Kinderen
alle pijlers
Taalachterstand
zaterdag 28 januari 2017 om 08:44
Eigenlijk weet ik nog heel weinig. Maar er zijn zorgen uitgesproken bij de psycholoog en logopedist. Dus ik heb ook zorgen, maar eigenlijk heb ik nog geen idee wat me te wachten staat.
Mijn dochter is 24 maanden en heeft een taal- en ontwikkelingsachterstand. (+/- 4 maanden achterstand) We hadden zelf al wat zorgen uitgesproken omdat haar woordenschat bleef steken op enkele woorden. Brabbelen heeft ze ook niet gedaan, een naar wat blijkt grote reden tot zorgen.
Er is een psychologisch onderzoek in gang gezet en er is gesproken over een therapeutische peutergroep. Deze onderzoeken vinden over twee maanden plaats en in de tussentijd gaan we starten met logopedie.
Wat een aantal maanden geleden begon als een onschuldig 'oren laten testen want ze praat zo weinig' is nu best een zorgenpost geworden. En ondanks dat ik probeer nuchter te zijn, want we weten eigenlijk nog veel te weinig, ben ik enorm verdrietig vandaag.
Ik had even de behoefte dit van me af te schrijven. Heeft iemand misschien een vergelijkbaar traject gevolgd? Zat er meer achter dan alleen een taalachterstand?
Mijn dochter is 24 maanden en heeft een taal- en ontwikkelingsachterstand. (+/- 4 maanden achterstand) We hadden zelf al wat zorgen uitgesproken omdat haar woordenschat bleef steken op enkele woorden. Brabbelen heeft ze ook niet gedaan, een naar wat blijkt grote reden tot zorgen.
Er is een psychologisch onderzoek in gang gezet en er is gesproken over een therapeutische peutergroep. Deze onderzoeken vinden over twee maanden plaats en in de tussentijd gaan we starten met logopedie.
Wat een aantal maanden geleden begon als een onschuldig 'oren laten testen want ze praat zo weinig' is nu best een zorgenpost geworden. En ondanks dat ik probeer nuchter te zijn, want we weten eigenlijk nog veel te weinig, ben ik enorm verdrietig vandaag.
Ik had even de behoefte dit van me af te schrijven. Heeft iemand misschien een vergelijkbaar traject gevolgd? Zat er meer achter dan alleen een taalachterstand?
zondag 29 januari 2017 om 20:49
Ach jee, ik snap wat je bedoelt, Anna. Het is absoluut niet mijn bedoeling om wie dan ook een schuldgevoel te bezorgen. Als een deskundige zich zorgen maakt om je kind, dan vind ik dat je advies van die deskundige op moet volgen. Natuurlijk heb je niet altijd door dat er iets aan de hand is met je kind! Maar ik vind wel dat je je eigen gevoel en gezond verstand moet blijven gebruiken.
En nog even over mezelf, voor mij was het een enorme schok toen ik de uitslag kreeg van het intelligentieonderzoek toen mijn zoontje 3,5 was. Ook al wist ik dat er het een en ander aan de hand was en heb ik mij altijd, vanaf het allereerste begin heel veel zorgen over hem gemaakt, toch had ik dat niet aan zien komen. Maar goed, over mijn oudste heb ik altijd heel veel zorgen gehad, op een wezenlijk andere manier dan bij mijn andere twee kinderen. En ik kan dat gevoel daardoor ook goed vergelijken. De kinderarts van mijn oudste heeft me daar ook heel erg bij geholpen, want hij heeft altijd mijn gevoel/zorgen heel serieus genomen.
In tijden van veel afspraken, onderzoeken, gedragsproblemen vind ik het soms ook heel lastig om nog bij dat intuïtieve gevoel te komen. Soms weet ik het ook gewoon niet. En ik voel me daar helemaal niet schuldig over, ik ben ook maar een mens en ik heb een ingewikkeld kind dat zelf niet kan vertellen hoe hij zich voelt of waar hij last van heeft.
En nog even over mezelf, voor mij was het een enorme schok toen ik de uitslag kreeg van het intelligentieonderzoek toen mijn zoontje 3,5 was. Ook al wist ik dat er het een en ander aan de hand was en heb ik mij altijd, vanaf het allereerste begin heel veel zorgen over hem gemaakt, toch had ik dat niet aan zien komen. Maar goed, over mijn oudste heb ik altijd heel veel zorgen gehad, op een wezenlijk andere manier dan bij mijn andere twee kinderen. En ik kan dat gevoel daardoor ook goed vergelijken. De kinderarts van mijn oudste heeft me daar ook heel erg bij geholpen, want hij heeft altijd mijn gevoel/zorgen heel serieus genomen.
In tijden van veel afspraken, onderzoeken, gedragsproblemen vind ik het soms ook heel lastig om nog bij dat intuïtieve gevoel te komen. Soms weet ik het ook gewoon niet. En ik voel me daar helemaal niet schuldig over, ik ben ook maar een mens en ik heb een ingewikkeld kind dat zelf niet kan vertellen hoe hij zich voelt of waar hij last van heeft.
zondag 29 januari 2017 om 21:52
quote:SallySpectra schreef op 29 januari 2017 @ 20:47:
[...]
Het gaat niet alleen om intuïtie kan ik je vertellen. Eigenlijk heeft het er (voor mij dan) voornamelijk mee te maken dat ik mijn kind beter ken dan hulpverleners. En ik heb ervaren dat dat lang niet altijd serieus wordt genomen. Vaak wel, maar lang niet altijd.
Ja, dit herken ik wel.
Je kent je kind beter omdat je het vaker ziet, en dus ook beter kunt inschatten of wat je kind laat zien bij de hulpverlener representatief is. Een goede hulpverlener checkt dat ook bij de ouders en stelt zo mogelijk zijn beeld bij.
Misschien dat dit ook het stuk intuitie is dan? dat een uitspraak van een hulpverlener soms niet klopt met je gevoel. Gewoon omdat je je kind soms ook andere dingen ziet doen.
nouja. De crux ligt hem er in dat je als ouder in ieder geval altijd serieus genomen moet worden. Hulpverleners kennen de aandoening, ouders kennen hun kind. Samen zou je er dan wel uit moeten komen.
[...]
Het gaat niet alleen om intuïtie kan ik je vertellen. Eigenlijk heeft het er (voor mij dan) voornamelijk mee te maken dat ik mijn kind beter ken dan hulpverleners. En ik heb ervaren dat dat lang niet altijd serieus wordt genomen. Vaak wel, maar lang niet altijd.
Ja, dit herken ik wel.
Je kent je kind beter omdat je het vaker ziet, en dus ook beter kunt inschatten of wat je kind laat zien bij de hulpverlener representatief is. Een goede hulpverlener checkt dat ook bij de ouders en stelt zo mogelijk zijn beeld bij.
Misschien dat dit ook het stuk intuitie is dan? dat een uitspraak van een hulpverlener soms niet klopt met je gevoel. Gewoon omdat je je kind soms ook andere dingen ziet doen.
nouja. De crux ligt hem er in dat je als ouder in ieder geval altijd serieus genomen moet worden. Hulpverleners kennen de aandoening, ouders kennen hun kind. Samen zou je er dan wel uit moeten komen.
zondag 29 januari 2017 om 22:05
quote:Toverspiegel schreef op 29 januari 2017 @ 21:52:
[...]
Ja, dit herken ik wel.
Je kent je kind beter omdat je het vaker ziet, en dus ook beter kunt inschatten of wat je kind laat zien bij de hulpverlener representatief is. Een goede hulpverlener checkt dat ook bij de ouders en stelt zo mogelijk zijn beeld bij.
Misschien dat dit ook het stuk intuitie is dan? dat een uitspraak van een hulpverlener soms niet klopt met je gevoel. Gewoon omdat je je kind soms ook andere dingen ziet doen.
nouja. De crux ligt hem er in dat je als ouder in ieder geval altijd serieus genomen moet worden. Hulpverleners kennen de aandoening, ouders kennen hun kind. Samen zou je er dan wel uit moeten komen.Precies.
[...]
Ja, dit herken ik wel.
Je kent je kind beter omdat je het vaker ziet, en dus ook beter kunt inschatten of wat je kind laat zien bij de hulpverlener representatief is. Een goede hulpverlener checkt dat ook bij de ouders en stelt zo mogelijk zijn beeld bij.
Misschien dat dit ook het stuk intuitie is dan? dat een uitspraak van een hulpverlener soms niet klopt met je gevoel. Gewoon omdat je je kind soms ook andere dingen ziet doen.
nouja. De crux ligt hem er in dat je als ouder in ieder geval altijd serieus genomen moet worden. Hulpverleners kennen de aandoening, ouders kennen hun kind. Samen zou je er dan wel uit moeten komen.Precies.
zondag 29 januari 2017 om 22:33
quote:Anna37Returns schreef op 29 januari 2017 @ 22:27:
[...]
Dat is prima. Maar voor mij valt dit dus wel onder iemand serieus nemen. Dat betekent voor mij ook dat je iemand serieus genoeg neemt om argumenten uit te wisselen. Maar het is niet helemaal de tijd en het medium om dat te doen denk ik.Dat is het inderdaad niet en als je het niet erg vindt ga ik hier niet het hele verhaal van mijn dochter uit de doeken doen. Dat moet ik al vaak genoeg helaas. En het is jammer dat je dan nu aan een half voorbeeld van mij conclusies meent te moeten verbinden als (kennelijk) professional. Ik ga daar verder niet meer op in.
[...]
Dat is prima. Maar voor mij valt dit dus wel onder iemand serieus nemen. Dat betekent voor mij ook dat je iemand serieus genoeg neemt om argumenten uit te wisselen. Maar het is niet helemaal de tijd en het medium om dat te doen denk ik.Dat is het inderdaad niet en als je het niet erg vindt ga ik hier niet het hele verhaal van mijn dochter uit de doeken doen. Dat moet ik al vaak genoeg helaas. En het is jammer dat je dan nu aan een half voorbeeld van mij conclusies meent te moeten verbinden als (kennelijk) professional. Ik ga daar verder niet meer op in.
zondag 29 januari 2017 om 23:07
punt is dat je als ouder serieus genomen wil worden omdat je je kind veel beter kent.
Als iemand begint met een weerwoord, dan geeft dat niet de indruk dat input van de ouder wordt gewaardeerd. Op deze manier lijkt de hulpverlener namelijk het laatste woord te hebben en altijd te 'winnen' want 'objectief'.
Ik ben het wel met Sally eens, dat illustreer je eigenlijk best goed Anne. Ookal doe je je best uit te leggen dat je anderen wel serieus neemt. Mogelijk kun je je toch niet helemaal inleven in de ouders.
Als iemand begint met een weerwoord, dan geeft dat niet de indruk dat input van de ouder wordt gewaardeerd. Op deze manier lijkt de hulpverlener namelijk het laatste woord te hebben en altijd te 'winnen' want 'objectief'.
Ik ben het wel met Sally eens, dat illustreer je eigenlijk best goed Anne. Ookal doe je je best uit te leggen dat je anderen wel serieus neemt. Mogelijk kun je je toch niet helemaal inleven in de ouders.
zondag 29 januari 2017 om 23:34
Onze zoon sprak ook weinig, toen hij drieëneenhalf was kwamen er ineens keurige volzinnen. Wel leek het later of zijn gedachten te snel gingen voor zijn mond. De schoolarts en het CB hebben er nooit iets over gezegd.
Op zijn dertiende hoorde een zanglerares (partner van iemand op een feestje) hem praten en zij raadde logopedie aan omdat zijn ademhaling te hoog zou zitten. Hiermee naar de huisarts gegaan en die gaf een verwijsbrief voor logopedie. We zijn een half jaar verder en merken echt een verbetering.
Het kan dus heel goed zijn als iemand met kennis van zaken je kind -toevallig- ziet.
Op zijn dertiende hoorde een zanglerares (partner van iemand op een feestje) hem praten en zij raadde logopedie aan omdat zijn ademhaling te hoog zou zitten. Hiermee naar de huisarts gegaan en die gaf een verwijsbrief voor logopedie. We zijn een half jaar verder en merken echt een verbetering.
Het kan dus heel goed zijn als iemand met kennis van zaken je kind -toevallig- ziet.
Betty White: "Once you go blackberry... Hmmmmmhmmmm"
maandag 30 januari 2017 om 09:46
Vandaag loop ik met een onwijs onderbuik gevoel rond. Niet te omschrijven. Alsof je na dat gesprek ineens anders naar je kind kijkt. Gisteravond wilde ze niet naar bed, huilen zodra je de kamer uit loopt. Op het moment van teruggaan en troosten krijg ik weinig contact met haar. Ze wil knuffelen maar reageert dan helemaal niet op mij(n vragen). Ze staart me dan wat aan. Wat doet deze onzekerheid pijn en verdriet. (En we moeten nog lang wachten voordat er wat meer bekend zal zijn/worden).
Ik vind trouwens dat ze op haar manier en in kleine mate toch wat brabbelt. Het is niet veel en ze roept daarin veel 'mama, mammma' maar toch. Ze is niet 100% stil.
Ik vind trouwens dat ze op haar manier en in kleine mate toch wat brabbelt. Het is niet veel en ze roept daarin veel 'mama, mammma' maar toch. Ze is niet 100% stil.
maandag 30 januari 2017 om 09:55
TO, Geen tips verder voor je. Je dochter is nog heel jong. Ik heb er rond dezelfde leeftijd ook enorm mee gezeten omdat ik niet meer wist waar ik goed aan deed. Op zijn beloop laten want er valt nog zo weinig over te zeggen, of wel hulp zoeken met het risico dat anderen en instanties ook al allemaal een etiket op je kind kunnen plakken, je kind in een circuit terecht komt en een dossier waardoor het al met een stempel naar school gaat terwijl dat misschien allemaal niet had gehoeven of beter niet was gebeurd zelfs. Het is zo moeilijk om in te schatten of je de juiste keuze maakt.
maandag 30 januari 2017 om 10:12
Dat klopt NYC. Ik vind het enorm lastig.
En weet je, ze kán het wel, althans, vorige week zei ze 'addestoel' en wees naar een paddestoel. En zo riep ze een paar weken terug ineens 'Arlo' toen mijn zoon over de film sprak. Deze woorden heeft ze helaas tot op heden maar één keer gezegd. Het is overigens niet dat ze helemaal niet kan praten. Ze heeft een (veel) te kleine woordenschat. Ik denk ±20-25 woorden die de actief gebruikt. (mama, op, uit, waf, aap, broek, nee, ja, ik, mij(n), korte woorden dus) Daarbij een aantal woorden waarvan wij weten wat ze bedoeld en waar jullie geen chocolade van kunnen maken.
En weet je, ze kán het wel, althans, vorige week zei ze 'addestoel' en wees naar een paddestoel. En zo riep ze een paar weken terug ineens 'Arlo' toen mijn zoon over de film sprak. Deze woorden heeft ze helaas tot op heden maar één keer gezegd. Het is overigens niet dat ze helemaal niet kan praten. Ze heeft een (veel) te kleine woordenschat. Ik denk ±20-25 woorden die de actief gebruikt. (mama, op, uit, waf, aap, broek, nee, ja, ik, mij(n), korte woorden dus) Daarbij een aantal woorden waarvan wij weten wat ze bedoeld en waar jullie geen chocolade van kunnen maken.
maandag 30 januari 2017 om 10:18
Lieve TO, alsof alles nu onder een vergrootglas licht. Je maakt je gewoon zorgen en dat lijkt me heel logisch
Als ouder heb je nooit de zekerheid dat het goed gaat met je kind. Maar zo jong al geconfronteerd te worden met haar kwetsbaarheid is gewoon lastig. Tijd zal het leren. En gelukkig heeft ze een moeder die haar liefheeft en die kan zien wat ze allemaal wél kan.
Als ouder heb je nooit de zekerheid dat het goed gaat met je kind. Maar zo jong al geconfronteerd te worden met haar kwetsbaarheid is gewoon lastig. Tijd zal het leren. En gelukkig heeft ze een moeder die haar liefheeft en die kan zien wat ze allemaal wél kan.
maandag 30 januari 2017 om 10:24
Ik vind 20-25 woorden actief gebruiken op deze leeftijd echt niet eens zo heel weinig. En het is denk ik ook al een hele geruststelling dat ze het fysiek dus wel kan, klanken en woorden vormen. Maar waarom het er bij het ene kind op deze leeftijd zo weinig zijn (bij mijn kind hooguit 7-10 woorden actief gebruik) en het andere kind al complete zinnetjes maakt, gaan idee. Interesse, aanleg, het kan allemaal meespelen.
Maar dit is nu echt even een rotte en lastige fase want het was ook bij ons het punt waarop we twijfelden: trekken we nu zelf aan de bel of krijgen we er later van langs dat we veeeeel eerder aan de bel hadden moeten trekken en we ons kind hulp ontzegd zouden hebben.
Maar dit is nu echt even een rotte en lastige fase want het was ook bij ons het punt waarop we twijfelden: trekken we nu zelf aan de bel of krijgen we er later van langs dat we veeeeel eerder aan de bel hadden moeten trekken en we ons kind hulp ontzegd zouden hebben.
maandag 30 januari 2017 om 10:35
Dank beiden. Iedereen trouwens die de moeite heeft genomen te lezen.
Ik ben blij dat we meegaan in het advies ook al geeft het zorgen. Afwachten en straks te starten met een nog grotere achterstand had dan ook weer extra zorgen en vragen met zich meegebracht wellicht. Op dit moment denk ik dat we er goed aan doen en hoop ik dat ze baat heeft bij de begeleiding die ze zal gaan krijgen. Achteraf kun je eigenlijk pas zeggen of je er goed aan hebt gedaan en/of je de volgende keer een andere keuze zou hebben gemaakt. Geen idee eigenlijk, dat denk ik zo.
Ik ben blij dat we meegaan in het advies ook al geeft het zorgen. Afwachten en straks te starten met een nog grotere achterstand had dan ook weer extra zorgen en vragen met zich meegebracht wellicht. Op dit moment denk ik dat we er goed aan doen en hoop ik dat ze baat heeft bij de begeleiding die ze zal gaan krijgen. Achteraf kun je eigenlijk pas zeggen of je er goed aan hebt gedaan en/of je de volgende keer een andere keuze zou hebben gemaakt. Geen idee eigenlijk, dat denk ik zo.
maandag 30 januari 2017 om 10:40
maandag 30 januari 2017 om 11:44
Dat onderbuikgevoel (buikpijn) herken ik. Dat voelt ontzettend naar. Het enige wat een beetje helpt is gewoon toegeven aan jezelf dat je bang bent, verdrietig bent. Dat kan het soms iets verzachten. En de tijd helpt ook. Alles duurt vreselijk lang als je in deze wereld zit, op elke afspraak moet je maanden wachten, daarna vaak weken of maanden wachten op de uitslag. Dan is er vaak weer een vervolg en dat duurt ook weer maanden. Heel moeilijk, maar het went een klein beetje op den duur.
Ik denk dat je heel goed bezig bent, Jane. Het klinkt alsof er terecht wat zorgen zijn over je dochter, al is ze nog zo jong dat haar ontwikkeling nog alle kanten op kan.
En o ja, logopedisten tellen ook de (voor vreemden) onverstaanbare woorden mee. Elke klank die je kind elke keer koppelt aan hetzelfde voorwerp telt als woord. Het hoeft niet verstaanbaar te zijn om als woord mee te tellen.
Wat trouwens ook goed is om te doen, is filmpjes maken van gedrag van je dochter waarnaar gevraagd wordt. Het is vaak best moeilijk om dingen in woorden uit te leggen aan een arts of therapeut. Een filmpje maakt heel veel duidelijk, en soms zien zij ook nog andere dingen waar je zelf niet op let of aan gewend bent.
En zo nu en dan een lijstje maken van de woordjes die ze zegt, dingen die ze wel/niet snapt, dingen die ze aanwijst en andere vormen van communicatie. Tip: zet de datum erop! Het is ook voor jezelf fijn om zo nu en dan eens terug te kijken naar wat ze een halfjaar eerder wel/niet kon.
Ik denk dat je heel goed bezig bent, Jane. Het klinkt alsof er terecht wat zorgen zijn over je dochter, al is ze nog zo jong dat haar ontwikkeling nog alle kanten op kan.
En o ja, logopedisten tellen ook de (voor vreemden) onverstaanbare woorden mee. Elke klank die je kind elke keer koppelt aan hetzelfde voorwerp telt als woord. Het hoeft niet verstaanbaar te zijn om als woord mee te tellen.
Wat trouwens ook goed is om te doen, is filmpjes maken van gedrag van je dochter waarnaar gevraagd wordt. Het is vaak best moeilijk om dingen in woorden uit te leggen aan een arts of therapeut. Een filmpje maakt heel veel duidelijk, en soms zien zij ook nog andere dingen waar je zelf niet op let of aan gewend bent.
En zo nu en dan een lijstje maken van de woordjes die ze zegt, dingen die ze wel/niet snapt, dingen die ze aanwijst en andere vormen van communicatie. Tip: zet de datum erop! Het is ook voor jezelf fijn om zo nu en dan eens terug te kijken naar wat ze een halfjaar eerder wel/niet kon.
maandag 30 januari 2017 om 12:24
Goed idee, van de filmpjes. Ga ik doen. Evenals het noteren van -nieuwe- woorden.
Vandaag contact opgenomen met een logopedist en morgen ga ik kijken of dochter naar een andere groep kan op het KDV. Ze zit nu op een baby/peuter groep. Er is nog een peutergroep waar alleen oudere peuters zitten die al taalvaardiger zijn.
Op het KDV zijn ze nu ook op de hoogte. (Overigens nooit opmerkingen gehad over haar kleine woordenschat, niet brabbelen etc).
Ik heb wel het gevoel alsof je je moet verantwoorden tegenover familie/vrienden. Ik merk dat ze het allemaal voorbarig vinden omdat er veel kinderen zijn die later beginnen met praten. Dat is jullie bekend, heb er al wat van meegekregen in dit topic.
Vandaag contact opgenomen met een logopedist en morgen ga ik kijken of dochter naar een andere groep kan op het KDV. Ze zit nu op een baby/peuter groep. Er is nog een peutergroep waar alleen oudere peuters zitten die al taalvaardiger zijn.
Op het KDV zijn ze nu ook op de hoogte. (Overigens nooit opmerkingen gehad over haar kleine woordenschat, niet brabbelen etc).
Ik heb wel het gevoel alsof je je moet verantwoorden tegenover familie/vrienden. Ik merk dat ze het allemaal voorbarig vinden omdat er veel kinderen zijn die later beginnen met praten. Dat is jullie bekend, heb er al wat van meegekregen in dit topic.
maandag 30 januari 2017 om 20:28
Ja, precies dat soort opmerkingen hebben wij ook wel her en der gekregen. Hoe lief of geruststellend bedoeld ook, ik werd daar ook onzeker van. En mensen hebben toch wel een mening. Of je nu juist vroeg hulp inschakelt of er zo lang mogelijk mee wacht. Uiteindelijk kies je als ouder waar je goed aan denkt te doen in het belang van je kind. En ik wilde in elk geval niet dat ik later gezegd zou hebben: hadden we nu maar eerder hulp ingeschakeld... Zeker niet voor de belangen van ons kind maar ook naar mijzelf als ouder niet en hoe anderen ons dan zouden zien, als mensen die geen hulp durven te aanvaarden.
maandag 30 januari 2017 om 22:45
Ow zo herkenbaar Jane die buikpijn gevoelens. Die constante twijfel en zorg. En ja het lijkt alsof je je kind opeens anders bekijkt. Meer beoordelend en testend was het bij mij soms. Een rol die je als ouder eigenlijk helemaal niet kan hebben. Het gaf mij enorme rust toen ik dat bij de professionals kon laten. Dat vond ik echt het voordeel van wel het traject instappen. Je hoeft niet meer allee. Te denken, te twijfelen en te onderzoeken. Overigens heb ik ook ervaren dat je inderdaad in dat traject zelf ook inspraak hebt in bijvoorbeeld het tempo of vervolgstappen. Dus als jij dingen nog niet wil of juist wel wil heb je daar zeker een stem in. Dat maakt ook dat ik echt nog geen tel spijt heb gehad van het 'aan de bel trekken'. Succes!
