn, waardoor ik niet alles goed heb opgenomen.
Ik vind nu vooral de onzekerheid lastig. En wat nansie zegt; je kent je kind zoals het is en vallen kleine verschillen je niet of minder op. Onze zoon is (en was) zo snel met alles, weer een ander uiterste, dat we steeds zeiden; we kunnen ze niet met elkaar vergelijken. Vandaar dat de achterstand in begrip (?) wat naast ons neer hebben gelegd.
Mijn kind gaat ook naar een therapeutische peutergroep, maar vanwege motorische problematiek.
Ik vind het een warm bad met ontzettend betrokken therapeuten en groepsbegeleiding. Hij heeft er in korte tijd al zoveel geleerd dat ik bijna een soort therapeutische-peutergroep-evangelist wordt.
Mogelijk zijn er verschillende groepen met andere focus, dus misschien is onze groep niet representatief. Al hebben kinderen met de aandoening van mijn zoon soms ook een ontwikkelingsachterstand en moeite met taal. Alles wordt met liedjes en ondersteunende gebaren gedaan. Ook maken ze gebruik van logo's en pictogrammen en worden kinderen heel hard gestimuleerd.
Het reguliere kdv is leuk, de therapeutische peutergroep is fantastisch.
Mocht je na de eerste zorgen ruimte krijgen in je hoofd voor behandeling en vervolgstappen: er is best veel leuke hulpverlening voor kinderen.
zaterdag 28 januari 2017 om 19:52
Lastig te zeggen, omdat ik jou dochter niet ken en niet weet of er meer aan de hand zou kunnen zijn.
Mijn dochter kon met twee jaar ook maar een paar woorden zeggen en het praten begon pas met drie wat meer op gang te komen. Daarvoor brabbelde ze wel. We hebben het eerst aangekeken, aangezien kinderen zich verschillend ontwikkelen en in grote sprongen. Pas in groep 1 zijn we naar de logopedist gegaan, omdat de achterstand te groot bleef in vergelijking met leeftijdsgenoten. De conclusie van logopedist was dat dochter waarschijnlijk een tijdje slecht heeft gehoord. Dit kan door een oorontsteking. Wij hebben daar nooit iets van gemerkt. Hij had deze conclusie door bepaalde typische fouten die ze maakte.
Ze zit nu in groep 2 en gaat met sprongen vooruit. Een tijdje geen logopedie gehad en een paar weken terug opgepakt om de puntjes op de 1 te zetten. Praten gaat goed, maar soms vergeet ze een letter in een woord uit te spreken of spreekt ze de verkeerde klank uit. Haar taalontwikkeling gaat momenteel heel snel. Ze kan woorden van 4 a 5 letters lezen en korte zinnen. Ze kent alle letters inclusief lettercombinaties. Schrijft woorden. Dit helpt dan weer goed, omdat ze nu het verschil zelf goed kan zien in het woord als het geschreven staat.
Ik zou even afwachten wat er uit het onderzoek komt, wat ik vooral wil aangeven met het voorbeeld van mijn dochter is dat het uiteindelijk helemaal goed kan komen en dat als de spraak achterligt dit niet perse ook zo hoeft te zijn met woordenschat, taal enz.
Mijn dochter kon met twee jaar ook maar een paar woorden zeggen en het praten begon pas met drie wat meer op gang te komen. Daarvoor brabbelde ze wel. We hebben het eerst aangekeken, aangezien kinderen zich verschillend ontwikkelen en in grote sprongen. Pas in groep 1 zijn we naar de logopedist gegaan, omdat de achterstand te groot bleef in vergelijking met leeftijdsgenoten. De conclusie van logopedist was dat dochter waarschijnlijk een tijdje slecht heeft gehoord. Dit kan door een oorontsteking. Wij hebben daar nooit iets van gemerkt. Hij had deze conclusie door bepaalde typische fouten die ze maakte.
Ze zit nu in groep 2 en gaat met sprongen vooruit. Een tijdje geen logopedie gehad en een paar weken terug opgepakt om de puntjes op de 1 te zetten. Praten gaat goed, maar soms vergeet ze een letter in een woord uit te spreken of spreekt ze de verkeerde klank uit. Haar taalontwikkeling gaat momenteel heel snel. Ze kan woorden van 4 a 5 letters lezen en korte zinnen. Ze kent alle letters inclusief lettercombinaties. Schrijft woorden. Dit helpt dan weer goed, omdat ze nu het verschil zelf goed kan zien in het woord als het geschreven staat.
Ik zou even afwachten wat er uit het onderzoek komt, wat ik vooral wil aangeven met het voorbeeld van mijn dochter is dat het uiteindelijk helemaal goed kan komen en dat als de spraak achterligt dit niet perse ook zo hoeft te zijn met woordenschat, taal enz.
zaterdag 28 januari 2017 om 20:12
Herkenbaar, mijn oudste sprak met twee jaar ook nog nauwelijks en heeft logopedie vanaf 2,5. Hij wordt over een paar weken 9 en gaat nog steeds naar dezelfde logopedist. Eenmaal op de basisschool werd vrij snel een traject met testen en onderzoeken ingezet.
Het bleek een TOS (taalontwikkelingsstoornis). Hij gaat nu met een rugzakje (uhun, 'arragement'), naar het reguliere onderwijs. Hij moet er hard voor werken, maar is gelukkig een ongelooflijke doorzetter.
Ik hoor wel het verschil met leeftijdsgenoten, maar sociaal gezien doet hij het super en dat is eigenlijk het enige waar ik me ooit ècht zorgen over heb gemaakt; of hij wel gelukkig zou worden en dat is hij, gelukkig
Het bleek een TOS (taalontwikkelingsstoornis). Hij gaat nu met een rugzakje (uhun, 'arragement'), naar het reguliere onderwijs. Hij moet er hard voor werken, maar is gelukkig een ongelooflijke doorzetter.
Ik hoor wel het verschil met leeftijdsgenoten, maar sociaal gezien doet hij het super en dat is eigenlijk het enige waar ik me ooit ècht zorgen over heb gemaakt; of hij wel gelukkig zou worden en dat is hij, gelukkig
The time is now
zaterdag 28 januari 2017 om 22:38
quote:MwTheelepel schreef op 28 januari 2017 @ 12:57:
[...]
Dit inderdaad. Dat is echt anders dan een oei ik groei boek openslaan en simpelweg kijken wat een kind al wel en niet kan. Die mensen studeren er niet voor niets een paar jaar voor natuurlijk.
Het is trouwens heel vaak niet zo dat de achterstand relatief gelijk blijft. Een kind dat met 24 maanden een achterstand van 4 maanden heeft kan met 48 maanden een achterstand van 18 maanden hebben opgelopen. Kennissen van mij hebben een zoon met down syndroom en de eerste ander half jaar zag je eigenlijk nauwelijks verschil met andere kinderen van dezelfde leeftijd maar met drie jaar had het kind een achterstand van een jaar omdat de ontwikkeling vanaf anderhalf veel langzamer ging. Dat kan echt heel snel gaan.En andersom kan het ook, mijn kind had ook een achterstand van x aantal maanden maar scoort nu bij de taaltesten een paar maanden bóven zijn leeftijd (uitspraak dan niet meegeteld). Misschien dat Nouschi dat dan ook bedoelt, dat de verschillen per kind daarin zo verschillen dat het nauwelijks iets zegt maar ik denk dat je juist doordat er standaarden zijn opgesteld dat je kunt zeggen of je kind een zorgwekkende ontwikkeling doormaakt of niet. Of er sprake is van een "vaststaande" achterstand, een achterstand die erger wordt of een die juist wordt ingehaald. Bij ieder kind kan dan een ander behandelplan worden opgezet.
[...]
Dit inderdaad. Dat is echt anders dan een oei ik groei boek openslaan en simpelweg kijken wat een kind al wel en niet kan. Die mensen studeren er niet voor niets een paar jaar voor natuurlijk.
Het is trouwens heel vaak niet zo dat de achterstand relatief gelijk blijft. Een kind dat met 24 maanden een achterstand van 4 maanden heeft kan met 48 maanden een achterstand van 18 maanden hebben opgelopen. Kennissen van mij hebben een zoon met down syndroom en de eerste ander half jaar zag je eigenlijk nauwelijks verschil met andere kinderen van dezelfde leeftijd maar met drie jaar had het kind een achterstand van een jaar omdat de ontwikkeling vanaf anderhalf veel langzamer ging. Dat kan echt heel snel gaan.En andersom kan het ook, mijn kind had ook een achterstand van x aantal maanden maar scoort nu bij de taaltesten een paar maanden bóven zijn leeftijd (uitspraak dan niet meegeteld). Misschien dat Nouschi dat dan ook bedoelt, dat de verschillen per kind daarin zo verschillen dat het nauwelijks iets zegt maar ik denk dat je juist doordat er standaarden zijn opgesteld dat je kunt zeggen of je kind een zorgwekkende ontwikkeling doormaakt of niet. Of er sprake is van een "vaststaande" achterstand, een achterstand die erger wordt of een die juist wordt ingehaald. Bij ieder kind kan dan een ander behandelplan worden opgezet.
zondag 29 januari 2017 om 08:41
Toen onze zoon getest werd zat er inderdaad ook een psycholoog bij.
Volgens mij is dat redelijk standaard bij het audiologisch centrum.
Hier deden ze namelijk ook een Son iq test erbij, naast de taaltest. Hier zat bij ons kind een gat van een jaar tussen. Ik heb me ook enorm zorgen gemaakt omdat de psycholoog toen over autisme begon terwijl kind amper 2 was. Dat kwam wel even binnen, maar een vervolgafspraak vonden ze niet nodig.
Vandaar dat ik wel wat weerstand voel bij de woorden 'het zijn professionals die weten wat ze doen', het blijft ook altijd een momentopname en zo'n ferme uitspraak als je een kind 1 keer ziet, ben ik geen voorstander van... zoon had die nacht giga slecht geslapen en was heel moe. Hij maakte daardoor minder goed contact dan normaal.
Daarmee zeg ik niet dat je hun advies niet serieus moet nemen, ik heb gezien hoe snel mijn kind inhaalde samen met andere kinderen, dus dat zou ik je zeker adviseren.
Volgens mij is dat redelijk standaard bij het audiologisch centrum.
Hier deden ze namelijk ook een Son iq test erbij, naast de taaltest. Hier zat bij ons kind een gat van een jaar tussen. Ik heb me ook enorm zorgen gemaakt omdat de psycholoog toen over autisme begon terwijl kind amper 2 was. Dat kwam wel even binnen, maar een vervolgafspraak vonden ze niet nodig.
Vandaar dat ik wel wat weerstand voel bij de woorden 'het zijn professionals die weten wat ze doen', het blijft ook altijd een momentopname en zo'n ferme uitspraak als je een kind 1 keer ziet, ben ik geen voorstander van... zoon had die nacht giga slecht geslapen en was heel moe. Hij maakte daardoor minder goed contact dan normaal.
Daarmee zeg ik niet dat je hun advies niet serieus moet nemen, ik heb gezien hoe snel mijn kind inhaalde samen met andere kinderen, dus dat zou ik je zeker adviseren.
Stressed is just desserts spelled backwards
zondag 29 januari 2017 om 09:26
Eens met maleficent. Ik vind hulpverlening (uiteraard) heel goed, maar het blijft wel mijn kind, dat ik iedere dag zie en sommige hulpverleners maar één keer. En ik heb inderdaad gemerkt dat er soms uitspraken worden gedaan waar ik mij absoluut niet in kon vinden. Daarbij is mijn ervaring helaas ook dat iedere hulpverlener iets anders zegt en sommigen direct met een (ongefundeerde) diagnose lopen te zwaaien, wat natuurlijk enorm verwarrend kan zijn. Dus nee, ik vind absoluut niet dat je alles wat hulpverleners zeggen maar aan moet nemen "want ze hebben ervoor geleerd". Maar het is zeker goed dat hulpverlening er is, ook voor jonge kinderen. Alleen moet je er als ouder altijd bij blijven en ook zelf goed naar je kind kijken.
zondag 29 januari 2017 om 10:06
Dat begrijp ik uiteraard, maleficent. Zoals ik lees vind ik het ook best ongepast om na 1 observatie/test zulke uitspraken te doen. Nu gaat het enkel om het alvast opstarten van het traject. Ze hebben bij mijn kind nog geen vermoedens uitgesproken, enkel de achterstand bevestigd en de zorgen daarin geuit. Ik ben blij dat het alvast opgestart is.
SallySpectra, ik ben het met je post eens. Na wat slaap kan ik alles wat beter overzien. De zorgen zijn er nog steeds, ook vanuit onze kant, daarentegen ben ik me er óók van bewust dat het een momentopname is geweest. Natuurlijk zien zij meer dan wij. Thuis doet ze wat meer opdrachten dan dat ze daar deed. Bijvoorbeeld het aanwijzen van de wangen en voeten. Bij de paycholoog bleef het bij de makkelijke(re) delen zoals neus, ogen en mond. Ze weet het dus wel. (Kleine voorbeelden)
Ik heb gisteren met een vriendin gesproken en zij adviseerde me om dochter op haar huidige kdv in een groep te laten spelen met de oudere peuters. Deze zijn taalvaardiger dan de baby/peutergroep waar ze nu op zit. Zelf niet aan gedacht en een tip die ik zeker ga bespreken op het kdv.
SallySpectra, ik ben het met je post eens. Na wat slaap kan ik alles wat beter overzien. De zorgen zijn er nog steeds, ook vanuit onze kant, daarentegen ben ik me er óók van bewust dat het een momentopname is geweest. Natuurlijk zien zij meer dan wij. Thuis doet ze wat meer opdrachten dan dat ze daar deed. Bijvoorbeeld het aanwijzen van de wangen en voeten. Bij de paycholoog bleef het bij de makkelijke(re) delen zoals neus, ogen en mond. Ze weet het dus wel. (Kleine voorbeelden)
Ik heb gisteren met een vriendin gesproken en zij adviseerde me om dochter op haar huidige kdv in een groep te laten spelen met de oudere peuters. Deze zijn taalvaardiger dan de baby/peutergroep waar ze nu op zit. Zelf niet aan gedacht en een tip die ik zeker ga bespreken op het kdv.
zondag 29 januari 2017 om 10:23
Ik vind het vreemd dat er zoveel verschil is in wat nodig is per kind qua advies.
Destijds had mijn zoon een achterstand van een half jaar op zijn kalenderleeftijd. Onze logopediste wilde dat hij naar een therapeutische peutergroep zou gaan. Audiologisch centrum twijfelde daarover; ik heb toen gekozen voor een peuterspeelzaal VVE. Mijn zoon heeft ook nooit gebrabbeld. De richtlijnen per centrum/adviesgevende zijn dus nogal verschillend.
Nou ja, wat ik al eerder zei; het contact met de andere VVE kinderen maakte dat het de achterstand snel werd ingelopen.
Toen hij startte op de basisschool was de achterstand weg en nu in groep 2 staan in de leerlijnen dat hij zelfs voorloopt op zijn kalenderleeftijd qua taal. Ik heb overigens wel de testresultaten van het audiologisch centrum aan school doorgegeven als extra aandachtspunt.
Ik zeg echt niet dat het wel meevalt, maar dat het goed is om de adviezen te volgen en OOK te blijven kijken naar wat je kind laat zien.
Misschien is het inderdaad iets ernstigs, misschien is het iets wat met extra aandacht goed komt. De tijd zal het leren
Destijds had mijn zoon een achterstand van een half jaar op zijn kalenderleeftijd. Onze logopediste wilde dat hij naar een therapeutische peutergroep zou gaan. Audiologisch centrum twijfelde daarover; ik heb toen gekozen voor een peuterspeelzaal VVE. Mijn zoon heeft ook nooit gebrabbeld. De richtlijnen per centrum/adviesgevende zijn dus nogal verschillend.
Nou ja, wat ik al eerder zei; het contact met de andere VVE kinderen maakte dat het de achterstand snel werd ingelopen.
Toen hij startte op de basisschool was de achterstand weg en nu in groep 2 staan in de leerlijnen dat hij zelfs voorloopt op zijn kalenderleeftijd qua taal. Ik heb overigens wel de testresultaten van het audiologisch centrum aan school doorgegeven als extra aandachtspunt.
Ik zeg echt niet dat het wel meevalt, maar dat het goed is om de adviezen te volgen en OOK te blijven kijken naar wat je kind laat zien.
Misschien is het inderdaad iets ernstigs, misschien is het iets wat met extra aandacht goed komt. De tijd zal het leren
Stressed is just desserts spelled backwards
zondag 29 januari 2017 om 17:18
quote:Anna37Returns schreef op 29 januari 2017 @ 10:53:
@Malificent Ik weet niet of het in jullie geval om geschillende richtlijnen of om verschillen in interpretatie gaat. Een half jaar achterstand is niet het volledige plaatje, er wordt ook naar andere factoren en observaties gekeken. Natuurlijk is het goed om zelf naar je kind te blijven kijken. Als het goed is zijn ouders ook een heel belangrijke informatiebron en partner voor professionals. En er zijn wel eens verschillen van inzicht waar het gaat om behandeling. Dat heb je zelfs waar het gaat om concrete lichamelijk ziektes waar we het verloop iha wat makkelijker van kunnen voorspellen.
Dat laatste weet ik helaas wel uit ervaring. Ik heb 1 kind van 11 wat helemaal niet kan praten, geen woord.
En ook geen gebarentaal. Omdat hij ernstige epilepsie in zijn taalgebied van de hersenen heeft (onder andere).
Maar goed, die heeft tot hij 9 maand was alle ontwikkelfases overgeslagen die een kind door zou moeten maken qua taal.
@Malificent Ik weet niet of het in jullie geval om geschillende richtlijnen of om verschillen in interpretatie gaat. Een half jaar achterstand is niet het volledige plaatje, er wordt ook naar andere factoren en observaties gekeken. Natuurlijk is het goed om zelf naar je kind te blijven kijken. Als het goed is zijn ouders ook een heel belangrijke informatiebron en partner voor professionals. En er zijn wel eens verschillen van inzicht waar het gaat om behandeling. Dat heb je zelfs waar het gaat om concrete lichamelijk ziektes waar we het verloop iha wat makkelijker van kunnen voorspellen.
Dat laatste weet ik helaas wel uit ervaring. Ik heb 1 kind van 11 wat helemaal niet kan praten, geen woord.
En ook geen gebarentaal. Omdat hij ernstige epilepsie in zijn taalgebied van de hersenen heeft (onder andere).
Maar goed, die heeft tot hij 9 maand was alle ontwikkelfases overgeslagen die een kind door zou moeten maken qua taal.
Stressed is just desserts spelled backwards
zondag 29 januari 2017 om 19:37
Hier herkenbaar. Onze jongste is bijna 2,5 en wij hebben net een onderzoekstraject bij een audiologisch centrum achter de rug. Inderdaad observaties, cognitie-test en vragenlijsten die beoordeeld zijn door logopedist en ontwikkelingspsycholoog. Zorgen kwamen hier rond 1,5: sprak nog niks en qua gedrag en contact maken maakten wij ons ook zorgen. Had veel driftbuien en frustraties waar we echt geen raad mee wisten. Maakten ons zorgen dat er of qua cognitie of iets qua autisme mis was. 5 maanden later is hier de conclusie; forste taal- en spraak achterstand (1 jaar achterstand). Waarschijnlijk vertoont hij daarom frustratie, rigide 'autistisch' gedrag. Gaan nu starten met vroegbehandeling door een logopedist thuis en vervolgens naar een speciaal kinderdagcentrum gericht op kinderen met TOS.
Wat een zorg he? Hier ook veel twijfels en schuldgevoel (had ik niet eerder in moeten grijpen, eerder dingen moeten zien? Trek ik te vroeg aanbieding bel? Heb ik te weinig tegen hem gepraat?) en onbegrip van de omgeving. Ook mensen van heel dichtbij die goedbedoeld roepen 'ach de achterneef van de buurman van de melkboer praatte tot 6 ook helemaal niet en lult je nu de oren van je kop'...ik kan het echt niet meer horen.
Inmiddels maakt zoon qua begrip grote sprongen, snapt hij bijvoorbeeld 'het is klaar' of 'we gaan naar de auto' waardoor we stukken minder strijd hebben. Hoe is het qua begrip van jouw dochter? En waar gaan de onderzoeken plaats vinden?
Wat een zorg he? Hier ook veel twijfels en schuldgevoel (had ik niet eerder in moeten grijpen, eerder dingen moeten zien? Trek ik te vroeg aanbieding bel? Heb ik te weinig tegen hem gepraat?) en onbegrip van de omgeving. Ook mensen van heel dichtbij die goedbedoeld roepen 'ach de achterneef van de buurman van de melkboer praatte tot 6 ook helemaal niet en lult je nu de oren van je kop'...ik kan het echt niet meer horen.
Inmiddels maakt zoon qua begrip grote sprongen, snapt hij bijvoorbeeld 'het is klaar' of 'we gaan naar de auto' waardoor we stukken minder strijd hebben. Hoe is het qua begrip van jouw dochter? En waar gaan de onderzoeken plaats vinden?
zondag 29 januari 2017 om 19:55
In het topic 'mijn kind heeft een verstandelijke beperking' schrijven een aantal moeders van zorgintensieve kinderen. Kinderen met syndromen, beperkingen, autisme en ook taal-/spraakproblemen. En ik kan iedereen het tijdschrift 'Lotje & co' aanraden.
Lastig hè, Lilliwilli, al die goedbedoelde opmerkingen??!Het is meestal goedbedoeld, soms misschien ook bedoeld om je de mond te snoeren, maar op den duur kon ik het ook niet meer horen. Mijn zoon is nu bijna 6 en kan nog steeds nauwelijks praten, dus mensen maken dat soort opmerkingen inmiddels niet meer. Op zich fijn, maar soms ook weer heel confronterend (op een andere manier), omdat mensen nu blijkbaar vaak heel snel doorhebben dat er iets met hem aan de hand is. Uiterlijk zie je niets aan hem, dus toen hij kleiner was begrepen mensen er vaak ook niet zoveel van.
Bij mijn zoon is rond zijn 3e al eens geopperd dat er sprake zou kunnen zijn van autisme. (Dat is bij een deel van de kinderen met taalproblemen de oorzaak, dus artsen etc denken daar al snel aan.) Hij is destijds geobserveerd door de orthopedagoog in de therapeutische peutergroep en zij zag er niet direct aanwijzingen voor. Wij hebben het daar toen bij gelaten, ook al omdat we de hoop hadden dat hij zich nog een heel stuk zou gaan ontwikkelen en we hem niet toen al wilden opzadelen met allerlei stempels. Inmiddels is zijn gedrag veel eigenaardiger geworden en verwachten we de komende maanden alsnog de diagnose autisme te krijgen.
Ik heb over het algemeen goede ervaringen met hulpverleners, artsen en therapeuten, maar het is wel heel belangrijk om bij je eigen gevoel te blijven. Je kent zelf je kind het beste en op een soort instinctieve manier weet je of je je echt zorgen moet maken, of dat het wel los zal lopen. Zo werkt dat tenminste bij mij.
En afgezien daarvan mag je altijd zelf het tempo bepalen van onderzoeken. Wij hebben de afgelopen jaren heel veel onderzoeken en afspraken gehad. In heel drukke periodes heb ik wel eens bepaalde afspraken of onderzoeken een paar maanden uitgesteld omdat ik vond dat het te veel werd. Dat was helemaal geen probleem en werd ook niet gek gevonden.
Lastig hè, Lilliwilli, al die goedbedoelde opmerkingen??!Het is meestal goedbedoeld, soms misschien ook bedoeld om je de mond te snoeren, maar op den duur kon ik het ook niet meer horen. Mijn zoon is nu bijna 6 en kan nog steeds nauwelijks praten, dus mensen maken dat soort opmerkingen inmiddels niet meer. Op zich fijn, maar soms ook weer heel confronterend (op een andere manier), omdat mensen nu blijkbaar vaak heel snel doorhebben dat er iets met hem aan de hand is. Uiterlijk zie je niets aan hem, dus toen hij kleiner was begrepen mensen er vaak ook niet zoveel van.
Bij mijn zoon is rond zijn 3e al eens geopperd dat er sprake zou kunnen zijn van autisme. (Dat is bij een deel van de kinderen met taalproblemen de oorzaak, dus artsen etc denken daar al snel aan.) Hij is destijds geobserveerd door de orthopedagoog in de therapeutische peutergroep en zij zag er niet direct aanwijzingen voor. Wij hebben het daar toen bij gelaten, ook al omdat we de hoop hadden dat hij zich nog een heel stuk zou gaan ontwikkelen en we hem niet toen al wilden opzadelen met allerlei stempels. Inmiddels is zijn gedrag veel eigenaardiger geworden en verwachten we de komende maanden alsnog de diagnose autisme te krijgen.
Ik heb over het algemeen goede ervaringen met hulpverleners, artsen en therapeuten, maar het is wel heel belangrijk om bij je eigen gevoel te blijven. Je kent zelf je kind het beste en op een soort instinctieve manier weet je of je je echt zorgen moet maken, of dat het wel los zal lopen. Zo werkt dat tenminste bij mij.
En afgezien daarvan mag je altijd zelf het tempo bepalen van onderzoeken. Wij hebben de afgelopen jaren heel veel onderzoeken en afspraken gehad. In heel drukke periodes heb ik wel eens bepaalde afspraken of onderzoeken een paar maanden uitgesteld omdat ik vond dat het te veel werd. Dat was helemaal geen probleem en werd ook niet gek gevonden.
zondag 29 januari 2017 om 20:25
quote:lilliwilli schreef op 29 januari 2017 @ 19:37:
Hier herkenbaar. Onze jongste is bijna 2,5 en wij hebben net een onderzoekstraject bij een audiologisch centrum achter de rug. Inderdaad observaties, cognitie-test en vragenlijsten die beoordeeld zijn door logopedist en ontwikkelingspsycholoog. Zorgen kwamen hier rond 1,5: sprak nog niks en qua gedrag en contact maken maakten wij ons ook zorgen. Had veel driftbuien en frustraties waar we echt geen raad mee wisten. Maakten ons zorgen dat er of qua cognitie of iets qua autisme mis was. 5 maanden later is hier de conclusie; forste taal- en spraak achterstand (1 jaar achterstand). Waarschijnlijk vertoont hij daarom frustratie, rigide 'autistisch' gedrag. Gaan nu starten met vroegbehandeling door een logopedist thuis en vervolgens naar een speciaal kinderdagcentrum gericht op kinderen met TOS.
Wat een zorg he? Hier ook veel twijfels en schuldgevoel (had ik niet eerder in moeten grijpen, eerder dingen moeten zien? Trek ik te vroeg aanbieding bel? Heb ik te weinig tegen hem gepraat?) en onbegrip van de omgeving. Ook mensen van heel dichtbij die goedbedoeld roepen 'ach de achterneef van de buurman van de melkboer praatte tot 6 ook helemaal niet en lult je nu de oren van je kop'...ik kan het echt niet meer horen.
Inmiddels maakt zoon qua begrip grote sprongen, snapt hij bijvoorbeeld 'het is klaar' of 'we gaan naar de auto' waardoor we stukken minder strijd hebben. Hoe is het qua begrip van jouw dochter? En waar gaan de onderzoeken plaats vinden?Heel herkenbaar
Hier herkenbaar. Onze jongste is bijna 2,5 en wij hebben net een onderzoekstraject bij een audiologisch centrum achter de rug. Inderdaad observaties, cognitie-test en vragenlijsten die beoordeeld zijn door logopedist en ontwikkelingspsycholoog. Zorgen kwamen hier rond 1,5: sprak nog niks en qua gedrag en contact maken maakten wij ons ook zorgen. Had veel driftbuien en frustraties waar we echt geen raad mee wisten. Maakten ons zorgen dat er of qua cognitie of iets qua autisme mis was. 5 maanden later is hier de conclusie; forste taal- en spraak achterstand (1 jaar achterstand). Waarschijnlijk vertoont hij daarom frustratie, rigide 'autistisch' gedrag. Gaan nu starten met vroegbehandeling door een logopedist thuis en vervolgens naar een speciaal kinderdagcentrum gericht op kinderen met TOS.
Wat een zorg he? Hier ook veel twijfels en schuldgevoel (had ik niet eerder in moeten grijpen, eerder dingen moeten zien? Trek ik te vroeg aanbieding bel? Heb ik te weinig tegen hem gepraat?) en onbegrip van de omgeving. Ook mensen van heel dichtbij die goedbedoeld roepen 'ach de achterneef van de buurman van de melkboer praatte tot 6 ook helemaal niet en lult je nu de oren van je kop'...ik kan het echt niet meer horen.
Inmiddels maakt zoon qua begrip grote sprongen, snapt hij bijvoorbeeld 'het is klaar' of 'we gaan naar de auto' waardoor we stukken minder strijd hebben. Hoe is het qua begrip van jouw dochter? En waar gaan de onderzoeken plaats vinden?Heel herkenbaar
zondag 29 januari 2017 om 20:44
quote:jane_who schreef op 29 januari 2017 @ 19:18:
Wat verdrietig malificent.
Kunnen jullie op jullie manier met elkaar communiceren?
Hij doet heel veel met eigen gebaartjes, als hij drinken wil geeft hij een beker. Hij wijst veel aan.
En hij kan met foto's laten zien wat hij wil. That's it. Maar hij snapt sommige dingen wel heel goed hoor, waar hij belang bij heeft.
Zoals de woorden 'zwemmen' Ipad' 'bad' 'auto' pikt hij zo op uit een ellenlange zin. Dan staat hij meteen voor je te springen
Dat vind ik wel heel knap (maar dat zijn ook zijn lievelingsdingen).
Wat verdrietig malificent.
Kunnen jullie op jullie manier met elkaar communiceren?
Hij doet heel veel met eigen gebaartjes, als hij drinken wil geeft hij een beker. Hij wijst veel aan.
En hij kan met foto's laten zien wat hij wil. That's it. Maar hij snapt sommige dingen wel heel goed hoor, waar hij belang bij heeft.
Zoals de woorden 'zwemmen' Ipad' 'bad' 'auto' pikt hij zo op uit een ellenlange zin. Dan staat hij meteen voor je te springen
Dat vind ik wel heel knap (maar dat zijn ook zijn lievelingsdingen).
Stressed is just desserts spelled backwards
zondag 29 januari 2017 om 20:47
quote:lilliwilli schreef op 29 januari 2017 @ 19:37:
Ook mensen van heel dichtbij die goedbedoeld roepen 'ach de achterneef van de buurman van de melkboer praatte tot 6 ook helemaal niet en lult je nu de oren van je kop'...ik kan het echt niet meer horen.
ach ja zeg, hou op schei uit. Mijn kind ziet er supernormaal uit dus hier ook vaak onbegrip gehad hoor.
En verhalen van de slager zijn achternicht en daar het buurmeisje van die ken ik ook zat/
Het is vervelend want het geeft soms ook hoop, maar die is bij mij inmiddels wel vervlogen
Ook mensen van heel dichtbij die goedbedoeld roepen 'ach de achterneef van de buurman van de melkboer praatte tot 6 ook helemaal niet en lult je nu de oren van je kop'...ik kan het echt niet meer horen.
ach ja zeg, hou op schei uit. Mijn kind ziet er supernormaal uit dus hier ook vaak onbegrip gehad hoor.
En verhalen van de slager zijn achternicht en daar het buurmeisje van die ken ik ook zat/
Het is vervelend want het geeft soms ook hoop, maar die is bij mij inmiddels wel vervlogen
Stressed is just desserts spelled backwards
zondag 29 januari 2017 om 20:47
quote:Anna37Returns schreef op 29 januari 2017 @ 20:37:
[...]
Ik pik even dit stukje eruit omdat het zo'n lange post is. Ik lees je altijd ontzettend graag over dit soort onderwerpen trouwens. Je schrijft over je eigen ervaring en mooi dat het voor jou zo werkt. Maar even wat meer algemeen. Intuitie werkt, in de zin dat als ouders het gevoel hebben dat er iets aan de hand is, dat dan vaker ook het geval is dan als ouders dat gevoel niet hebben, en vise versa. Intuitie gaat dus vaak ergens over.
Het probleem is dat het niet altijd opgaat en dat ouders zich vaak schuldig voelen als ze iets niet hebben aangevoeld. Denken dan soms dat ze minder goede of minder invoelende ouders zouden zijn. Sommige dingen lijken bij sommige kinderen echter makkelijker/moeilijker aan te voelen en het ligt dus niet aan de ouders als ze dat niet hebben aangevoeld. Ik ben ook niet zo voor het verspreiden van het idee dat ouders het wel aanvoelen als er iets mis is. Soms voelen mensen het niet aan en is het wel belangrijk voor het kind dat er ingegrepen wordt. Wel ben ik erg voor ouders altijd serieus nemen en in samenspraak met ouders de zorg plannen.Het gaat niet alleen om intuïtie kan ik je vertellen. Eigenlijk heeft het er (voor mij dan) voornamelijk mee te maken dat ik mijn kind beter ken dan hulpverleners. En ik heb ervaren dat dat lang niet altijd serieus wordt genomen. Vaak wel, maar lang niet altijd.
[...]
Ik pik even dit stukje eruit omdat het zo'n lange post is. Ik lees je altijd ontzettend graag over dit soort onderwerpen trouwens. Je schrijft over je eigen ervaring en mooi dat het voor jou zo werkt. Maar even wat meer algemeen. Intuitie werkt, in de zin dat als ouders het gevoel hebben dat er iets aan de hand is, dat dan vaker ook het geval is dan als ouders dat gevoel niet hebben, en vise versa. Intuitie gaat dus vaak ergens over.
Het probleem is dat het niet altijd opgaat en dat ouders zich vaak schuldig voelen als ze iets niet hebben aangevoeld. Denken dan soms dat ze minder goede of minder invoelende ouders zouden zijn. Sommige dingen lijken bij sommige kinderen echter makkelijker/moeilijker aan te voelen en het ligt dus niet aan de ouders als ze dat niet hebben aangevoeld. Ik ben ook niet zo voor het verspreiden van het idee dat ouders het wel aanvoelen als er iets mis is. Soms voelen mensen het niet aan en is het wel belangrijk voor het kind dat er ingegrepen wordt. Wel ben ik erg voor ouders altijd serieus nemen en in samenspraak met ouders de zorg plannen.Het gaat niet alleen om intuïtie kan ik je vertellen. Eigenlijk heeft het er (voor mij dan) voornamelijk mee te maken dat ik mijn kind beter ken dan hulpverleners. En ik heb ervaren dat dat lang niet altijd serieus wordt genomen. Vaak wel, maar lang niet altijd.
