Kinderen
alle pijlers
Mijn moeder
dinsdag 7 februari 2017 om 11:00
Dag allemaal,
Ik heb een vraag waarbij ik niet goed weet hoe ik er mee om moet gaan.. Mijn moeder is... te makkelijk. Ze heeft 0 ambities.
Ze werkt twee dagen, maar daarnaast doet ze vrij weinig. Het interesseert haar allemaal niks. Ze moet echt aangespoord worden om iets in het huishouden te doen. Ze ziet het niet en daarnaast interesseert het haar ook niet. Tot grote irritatie van mijn vader.
Ze is al haar hele leven zo. Wanneer ik vroeger moest trakteren op school en ik iets leuks wilde trakteren, begon ze al te zuchten en vroeg ze waarom ik weer iets moeilijks moest hebben (ik vroeg dan om een cake). Waarom kon ik niet gewoon op een zakje chips trakteren? Dat is toch ook lekker?
Wanneer ze nu visite heeft op haar verjaardag, maakt ze zich ook nergens druk om. Het kan goed zijn dat er te weinig drank in huis is en een bak chips op tafel is toch gewoon prima? Mensen komen toch niet om te eten is dan haar reactie.
Daarnaast is ze ook wat te zwaar. Ze zou wel af willen vallen, maar natuurlijk wil ze daar niks aan doen. Sporten is stom en niet haar ding.
Laatst gaf ik aan dat ik misschien wel een grote reis wilde gaan maken. Ook daar snapt ze niks van: "kind, ga toch gewoon lekker een weekje naar overrijssel". Dat kan toch ook leuk zijn!
Verder zegt ze nooit iets wanneer er meerdere mensen zijn. Je moet dan echt iets één op één tegen haar zeggen, anders zegt ze niks.
Ze mist ook heel vaak informatie. Dan hebben we het al een half uur over 'Pietje' en dan zegt zij opeens oooh... hebben jullie het over 'Jantje'?.
Ik vind het heel erg om te zeggen, maar er zit gewoon niet zoveel in. Mensen laten haar ook gewoon een beetje links liggen en dat vind ik niet leuk. Op een feestje komt ze altijd een beetje naast me staan en dan denk ik: mam, alsjeblieft zoek wat contacten (er zijn dan genoeg mensen die ze ook kent).
Het is ook niet dat ze er mee lijkt te zitten of onzeker is. Als iemand weg loopt van haar, vind ze dat een vervelend mens. Ze heeft niet het inzicht dat het ook wel eens aan haar zelf kan liggen.
Zelf ben ik best ambitieus. Ik heb universitaire opleiding gedaan, ik vind het belangrijk om gezond te zijn, ik vind het leuk om mijn huis gezellig te maken en als mensen op visite zijn vind ik het belangrijk dat ze het 'goed' hebben bij mij.
Ik merk dat ik hierdoor af en toe wat geïrriteerd raak en dat wil ik niet. Het is een goed mens en ze geeft erg veel om mij en mijn broers.
Echter vind ik het vervelend voor mijn vader die soms gek wordt van dit lakse gedrag en ook ik baal er van.
Ik weet dat ik haar moet accepteren, maar dat is soms lastig. Herkent iemand dit? Hoe moet ik hiermee omgaan?
Ik heb een vraag waarbij ik niet goed weet hoe ik er mee om moet gaan.. Mijn moeder is... te makkelijk. Ze heeft 0 ambities.
Ze werkt twee dagen, maar daarnaast doet ze vrij weinig. Het interesseert haar allemaal niks. Ze moet echt aangespoord worden om iets in het huishouden te doen. Ze ziet het niet en daarnaast interesseert het haar ook niet. Tot grote irritatie van mijn vader.
Ze is al haar hele leven zo. Wanneer ik vroeger moest trakteren op school en ik iets leuks wilde trakteren, begon ze al te zuchten en vroeg ze waarom ik weer iets moeilijks moest hebben (ik vroeg dan om een cake). Waarom kon ik niet gewoon op een zakje chips trakteren? Dat is toch ook lekker?
Wanneer ze nu visite heeft op haar verjaardag, maakt ze zich ook nergens druk om. Het kan goed zijn dat er te weinig drank in huis is en een bak chips op tafel is toch gewoon prima? Mensen komen toch niet om te eten is dan haar reactie.
Daarnaast is ze ook wat te zwaar. Ze zou wel af willen vallen, maar natuurlijk wil ze daar niks aan doen. Sporten is stom en niet haar ding.
Laatst gaf ik aan dat ik misschien wel een grote reis wilde gaan maken. Ook daar snapt ze niks van: "kind, ga toch gewoon lekker een weekje naar overrijssel". Dat kan toch ook leuk zijn!
Verder zegt ze nooit iets wanneer er meerdere mensen zijn. Je moet dan echt iets één op één tegen haar zeggen, anders zegt ze niks.
Ze mist ook heel vaak informatie. Dan hebben we het al een half uur over 'Pietje' en dan zegt zij opeens oooh... hebben jullie het over 'Jantje'?.
Ik vind het heel erg om te zeggen, maar er zit gewoon niet zoveel in. Mensen laten haar ook gewoon een beetje links liggen en dat vind ik niet leuk. Op een feestje komt ze altijd een beetje naast me staan en dan denk ik: mam, alsjeblieft zoek wat contacten (er zijn dan genoeg mensen die ze ook kent).
Het is ook niet dat ze er mee lijkt te zitten of onzeker is. Als iemand weg loopt van haar, vind ze dat een vervelend mens. Ze heeft niet het inzicht dat het ook wel eens aan haar zelf kan liggen.
Zelf ben ik best ambitieus. Ik heb universitaire opleiding gedaan, ik vind het belangrijk om gezond te zijn, ik vind het leuk om mijn huis gezellig te maken en als mensen op visite zijn vind ik het belangrijk dat ze het 'goed' hebben bij mij.
Ik merk dat ik hierdoor af en toe wat geïrriteerd raak en dat wil ik niet. Het is een goed mens en ze geeft erg veel om mij en mijn broers.
Echter vind ik het vervelend voor mijn vader die soms gek wordt van dit lakse gedrag en ook ik baal er van.
Ik weet dat ik haar moet accepteren, maar dat is soms lastig. Herkent iemand dit? Hoe moet ik hiermee omgaan?
dinsdag 7 februari 2017 om 11:04
dinsdag 7 februari 2017 om 11:06
dinsdag 7 februari 2017 om 11:08
quote:Kralenketting83 schreef op 07 februari 2017 @ 11:06:
Ik zie iemand die mogelijk al heel lang zwaar depressief is en waarvan de eigenlijke 'zelf' niet gezien wordt.
'Haar hele leven' is waarschijnlijk jou hele leven. Ooit gevraagd naar haar jeugddromen?
Of jij de aangewezen persoon ben om hier iets aan te doen is een 2e.Zwaar depressief?!
Ik zie iemand die mogelijk al heel lang zwaar depressief is en waarvan de eigenlijke 'zelf' niet gezien wordt.
'Haar hele leven' is waarschijnlijk jou hele leven. Ooit gevraagd naar haar jeugddromen?
Of jij de aangewezen persoon ben om hier iets aan te doen is een 2e.Zwaar depressief?!
dinsdag 7 februari 2017 om 11:09
Jullie moeten elkaar allebei in je waarde laten. Als zij weinig sociale contacten heeft, geen zin heeft om af te vallen, niet veel moeite doet voor hapjes op een verjaardag, et cetera, dan is dat haar goed recht. Als jij een verre reis wil maken, een studie wil volgen, een goede baan wil zoeken, enzovoort, dan is dat jouw goed recht.
Don't waste your time on jealousy,
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.
dinsdag 7 februari 2017 om 11:11
Ben jij mijn kind?
Je moeder is goed zoals ze is, net zoals jij goed bent zoals je bent.
Dat klinkt zweverig, maar is wel het enige uitgangspunt waar je verder mee komt.
Dat je moeder niet in elkaar steekt zoals jij, prima, maar dat veroordelende, daar moet je echt wat aan doen.
Wees blij dat jij je ambities kunt waarmaken, en wees blij dat zij, zo te zien, niet lijdt onder haar gebrek aan ambities.
Het leven is meer dan ambities.
Je moeder is goed zoals ze is, net zoals jij goed bent zoals je bent.
Dat klinkt zweverig, maar is wel het enige uitgangspunt waar je verder mee komt.
Dat je moeder niet in elkaar steekt zoals jij, prima, maar dat veroordelende, daar moet je echt wat aan doen.
Wees blij dat jij je ambities kunt waarmaken, en wees blij dat zij, zo te zien, niet lijdt onder haar gebrek aan ambities.
Het leven is meer dan ambities.
Memories are priceless... especially the awful ones that keep you up at night.
Week 29 van de Extremely Demotivational Calendar
Week 29 van de Extremely Demotivational Calendar
dinsdag 7 februari 2017 om 11:11
Dat jij je schaamt voor je moeder is niet haar probleem, maar jouw probleem.
Ze vindt niet dezelfde dingen als jij belangrijk en dat moet je maar accepteren of je blijven irriteren. Maar het is makkelijker om je eigen houding te veranderen dan het karakter van je moeder.
Ik vind je niet zo aardig trouwens. Om zo over je moeder te praten.
Ze vindt niet dezelfde dingen als jij belangrijk en dat moet je maar accepteren of je blijven irriteren. Maar het is makkelijker om je eigen houding te veranderen dan het karakter van je moeder.
Ik vind je niet zo aardig trouwens. Om zo over je moeder te praten.
De zee is groen
dinsdag 7 februari 2017 om 11:15
Wat maakt dat nou uit als je geen ambities hebt.
Heb ik ook niet, ja mijn kleuter, baby en man tevreden stellen .
Verder werk ik 14 uur en sta ook niet uren in de keuken voor een verjaardag en doe ik ook niet aan ingewikkelde traktaties.
Verre vakanties? NO thanks, ben een echte huismus.
Ieder z'n ding meid!
Heb ik ook niet, ja mijn kleuter, baby en man tevreden stellen .
Verder werk ik 14 uur en sta ook niet uren in de keuken voor een verjaardag en doe ik ook niet aan ingewikkelde traktaties.
Verre vakanties? NO thanks, ben een echte huismus.
Ieder z'n ding meid!
dinsdag 7 februari 2017 om 11:24
Ja ik herken het wel. Het is ook niet aardig om zo over je moeder te praten, maar hier op een forum kan dat.
Wat je eraan doet? Niets.
Je vader heeft voor haar gekozen. Dat is zijn verantwoordelijkheid.
Jij kunt haar niet veranderen. Dat moet uit haarzelf komen en dat zit er zo te horen niet in.
Er zit in mijn ogen niets anders op om haar te accepteren zoals ze is en je te focussen op haar goede kanten. Dat anderen haar niet leuk vinden is jammer, maar dat staat los van hoe ze jou vinden en je hebt er ook geen invloed op.
Misschien helpt het als je naar haar jeugd en naar vroeger vraagt.
En bedenk dat je in sommige opzichten op haar lijkt. Dat maakt milder naar haar kijken makkelijk.
Ik vind mijn moeder eerlijk gezegd ook niet heel leuk. Maar ik zie dat ze van ons houdt en binnen haar mogelijkheden haar best doet. En houd ook van haar. Dat Neemt niet weg dat ik me soms vreselijk erger.
Wat je eraan doet? Niets.
Je vader heeft voor haar gekozen. Dat is zijn verantwoordelijkheid.
Jij kunt haar niet veranderen. Dat moet uit haarzelf komen en dat zit er zo te horen niet in.
Er zit in mijn ogen niets anders op om haar te accepteren zoals ze is en je te focussen op haar goede kanten. Dat anderen haar niet leuk vinden is jammer, maar dat staat los van hoe ze jou vinden en je hebt er ook geen invloed op.
Misschien helpt het als je naar haar jeugd en naar vroeger vraagt.
En bedenk dat je in sommige opzichten op haar lijkt. Dat maakt milder naar haar kijken makkelijk.
Ik vind mijn moeder eerlijk gezegd ook niet heel leuk. Maar ik zie dat ze van ons houdt en binnen haar mogelijkheden haar best doet. En houd ook van haar. Dat Neemt niet weg dat ik me soms vreselijk erger.
dinsdag 7 februari 2017 om 11:26
Ik hoop echt dat mijn kinderen nooit op mij zullen neerkijken. Ondanks mijn vele gebreken. Je hebt een moeder die veel om jullie geeft, wat voor karakter zij heeft doet er verder toch niet toe. We hebben allemaal onze ouders niet uitgekozen op geweldige sprankelende karakters.
Als ze er zelf mee had gezeten dan begreep ik je zorgen. Maar zelf acceptatie is heel belangrijk en niemand heeft het recht om iemands manier van doen niet goed genoeg te vinden. Dus laat je moeder lekker in haar waarde. En als ze op een gegeven moment uitspreekt dat ze het jammer vind dat mensen snel bij haar weglopen kan je altijd nog tips geven.
En de relatie tussen jouw vader en moeder en de problemen die zij hebben gaat jou eigenlijk helemaal niks aan.
Als ze er zelf mee had gezeten dan begreep ik je zorgen. Maar zelf acceptatie is heel belangrijk en niemand heeft het recht om iemands manier van doen niet goed genoeg te vinden. Dus laat je moeder lekker in haar waarde. En als ze op een gegeven moment uitspreekt dat ze het jammer vind dat mensen snel bij haar weglopen kan je altijd nog tips geven.
En de relatie tussen jouw vader en moeder en de problemen die zij hebben gaat jou eigenlijk helemaal niks aan.
dinsdag 7 februari 2017 om 11:36
Ik sluit me aan bij de rest. Vind je niet erg liefdevol over je moeder praten.
Heb je het wel eens met haar besproken? Heeft ze eigenlijk wel de middelen (gehad) om bepaalde doelen en dromen waar te maken? Misschien heeft ze deze 'manier van leven' voor zichzelf geaccepteerd maar had ze een heel ander leven voor ogen vroeger.
Misschien kun je haar wel helpen?
Mijn moeder had veel willen doen maar ze heeft vanaf jonge leeftijd altijd lichamelijke en geestelijke problemen gehad waardoor ze enorm beperkt werd. Ze kijkt daar met veel verdriet op terug.
Heb je het wel eens met haar besproken? Heeft ze eigenlijk wel de middelen (gehad) om bepaalde doelen en dromen waar te maken? Misschien heeft ze deze 'manier van leven' voor zichzelf geaccepteerd maar had ze een heel ander leven voor ogen vroeger.
Misschien kun je haar wel helpen?
Mijn moeder had veel willen doen maar ze heeft vanaf jonge leeftijd altijd lichamelijke en geestelijke problemen gehad waardoor ze enorm beperkt werd. Ze kijkt daar met veel verdriet op terug.