Kinderen
alle pijlers
Mijn moeder
dinsdag 7 februari 2017 om 11:00
Dag allemaal,
Ik heb een vraag waarbij ik niet goed weet hoe ik er mee om moet gaan.. Mijn moeder is... te makkelijk. Ze heeft 0 ambities.
Ze werkt twee dagen, maar daarnaast doet ze vrij weinig. Het interesseert haar allemaal niks. Ze moet echt aangespoord worden om iets in het huishouden te doen. Ze ziet het niet en daarnaast interesseert het haar ook niet. Tot grote irritatie van mijn vader.
Ze is al haar hele leven zo. Wanneer ik vroeger moest trakteren op school en ik iets leuks wilde trakteren, begon ze al te zuchten en vroeg ze waarom ik weer iets moeilijks moest hebben (ik vroeg dan om een cake). Waarom kon ik niet gewoon op een zakje chips trakteren? Dat is toch ook lekker?
Wanneer ze nu visite heeft op haar verjaardag, maakt ze zich ook nergens druk om. Het kan goed zijn dat er te weinig drank in huis is en een bak chips op tafel is toch gewoon prima? Mensen komen toch niet om te eten is dan haar reactie.
Daarnaast is ze ook wat te zwaar. Ze zou wel af willen vallen, maar natuurlijk wil ze daar niks aan doen. Sporten is stom en niet haar ding.
Laatst gaf ik aan dat ik misschien wel een grote reis wilde gaan maken. Ook daar snapt ze niks van: "kind, ga toch gewoon lekker een weekje naar overrijssel". Dat kan toch ook leuk zijn!
Verder zegt ze nooit iets wanneer er meerdere mensen zijn. Je moet dan echt iets één op één tegen haar zeggen, anders zegt ze niks.
Ze mist ook heel vaak informatie. Dan hebben we het al een half uur over 'Pietje' en dan zegt zij opeens oooh... hebben jullie het over 'Jantje'?.
Ik vind het heel erg om te zeggen, maar er zit gewoon niet zoveel in. Mensen laten haar ook gewoon een beetje links liggen en dat vind ik niet leuk. Op een feestje komt ze altijd een beetje naast me staan en dan denk ik: mam, alsjeblieft zoek wat contacten (er zijn dan genoeg mensen die ze ook kent).
Het is ook niet dat ze er mee lijkt te zitten of onzeker is. Als iemand weg loopt van haar, vind ze dat een vervelend mens. Ze heeft niet het inzicht dat het ook wel eens aan haar zelf kan liggen.
Zelf ben ik best ambitieus. Ik heb universitaire opleiding gedaan, ik vind het belangrijk om gezond te zijn, ik vind het leuk om mijn huis gezellig te maken en als mensen op visite zijn vind ik het belangrijk dat ze het 'goed' hebben bij mij.
Ik merk dat ik hierdoor af en toe wat geïrriteerd raak en dat wil ik niet. Het is een goed mens en ze geeft erg veel om mij en mijn broers.
Echter vind ik het vervelend voor mijn vader die soms gek wordt van dit lakse gedrag en ook ik baal er van.
Ik weet dat ik haar moet accepteren, maar dat is soms lastig. Herkent iemand dit? Hoe moet ik hiermee omgaan?
Ik heb een vraag waarbij ik niet goed weet hoe ik er mee om moet gaan.. Mijn moeder is... te makkelijk. Ze heeft 0 ambities.
Ze werkt twee dagen, maar daarnaast doet ze vrij weinig. Het interesseert haar allemaal niks. Ze moet echt aangespoord worden om iets in het huishouden te doen. Ze ziet het niet en daarnaast interesseert het haar ook niet. Tot grote irritatie van mijn vader.
Ze is al haar hele leven zo. Wanneer ik vroeger moest trakteren op school en ik iets leuks wilde trakteren, begon ze al te zuchten en vroeg ze waarom ik weer iets moeilijks moest hebben (ik vroeg dan om een cake). Waarom kon ik niet gewoon op een zakje chips trakteren? Dat is toch ook lekker?
Wanneer ze nu visite heeft op haar verjaardag, maakt ze zich ook nergens druk om. Het kan goed zijn dat er te weinig drank in huis is en een bak chips op tafel is toch gewoon prima? Mensen komen toch niet om te eten is dan haar reactie.
Daarnaast is ze ook wat te zwaar. Ze zou wel af willen vallen, maar natuurlijk wil ze daar niks aan doen. Sporten is stom en niet haar ding.
Laatst gaf ik aan dat ik misschien wel een grote reis wilde gaan maken. Ook daar snapt ze niks van: "kind, ga toch gewoon lekker een weekje naar overrijssel". Dat kan toch ook leuk zijn!
Verder zegt ze nooit iets wanneer er meerdere mensen zijn. Je moet dan echt iets één op één tegen haar zeggen, anders zegt ze niks.
Ze mist ook heel vaak informatie. Dan hebben we het al een half uur over 'Pietje' en dan zegt zij opeens oooh... hebben jullie het over 'Jantje'?.
Ik vind het heel erg om te zeggen, maar er zit gewoon niet zoveel in. Mensen laten haar ook gewoon een beetje links liggen en dat vind ik niet leuk. Op een feestje komt ze altijd een beetje naast me staan en dan denk ik: mam, alsjeblieft zoek wat contacten (er zijn dan genoeg mensen die ze ook kent).
Het is ook niet dat ze er mee lijkt te zitten of onzeker is. Als iemand weg loopt van haar, vind ze dat een vervelend mens. Ze heeft niet het inzicht dat het ook wel eens aan haar zelf kan liggen.
Zelf ben ik best ambitieus. Ik heb universitaire opleiding gedaan, ik vind het belangrijk om gezond te zijn, ik vind het leuk om mijn huis gezellig te maken en als mensen op visite zijn vind ik het belangrijk dat ze het 'goed' hebben bij mij.
Ik merk dat ik hierdoor af en toe wat geïrriteerd raak en dat wil ik niet. Het is een goed mens en ze geeft erg veel om mij en mijn broers.
Echter vind ik het vervelend voor mijn vader die soms gek wordt van dit lakse gedrag en ook ik baal er van.
Ik weet dat ik haar moet accepteren, maar dat is soms lastig. Herkent iemand dit? Hoe moet ik hiermee omgaan?
dinsdag 7 februari 2017 om 12:28
TO, over 10 jaar heb je net zo'n leven als dit liedje.
Doe maar
https://www.youtube.com/watch?v=NCkJe1iurjI
Doe maar
https://www.youtube.com/watch?v=NCkJe1iurjI
dinsdag 7 februari 2017 om 12:47
quote:Gezelligkletsen1 schreef op 07 februari 2017 @ 12:27:
Iedereen bedankt voor de reacties.
Sorry als ik over ben gekomen als iemand die op haar neerkijkt. Het doet me alleen vaak zeer als ik mensen naar haar zie kijken van: huh? Snap je het nou niet helemaal? Of gauw klaar zijn met haar.
Ik heb hier nog nooit met iemand over gesproken en ik neem het juist altijd voor haar op als er zo een soort situatie zich voor doet. Zo ga ik er bijvoorbeeld nooit op in als ik zie dat mijn vader zich ergert en ik probeer haar er altijd bij te betrekken.En ja... Soms baal ik er ook van. Maar dat laat ik niet merken, omdat ik weet dat ze zo is en het beste voor mij wil en ze veel goeie kanten heeft. Echter voel ik soms weinig betrokkenheid of raakvlakken.Heb je ook vrienden waar je je ei kwijt kunt? Mensen die je niet meteen veroordelen?
Iedereen bedankt voor de reacties.
Sorry als ik over ben gekomen als iemand die op haar neerkijkt. Het doet me alleen vaak zeer als ik mensen naar haar zie kijken van: huh? Snap je het nou niet helemaal? Of gauw klaar zijn met haar.
Ik heb hier nog nooit met iemand over gesproken en ik neem het juist altijd voor haar op als er zo een soort situatie zich voor doet. Zo ga ik er bijvoorbeeld nooit op in als ik zie dat mijn vader zich ergert en ik probeer haar er altijd bij te betrekken.En ja... Soms baal ik er ook van. Maar dat laat ik niet merken, omdat ik weet dat ze zo is en het beste voor mij wil en ze veel goeie kanten heeft. Echter voel ik soms weinig betrokkenheid of raakvlakken.Heb je ook vrienden waar je je ei kwijt kunt? Mensen die je niet meteen veroordelen?
dinsdag 7 februari 2017 om 12:49
Je hebt zelf ook al door dat je het moet accepteren en je vraagt of mensen herkennen dat dat moeilijk is. Ik niet, terwijl ik deels met dezelfde situatie te maken heb.
Mijn moeder werkt ook maar twee dagen, terwijl ze de overige vijf dagen weinig hoeft te doen. Ze is slim en een harde werker, maar doet ongeschoold werk. Maar mijn moeder vindt het heerlijk! Dat ze niet wordt getergd door ambities (die alleen zouden benadrukken dat ze geen moeilijke baan heeft) zie ik als fijn voor haar. Dat ze niet te maken heeft met een baan met hoge werkdruk is ook fijn. En dat ze haar werk niet mee naar huis neemt ook. Ik kijk trouwens niet neer op haar werk, want het is prima werk. En ze heeft leuke collega's waar ze veel plezier mee heeft. Het brengt haar dus juist veel ontspanning op deze manier. Een baan in het hoger segment had dat haar niet gegeven. En super dat ze zoveel vrije tijd overhoudt waarin ze kan doen wat ze wil.
Mijn moeder reist wel regelmatig en doet bijvoorbeeld vrijwilligerswerk. Maar al zou ze dat niet doen, het gaat er om dat zij het een fijne manier van leven vindt. En zeker omdat ze dat op eigen kosten (samen met mijn vader) doet, heb ik weinig reden om daar wat van te vinden.
Mijn moeder werkt ook maar twee dagen, terwijl ze de overige vijf dagen weinig hoeft te doen. Ze is slim en een harde werker, maar doet ongeschoold werk. Maar mijn moeder vindt het heerlijk! Dat ze niet wordt getergd door ambities (die alleen zouden benadrukken dat ze geen moeilijke baan heeft) zie ik als fijn voor haar. Dat ze niet te maken heeft met een baan met hoge werkdruk is ook fijn. En dat ze haar werk niet mee naar huis neemt ook. Ik kijk trouwens niet neer op haar werk, want het is prima werk. En ze heeft leuke collega's waar ze veel plezier mee heeft. Het brengt haar dus juist veel ontspanning op deze manier. Een baan in het hoger segment had dat haar niet gegeven. En super dat ze zoveel vrije tijd overhoudt waarin ze kan doen wat ze wil.
Mijn moeder reist wel regelmatig en doet bijvoorbeeld vrijwilligerswerk. Maar al zou ze dat niet doen, het gaat er om dat zij het een fijne manier van leven vindt. En zeker omdat ze dat op eigen kosten (samen met mijn vader) doet, heb ik weinig reden om daar wat van te vinden.
dinsdag 7 februari 2017 om 12:51
Ik heb zeker mensen waarbij ik mijn ei bij kwijt kan. Maar ik wil niet tegen iemand zo over mijn moeder praten. Dat verdient ze niet. Vandaar dit forum. Ik maak me inderdaad ook zorgen en denk ook wel eens aan een 'verborgen depressie'. Bedankt voor de reacties en met sommige dingen kan ik zeker wat!
dinsdag 7 februari 2017 om 12:53
quote:Gezelligkletsen1 schreef op 07 februari 2017 @ 12:27:
Iedereen bedankt voor de reacties.
Sorry als ik over ben gekomen als iemand die op haar neerkijkt. Het doet me alleen vaak zeer als ik mensen naar haar zie kijken van: huh? Snap je het nou niet helemaal? Of gauw klaar zijn met haar.
Ik heb hier nog nooit met iemand over gesproken en ik neem het juist altijd voor haar op als er zo een soort situatie zich voor doet. Zo ga ik er bijvoorbeeld nooit op in als ik zie dat mijn vader zich ergert en ik probeer haar er altijd bij te betrekken.En ja... Soms baal ik er ook van. Maar dat laat ik niet merken, omdat ik weet dat ze zo is en het beste voor mij wil en ze veel goeie kanten heeft. Echter voel ik soms weinig betrokkenheid of raakvlakken.
Misschien eens normale mensen om je heen verzamelen, niet oke zoals er met je moeder word omgegaan.
En ga lief zijn voor je moeder want je hebt er maar éen, als ze er straks niet meer is krijg je heel veel spijt en zou je wensen dat je haar wat meer had gewaardeerd.
Iedereen bedankt voor de reacties.
Sorry als ik over ben gekomen als iemand die op haar neerkijkt. Het doet me alleen vaak zeer als ik mensen naar haar zie kijken van: huh? Snap je het nou niet helemaal? Of gauw klaar zijn met haar.
Ik heb hier nog nooit met iemand over gesproken en ik neem het juist altijd voor haar op als er zo een soort situatie zich voor doet. Zo ga ik er bijvoorbeeld nooit op in als ik zie dat mijn vader zich ergert en ik probeer haar er altijd bij te betrekken.En ja... Soms baal ik er ook van. Maar dat laat ik niet merken, omdat ik weet dat ze zo is en het beste voor mij wil en ze veel goeie kanten heeft. Echter voel ik soms weinig betrokkenheid of raakvlakken.
Misschien eens normale mensen om je heen verzamelen, niet oke zoals er met je moeder word omgegaan.
En ga lief zijn voor je moeder want je hebt er maar éen, als ze er straks niet meer is krijg je heel veel spijt en zou je wensen dat je haar wat meer had gewaardeerd.
dinsdag 7 februari 2017 om 12:55
dinsdag 7 februari 2017 om 12:57
Ik vind het wel harde reacties hoor.. (maar dat is wel vaker op dit forum..)
Mij lijkt het niet fijn als je weinig betrokkenheid van je moeder voelt. Zo te lezen is het niet persoonlijk, ook bij anderen lijkt ze niet heel betrokken. Zelfs niet bij zichzelf.
Kun je op zoek gaan naar een gemeenschappelijke interesse?
Mij lijkt het niet fijn als je weinig betrokkenheid van je moeder voelt. Zo te lezen is het niet persoonlijk, ook bij anderen lijkt ze niet heel betrokken. Zelfs niet bij zichzelf.
Kun je op zoek gaan naar een gemeenschappelijke interesse?
dinsdag 7 februari 2017 om 13:02
quote:Gezelligkletsen1 schreef op 07 februari 2017 @ 12:55:
Van mij hoeft ze ook zeker geen ambitieus leven te lijden. Ze is niet dom! Ze heeft een mbo MBO opleiding en heel dat gedeelte vind ik hartstikke prima. Het zijn meer die dingen ernaast.. eens ergens voor gaan of ergens geïnteresseerd in zijn, deelnemen aan een gesprek enzovoort..Jij bent anders dan je moeder, ik snap wel dat het je kan ergeren, ik ken heel veel vrouwen die zich ergeren aan hun moeder. Ik erger me ook aan mijn moeder, om andere dingen, maar toch. Ik ben zooooo anders en kan me het gedrag van mijn moeder soms niet begrijpen. Tja. Accepteren. Tis je moeder, die ga je niet meer veranderen. Als je relatie op zich goed is zou ik me gewoon in mijn handjes knijpen, want ook dat hebben veel vrouwen er nog eens bovenop; een slechte relatie met hun moeder.
Van mij hoeft ze ook zeker geen ambitieus leven te lijden. Ze is niet dom! Ze heeft een mbo MBO opleiding en heel dat gedeelte vind ik hartstikke prima. Het zijn meer die dingen ernaast.. eens ergens voor gaan of ergens geïnteresseerd in zijn, deelnemen aan een gesprek enzovoort..Jij bent anders dan je moeder, ik snap wel dat het je kan ergeren, ik ken heel veel vrouwen die zich ergeren aan hun moeder. Ik erger me ook aan mijn moeder, om andere dingen, maar toch. Ik ben zooooo anders en kan me het gedrag van mijn moeder soms niet begrijpen. Tja. Accepteren. Tis je moeder, die ga je niet meer veranderen. Als je relatie op zich goed is zou ik me gewoon in mijn handjes knijpen, want ook dat hebben veel vrouwen er nog eens bovenop; een slechte relatie met hun moeder.
dinsdag 7 februari 2017 om 13:10
Deze post had ik 15 jaar geleden woord voor woord kunnen schrijven.
Ik heb me kapot geschaamd voor mijn moeder, ik heb me kwaad gemaakt, ik heb me zorgen gemaakt. Bij haar was het waarschijnlijk een combi van een bore-out (werk) en een burn-out (familiezorgen).
Het ging beter toen ik vertelde de sport te gaan doen die zij vroeger altijd deed; ze ging ineens met me mee. Het ging nog iets beter toen ik uit de puberteit was, en nog iets beter toen ik het huis uit ging. Toch bleef ze ongemotiveerd, onambitieus, onverzorgd en chagrijnig. Maar al die tijd zijn we samen blijven sporten eens in de week.
Het heeft lang geduurd voor ik haar gedrag en houding een plek kon geven. Coaching vanuit mijn werk leerde me dat ik haar (en de rest van de familie) niet hoefde 'te redden'. Dat zou ik ook jouw adviseren.
Mijn moeder is dood, 4 jaar nu. Van de ene op de andere dag; hartaanval. En ik mis haar nog iedere dag
Ik heb me kapot geschaamd voor mijn moeder, ik heb me kwaad gemaakt, ik heb me zorgen gemaakt. Bij haar was het waarschijnlijk een combi van een bore-out (werk) en een burn-out (familiezorgen).
Het ging beter toen ik vertelde de sport te gaan doen die zij vroeger altijd deed; ze ging ineens met me mee. Het ging nog iets beter toen ik uit de puberteit was, en nog iets beter toen ik het huis uit ging. Toch bleef ze ongemotiveerd, onambitieus, onverzorgd en chagrijnig. Maar al die tijd zijn we samen blijven sporten eens in de week.
Het heeft lang geduurd voor ik haar gedrag en houding een plek kon geven. Coaching vanuit mijn werk leerde me dat ik haar (en de rest van de familie) niet hoefde 'te redden'. Dat zou ik ook jouw adviseren.
Mijn moeder is dood, 4 jaar nu. Van de ene op de andere dag; hartaanval. En ik mis haar nog iedere dag
dinsdag 7 februari 2017 om 13:15
Volgens mij zit jij een beetje (veel) klem tussen je ouders, als jou vader zich ergert is dat zijn probleem en niet die van jou, dat mensen jouw moeder links laten liggen of raar aan kijken kan ook in jouw hoofd afspelen. zolang je moeder daar geen last van heeft is er niks aan de hand, ik denk niet dat je op haar neer kijkt maar liever een ander soort moeder had willen hebben,maar die heb je nou eenmaal niet dus accepteer dat dit het leven van jouw ouders is. en ga je foccussen je eigen leven.
dinsdag 7 februari 2017 om 13:30
TO, uit wat ik lees vermoed ik ook dat er mentaal nog weleens het eea kan spelen. Hoeft niet meteen een depressie te betekenen, maar wel een aantal issues misschien om aan te werken. Onzekerheid zou hier een grote rol kunnen spelen en niet helemaal happy zijn met haar leven en zichzelf. Punt is dat ze er zelf aan zal moeten werken, ze moet het echt zelf willen. En om dat in te zien kan al heel erg moeilijk zijn. Als zij er niet aan wil kun jij weinig anders doen dan de situatie accepteren. Hoe jammer je het ook vindt dat de dingen zijn zoals ze zijn, zoals weinig raakvlakken en betrokkenheid. Je doet jezelf geweld aan door hoop en verwachtingen te blijven houden.
Ergernissen van je vader richting haar zijn tussen je ouders. Het is aan hem het met haar te bespreken en eruit te komen.
Ergernissen van je vader richting haar zijn tussen je ouders. Het is aan hem het met haar te bespreken en eruit te komen.
dinsdag 7 februari 2017 om 13:45
quote:Gezelligkletsen1 schreef op 07 februari 2017 @ 12:27:
Iedereen bedankt voor de reacties.
Sorry als ik over ben gekomen als iemand die op haar neerkijkt. Het doet me alleen vaak zeer als ik mensen naar haar zie kijken van: huh? Snap je het nou niet helemaal? Of gauw klaar zijn met haar.
Ik heb hier nog nooit met iemand over gesproken en ik neem het juist altijd voor haar op als er zo een soort situatie zich voor doet. Zo ga ik er bijvoorbeeld nooit op in als ik zie dat mijn vader zich ergert en ik probeer haar er altijd bij te betrekken.En ja... Soms baal ik er ook van. Maar dat laat ik niet merken, omdat ik weet dat ze zo is en het beste voor mij wil en ze veel goeie kanten heeft. Echter voel ik soms weinig betrokkenheid of raakvlakken.
Jij bent niet verantwoordelijk voor je vader, je moeder of hun huwelijk. Daar moet je even heel snel tussenuit want daar heb je uiteindelijk alleen jezelf mee. Je ouders hebben bepaalde keuzes gemaakt en dat is hun verantwoordelijkheid.
Woon jij nog thuis?
Wat je wel kunt doen is naar je moeder kijken als mens en van daaruit eens kijken naar de keuzes die ze gemaakt heeft en nu nog maakt. Je kunt haar niet helpen. Wat jij voor haar goed vindt, is waarschijnlijk helemaal niet wat ze zelf wil. Als je naar haar kunt kijken als een medemens dan kun je misschien ook meer begrip voor haar opbrengen. Ik weet niet of een (niet te diep!!) gesprek mogelijk is met je moeder?
Zoals ik je lees, ben je volwassen aan het worden en met andere ogen naar het gezin aan het kijken waar je vandaan komt. Het is goed om daar los van te komen en je eigen mening en idee te hebben.
Iedereen bedankt voor de reacties.
Sorry als ik over ben gekomen als iemand die op haar neerkijkt. Het doet me alleen vaak zeer als ik mensen naar haar zie kijken van: huh? Snap je het nou niet helemaal? Of gauw klaar zijn met haar.
Ik heb hier nog nooit met iemand over gesproken en ik neem het juist altijd voor haar op als er zo een soort situatie zich voor doet. Zo ga ik er bijvoorbeeld nooit op in als ik zie dat mijn vader zich ergert en ik probeer haar er altijd bij te betrekken.En ja... Soms baal ik er ook van. Maar dat laat ik niet merken, omdat ik weet dat ze zo is en het beste voor mij wil en ze veel goeie kanten heeft. Echter voel ik soms weinig betrokkenheid of raakvlakken.
Jij bent niet verantwoordelijk voor je vader, je moeder of hun huwelijk. Daar moet je even heel snel tussenuit want daar heb je uiteindelijk alleen jezelf mee. Je ouders hebben bepaalde keuzes gemaakt en dat is hun verantwoordelijkheid.
Woon jij nog thuis?
Wat je wel kunt doen is naar je moeder kijken als mens en van daaruit eens kijken naar de keuzes die ze gemaakt heeft en nu nog maakt. Je kunt haar niet helpen. Wat jij voor haar goed vindt, is waarschijnlijk helemaal niet wat ze zelf wil. Als je naar haar kunt kijken als een medemens dan kun je misschien ook meer begrip voor haar opbrengen. Ik weet niet of een (niet te diep!!) gesprek mogelijk is met je moeder?
Zoals ik je lees, ben je volwassen aan het worden en met andere ogen naar het gezin aan het kijken waar je vandaan komt. Het is goed om daar los van te komen en je eigen mening en idee te hebben.
dinsdag 7 februari 2017 om 13:51
Mijn moeder heeft het ambitieniveau van een dooie muis. Ze is erg verlegen, op het wereldvreemde af. Sinds haar huwelijk (bijna 50 jaar terug) geen dag meer gewerkt.
Maar ze leest boeken, de krant. En ik kan inderdaad met veel dingen niet bij haar terecht. Maar ach, ze is wel heel lief en de allerleukste oma, die je maar bedenken kunt.
Maar ze leest boeken, de krant. En ik kan inderdaad met veel dingen niet bij haar terecht. Maar ach, ze is wel heel lief en de allerleukste oma, die je maar bedenken kunt.
dinsdag 7 februari 2017 om 13:59
quote:Gezelligkletsen1 schreef op 07 februari 2017 @ 12:27:
Iedereen bedankt voor de reacties.
Sorry als ik over ben gekomen als iemand die op haar neerkijkt. Het doet me alleen vaak zeer als ik mensen naar haar zie kijken van: huh? Snap je het nou niet helemaal? Of gauw klaar zijn met haar.
Ik heb hier nog nooit met iemand over gesproken en ik neem het juist altijd voor haar op als er zo een soort situatie zich voor doet. Zo ga ik er bijvoorbeeld nooit op in als ik zie dat mijn vader zich ergert en ik probeer haar er altijd bij te betrekken.En ja... Soms baal ik er ook van. Maar dat laat ik niet merken, omdat ik weet dat ze zo is en het beste voor mij wil en ze veel goeie kanten heeft. Echter voel ik soms weinig betrokkenheid of raakvlakken.En wie zijn die mensen ? Jouw vrienden en schoonfanilie? Je moeders eigen familie of schoonfamilie? Haar vriendinnen? De buren?
Iedereen bedankt voor de reacties.
Sorry als ik over ben gekomen als iemand die op haar neerkijkt. Het doet me alleen vaak zeer als ik mensen naar haar zie kijken van: huh? Snap je het nou niet helemaal? Of gauw klaar zijn met haar.
Ik heb hier nog nooit met iemand over gesproken en ik neem het juist altijd voor haar op als er zo een soort situatie zich voor doet. Zo ga ik er bijvoorbeeld nooit op in als ik zie dat mijn vader zich ergert en ik probeer haar er altijd bij te betrekken.En ja... Soms baal ik er ook van. Maar dat laat ik niet merken, omdat ik weet dat ze zo is en het beste voor mij wil en ze veel goeie kanten heeft. Echter voel ik soms weinig betrokkenheid of raakvlakken.En wie zijn die mensen ? Jouw vrienden en schoonfanilie? Je moeders eigen familie of schoonfamilie? Haar vriendinnen? De buren?
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
dinsdag 7 februari 2017 om 14:41
quote:Bblientje schreef op 07 februari 2017 @ 11:09:
Wat verdrietig voor je moeder dat jij zo over haar denkt.
Juist bij familie is het zo fijn als je helemaal jezelf kunt zijn!
Inderdaad.
Mijn moeders leefstijl is absoluut niet de mijne.
Maar ze moet lekker doen wat ze zelf wil en waar ze zich prettig bij voelt.
Ik krijg juist van buitenstaanders regelmatig commentaar dat ik haar moet helpen, stimuleren, desnoods hulp zoeken. Zoveel onbegrip dat ik er verdrietig van word.
Dat gevoel krijg ik ook een beetje (misschien kan ik zelfs " een beetje " wel weglaten ) bij jou mening over je moeder.
"IK ben ambitieus,IK hou van een gezellig opgeruimd huis,IK hou van socializen....
Dus??? zo hoort het en niet anders?
Wat verdrietig voor je moeder dat jij zo over haar denkt.
Juist bij familie is het zo fijn als je helemaal jezelf kunt zijn!
Inderdaad.
Mijn moeders leefstijl is absoluut niet de mijne.
Maar ze moet lekker doen wat ze zelf wil en waar ze zich prettig bij voelt.
Ik krijg juist van buitenstaanders regelmatig commentaar dat ik haar moet helpen, stimuleren, desnoods hulp zoeken. Zoveel onbegrip dat ik er verdrietig van word.
Dat gevoel krijg ik ook een beetje (misschien kan ik zelfs " een beetje " wel weglaten ) bij jou mening over je moeder.
"IK ben ambitieus,IK hou van een gezellig opgeruimd huis,IK hou van socializen....
Dus??? zo hoort het en niet anders?
dinsdag 7 februari 2017 om 14:47
quote:Gezelligkletsen1 schreef op 07 februari 2017 @ 13:49:
Bedankt, daar heb ik zeker wat aan.
Nee, ik woon al 7,5 jaar op mezelf. Wel veel contact met de familie.Ben je de enige dochter? Ik weet niet hoe oud je bent maar je lijkt me echt mog te betrokken bij het ouderlijk gezin zeker als je al zolang op jezelf bent. Er zitten goede tips bij hier (niet allemaal hoor ) daar kun je zeker wat mee. Als het lukt om je minder te ergeren wordt de band ook wel beter denk ik.
Bedankt, daar heb ik zeker wat aan.
Nee, ik woon al 7,5 jaar op mezelf. Wel veel contact met de familie.Ben je de enige dochter? Ik weet niet hoe oud je bent maar je lijkt me echt mog te betrokken bij het ouderlijk gezin zeker als je al zolang op jezelf bent. Er zitten goede tips bij hier (niet allemaal hoor ) daar kun je zeker wat mee. Als het lukt om je minder te ergeren wordt de band ook wel beter denk ik.
dinsdag 7 februari 2017 om 14:57
Grappig he, eerst denk je, dat je heel diep moet gaan om je moeder te kunnen begrijpen. En op een dag kom je erachter, dat je jezelf gewoon niet goed begreep en dat je ontzettend op haar lijkt. Dat is mijn ervaring iig.
Ik lijk ontzettend op mijn moeder, we zijn zowat klonen van elkaar. Maarrrr we zijn opgegroeid in een hele andere tijd. Het verschil tussen ons heeft vooral te maken met de veranderde samenleving. Vroeger hoefden vrouwen niet ambitieus te zijn, waarvoor? Die waren er om kinderen te krijgen en het huishouden te doen. En er waren zat vrouwen, die dat prima vonden hoor.
Ik ben veel ambitieuzer dan mijn moeder maar mijn moeder groeide op met het idee, dat haar ambitie toch nergens toe zou leiden en dus leerde ze die zichzelf af. Was makkelijker en prettiger.
Ze is rete-intelligent, dat kreng won altijd met Triviant. maar maatschappelijk heeft ze niet veel bereikt, of je moet in breisels gebreeen bomen een hoger doel vinden. Maar ze heeft haar eigen weg gevonden in het leven en ervan gemaakt wat zij wilde. Wil niet zeggen trouwens, dat ze daar geen verdriet over heeft want stel dat ze 20-30 jaar later geboren was...
Ik lijk ontzettend op mijn moeder, we zijn zowat klonen van elkaar. Maarrrr we zijn opgegroeid in een hele andere tijd. Het verschil tussen ons heeft vooral te maken met de veranderde samenleving. Vroeger hoefden vrouwen niet ambitieus te zijn, waarvoor? Die waren er om kinderen te krijgen en het huishouden te doen. En er waren zat vrouwen, die dat prima vonden hoor.
Ik ben veel ambitieuzer dan mijn moeder maar mijn moeder groeide op met het idee, dat haar ambitie toch nergens toe zou leiden en dus leerde ze die zichzelf af. Was makkelijker en prettiger.
Ze is rete-intelligent, dat kreng won altijd met Triviant. maar maatschappelijk heeft ze niet veel bereikt, of je moet in breisels gebreeen bomen een hoger doel vinden. Maar ze heeft haar eigen weg gevonden in het leven en ervan gemaakt wat zij wilde. Wil niet zeggen trouwens, dat ze daar geen verdriet over heeft want stel dat ze 20-30 jaar later geboren was...
dinsdag 7 februari 2017 om 16:04
Mwah ik kan dit wel begrijpen. Mijn moeder is niet zo maar ik ken wel mensen die zo zijn. die op een verjaardag niks zeggen of niks terugvragen als ze bij het gesprek betrokken worden. Of voor wie je nooit een kado kan kopen omdat ze eigenlijk niks echt leuk vinden(boeken niet, kleding niet, optutspul niet, etc, lekkere hapjes niet, etc.)
En hangt ook wel samen met ook niet geïnteresseerd zijn in de wereld om je heen (dus geen werk waar men voldoening uithaalt, niet op de hoogte van het nieuws). Dan vallen dat soort onderwerpen ook al weg.
Dat is best wel saai en ik snap wel dat mensen het moeilijk vinden om met zo iemand om te gaan/erbij te blijven betrekken.
Gek genoeg zijn dit altijd wel mensen die juist gek zijn met kinderen, dus wel met traktaties enzo betrokken zijn. Dat lijken me 2 totaal verschillende dingen.
Anyway. Rottig voor je dat je je dit zo aantrekt. Misschien kun je af en toe meer dingen doen met haar waarbij je gewoon kan praten over wat je doet. Filmpje, winkelen, wandelen. Heb je leuke tijd met haar zonder je te ergeren aan dat jullie weinig raakvlakken hebben.
En hangt ook wel samen met ook niet geïnteresseerd zijn in de wereld om je heen (dus geen werk waar men voldoening uithaalt, niet op de hoogte van het nieuws). Dan vallen dat soort onderwerpen ook al weg.
Dat is best wel saai en ik snap wel dat mensen het moeilijk vinden om met zo iemand om te gaan/erbij te blijven betrekken.
Gek genoeg zijn dit altijd wel mensen die juist gek zijn met kinderen, dus wel met traktaties enzo betrokken zijn. Dat lijken me 2 totaal verschillende dingen.
Anyway. Rottig voor je dat je je dit zo aantrekt. Misschien kun je af en toe meer dingen doen met haar waarbij je gewoon kan praten over wat je doet. Filmpje, winkelen, wandelen. Heb je leuke tijd met haar zonder je te ergeren aan dat jullie weinig raakvlakken hebben.
dinsdag 7 februari 2017 om 16:13
quote:lillah schreef op 07 februari 2017 @ 16:04:
Mwah ik kan dit wel begrijpen. Mijn moeder is niet zo maar ik ken wel mensen die zo zijn. die op een verjaardag niks zeggen of niks terugvragen als ze bij het gesprek betrokken worden. Of voor wie je nooit een kado kan kopen omdat ze eigenlijk niks echt leuk vinden(boeken niet, kleding niet, optutspul niet, etc, lekkere hapjes niet, etc.)
En hangt ook wel samen met ook niet geïnteresseerd zijn in de wereld om je heen (dus geen werk waar men voldoening uithaalt, niet op de hoogte van het nieuws). Dan vallen dat soort onderwerpen ook al weg.
Dat is best wel saai en ik snap wel dat mensen het moeilijk vinden om met zo iemand om te gaan/erbij te blijven betrekken.
Gek genoeg zijn dit altijd wel mensen die juist gek zijn met kinderen, dus wel met traktaties enzo betrokken zijn. Dat lijken me 2 totaal verschillende dingen.
Anyway. Rottig voor je dat je je dit zo aantrekt. Misschien kun je af en toe meer dingen doen met haar waarbij je gewoon kan praten over wat je doet. Filmpje, winkelen, wandelen. Heb je leuke tijd met haar zonder je te ergeren aan dat jullie weinig raakvlakken hebben.Als het om ouders gaat denk ik dat je best dan de neiging kunt krijgen om te pleasen.
Mwah ik kan dit wel begrijpen. Mijn moeder is niet zo maar ik ken wel mensen die zo zijn. die op een verjaardag niks zeggen of niks terugvragen als ze bij het gesprek betrokken worden. Of voor wie je nooit een kado kan kopen omdat ze eigenlijk niks echt leuk vinden(boeken niet, kleding niet, optutspul niet, etc, lekkere hapjes niet, etc.)
En hangt ook wel samen met ook niet geïnteresseerd zijn in de wereld om je heen (dus geen werk waar men voldoening uithaalt, niet op de hoogte van het nieuws). Dan vallen dat soort onderwerpen ook al weg.
Dat is best wel saai en ik snap wel dat mensen het moeilijk vinden om met zo iemand om te gaan/erbij te blijven betrekken.
Gek genoeg zijn dit altijd wel mensen die juist gek zijn met kinderen, dus wel met traktaties enzo betrokken zijn. Dat lijken me 2 totaal verschillende dingen.
Anyway. Rottig voor je dat je je dit zo aantrekt. Misschien kun je af en toe meer dingen doen met haar waarbij je gewoon kan praten over wat je doet. Filmpje, winkelen, wandelen. Heb je leuke tijd met haar zonder je te ergeren aan dat jullie weinig raakvlakken hebben.Als het om ouders gaat denk ik dat je best dan de neiging kunt krijgen om te pleasen.
dinsdag 7 februari 2017 om 16:53
